email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

꧁สวัสดีค่ะ꧂ พึ่งหัดแต่งนิยายเป็นมือใหม่หัดแต่งคำบางคำอาจจะใช้ผิดไปต้องขออภัยด้วยนะ คำโปรยเนื้อหาการบรรยายอาจใช้คำได้ไม่สวยเท่ากับนักเขียนท่านอื่นๆ แต่ก็ตั้งใจเขียนออกมาให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ ฝากเป็นกำลังให้ด้วยนะ 🖋️14 กุมภา_valent

ชื่อตอน : Ep:22 เด็กดี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.7k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ค. 2564 06:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep:22 เด็กดี
แบบอักษร

"พี่โอเคมั้ย" ตอนนี้พี่โทนี่ดูซึมไปเลย

"หึ...ห่วงหรอ" พี่โทนี่พูดยิ้มๆ ฉันชอบเวลาเขายิ้มให้ฉันแบบนี้จัง

"....." ฉันได้แต่พยักหน้า

"ตอนนี้แด๊ดได้รับกรรมที่เขาทำไว้ แด๊ดจะไม่สามารถลุกขึ้นมาทำอะไรลลิซกับลูกของเราได้อีก"

มือใหญ่ลูบที่ท้องฉันอย่างอ่อนโยน

"รู้มั้ยลลิซไม่ใช่ผู้หญิงคนแรกที่ฉันหมั่นด้วยแบบนี้"

"เวลาแด๊ดถูกใจใครหรืออยากได้อำนาจจากครอบครัวไหนเขาก็จะทำแบบนี้ แล้วสุดท้ายผู้หญิงพวกนั้นก็ต้องตกเป็นทาสกามของแด๊ด"

ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยพ่อพี่โทนี่เขาดูอบอุ่นมากเลยนะ

"ภายใต้หน้ากากที่ดูดีเป็นผู้ใหญ่ใจดีแด๊ดคือปิศาจในร่างคน"

"ไม่ว่าใครก็ตามที่ทำให้ไม่พอใจต้องมีจุดจบเดียวกัน เพราะแบบนี้ไงฉันถึงทำทุกอย่างเพื่อจะถอนหมั้น"

"เพราะลลิซคนนี้ไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่น"

"ผู้หญิงพวกนั้นพอไม่เล่นด้วยแด๊ดก็จะทำทุกอย่างให้พวกเธอสนใจโดนการเอาเงินล่อและแด๊ดก็ทำสำเร็จ แต่หลังจากที่แด๊ดได้ทุกอย่างทุกคนก็ต้องตายทั้งเป็น แด๊ดป่วยทางจิตชอบทำร้ายคนอื่นเพราะแบบนี้..."

พี่โทนี่มองหน้าฉัน

"แต่ถ้าใครไม่ยอมแด๊ดก็จะขืนใจแล้วฆ่าทิ้ง"

"เพราะแบบนี้ใช่ม้้ยพี่ถึงชอบดุด่าว่าลลิซตลอด"ฉันโผล่เข้ากอดเขาแน่น

"พี่ไม่เคยอยากทำร้ายลลิซเลยรู้มั้ย"

"พี่ยอมรับว่าแรกๆรำคาญลลิซมากเพราะยังไงลลิซก็คงไม่ต่างจากทุกคนเพราะพี่มันก็แค่หุ่นเฉิดไม่มีเงินทองหรืออำนาจอะไร"

เขาแทนตัวเองว่าพี่กับฉันหรอ

"แล้วทำไมเวลาเนตรนภาอยู่ด้วยพี่ต้องดุด่าว่าลลิซต่อหน้าเธอด้วยพี่รู้มั้ยว่าลลิซเสียใจมากแค่ไหน"

อันนี้ฉันไม่โอเคเลย

"เพราะเนตรนภาจะเอาตัวลลิซไปให้ป๊าพี่เลยจำเป็นต้องทำเป็นไม่สนใจเพื่อจะให้ลลิซออกไปจากชีวิตให้เร็วที่สุด"

"เพราะไม่ใช่แค่ลลิซแต่ป๊าลลิซก็อาจมีอันตราย"

"เนตรเป็นเสือร้ายแว้งกัดได้ทุกสถานการณ์ พี่เห็นเธอไปหาแด๊ดบ่อยๆ แล้วแด๊ดสนใจในตัวลลิซมาก ที่พี่ต้องขังลลิซไว้ที่ห้องเพราะวันนั้นคือวันที่แด๊ดจะลงมือ" ทำไมฉันไม่รู้เรื่องพวกนี้มาก่อนเลย

"ป๊าลลิซรู้เรื่องนี้ด้วยมั้ย!" ถ้าป๊าร่วมมือกับพ่อพี่โทนี่ฉันจะทำไงดี

"ไม่รู้พึ่งจะมารู้ตอนพี่จัดการกับแด๊ด พี่เลยเล่าทุกอย่างให้ท่านฟังท่านถึงมาหาลลิซไง"

นิ้วเรียวยาวปาดน้ำตาที่ไหรอาบสองแก้ว

"แล้วตกลงคุณลุงเป็นอะไร" ฉันยอมรับว่าฉันกลัวมากตอนนี้ถ้าพ่อพี่โทนี่ให้คนมาจับตัวฉันละ

"พี่วางยาให้แด๊ดเป็นอัมพาต แต่มันต้องใช่เวลานานพอสมควรเพราะจะลงมือทีเดียวไม่ได้ แด๊ดเป็นคนรอบครอบทุกอย่าง ถ้าทำอะไร บุ่มบ่ามทุกคนจะตายกันหมด"

"อาจดูว่าพี่เป็นคนเลวที่ทำร้ายได้แม้แต่ผู้ให้กำเนิด แต่พี่ยอมเลวดีกว่าปล่อยให้แด๊ดทำผิดไปมากกว่านี้ "

"พี่ไม่อยากเห็นใครต้องตายไปต่อหน้าต่อตาทั้งๆที่เป็นหมอมีหน้าที่รักษาคนไข้แต่พี่กลับต้องฆ่าคนเพื่อรักษาชีวิตของอีกคน"

"และมันก็หนักขึ้นทุกวันเพราะแบบนี้มันเลยต้องถึงเวลาที่ต้องจัดการทุกอย่างอย่างจริงจัง"

"ยังดีที่เดียร์น่าจำเหตุการณ์ร้ายๆไม่ได้แต่เดียร์น่าจะผวาทุกครั้งที่ได้ยินเสียงดัง เพราะวันนั้นพี่ต้องยอมฆ่าคนต่อหน้าลูกเพื่อรักษาชีวิตเดียร์น่าเอาไว้ เพราะแบบนี้พี่ถึงยอมให้เดียร์น่าไปอยู่กับคิตตี้ พี่มันเลวถึงไม่อยากรักใครไม่อยากผูกพันธ์ แต่พี่ก็เผลอใจให้ลลิซ!" น้ำตกลูกผู้ชายไหลอาบสองแก้มขนาดฉันฟังยังรู้สึกเจ็บขนาดนี้แล้วเจ้าตัวจะเจ็บขนาดไหน ทั้งที่รู้ว่าไม่ใช่ลูกตัวเองแต่พี่โทนี่ก็เลือกที่จะไม่พูด

"พี่มันเลวลลิซพี่มันเลว!" เขาดันตัวฉันออกแลวท้วตบหนเาตัวเอง

"อย่า! ลลิซไม่อยากเห็นพี่เจ็บ!"

ฉันรีบสวมกอดเขาไว้แน่นแค่นี้พี่โทนี่ก็เจ็บมากพอแล้ว

"ลลิซไม่เคยโกรธพี่ เพราะลลิซรักพี่ลลิซไม่เคยโกรธพี่เลย" มันห้ามตัวเองไม่ให้ร้องไห้ไม่ได้จริงๆ

"ก่อนพี่จะมาหาลลิซพี่จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ลูกน้องแด๊ดทุกคน พี่ให้ลูกน้องพี่จัดการพวกมันหมดแล้ว"

"ถึงพี่จะทำงานผิดกฏหมายแต่พี่จะไม่ทำอะไรที่มันขาดศีลธรรมเด็ดขาด"

"พี่ขอโทษที่พี่เลิกทำอาชีพนี้ไม่ได้แต่เรื่องยาเสพติดกับค้ามนุษย์พี่จะไม่ทำเด็ดขาด"

"เพราะเรื่องนี้พี่ถึงได้รีบจัดการกับแด๊ดพี่ไม่อยากเห็นเด็กผู้หญิงเป็นร้อยต้องมาตายเพราะคนคนเดียว!"เขาพูดจริงจังและดูโกรธแค้นมาก

"ไม่ว่าพี่จะทำอาชีพอะไรลลิซไม่เคยห้ามแต่ขอแค่อย่าทำลายชีวิตคนอื่นก็พอ"

ฉันเข้าใจว่าอาชีพสีเทาพวกนี้มันเลิกยากแต่ก็ไม่อยากให้ถล่ำลึงจนกลายเป็นสีดำ

"พี่แค่ค้าอาวุธพวกรถหนีภาษีไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับของไม่ดีอย่างอื่น"

"แต่ถ้าลลิซไม่ชอบพี่ก็ขอเวลาเพราะเรื่องแบบนี้มันเลิกกันง่ายๆไม่ได้"

"....ลลิซเข้าใจ"ตอนนี้ฉันสบายใจขึ้นแล้วเหมือนมันได้ยกภูเขาออกจากอก

"แล้วแผลพี่ละลลิซจะได้วันนั้นเลือดพี่เต็มเลย" แล้วไหนจะรอยแผลเป็นตามตัวเขาอีก

"ก็แค่สู้กับคนของแด๊ดนิดหน่อยเลยได้แผล"

พี่โทนี่เองก็ดูจะสบายใจกว่าเดิมที่ได้ระบายออกมา

"ดีที่วันนั้นแด๊ดแค่หน้ามืดตกบันไดเลยทำให้เขาเป็นอัมพาตและเป็นเจ้าชายนิทรา ที่จริงแล้วยาที่ให้ทุกวันมันจะทำให้ร่างกายหนื่อยล้า สมองจะค่อยๆ หยุดทำงาน พอพี่รู้ว่าเราอยู่ไหนก็รีบติดต่อเฮียเราทันที!"

ทางทางเขาดูอบอุ่นมากตอนนี้น้ำเสียงก็อ่อนหวานไม่ดุไม่เย็นชาใส่

"ฮะ...เฮียไรเกอร์เนี่ยนะ!"

แล้วเฮียก็ไม่เคยบอกอะไรฉันเลย มิน่าถึงเอาแต่พูดว่าหายงอนกันได้แล้วปกติไม่เห็นเชียร์ นี่เชียร์จนออกหน้าออกตา

"ตอนนี้ทุกคนก็ใช้ชีวิตปกติไม่มีอะไรต้องห่วงพี่ให้ลูกน้องเฝ้าไว้ตลอด"

"ขอโทษนะที่ต้องให้ลูกน้องตามลิซพี่กลัวว่าเราจะมีอันตราย"

มิน่าก็ว่าอยู่เหมือนมีคนมองอยู่ตลอดเวลา

"แผลพี่หายดีแล้วใช่มั้ย?" ก็วันนั้นเห็นเลือดออกตั้งเยอะ

"หายแล้วแค่นี้เองนักรบต้องมีบาทแผล" เขาพูดอย่างอารมณ์ดี

"ชิ...พี่เป็นนักเลงไม่ใช่นักรบ!" หมั้นไส้เจ็บขนาดนั้นยังไม่บอกอีก

"แล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก ให้ลลิซแกล้งเป็นเดือนๆ ว่าแต่พี่ไม่จะดุลลิซแล้วใช่มะ?"

ทำไมฉันต้องใจอ่อนให้เขาง่ายๆแบบนี้ทุกทีเลย

"อ้อนได้ใช่มั่ย!" นี่คือสิ่งที่ต้องการ

"หึ...ได้ทุกอย่างแต่ถ้ามากเกินไปดุนะ แต่ดุบนเตียงแทน"

คนบ้า!พูดอะไรเนี่ยทำเอาฉันไปไม่เป็นเลย

"ได้เวลาพี่คุยกับลูกแล้วใช่มั้ย"

สายตากรุ่มกริ่มแบบนี้....โอ้ยมันเขินนะคนบ้า

"หาว!!! ง่ายแล้วนอนดีกว่า"

รู้สึกหวันๆกับสายตาพี่โทนี่ตอนนี้มาก

"อยากคุยกับลูก"

เสียงกระซิบแผ่วเบากระซิบชิดหูพร้อมริมฝีปากร้อนขบเม้นใบหูทำเอาไรขนอ่อนทุกเส้นลุกซู่ไปทั้งตัว

"พะ...พี่โทนี่! ลลิซท้องอยู่นะ" ฉันรู้ความหมายที่เขาบอกจะคุยกับลูก

"แล้วใครบอกว่าไม่ได้ท้องละ หืม!"

ปลายจมูกโด่งคลอเคลียพวกแก้มพร้อมริมฝีปากร้อนพรมจูบเบาๆ ทำแบบนี้แล้วใครจะไปใจแข็งได้ละ

"ดีกันนะรู้มั้ยอยากกอดอยากหอมแบบนี้มานานแค่ไหน!"

สายตาเขาที่มองฉันมันทำให้ฉันลืมทุกอย่างที่เขาเคยทำให้เจ็บไปเลย ทำไมฉันเป็นคนแบบนี้นะ

"พี่จะไม่ทำให้ลลิซร้องไห้อีกแล้วใช่ม้้ย"

"พี่รู้มั้ยที่ผ่านมาลลิซเสียใจมากแค่ไหน"

"พี่สัญญาว่าจะไม่ทำแบบนั้นอีก" เขาพูดจริงจัง

"พูดแล้วนะ! ลลิซรักพี่จัง"

...สองแขนเรียวกอดเอวหนาไว้แน่นเหมือนกลัวว่าจะหายไป

"พี่รักลลิซนะ"

ฉันไม่ได้ฝันไปใช่มั้ยตอนนี้

"พี่รู้ตัวว่ารักลลิซตั้งแต่เมื่อไหร่"

ฉันเอาคางเกยอกจ้องหน้าสบตากับพี่โทนี่ที่ก้มหน้ามามองฉันเหมือนกัน

"ตอนไหนนะ จำไม่ได้แล้วรู้ตัวอีกทีก็ต้องรีบมาตาม "

เขาจูบลงที่หน้าผากฉันอย่างอ่อนโยน

"ชิ...ไม่ต้องมาทำเป็นหวานทำให้ลลิซเสียใจตั้งนาน" ฉันบีบจมูกเขาก็มันหมั่นไส้นิ

"เรื่องอื่นเอาไว้ก่อนตอนนี้อยากคุยกับน้องลลินของแด๊ดดี้แล้ว"

มือใหญ่ลูบที่ท้องฉันอย่างอ่อนโยน

"ลลิซกลัว กลัวอะไรพี่อยู่ทั้งคน"

ปลายนิ้วเรียวยาวเกลี่ยที่แก้มพร้อมริมฝีปากร้อนแตะที่ริมฝีปากฉันอย่างแผ่วเบา

"กลัวเจ็บ"ก็ไม่ได้มีอะไรกันนานแล้วนิ

"หึ...พี่จะทำเบาๆใครจะให้เจ็บกันละ"

เขายิ้มมุมปากพร้อมเขี่ยไรผมฉันทัดหู สายตาเขาที่มองฉันมันทำให้ฉันรู้สึกว่าหน้ามันเห่อร้อน หายใจติดๆขัดๆยังไงไม่รู้ ท้องไส้มันปั่นป่วน

"ไม่เอาอ่ะ ลลิซไม่ให้ทำ!"

"ปล่อย!"

"จะนอนแล้ว!"

หมับ!

"ก็นอนไปเดี๋ยวทำเอง" เขาจับตัวฉันไวเมื่อฉันดันตัวเขาออกจากตัว

"ไม่อ่ะ...อื้อ!" แต่ไม่ทันที่จะได้พูดอะไรเสียงฉันมันก็ถูกริมฝีปากหนาประกบปากจูบดูดเม้นหนักๆ

"ฮื้อ!" ฉันเอามือดันอกเขาเมื่อเขาจูบแรงเกินไปแบบนี้มันสูบวิญญาณกันชัดๆ

"หึ...ก็คนมันอยาก"

ริมฝีปากหนาค่อยๆปล่อยริมฝีปากฉันอย่างอ้อยอิ่ง

"ลูกจะไม่เป็นอะไรจริงนะ" เขาลืมไปรึเปล่าว่าฉันเกือบแท้งลูกมาแล้วครั้งหนึ่ง

"ใครจะให้ลูกเป็นอันตรายกัน"

"ลูกพี่ทั้งคน" สายตาแบบนี้อีกแล้วเขามองฉันแบบนี้แล้วจะเอาอะไรมาต้านเขาได้

"พี่อยากกินลลิซ~"

น้ำเสียงแหบพร่าพูดกระซิบพร้อมขบกัดใบหูฉันอย่างแผ่วเบามันชวนสยิวที่สุด

"ก็ได้แต่ต้องระวังนะรู้มั้ยลลิซกลัวลูกเจ็บ"

มาถึงขั้นนี้แล้ว เฮ้อ...ยังไงก็ต้องยอมแล้วแหละใครบอกให้ฉันรักเขาเองละ

"เด็กดีต้องแบบนี้"

เขาประทับจูบริมฝีปากฉันอย่างอ่อนโยนและค่อยๆหนักหน่วงเชิญชวนขึ้นเรื่อยๆ

"ถ้าเจ็บบอก" ไม่นานร่ายกายของเราทั้งคู่ก็ไม่มีเสื้อผ้าเหลืออยู่บนตัวสักชิ้น

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว