ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทส่งท้าย

คำค้น : ประธานบงการรัก

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.ค. 2564 11:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทส่งท้าย
แบบอักษร

บทส่งท้าย 

 

“อื้อออ” ภัทรพลครางอื้ออึงในลำคอ ร่างกายแข็งแรงของเขาสะท้านเบาๆ เมื่อถูกปลุกเร้าด้วยฝ่ามือเล็กๆ รสรินทร์ลูบไล้ไปทั่วร่างเปลือยเปล่าของเขา ปลายนิ้วของเธอเหมือนมีกระแสไฟเล็กๆ ที่ไม่ว่าเธอจะสัมผัสไปตรงไหน ก็ทำให้เขาสะดุ้ง และขนลุกได้ทุกที 

 

“ซี้ดดด”  

 

โดยเฉพาะเมื่อเธอถูปลายนิ้วเบาๆ กับส่วนหัวของส่วนกลางลำตัวของเขาที่ตั้งตรงขึ้นมาสุดเหยียด มันตื่นตัวแข็งขืนจนเขารู้สึกปวดตุบ เสมือนว่ามีบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นในช่องท้อง 

 

“อ่อนโยนกับฉันหน่อยโรส” ภัทรพลบอกด้วยเสียงแหบพร่า ทันทีที่เธอขยับตัวเองลงไป พรมจูบไปทั่วแผ่นอกกว้าง และครอบครองยอดอกของเขาราวกับมันคือของเล่นชิ้นใหม่ กล้ามท้องของภัทรพลก็หดเกร็ง ฟันซี่เล็กของเธอขบยอดอกของเขาเบาๆ เป็นผลให้ภัทรพลนิ่วหน้าเพราะความเสียวซ่านที่พลุ่งพล่านไปทั่วตัว 

 

ปลายลิ้นเล็กร้อนฉ่าลากผ่านกลางลำตัวของเขาไปเรื่อยๆ ก่อนจะหยุดและวนอยู่ที่สะดือซ้ำๆ เร่งให้เลือดในกายแกร่งร้อนขึ้น สูบฉีดหมุนเวียนอย่างรวดเร็ว 

 

ภัทรพลกำหมัดแน่น นึกอยากจะฟาดฝ่ามือลงบนก้นขาวเนียนของเธอแรงๆ สักที ให้สมกับสิ่งที่เธอกำลังทำ ติดตรงที่เขาดันสัญญากับเธอเอาไว้ว่าจะไม่แตะต้องเธอจนกว่าเธอจะอนุญาต 

 

เรื่องของเรื่องก็คือ เขาดันปากพล่อยไปพนันกับเธอว่าคนส่งอาหารเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายน่ะสิ เพราะพอตัดสินใจว่าจะไม่แวะซื้อของสดมาทำกับข้าวกินเอง ก็ต้องเลือกสั่งอาหารมาทาน โดยเงื่อนไขก็คือใครแพ้ต้องทำตามคำสั่งของคนชนะ แล้วผลก็อย่างที่เห็นว่าเขาแพ้ ทั้งที่เป็นคนเลือกตอบก่อนด้วยซ้ำไป 

 

นี่มันเกมบ้าบออะไรกันนะ เธอตั้งใจจะทรมานเขาชัดๆ เธอแตะต้องเขาได้ทุกส่วน แต่เขากลับทำได้แต่นอนครวญครางทั้งที่แทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว 

 

“อื้ออ โรส” ภัทรพลดิ้นไปมาเมื่อรสรินทร์ขยับตัวเองลงไปจนถึงกลางลำตัว ฝ่ามืออุ่นๆ ของเธอประคองแก่นกายของเขาขึ้นมาอย่างทะนุถนอม หยอกเย้ากับส่วนหัวสีแดงสดที่เริ่มมีของเหลวซึมออกมาทีละนิดๆ  

 

ภัทรพลกัดฟันแน่น สองมือของเขากำแน่นจนสั่น และมองเห็นเส้นเลือดที่โปนปูดออกมาชัดเจน ไม่ต่างจากบริเวณแก่นกายของเขาที่มีเส้นเลือดมากมายขดตัวรวมกันอยู่จนมองเห็นเป็นผิวขรุขระ 

