ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : รอยเท้า

คำค้น : ผี,หลอน,ฝัน,สยอง,ฟ้าใส,แพม,บ้านร้าง

หมวดหมู่ : นิยาย สยองขวัญ,สั่นประสาท

คนเข้าชมทั้งหมด : 36

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 17 มิ.ย. 2564 19:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รอยเท้า
แบบอักษร

เพลง ราตรีประดับดาว พระราชนิพนธ์ในสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๗  

วันนี้แสนสุดยินดี พระจันทร์วันเพ็ญ ขอเชิญสายใจเจ้า ไปเที่ยวเล่น 

ลมพัดเย็นเย็น หอมกลิ่นมาลี หอมดอกราตรี แม้ไม่สดสีแต่หอมดีน่าดม 

เหมือนงามน้ำใจ แม้ไม่ขำคม กิริยาน่าชม สมใจจริงเอย 

ชมแต่ดวงเดือน ที่ไหนจะเหมือนได้ชมหน้าน้อง พี่อยู่แดเดียวเปลี่ยวใจหม่นหมอง 

เจ้าอย่าขุ่นข้องจงได้เมตตา หอมดอกชำมะนาด สีไม่ฉูดฉาดแต่หอมยวนใจ 

เหมือนน้ำใจดีปรานีปราศรัย ผูกจิตสนิทได้ให้รักจริงเอย 

 ขอเชิญเจ้าฟังเพลงวังเวงใจ เพลงของท่านแต่ใหม่ในวังหลวง 

หอมดอกแก้วยามเย็น ไม่เห็นใจพี่เสียเลยเอย 

ดวงจันทร์หลั่นลดเกือบหมดดวง โอ้หนาวทรวงยอดชีวาไม่ปรานี 

หอมมะลิกลีบซ้อน อ้อนวอนเจ้าไม่ฟังเอย 

จวนจะรุ่งแล้วนะเจ้าพี่ขอลา แสงทองส่องฟ้าสง่าศรี 

หอมดอกกระดังงา ชิชะช่างน่าเจ็บใจจริงเอย 

หมู่ภมรร่อนหาช่อมาลี แต่ตัวพี่จำจากพรากไปไกล 

หอมดอกจำปี นี่แน่ะพรุ่งนี้จะกลับมาเอย ฯ 

เวลาตีสาม

"ใครมาเปิดเพลงอะไรดึกๆวะเนี้ย คนจะหลับจะนอน" ฟ้าใสลุกขึ้นจากเตียงไปหยิบไฟฉาย เธอเปิดประตูออกไปดู "แม่ แม่เปิดเพลงอ่อ" ไร้เสียงตอบรับจากแม่ หญิงสาวเริ่มรู้สึกกลัว เธอค่อยๆเดินลงมาจากชั้นสองผ่านบันไดทีละขั้น เธอกวาดสายตาพร้อมส่องไฟฉายไปอย่างช้าๆมองไปรอบๆบ้าน เสียงเพลงยังคงบรรเลงอยู่ เธอค่อยๆก้าวเดินมาเรื่อยๆ จนเดินมาสุดตรงโซฟาหน้าโทรทัศน์ เสียงเพลงจึงหยุดบรรเลง เธอเห็นผู้หญิงปล่อยผมนั่งหันหลังให้เธออยู่ "แม่ แม่" เธอเรียกซ้ำๆแต่ผู้หญิงคนนั้นก็ยังคงนั่งหันหลังให้เธออยู่ เธอค่อยๆก้าวเดิน หัวใจตอนนี้เต้นรัวๆ เธอเดินไปข้างหน้าผู้หญิงคนนั้น หญิงสาวค่อยๆส่องไฟฉายจากเท้าขึ้นไปเรื่อยๆ จนส่องไปตรงหน้าผู้หญิงคนนั้น "เอ้า!! แม่มานั่งทำอะไรตรงนี้ ตกใจหมดนึกว่าผีหลอกซะแล้ว" แม่ก็ยังคงนั่งเงียบไม่ตอบคำถามลูกสาว "เป็นใบ้เหรอคะคุณประภา" หญิงสาวพูดแซวแม่ "ไป ขึ้นนอนได้แล้ว" หญิงสาวจูงมือแม่ให้เดินตามเธอมา แม่หยุดเดินแล้วพูดว่า "ช่วยด้วย" ด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็น เธอหันกลับไปมองแม่ เธอรีบปล่อยมือแล้ววิ่งเพราะผู้หญิงตรงหน้าเธอไม่ใช่แม่ แต่กลายเป็นผีผู้หญิงคนเดิมที่เธอเคยฝันถึง ฟ้าใสรีบวิ่งขึ้นบันไอย่างรวดเร็ว เธอเปิดประตูห้องยังไม่ทันก้าวขาเข้า เธอร้องกรี๊ดจนสุดเสียงเพราะผีตนนั้นยังมาปรากฏตรงหน้าเธออีก ฟ้าใสตื่นนอนมาด้วยเสียงหายใจเหนื่อยหอบที่นอนเปียกไปด้วยเหงื่อของเธอ

 

"ฝัน มันคือความฝัน" เธอตบหน้าตัวเองเพื่อพิสูจน์ว่าเรื่องเมื่อคืนไม่ใช่ความจริง

 

"ยัยฟ้า ยัยฟ้า แกรีบตื่นออกมาดูเลยนะ" เสียงแม่เคาะประตูเรียกอยู่หน้าห้อง

 

"อะไรอ่ะแม่" ฟ้าใสเปิดประตูออกมา

 

"อ่ะ แกดู" แม่ชี้ไปตรงพื้นที่มีรอยเท้าเดินที่เปื้อนโคลนตลอดทาง

 

"มันไม่ใช่รอยเท้าฟ้านะแม่" หญิงสาวปฏิเสธทันที

 

"มันไม่ใช่ของแกแล้วเป็นของฉันงั้นเหรอห้ะ มันเป็นรอยตั้งแต่หน้าบ้านแล้วมาสิ้นสุดตรงห้องแกเนี้ย"

 

"หรือเมื่อคืนฉันไม่ได้ฝัน" หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงเบาๆ ตอนนี้สีหน้าไม่ค่อยสู้ดี

 

"ฝันอะไรของแก วัดวาไม่ต้องไปแล้ววันนี้ล้างบ้าน"แม่พูดจบก็เดินลงไปชั้นล่างปล่อยให้หญิงสาวยืนคิดถึงเรื่องเมื่อคืน

ความคิดเห็น