facebook-icon

Facebook นักเขียนนะคะ : https://www.facebook.com/Iampurarinphuporadakul

ชื่อตอน : 8

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 35

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 17 มิ.ย. 2564 08:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
8
แบบอักษร

8 

  

บาร์บี้สังเกตเห็นท่าทางของชไมพร จึงใช้เท้าเขี่ยร็อกให้เลิกตะลึงเสียที สิ่งที่เขาต้องเห็นไม่ใช่หน้าตาสวย ๆ ของชไมพร แต่เป็นแววตาที่หล่อนกำลังจ้องคนอื่นต่างหาก 

“โง่จริง แยกยังไม่ออกอีก” บาร์บี้หัวเราะคิก 

วิคก้มหน้าแล้วพูด “เบาได้เบาบี้” 

เจ้าพระยารู้ว่าบรรยากาศไม่ค่อยดีนักเพราะแขกมีหลายคน ไม่รู้ว่าใครควรได้รับความสนใจมากกว่ากัน เธอจึงต้องตัดสิน “ยินดีต้อนรับคุณอินโซนะคะ ดิฉันก็อยากพบเป็นการส่วนตัว เพราะเราต้องทำงานด้วยกันเป็นปี มันจะดีกับทุกคนเพราะต้องพบกันบ่อย ๆ คุณอินโซจะได้ไม่อึดอัดเมื่อพบพวกเขา” 

“ขอบคุณครับ ยินดีเช่นกัน ผมก็อยากมาเจอทุกคน ที่จริงผมไม่ค่อยมีเพื่อนหรือมีปาร์ตี้แบบนี้หรอก เพราะเราไว้ใจใครไม่ได้เลย” 

ฝั่งธนพยักหน้าอย่างเข้าใจ “ศิลปินก็แบบนี้แหละครับ บางทีผมไปทำงานก็ยังทำตัวไม่ถูก บางคนสนใจงานเรา บางคนสนใจหน้าตาดี ๆ ของเรา” 

“หูย ! พูดซะร็อกหาที่แทรกไม่ได้เลยคุณธน เยาวชนจะโม้อะไรดีล่ะครับ” 

ฝั่งธนหน้าเครียดก่อนจะหยิบถั่วลิสงคั่วโยนใส่หัวเด็กหนุ่ม “ก็ได้ ฉันได้ข่าวว่านายงอแง แม่ให้เงินเยอะไปเหรอถึงได้ร้องไห้ ? ” 

วิคอมยิ้ม “น่าน….เข้าเรื่องทีเดียว สุดยอดมืออาชีพการสอบสวน” 

“มือป่วนน่ะสิไม่ว่า” เจ้าพระยาส่ายหน้า 

อินโซมองทุกคนไปมา เขาไม่เข้าใจในสิ่งที่คนเหล่านี้กำลังสื่อสารกัน แต่เขารู้สึกว่ามันเป็นความสัมพันธ์ที่น่าค้นหานัก เขาหันไปมองเด็กที่ชื่อร็อก เจ้าตัวมองมาปราดเดียวแล้วหันไปมองเด็กผู้หญิงคนนั้นอย่างรักใคร่ 

“รู้จักร็อกเหรอคะคุณอินโซ ? ” 

“ไม่รู้จักเลยจ้องน่ะครับ ขออภัย” 

“คุณอินโซยังมีเวลารู้จักเด็กพวกนี้อีกมากครับ รับประทานอาหารกันดีกว่า เดี๋ยวก็คุ้นกันไปเอง คำเตือนเดียวก็คือ เด็กพวกนี้เถรตรงและเข้าข่ายกวนประสาทระดับสูง พวกเขาอยู่ในโลกเกมและบันเทิงทุกประเภทแม้กระทั่งหมอลำตามงานวัด ไม่รวมรถแห่ชื่อดังต่าง ๆ คุณอาจจะดูไม่ออก แต่หาดูได้ตามงานวัดครับ” โปรดปรานเล่าแล้วหัวเราะ 

“น่ารักดีนะครับ อยู่กันหลาย ๆ คนแต่ไม่ยักปวดหัว คุณเจ้าพระยาคงดูแลทุกคนดีมาก ผมเห็นเด็ก ๆ ทำงานอย่างมีความสุขเวลาผมมาที่ร้าน” 

“เปล่าค่ะ พวกเขาเห็นแก่เงินและเห็นแก่ความสุข คนที่นี่มี 2 ประเภทคือมีเงินมากแล้วก็มีความสุขมาก และมีเงินไม่มากแต่มีความสุขมาก เราอยู่กันด้วยดีลดี ๆ เสมอ” 

“ผมคงจะแก่ บางทีฟังไม่รู้เรื่องว่าหมายความว่าอะไร” 

“ไว้ซีแปลให้ฟังอีกทีนะคะ ต่อไปจะมาบ่อย ๆ ค่ะ เผื่อคุณเจ้าให้งานทำบ้าง” 

เจ้าพระยาหันไปหาร็อก เด็กหนุ่มส่ายหน้า “เห็นทีจะไม่ได้ พ่อคนรวยเขาไม่ให้น้องทำงานค่ะ แต่แวะมาอุดหนุนได้นะคะ เพราะพี่ก็ยังเป็นแม่ค้าอยู่นะ” 

“ร็อกละก็ ขัดใจไปหมด เราก็แค่อยากทำงาน” 

หมากสดนั่งรับประทานอาหารไม่พูดจา รู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างประหลาดกับเด็กหน้าสวยนี่ หล่อนมีจริตระดับแม่ม่ายแพรวพราว 

“คุณนักข่าว ผมไม่ชอบชื่อในวงการนัก ขออนุญาตเรียกชื่อจริงได้ไหมครับ ? ” 

“ได้ค่ะ เรียกสดก็ได้ค่ะ บางทีมายากับหน้าที่ก็ทำให้เราเดินสวนทางกัน สดว่ามีเพื่อนเป็นดาราสักคนก็ดี เพื่อนที่เรียกว่าเพื่อนได้จริง ๆ น่ะค่ะคุณโซ” 

“แหม ก็เลยลามปามเรียกชื่อเล่นเขาเขียวน้องเรา” ฝั่งธนส่ายหน้า 

“คุณธนก็ ขัดจังหวะ กำลังราบรื่น” หมากสดหน้างอ 

 “ตามสบายนะครับ ทุกคนเรียกผมว่าโซได้เลย ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ คุณ ๆ คงรู้กิตติศัพท์ผมมาบ้าง ผมก็ร้ายไม่ใช่เล่น แต่ที่จริงผมรักความสงบมากต่างหาก” 

หมากสดยิ้มรับก่อนจะหันไปมองชไมพรอีกครั้ง หล่อนกำลังจ้องโปรดปรานตาวาว “น้องซีคะ เป็นแฟนคลับคุณโปรดเหรอคะ ? ” 

“ค่ะ แต่ไม่คิดว่าตัวจริงจะหล่อมากขนาดนี้” 

เจ้าพระยาอมยิ้ม เมื่อเห็นรังสีจากแววตาเพื่อนรัก หล่อนพยายามระงับอารมณ์ที่สุด ปัญหาของร็อกดูจะด้อยลงไปทันทีเมื่อหมากสดกำลังจะก่อสงครามเข้าแล้ว 

“ขอบคุณครับ ผมก็ไม่ค่อยว่างจะเจอใคร ร็อกเขาเชิญน้องซีมาเพราะเขาอยากแนะนำให้เรารู้จักแฟนเขาครับ” 

“ใช่ไหมคะ ? น้องเป็นแฟนร็อกนี่คะ” หมากสดเสริมพลางยิ้ม 

“ไม่ใช่ค่ะ เราเป็นเพื่อนกัน ร็อกเขาจีบซีแต่ซีขอคิดดูก่อน” 

“ไถเขาไปซะเยอะ กล้าพูด” บาร์บี้พูดพลางเคี้ยวข้าว วิคเตะขาเขาใต้โต๊ะทันที บาร์บี้กัดปากยกส้อมขึ้นชี้หน้าเขาทันทีเช่นกัน 

“ก็เป็นธรรมดานะคะที่คนชอบใครจะเปย์ เหมือนเราเปย์ศิลปินไงคะ” 

“เปย์ศิลปินเจ็บมากสุดก็ตอนมีเงินแต่กดบัตรคอนเสิร์ตไม่ทัน แต่เปย์ผู้หญิงบางคนเจ็บทุกตรงนะเราว่า เพราะมันเลี้ยงไม่เชื่อง” 

ทั้งห้องเงียบงัน เพราะคำตำหนิของบาร์บี้ตรงประเด็นที่สุด ชไมพรนั่งนิ่งไปไม่นานก็เชิดหน้าแล้วยิ้มกว้าง “ร็อกคะ เราคงไม่ใช่หนึ่งในนั้นมั้งเนอะ เราเป็นเพื่อนกันไง ถึงได้มาเจอกันที่นี่ได้” 

“ครับ” ร็อกอมยิ้มแล้วก้มหน้ารับประทานอาหาร 

อินโซมองเด็กหนุ่มแล้วรู้สึกเมตตาขึ้นมาทันที เขาเสียใจแต่ไม่มีแววตาตำหนิเด็กสาวคนนี้เลย เขาก้มหน้าฝืนยิ้ม ผิดกับเด็กที่ร่ำรวยและมักจะเอาแต่ใจ อินโซหันไปมองเจ้าพระยา หล่อนนั่งนิ่งเคี้ยวอาหาร ไม่ได้มองใคร แต่มือที่กำลังจับส้อมอยู่บีบส้อมแน่นผิดปกติ ผู้หญิงคนนี้เจ็บปวดกับเหตุการณ์นี้ และหล่อนกำลังระงับอารมณ์ตัวเองไว้อย่างแนบเนียน เพราะมือที่กวัดแกว่งตักอาหารใส่ปากเป็นมือที่ไม่ได้จับส้อม หากไม่สังเกตจะไม่เห็นว่าเจ้าตัวกำลังโกรธ 

 “หนวกหูเด็กพวกนี้มาก สรุปมาปาร์ตี้นะ สมใจกันทุกฝ่าย กิน ๆ เข้าแล้วไปอาบน้ำนอนกันซะ เข้าไปนอนห้องเจ้าพระยาให้หมด คืนนี้พ่อจะดื่มกับคุณโซและคุณโปรด ไสหัวไป” ฝั่งธนสั่งพลางยิ้ม 

“น้องซีคะ พี่สดไปส่งนะคะ เดี๋ยวต้องไปงานต่อ กลับกันเลยก็ได้นะคะถ้าไม่กินอีก พี่อิ่มแล้ว” 

ชไมพรฝืนยิ้ม “ค่ะ กลับเลยก็ได้ค่ะ ไว้มาทานขนมกับกาแฟวันหลังนะคะ” 

  

เด็กทั้งสามคนปูที่นอนที่พื้นกันอย่างคุ้นเคย เจ้าพระยานั่งอยู่บนเตียงกับโปรดปราน “ตัดได้ตัดนะร็อก เด็กคนนี้น่ากลัว” โปรดาปรานพูด 

“ใช่ไหมครับ ? น่ากลัวตรงที่เขาแยกหญิงชายยังไม่ออกเลย จีบคุณโปรดซึ่งหน้าเลย” ร็อกนั่งชันเข่าพิงฝา สีหน้าอิดโรยอ่อนแรง 

“นั่นก็ด้วย แต่ที่แย่กว่านั้นคือ เขาเห็นการเปย์ของนายเป็นเรื่องสนุก ไร้ความจริงใจและสำนึกในความดีของคน” 

“ผู้หญิงก็คงเหมือนกัน ใครให้ก็คงชอบหมด เขาไม่ผิดหรอกครับ” 

เจ้าพระยาอมยิ้ม ร็อกเป็นเด็กดีเสมอ และมองโลกสวยงามนัก “ร็อก….ในวงการมีสาว ๆ สวย ๆ เยอะนะ ร็อกก็หล่อ ไปเป็นนายแบบดีไหม ? ” 

“ขามันยังไม่ยืดเลยเจ้าแม่ 179 cm. มาหลายปีแล้วนะ” บาร์บี้ออกความเห็น พลางยกขาตัวเองทั้งสองข้างขึ้นลงเพราะนั่งพิงฝาอยู่เหมือนกัน 

“แค่นี้ก็ดีมากแล้ว สูงเป็นเปรตจะเหมือนคนแถวนี้” เจ้าพระยาหัวเราะ ก่อนจะถูกโปรดปรานผลักหัวจนเซ 

“ฉันเห็นด้วย ถ้านายดังรับรองสาว ๆ เพียบ และการจะดันนายก็ไม่ยาก” 

“เบื่อว่ะ หล่อแล้วยังรวย เส้นทางสู่ดวงดาวก็แสนง่าย ฉันเดินจนแผ่นดินจะสูบแมวมองยังไม่เห็นฉันเลย เสียใจ” บาร์บี้หน้างอ 

“จำพาสเวิร์ดให้ได้ก่อนเถอะ จะไปเป็นดาราจะจำบทได้ยังไง” วิคยิ้มเยาะ 

“ก็จริง ลืมพาสเวิร์ดง่าย แต่แปลกนะใครเป็นหนี้เรา เราจำได้หมดเลย ทักษะของความจนนี่อัศจรรย์” บาร์บี้หัวเราะ 

 “ว่าไงร็อก ? ” เจ้าพระยาถาม 

“ก็ดูดีนะ คุณโซอะไรนั่นดูเท่มากเลย นั่งเฉย ๆ ยังหล่อ ถ้าร็อกเป็นได้แบบนั้นก็คงดี เบื่อชีวิตที่ต้องวิ่งตามคนอื่นมากเลย” 

“นายก็ลองไปดูหมอลำตามงานวัดเหมือนเราบ่อย ๆ สิ จะได้รู้ว่าตัวเองหล่อมาก ข้ากับนางบี้นี่ไปยืนไหนสาว ๆ ก็มองเหมือนตัวประหลาด” 

“ใช่ไง ! พวกป้า ๆ แกคงคิดว่าทำไมเด็กหนุ่มมายืนดูหมอลำ ผิดตรงไหนวะคนรักศิลปวัฒนธรรม ฉันฟังไม่รู้เรื่องหรอกบางที แต่ไอ้วิคเป็นลูกครึ่งบางพลัดอุดรธานี มันฟังออกหมดเลย หน้าตาเก๋แล้วยังมีทักษะทางภาษา บี้ละเบื่อสังคมยุคใหม่ที่เหมารวมไปหมดว่าเราต้องไปเห่อศิลปินต่างชาติเท่านั้น หมอลำฉันก็ม่วนมากแม่” 

“แมน ๆ ” วิคเสริม 

“Yes, yes” เจ้าพระยาแปลให้โปรดปรานฟัง 

“รู้จ้ะ แปลว่าใช่ ๆ ง่ายมากคำนี้” 

“ร็อกเห็นกับตาแล้ววันนี้ว่าตัวเองไม่มีคุณค่าเลย เขาพึ่งเห็นคุณโปรดครั้งแรกแต่เขาให้ใจไปเลยก็ว่าได้ ร็อกเสียใจจังเจ้าแม่” เด็กหนุ่มน้ำตาคลอ 

“อย่าร้องนะ อย่าเสียน้ำตาเพราะผู้หญิงเหมืนคุณธน ถ้าไม่ร้องฉันให้ห้าหมื่น โอนพรุ่งนี้เช้าเลย ตอนนี้กลั้นไว้ให้ได้ ใครเห็นร็อกร้องไห้มาบอกฉัน” 

“เจ้าแม่ขา…..ทำไมลงทุน ? ” บาร์บี้ถาม 

“ฉันจะรีดค่าตัวมันคืนทีหลัง ตอนนี้ต้องอัดฉีดไง” 

ทุกคนหัวเราะออกมาเป็นเสียงเดียวกัน ความทุกข์คลายลงไม่ใช่เพราะเงิน หากแต่เป็นเพราะความหวังที่ร็อกมองเห็นมัน โลกใหม่ของเขาเปิดเพราะความเสียใจและเขาก็เห็นความหวังดีของทุกคน บาร์บี้ว่าดุว่าร้ายก็แทบจะทะเลาะกับชไมพรต่อหน้าผู้ใหญ่ เพื่อเขา เขาเสียอีกที่ไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากพูดว่าครับ เขาอยากร้องไห้นักเพราะตื้นตันใจ แต่ก็ต้องกลั้นมันไว้เพราะเงิน เงินที่เจ้าแม่เอามาอ้างเพื่อปลอบเขาตามประสาคนมั่งมี และเจ้าแม่กำลังหาโลกใหม่ให้เขา เขาโชคดีมากจริง ๆ ที่มีคนเหล่านี้ในชีวิต 

 

อินโซนั่งดูรูปในโทรศัพท์ที่ถ่ายกับทุกคนในงานปาร์ตี้ เขารู้สึกว่าแต่ละภาพเต็มไปด้วยความสุข เพราะคนเหล่านั้นไม่มีมารยา ไม่มีการสร้างภาพ แม้แต่จะก่อสงครามก็พูดกันตรง ๆ ทีเดียว คนเหล่านั้นต้องมีความมั่นใจในตัวเองที่สุด เพราะแม้แต่เวลาที่จะหาเรื่องคนก็ยังทำอย่างสุขุม เด็กที่ชื่อบาร์บี้คือตัวอย่างที่ผู้ใหญ่หลายคนต้องอาย เพราะเขาพูดตรงและเต็มไปด้วยความจริงจัง 

มือของชายหนุ่มชะงักอยู่ที่ภาพที่เขาถ่ายคู่กับเจ้าพระยา ผู้หญิงคนนี้ไว้ตัว ยืนห่างจากเขาพอประมาณและยืนอย่างมั่นคง ไม่มีเอนมาหาเขาหรือหันมาทางเขาแม้แต่นิดเดียว หากตัดภาพเขาออก ก็เหมือนเจ้าพระยายืนอยู่คนเดียวและหล่อนอมยิ้มส่งมาอย่างผู้ชนะ 

“ร้ายนะเรา ล่อเด็กซีมาหักหน้ากลางวงข้าว คุณตั้งใจตัดเด็กคนนี้ออกจากเด็กชื่อร็อกนั่นแน่นอน” อินโซอมยิ้ม เขาเห็นด้วยกับที่หล่อนทำและออกจะชื่นชมไม่น้อย เพราะเด็กชไมพรนั่นแสดงทุกอย่างออกมาเองหมด โดยที่ไม่มีใครทำอะไรหล่อนเลย 

‘โซ…..พรุ่งนี้เชิญกินข้าวเย็นที่บ้าน วินนี่มาอวยพรวันเกิดพี่สาวเขาด้วย’ 

ข้อความเด้งขึ้นมาขณะที่เขากำลังดูรูปอยู่ ชายหนุ่มเปิดข้อความอ่านอีกครั้งก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไป ‘Ok’ 

  

ร่างบางก้าวเร็ว ๆ เข้ามาในบ้าน ก่อนจะวางกล่องขนาดใหญ่ลง 

“หนักจริง ๆ ชุดนี้ แต่ไม่เป็นไรต้องใส่” 

“วินนี่มีงานเหรอลูก ? ” คุณวงมารดาถาม 

“วันเกิดพี่วุ้นค่ะ วินนี่จะไป คุณโซไปงานด้วย” 

“เห็นว่าไม่ได้เชิญแขกนี่ลูก” 

“ก็นั่นแหละค่ะ ไม่งั้นเชิญคุณโซไม่ได้หรอกค่ะ พี่ภพเขารู้จักศิลปินของเขาดี นี่พี่วุ้นลงทุนไม่เชิญแขกเพื่อวินนี่เลยนะคะ” 

“ชอบเหรอ แม่ว่าเขาดูตัวตนไปหน่อย จะอยู่กันได้เรอะ ? ” 

 “ก่อนจะได้อยู่ ได้เหยียบเงาเขาก็ยังดีค่ะแม่ วินนี่ไปอาบน้ำนอนก่อนนะคะ นอนดึกเดี๋ยวไม่สวย พี่วุ้นบอกว่าจะมาหาแม่แต่เช้ามารับพร แม่ไม่ต้องปลุกวินนี่นะคะ วินนี่อยู่กะเย็นกะดึกแทนละกันค่ะ” หล่อนหัวเราะแล้วเดินปรี่ขึ้นชั้นบน 

  

“ทำอะไรบี้ ? ! นั่งลงหลักปักฐานเหมือนพร้อมสานตะกร้าตอนหมดหน้าทำนาเลย” เป็ดถามเมื่อเห็นอีกคนกำลังนั่งยอง ๆ กดมือถืออย่างตั้งใจ 

“คนอีสานเหรอเรา พูดซะภาพพุ่ง เหมือนตลกหน้าฮ้าน วงเล็บหน้าเวทีเลย ฉันกำลังเก็บคำศัพท์เพื่อไปดูหมอลำให้บันเทิงจากรากฐานแห่งความเข้าใจ” 

“คนภาคกลางก็สานตะกร้าได้เหมือนกันจ้ะ หมอลำจะมาวัดไหนเหรอ ? ไปด้วยคนสิ อยากดูเหมือนกัน เขาว่าแต่งตัวสวยเหมือนลิเกเลย” 

“มาก มาก ๆ แล้วแต่งตัวได้มากกว่าลิเก อลังการมาก” 

“ดี ๆ ไว้ไปด้วย ว่าแต่ทำอะไรเหรอ ? ” 

“หาเสื้อผ้าใหม่ จะไปเป็นผู้จัดการนายแบบ” 

“ร็อกเหรอ ? ” 

บาร์บี้ลดมือที่ถือโทรศัพท์อยู่ลง “รู้ได้ไง ? ” 

“ก็เขาหล่อ เขารวย เขาสูง เหมาะกับนายแบบที่สุด” 

“ไอ้วิคนี่ไม่ได้เหรอ มันสูงเท่ากันเลยนะ” 

“ราศีไม่ได้ รายนั้นลุย ๆ เป็นนายแบบแล้วคงดูพิลึก” 

“เป็ดจ๊ะ พี่เป็ดจ๋า ไอ้วิคนี่เรียกหล่ออินเตอร์นะคะพี่ มันมีความเอ็กโซติกเร้าใจมาก อี เอ็ก โอ ที ไอ ซี้ พูดตาม สะกดช้า ๆ เป็นจังหวะ” 

“ยากไป ว่าแต่ว่าร้านเราดูแปลกไปนะ มีคนแปลก ๆ มานั่งทุกวัน มีกล้องมาเพียบ เหมือนมาสืบข่าวคุณอินโซเลย” 

“ก็ให้เขาสืบไปสิ พี่สดจัดการได้ และที่สำคัญคือ มันจะมามโนว่าเจ้าแม่เป็นแฟนคุณโซไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาดฮ่ะ” 

“ก็เหมาะกันดีนะเป็ดว่า สวยหล่อ เสียแต่อายุมากไปหน่อย” 

“ถูก ! พูดถูก ! ใช่เลย ! คนแก่คุณจ้าพระยาไม่แลเพคะ” 

 “เออ มีอีกเรื่องเมื่อเช้าคุณธนมาใส่บาตร” 

“สาธุ นอกจากคำว่าสาธุแล้วก็ งึด งึด งึด” 

“แปลว่าอะไร ? ” 

“อัศจรรย์ใจสุด ๆ ไง เหลือเชื่อสุด ๆ ไรงี้” 

“เรานี่เก่งนะ เป็นคนภาคกลาง ทำไมพูดเหมือนพวกอีสานได้” 

“อย่ามาพวก ๆ นะ ต้องพูดว่าทำไมพูดเหมือนคนอีสานได้ก็พอ เขาไม่ได้แบ่งเชื้อสายเชื้อชาติ เราเป็นคนไทยเหมือนกัน ฉันเป็นคนภาคกลางแท้ ๆ ยังฟังแล้วไม่เสนาะหู อย่ามาพวก ๆ ให้ได้ยินอีก เข้าใจไหมคะ ? ” 

“เข้าใจแล้วจ้ะ ก็ถึงไหนแล้ววะ ? งง หลายเรื่องปนหลายภาษาอีก” 

“เออน่า ! ก็จบ จะมานินทาคนใส่บาตรทำไมให้บาป” 

“ไม่ ไม่จบ คุณธนบอกว่า ฉันบนพระท่านไว้ จะหาสามีให้คุณเจ้าพระยา” 

บาร์บี้ยิ้มเจื่อน เรื่องงมงายนี่ไม่มีใครเกินฝั่งธนเลยในบ้านนี้ เขาเป็นฝรั่งแต่ตัว แต่ใจเขาเชื่อในทุกสิ่งที่เหลือเชื่อทั้งหมด และทุกคนรู้ดีว่าเขาคนนี้มีความพิเศษในตัว 

  

“เบา ๆ นั่นกาแฟ นี่มันสี่ทุ่มแล้ว” เจ้าพระยาแย่งแก้วในมือของหมากสดมาวางลง หมากสดส่ายหน้า สีหน้าหล่อนไม่ค่อยดีนัก 

“แก….นางเด็กนั่นมันท้าทายฉัน มันมาแล้วมันถ่ายรูปลงล็อกแคนดี้ มันโพสต์ว่าหัวใจอยู่ใกล้แก้ว แกดูมัน แกดูมันเจ้า ฉันปล่อยมันไปไม่ได้” 

“ต้องจริงจังขนาดนั้นเชียว เอาอะไรกับเด็ก ๆ เขา คำพูดพวกนี้มันเพ้อกันได้กับทุกอย่างแหละ เขาก็คงโพสต์ขำ ๆ ไป กาแฟฉันอาจจะอร่อยมากไง” 

“ไม่ต้องมาช่วยมัน ฉันจับเรดาร์นางร้ายของมันได้ ต่อให้มันมาไหว้ย่อจนเข่าเสื่อมใส่ฉัน ฉันก็ไม่เชื่อว่ามันมาดี เกิดมาไม่เคยเห็นเด็กที่ไหนนอสูงโดดเด่นเปิดเผยขนาดนี้” 

“แรงไปสด เด็กคือเด็ก ก็คงแค่ปลื้มคุณโปรด แกจะมาจริงจังอะไร” 

“แก แกมันไม่เข้าใจ ! คนที่กำลังจะถูกแย่งของรัก” 

“แก….คุณโปรดไม่ชอบ….เอ่อ ไม่ชอบเด็กหรอก” เจ้าพระยาระงับปากตัวเองได้ทัน ก่อนที่ความลับจะแตก 

 “ทำไมล่ะ ทำไมไม่ชอบ ? ฉันก็เด็กกว่านะ” 

“เอ่อ เขาว่าเวลาใส่เสื้อคู่มันจะไม่ดูเป็นแฟน มันจะดูเป็นครูนักเรียนไปทัศนศึกษา มันไม่งาม แต่หน้าแกก็ดูไม่นักเรียนแล้วนะ สบายใจได้น่า” 

“แน่นะ โอเค ว่าแต่นัดเอเจนซี่มาหรือยัง ชื่ออะไรที่แกเลือก ฉันคัดมาดีหมดนะ ว่ามาจะได้บอกได้ว่ามันมีข้อดีข้อเสียยังไง ดีของฉันกับดีของแกมันคนละแนวกัน” 

“เลือกวิน” 

“ทำไม ? ” 

“ฉันชอบคำว่าชนะ ไม่ว่าในภาษาใดก็ตาม” 

หมากสดพยักหน้ารับ “โอเค สมเป็นคนรวย แต่ข้อเสียคือเจ้าของคือแม่วินนี่ ดาวเด่นในวงการนางแบบ และมันจ้องอินโซอยู่ อาจจะเป็นมารหัวใจแกวันหน้าได้นะ นี่เพื่อนเตือน เพื่อนหวังดีนะคะ” 

“เขาชอบกันเหรอ ? ” 

“รักข้างเดียวเหมือนเราเวลาจ้องสแตนดี้รูปศิลปินหน้าชอปเครื่องสำอางนั่นแหละ แต่แม่นั่นใกล้เขามากหน่อยเพราะเป็นน้องเมียของผู้จัดการเขา” 

“ไม่เกี่ยวกับฉันนี่ ฉันเป็นนายจ้างศิลปินและผู้จัดการ ฉันชนะ” 

“โอเค เป็น President ติ่งไม่พอ ยังเป็น CEO ผู้บงการทุกวงการได้อีก เพื่อนฉันนี่สมเป็นเจ้าแม่จริง ๆ ” 

เจ้าพระยายกแก้วกาแฟขึ้นดื่ม หมากสดอมยิ้มกับการปิดบังความในใจของเพื่อนรัก เจ้าพระยาชอบเป็นผู้ชนะ มีหรือหล่อนจะไม่มองอินโซ ผู้ที่ใครก็ครอบครองไม่ได้ ลองมีคู่แข่งมากมายให้ท้าทายความสามารถขนาดนี้ มีหรือเจ้าพระยาจะมองข้ามเขา 

อินโซกุลจะไม่รอดก็คราวนี้แหละ หมากสดคิด 

ความคิดเห็น