 

“ระ โรสสส โอ้ววว” ภัทรพลครางกระเส่าเมื่อปลายลิ้นร้อนแตะลงบนของเหลวที่ซึมออกมา รสรินทร์ตวัดปลายลิ้นขึ้นลงช้าๆ แต่เน้นน้ำหนักลงไปจนเขาสะท้านไปทั้งตัว ความเสียวกระสันทำให้ภัทรพลต้องยกสะโพกขึ้นสูง ทันทีที่รสรินทร์ครอบครองแก่นกายของเขาเข้าสู่โพรงปาก 

 

ภัทรพลนิ่วหน้า ริมฝีปากอ้าค้าง ยิ่งเมื่อผิวหนังตรงส่วนอ่อนไหวครูดผ่านริมฝีปากอ่อนนุ่มจนสัมผัสได้ถึงความอุ่นร้อน และคับแน่นภายใน เขาก็ยิ่งกระวนกระวาย เสียงกลืนน้ำลายดังสลับกับเสียงหอบหายใจ ภัทรพลรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะถึงจุดสูงสุดในตอนนั้น 

 

ภัทรพลเม้มริมฝีปากจนเจ็บ ผ้าปูที่นอนหลุดลุ่ยเพราะเขาไม่สามารถอดทนต่อความกระสันที่กำลังทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ แม้ในเวลานี้รสรินทร์จะปล่อยแก่นกายของเขาให้เป็นอิสระจากโพรงปากของเธอแล้ว แต่เธอกลับขยับเข้ามาแนบชิดแล้วใช้หน้าอกของเธอทั้งสองข้างเบียดเข้าหากัน ก่อนจะกดแก่นกายของเขาลอดผ่านช่องว่างตรงกลาง และขยับหน้าอกของตัวเองขึ้นลงซ้ำๆ พร้อมเงยหน้าสบตาเขาขณะแลบลิ้นเลียริมฝีปากไม่หยุด 

 

“โรส ได้โปรด ฉันจะตายแล้ว” 

 

“อีกนิดนะคะ” 

 

“ไม่ พอ ผม… อื้อออ” ภัทรพลกำหมัดแน่น ทุบลงที่นอนเมื่อความวาบหวามพุ่งทะยานจนเกือบถึงขีดสุด หน้าอกอวบอุ่นที่เธอประคองมันขึ้นมาโอบรอบแก่นกายของเขากำลังเร่งจังหวะ  

 

“ไม่ไหวโรส มะ ไม่ไหว อื้อออ” 

 

อาจเพราะอดทนมานานนับเดือน ทำให้ความต้องการของภัทรพลมากจนเอ่อล้น การหลั่งเร็วของเขาจึงทำให้เขานึกไม่ชอบใจเอาเสียเลย แต่ดูเหมือนคนที่ทำให้เขาแทบบ้าอยู่เมื่อครู่จะกำลังสนุก เพราะนอกจากเธอจะยิ้มกว้างแล้ว เธอยังกำลังใช้ปลายนิ้วของเธอลูบวนอยู่กับของเหลวสีขุ่นบนหน้าท้องของเขาราวกับว่าชอบมันเหลือเกิน 

 

“ตาฉันหรือยัง” 

 

“ยังค่ะ” 

 

“ไม่เอาน่าโรส ฉันไม่ไหวแล้ว” ภัทรพลโอดครวญ แต่ถึงจะบอกว่าไม่ไหว เขาก็ยังไม่กล้าขยับเพราะกลัวจะเป็นการทำผิดข้อตกลงกับเธออยู่ดี เขาจะไม่ผิดคำพูดเด็ดขาด แต่หากว่าเธอพลาดเมื่อไร เขาจะกดเธอให้จมเตียง! 

 

“พักก่อนดีไหมคะ” 

 

“ไม่!” ภัทรพลบอกเสียงแข็ง แต่ยิ่งเห็นเขาโมโห เธอกลับยิ่งยิ้มกว้าง 

 

“โรส อย่าให้ถึงตาผมนะ คุณร้องไม่ออกแน่” 

 

“คุณขู่ฉันเหรอคะ” 

 

“ผมไม่ได้ขู่ แต่ผมทำจริง เอาเลย ตอนนี้ตาคุณอยู่ แต่รับรองว่าผมทำจริง” ภัทรพลพูดวกไปวนมาอย่างหัวเสีย แต่แทนที่รสรินทร์จะสนใจ เธอกลับขยับขึ้นมานั่งลงข้างกายเขาแล้วลูบปลายนิ้ววนอยู่ที่ยอดอกของเขาไม่เลิก 

 

“โรส” ภัทรพลเรียกเธอด้วยเสียงทุ้มต่ำซ้ำๆ เธอทำให้เขาขนลุกไปทั้งตัวอีกแล้ว 

 

“ก็ได้ค่ะ ฉันจะยอมให้คุณ เดี๋ยวๆๆๆ คุณพอล เดี๋ยวก่อน” รสรินทร์ร้องลั่นเมื่อภัทรพลกระเด้งตัวเองขึ้นจากเตียงแล้วคร่อมเธอเอาไว้ใต้ร่างทันทีทั้งที่เธอยังพูดไม่ทันจบ 

 

“โรส ผมต้องการคุณ” 

 

“ใจเย็นๆ ไม่ได้เหรอคะ คุณไม่อ่อนโยนกับฉันเลย” 

 

“ใครกันแน่ที่ไม่อ่อนโยน คุณนั่นแหละที่ทรมานผมมาตั้งเป็นชั่วโมงแล้ว” ภัทรพลว่าเสียงเข้มพลางจ้องมองดวงตาของรสรินทร์ เขากดข้อมือของเธอทั้งสองข้างเอาไว้เหนือหัว และยังไม่ได้ทำอะไรมากกว่านั้น แต่ไม่ปฏิเสธว่ากำลังคิด 

 

“ก็ได้ค่ะ แต่เบาๆ นะคะ ฉันไม่ได้รุนแรงกับคุณ คุณก็ต้องห้ามรุนแรงกับฉันด้วยเหมือนกัน” 

 

“ถึงตอนนั้นคุณอาจไม่พูดแบบนี้ก็ได้” ภัทรพลกระซิบบอก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดพราวก่อนจะเริ่มเป็นฝ่ายคุมเกมบ้าง 

 

ฟุ่บ! 

 

เขาดึงข้อมือเล็กๆ ทั้งสองข้างของรสรินทร์มากดเอาไว้ที่ข้างตัว 

 

“อย่าขยับ ไม่งั้นผมไม่รับผิดชอบ” ภัทรพลแกล้งบอก รสรินทร์เม้มริมฝีปากกลั้นยิ้ม หัวใจเต้นเร็วขึ้นเมื่อภัทรพลเริ่มลูบไล้ร่างกายของเธอ ริมฝีปากของเขาเริ่มซุกซน พรมจูบไปทั่วใบหน้า ใบหู ซอกคอ ไล่ลงไปที่กระดูกไหปลาร้าของเธอเขาก็ไม่เว้น ความรู้สึกวาบหวิวเริ่มตีขึ้นมาจากในช่องท้อง เธอหดเกร็งหน้าท้องโดยอัตโนมัติ 

 

“อื้อออ” ยอดอกสีชมพูถูกกระตุ้นเร้าด้วยปลายลิ้น ก่อนที่เขาจะครอบครองมันเอาไว้ในโพรงปาก ดูดเบาๆ ไม่กี่ครั้งเธอก็สะท้านเฮือก ดึงทึ้งผ้าปูที่นอนให้ร่นออกมามากกว่าเดิม 

 

ภัทรพลกระหยิ่มยิ้มย่องในใจเมื่อรับรู้ได้ว่าร่างกายของเธอตอบสนองสัมผัสของเขาอย่างรวดเร็ว แต่เขายังมีเวลาอีกทั้งคืน แม้จะอยากเต็มที่แต่อีกใจก็อยากจะเริ่มต้นให้นุ่มนวลที่สุด 

 

“ซี้ดดด” รสรินทร์สูดปากเมื่อภัทรพลแตะปลายนิ้วลงบนจุดอ่อนไหวกลางหว่างขา และเพียงแค่เขาขยับปลายนิ้วเบาๆ ร่างกายของเธอก็คล้ายจะบิดเป็นเกลียว 

 

“คะ คุณพอล” 

 

“ฉันกำลังอ่อนโยนกับเธออยู่นะโรส” 

 

“ฉันเสียวค่ะ” 

 

“มากไหม” 

 

“อื้อออ” 

 

“ชอบให้ฉันอ่อนโยนไม่ใช่เหรอ” ภัทรพลแสร้งถาม พูดจบก็โน้มใบหน้าลงไปครอบครองยอดอกของเธออีกครั้งพร้อมกับที่เริ่มขยับปลายนิ้วเร็วขึ้น รสรินทร์เสียวซ่านไปทั้งร่าง หน้าอกของเธอแอ่นขึ้นโดยอัตโนมัติ พร้อมกับขยับสะโพกไปตามจังหวะการเคลื่อนไหวของปลายนิ้ว ราวกับว่าร่างกายของเธอถูกภัทรพลควบคุมเอาไว้ทั้งหมด 

 

“อื้อออ คะ คุณพอล” ถึงฝั่งฝันรวดเร็วไม่ต่างกัน ร่างกายของรสรินทร์กระตุกซ้ำๆ อยู่บนที่นอน เธอหอบหายใจรวยริน สองตาปรือราวกับไม่มีสติสักเท่าไร  

 

ภัทรพลยิ้มบางก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปจูบที่หน้าผาก ทว่าเขาไม่คิดจะหยุดเพียงเท่านั้น ปลายนิ้วของเขาที่ปรนเปรอเธอจนสุขสมไปเมื่อครู่ กำลังสอดเข้าไปในช่องทางอุ่นร้อนกลางกลีบสาวของเธอ 

 

“อ๊ะ!”  

 

“ฉันพร้อมแล้ว” ภัทรพลกระซิบบอกพร้อมกับดึงมือของรสรินทร์ลงไปสัมผัสลูบไล้กับแก่นกายของเขาที่ตื่นตัวขึ้นมาอีกครั้ง เธอกำมันเอาไว้อย่างรู้งานก่อนจะค่อยๆ รูดมันขึ้นลงช้าๆ เรียกเสียงหอบหายใจต่ำของภัทรพลได้ในทันที 

 

ฟุ่บ! 

 

ภัทรพลพลิกตัวเองขึ้นมาอยู่เหนือร่างของรสรินทร์ด้วยความรวดเร็ว ก่อนที่เขาจะขยับตัวเองขึ้นไปคร่อมเธอเอาไว้ในระดับที่ใบหน้าของเธอซุกอยู่ที่กลางหว่างขาของเขาพอดี 

 

“อื้อออ” รสรินทร์ยิ้มพราวก่อนที่เธอจะอ้าปากรับเอาแก่นกายอวบหนาจนคับปากเข้ามาด้านใน ดูดดุนมันไม่จากไอศกรีมแสนอร่อย สองมือของภัทรพลที่เท้าอยู่บนผนังห้องถึงกับกำแน่น 

 

“อึก!” เสียงของความคับแน่นในโพรงปากดังถี่เมื่อภัทรพลขยับเข้าออกไม่หยุดจนรสรินทร์แทบสำลัก เพียงครู่เดียวภัทรพลก็ถอนตัวออก ทว่าเขากลับพลิกตัวเองอีกครั้งเพื่อให้แก่นกายของเขาจ่ออยู่ที่ใบหน้าของเธอเหมือนเดิม มีเพียงใบหน้าของเขาเท่านั้นที่กำลังซุกลงไปดื่มด่ำกับน้ำหวานจากกลีบสาว เพียงแค่เขาแตะปลายลิ้นลากผ่านความชื้นแฉะที่บริเวณนั้นขึ้นลงเบาๆ รสรินทร์ก็ครวญครางราวกับจะขาดใจ 

 

“อื้อออ” 

 

ปรนเปรอกันไม่มีที่สิ้นสุด คืนนี้ยังยาวไกลเหลือเกิน ต่างคนต่างอดกลั้นมานาน ถึงเวลาที่จะต้องปลดปล่อยเสียที 

 

“โรส ฉันทนไม่ไหวแล้ว” ภัทรพลพร่ำบอกอย่างยอมแพ้ พูดจบเขาก็หมุนตัวเองกลับมา ก่อนจะพลิกตัวรสรินทร์อีกครั้งให้เธอนอนคว่ำลง สอดแขนโอบไปที่หน้าท้องของเธอก่อนจะออกแรงรั้งสะโพกของเธอขึ้นมา 

 

รสรินทร์กัดฟันแน่น ใบหน้าของเธอยังคงซุกลงกับหมอน สองขากางออกเมื่อภัทรพลพยายามแทรกตัวเองเข้ามาตรงกลาง 

 

ส่วนหัวที่จ่ออยู่ที่ทางเข้าทำให้รสรินทร์ครางกระเส่า วินาทีที่ภัทรพลถูมันไปมาเบาๆ ตรงช่องทางด้านหน้าที่ฉ่ำชื้น มันกระตุ้นเร้าทุกความรู้สึกของรสรินทร์จนเธอไม่หลงเหลือความเป็นตัวของตัวเองอีกต่อไป 

 

“อื้อออ”  

 

ในที่สุด ภัทรพลก็พาตัวเองเข้าไปจนสุดทาง รสรินทร์ระบายความเสียวซ่านด้วยการกัดปลอกหมอนแน่น สองมือของเธอดึงรั้งทุกอย่างๆ ไร้สติ 

 

กึก! 

 

“โอ้ววว” เสียงครางต่ำของภัทรพลดังจากทางด้านหลัง สองมือของเขาจับรอบเอวคอดแน่นเพื่อรั้งเธอเอาไว้ไม่ให้ขยับหนียามที่เขาขยับเข้าใส่ สะโพกขาวๆ ของเธอเริ่มแดงเพราะแรงกระแทก ทว่ายิ่งเห็นภัทรพลกลับยิ่งมีอารมณ์ และอดที่จะขยำก้นกลมกลึงของเธอไม่ได้ 

 

แผ่นหลังของรสรินทร์เคลื่อนไหวตามจังหวะไปมา ภัทรพลโน้มตัวเองลงไปแนบชิด ยกมือข้างหนึ่งขึ้นเคล้นหน้าอกของเธอที่กำลังเคลื่อนตัวขึ้นลงไปพร้อมกันแรงๆ กระตุ้นอารมณ์ปรารถนาของเธอให้สูงขึ้นอีกด้วยการขยี้ที่ยอดอก 

 

เสียงครางของเธอไพเราะเหลือเกิน ยิ่งถูกเขากระแทกใส่รุนแรงเท่าไรเธอก็ยิ่งหื่นกระหายมากเท่านั้น ต่างจากคนที่ร้องบอกให้เขาอ่อนโยนด้วยเมื่อครู่ลิบลับ 

 

“คะ คุณพอลคะ” เธอร้องเรียกเมื่อใกล้ถึงฝั่งฝัน ภัทรพลแกล้งหยุดทว่ากลับตรึงร่างของเธอเอาไว้อย่างนั้นทั้งที่แก่นกายของเขายังคงฝังลึกอยู่ภายใน 

 

“อื้อออ” 

 

“เธอทำให้ฉันอ่อนโยนไม่ได้เลยโรส” ภัทรพลกระซิบบอก ก่อนที่เขาจะถอนตัวออกแล้วพลิกตัวรสรินทร์กลับมานอนหงายอีกครั้ง คนใต้ร่างทำหน้างอเมื่อถูกขัดใจ แต่ถึงอย่างนั้นภัทรพลก็อดจะหัวเราะไม่ได้ รสรินทร์เบะปากใส่อย่างนึกหงุดหงิดที่ถูกกลั่นแกล้ง เธอกำลังจะทำในสิ่งที่ไม่คิดว่าจะกล้าทำ แต่กลับถูกเขาปัดออกอย่างรวดเร็ว 

 

“รอหน่อยไม่ได้เหรอ ฉันไม่ได้จะปล่อยให้เธอค้างอยู่แบบนั้นสักหน่อย” ภัทรพลว่าอย่างนึกเอ็นดูคนที่กำลังคิดจะช่วยตัวเองอยู่เมื่อครู่ ทั้งที่เขาก็ยังแข็งค้างอยู่ตรงหน้า  

 

“โรส” 

 

“อื้อออ อีกค่ะ เข้ามาอีก” เธอเรียกร้องเมื่อภัทรพลเริ่มขยับกายเข้าใส่อีกครั้ง สองขาของเธอเหยียดตึงอยู่บนบ่าของเขา คร่อมอยู่ระหว่างไหล่ทั้งสองข้าง เผยให้เขาเห็นกลีบสาวสีดอกไม้ของเธอชัดเจน แน่นอนว่าเธออายจนแทบม้วน ติดตรงที่ความเสียวซ่านที่เขาปรนเปรอให้เธอในเวลานี้มันบดบังทุกอย่าง ไฟปรารถนามันแผดเผาร่างกายของเธอจนร้อนรุ่ม 

 

กึก! 

 

“อื้อออ” รสรินทร์ครางกระเส่าไม่ขาดปาก ทั้งช่องทางรักที่ถูกแก่นกายกระแทกเข้าใส่ จุดอ่อนไหวที่ถูกขยี้ซ้ำๆ จนน่ากลัวว่ามันจะช้ำแต่กลับสู้มือไม่หยุด 

 

“คะ คุณพอล” 

 

“อีกรสรินทร์ เธอสวยได้อีก” 

 

“อื้อออ ไม่ไหวคะ ฉันจะ… อื้ออออ” 

 

“โอ้วววว” 

 

รสรินทร์กรีดร้อง ความกระสันในกายของเธอพุ่งสูงจนไม่อาจต้านทานและหยุดยั้ง ร่างบางกระตุกถี่รัวๆ แม้จะถูกภัทรพลกดเอาไว้ทุกทาง เช่นเดียวกับภัทรพลที่ปลดปล่อยทุกอย่างที่คั่งค้างอยู่ภายในใส่เธอไปจนหมด เขาฝังแก่นกายเอาไว้ในช่องทางรักที่ร้อนเหมือนเปลวไฟ รอจนทุกอย่างค่อยๆ สงบลง เขาจึงได้ถอนตัวออกมานอนฟังเสียงหอบหายใจอันหนักหน่วงของเธอ 

 

“อื้อออ” รสรินทร์งอแงเมื่อเขายกมือขึ้นลูบใบหน้าของเธอที่ชื้นไปด้วยเหงื่อ  

 

“อะไร ขนาดนี้แล้วยังไม่พอใจอีกเหรอ” 

 

“คุณแกล้ง” 

 

“เปล่าสักหน่อย ฉันแค่อยากเห็นสีหน้าของเธอเวลาเสร็จ เธอสวยมากนะโรส” ภัทรพลรีบบอก เขายิ้มกว้างแล้วพยายามขยับตัวเองเข้าไปกอดเธอเอาไว้ เพราะดูเหมือนเขาจะทำให้เธออารมณ์เสียอยู่กลายๆ  

 

“ไม่เอาน่า ไหนดูสิว่าอารมณ์ดีรึยัง ตัวเบาขึ้นไหมนะ” 

 

“คนบ้า” รสรินทร์ขัดเขิน  

 

แม้จะรู้สึกว่าตัวเบามาก แต่ก็ใช่ว่าเธอจะอยากให้เขาพูดตรงๆ แบบนั้นเสียเมื่อไร เขาไม่อาย แต่ก็น่าจะคิดบ้างว่าเธอจะอายหรือเปล่า 

 

“คุณจะอาบน้ำก่อนไหมคะ หรือจะพัก ฉันจะได้ลุกไปอาบก่อน” รสรินทร์ถามหลังเริ่มหายใจได้เป็นปกติ แต่ภัทรพลกลับกอดเธอแน่นขึ้นราวกับว่าไม่อยากจะลุกไปไหน และไม่ยอมให้เธอลุกออกไปด้วย 

 

“คุณพอลคะ” 

 

“ไม่อาบสักวันไม่เป็นอะไรหรอก นอนเถอะ” 

 

“แต่ว่า…” 

 

“โรส” 

 

“คะ” 

 

“ฉันรักเธอ” รสรินทร์เบิกตาโพลงเมื่อไม่คิดว่าจะได้ยินคำนี้ในช่วงเวลาแบบนี้ แถมเขายังกล่าวออกมาด้วยสีหน้าที่เรียบนิ่งราวกับเป็นเรื่องปกติ 

 

ภัทรพลยิ้มบางพร้อมสบตาเธอ เขายกมือขึ้นปัดปอยผมที่ปรกข้างแก้มของเธอออกแล้วก้มจูบข้างแก้มอย่างแผ่วเบาอีกครั้ง  

 

“รักมาก มากแบบที่ไม่คิดว่าจะมากขนาดนี้เหมือนกัน” 

 

แม้จะไม่รู้สึกถึงความโรแมนติกในทีแรก แต่รสรินทร์กลับรู้สึกได้ถึงความหนักแน่น และรู้สึกได้ว่าเขาอัดอั้นกับคำคำนี้เหลือเกิน 

 

“ฉันก็รักคุณค่ะ” 

 

“คืนนั้นเธอได้ยินใช่ไหม” ภัทรพลอดไม่ได้ที่จะถาม จำได้ว่าเขาเคยบอกรักเธอไปแล้วหนึ่งครั้ง ก่อนจะเดินออกมาจากห้องพักของเธอเมื่อครั้งก่อน ใจหนึ่งเขาก็คาดหวังว่าเธอจะได้ยินมัน แต่อีกใจกลับนึกอยากให้เธอไม่ได้ยินเพราะเขาขี้ขลาดเกินกว่าจะรับผิดชอบกับความรักของตัวเองในวันนั้น 

 

“ได้ยินค่ะ” 

 

“รู้ใช่ไหมว่าฉันไม่เคยอยากหายไปจากชีวิตของเธอเลย” 

 

“รู้ค่ะ” 

 

“ถ้าอย่างนั้นตอนนี้ฉันก็อยากให้เธอรู้เอาไว้ว่าฉันจะไม่หายไปไหนอีกแล้ว” ภัทรพลย้ำอีกครั้งชัดๆ  

 

รสรินทร์พยักหน้ารัวๆ ทั้งน้ำตา ก่อนจะขยับเข้าไปกอดเขาเอาไว้แน่น เธอซุกใบหน้าลงในอ้อมกอดของเขาอย่างที่เคยทำ เพียงแต่ความรู้สึกในคืนนี้กับคืนนั้นช่างต่างกันเหลือเกิน เพราะนับจากวันนี้ไป เธอจะได้ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดนี้ทุกคืน โดยไม่ต้องกลัวว่าจะตื่นขึ้นมาไม่พบเขาอีกแล้ว 

 

“ฉันอยากอาบน้ำค่ะ” รสรินทร์เงยหน้าขึ้นไปบอกอีกครั้ง ภัทรพลยิ้มละมุนก่อนจะยอมปล่อยเธอออก เพราะเข้าใจว่าเธอคงไม่สบายตัวเท่าไรนัก 

 

รสรินทร์ค่อยๆ ลุกขึ้นจากที่นอน ก่อนจะหันกลับไปมองภัทรพลที่นอนมองเธออยู่เบื้องหลัง รอยยิ้มของเขาในเวลานี้ชวนให้เธอเขินอาย แต่กลับไม่มีสักเสี้ยววินาทีที่ลังเล 

 

“ไปอาบน้ำกันไหมคะ” เธอบอกทั้งที่หน้าแดงเถือก  

 

ภัทรพลระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น ก่อนจะกระเด้งตัวเองขึ้นอย่างรวดเร็ว รีบช้อนตัวเธอขึ้นจากที่นอนแล้วเดินตรงเข้าห้องน้ำไปในทันที 

 

ใช่ว่าจะมีแต่เธอที่ชอบให้เขาอาบน้ำด้วยกันเสียเมื่อไร เขาเองก็ชอบที่จะได้อาบน้ำกับเธอด้วยเหมือนกัน… 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว