Advertising Blog For my original novel eg : SoltitudeCall GrimTouch ArachnidTrail and More...

ชื่อตอน : Moshi Moshi

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 54

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ค. 2564 04:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Moshi Moshi
แบบอักษร

‘You look so coollllllllll’ 

เสียงร้องที่สุดแสนจะโหยหวน และเสียงดนตรีอันเหนือชั้นของวงดนตรีร็อควงหนึ่ง ดังลั่นขึ้นทั่วห้อง มันเหนือชั้นมากเสียจน ทำให้ความฝันของอาร์คขาดสะบั้นลง 

'โอ้ย ใครเขาให้โทรมาตอนแปดโมงเช้าว่ะเนี้ย นี่มันเวลานอนของคนอื่นเขาไม่รู้รึไง' 

อาร์คคิดในใจ ก่อนจะลุกขึ้นมานั่งบนเตียงด้วยความงัวเงีย การโทรหาคนอื่นในเวลาแปดโมงเช้า น่าจะเป็นอะไรที่ยอมรับได้สำหรับคนทั่วไป แต่สำหรับอาร์คที่พึ่งนอนไปได้สามชั่วโมง การโทรหาคนอื่นในช่วงเวลาแปดโมงเช้า ควรจะถูกบัญญัติลงไปในกฏหมาย ให้คนที่ทำเรื่องแบบนี้ถูกศาลสั่งให้ประหารชีวิต 

อาร์คเดินไปทางชั้นวางของหน้าห้อง ที่เขาชาร์จแบตโทรศัพท์มือถือทิ้งไว้เมื่อคืน ก่อนจะหยิบโทรศัพทืมือถือของตัวเองขึ้นมา เมื่ออาร์คเห็นว่าเบอร์ที่โทรมาเป็นเบอร์แปลก เขาก็กดตัดสายทิ้งทันที ก่อนจะหันหลังกลับมาที่เตียงของตัวเอง และทิ้งตัวลงบนที่นอน ที่เป็นดั่งรังอันแสนอบอุ่นของเขาอีกครั้ง 

‘You look so coollllllllll’ 

เพลงที่เขาชอบดังขึ้นอีกครั้ง หากแต่การได้ยินมันในเวลานี้ มันช่าง….น่ารำคาญเสียเหลือเกิน 

“ถ้าโทรมาขายประกัน จะตามไปด่าถึงสำนักงานเลยคอยดู” 

อาร์คพูดออกมาด้วยความโกรธ ก่อนเขาจะเดินไปหยิบมือถือขึ้นมารับสาย 

“สวัสดีค่ะ นี่แมรี่ค่ะ ตอนนี้อยู่ที่ด้านหลังของคุณแล้ว” 

สิ้นเสียงของหญิงสาวจากปลายสาย ความง่วงงุนและความโกรธของอาร์ค จากการที่เขาโดนโทรปลุกในตอนเช้า ก็พลันสลายหายไปเป็นปลิดทิ้ง เขารู้สึกได้ทันทีว่าในตอนนี้มีใครบางคนยืนอยู่ด้านหลัง ขนที่ลุกขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ เป็นหนึ่งในตัวบ่งบอกได้อย่างดีว่า อันตรายกำลังย่างกายเข้ามาใกล้ 

“ฮะ ฮะ ฮะ เดียวนี้โทรเข้ามือถือด้วยเหรอครับ ทันสมัยจังเลยนะครับ” 

อาร์คพยายามใช้อารมณ์ขัน และคำชมแก้ไขสถาณการณ์ตรงหน้า หรือถ้าจะพูดให้ถูกต้องมากยิ่งขึ้น ต้องพูดว่าสถานการณ์ด้านหลัง 

“ใช่ค่ะ เดียวนี้โลกมันเปลี่ยนไปแล้วใช่ไหมล่ะคะ โทรเข้าเบอร์บ้านแล้วไม่ค่อยได้ผล เลยต้องเปลี่ยนวิธีซะหน่อย” 

“ฮะ ฮะ ฮะ ยืดหยุ่นดีจังเลยนะครับ ถ้าคนชื่อแมรี่ที่ผมรู้จักเป็นแบบคุณบ้างก็คงจะดี” 

“หมายถึงรุ่นพี่ใช่ไหมค่ะ จริงๆแล้วที่มาที่นี่วันนี้ ก็มาเพราะเรื่องของรุ่นพี่นั่นแหละค่ะ” 

‘ยัยแมรี่ไปสร้างปัญหาอะไรให้รุ่นน้องอีกล่ะ ไม่น่าแนะนำให้กลับไปคอลเลปอีกครั้งเลย แต่อย่างน้อยถ้ามาคุยเรื่องของแมรี่ ฉันก็ไม่น่าโดนซูเพล็กซ์อัดพื้นตายทันทีถูกไหม’ 

“อ้ออออ ครับ คือแค่จะมาคุยเฉยๆ ไม่ได้จะมาทำอะไรผมใช่ไหมครับ” 

“ไม่ค่ะไม่" หญิงสาวด้านหลังหัวเราะ ก่อนจะพูดต่อว่า "หันหลังมาได้เลยค่ะ ไม่ต้องกลัวนะคะ” 

เมื่ออาร์คหันหลังกลับไปตามที่เธอบอก สายตาของเขาก็พบเข้ากับหญิงสาวผมยาวสีดำคนหนึ่ง  

สำหรับอาร์คนี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้พบกับผู้หญิงที่สวยมากขนาดนี้ ผมหน้าม้าของเธอขับให้ใบหน้าเล็กๆ ของเธอน่ารักมากขึ้นไปอีก แต่ก่อนที่อาร์คจะนึกคำชมอะไร ที่เหมาะสมกับความงามของเธอออกมาได้ หญิงสาวตรงหน้าเขาก็ชิงตัดหน้าเขา ด้วยการตะโกนออกมาเสียงดังลั่น  

“Sido Chesto” 

สิ้นเสียง เสื้อเชิ้ตสีขาวบางๆ และกระโปรงพีซยาวสีน้ำตาลของเธอก็ระเบิดออก เผยให้เห็นชุดออกกำลังกายสีม่วง ที่ซ่อนอยู่ด้านในพร้อมกับกล้ามแขนตึงเปรี้ยะ ที่ทำให้อาร์คเข้าใจได้ทันที ว่าเหยื่อของเธอจะมีสภาพยังไง เมื่อโดนเธอจับซูเพล็กซ์ด้วยกล้ามแขนนั่น 

อาร์คถึงกับพูดไม่ออกกับภาพที่เกิดขึ้นตรงหน้า 

“สวัสดีค่ะ แมรี่ โจนส์ บาริสต้า ชื่อเล่นว่า ‘แมรี่’ ยินดีที่ได้รู้จักนะค่ะ” 

“….” 

“สวัสดีค่ะ แมรี่ โจนส์ บาริสต้า ชื่อเล่นว่า ‘แมรี่’ ยินดีที่ได้รู้จักนะค่ะ” 

อาจเพราะอาร์คไม่ตอบอะไรกลับไป หญิงสาวตรงหน้าจึงพยายามแนะนำตัวกับเขาอีกครั้ง 

“เอ่อออออ ครับ อาร์คครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ” 

“สวัสดีค่ะ แมรี่ โจนส์ บาริสต้า ชื่อเล่นว่า ‘แมรี่’ ยินดีที่ได้รู้จักนะค่ะ” 

“ครับ ผมอาร์คครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ” 

“สวัสดีค่ะ แมรี่ โจนส์ บาริสต้า……” 

ยังไม่ทันจะจบประโยค อาร์คก็ยกมือห้ามเธอทันที เขามั่นใจแล้วว่าผู้หญิงตรงหน้าต้องมีปัญหาอะไรแน่ๆ เธอจึงพูดวนไปวนมาประโยคเดิมราวกับเทปเล่นซ้ำ 

“เอ่อ โอเคไหมครับ เป็นอะไรรึปล่าวครับ” 

“ค….ค่ะ” 

หญิงสาวตรงหน้าหน้าแดงขึ้นมาก่อนจะก้มหน้างุด 

“ค…คือ ไม่เคยพูดกับมนุษย์ต่อหน้ามาก่อนเลยค่ะ นอกจากแนะนำตัวแล้ว ก็ไม่ได้ฝึกประโยคไหนมาเลย เลยทำตัวไม่ถูกนิดหน่อยค่ะ” 

‘ทำตัวไม่ถูก หลังจากที่ตัวเองระเบิดกล้ามแขน โชว์ใส่มนุษย์ไปรอบหนึ่งเนี้ยนะ’ 

อาร์คคิดในใจ ในสิ่งที่เขาไม่มีวันพูดออกมา 

“เอ่อออ ให้ผมหันหลังกลับไปดีกว่าไหมครับ” 

“ร…รบกวนด้วยค่ะ” 

อาร์คหันหลังกลับไปตามที่หญิงสาวขอร้อง 

“ถึงจะทำเป็นมองไม่เห็น ก็ไม่ได้แปลว่าฉันจะมองไม่เห็นหรอกนะ" อาร์คสัมผัสได้ถึงท่อนแขนที่แข็งราวกับท่อนเหล็กหนาๆโอบรัดที่เอวเขา ก่อนที่มันจะคลายออก "อ่ะ ขอโทษค่ะ คือว่าฉันทำบ่อยจนติดเป็นนิสัยไปแล้วน่ะค่ะ” 

‘Yabeeeeee’ 

อาร์คเหงื่อตกเต็มหน้า เมื่อเขารู้สึกตัวว่า เมื่อซักครู่เขาเกือบจะโดนแมรี่จับซูเพล็กซ์ จนหน้าไปจุ่มอยู่ที่พื้นเสียแล้ว 

“ไม่เป็นไรครับ ใจเย็นๆนะครับ มาคุยกันเรื่องรุ่นพี่ของคุณกันดีกว่านะครับ ฮะ ฮะ ฮะ”  

อาร์คหัวเราะแห้งๆ 

“ได้เลยค่ะ” 

หญิงสาวที่อยู่ด้านหลังตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงสดใส 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว