Advertising Blog For my original novel eg : SoltitudeCall GrimTouch ArachnidTrail and More...

ชื่อตอน : Von Greater Blood

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 37

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ค. 2564 04:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Von Greater Blood
แบบอักษร

"นี่มันจะมากเกินไปแล้วนะแมรี่" 

อาร์คพูดขึ้นหลังจากที่ภาพบนหน้าจอโน็ตบุ้คของเขาดับลง ก่อนที่มันจะกลายเป็นภาพของผู้หญิงคนหนึ่ง ที่เขาไม่ค่อยอยากเจอซักเท่าไหร่ปรากฏขึ้นมาแทน 

“แงงงงงงงงงงง” 

แม้จะเป็นการพบกันครั้งที่สามแล้วสำหรับอาร์คกับแมรี่ แต่อาร์คก็ไม่สามารถทำใจให้ชินกับเสียงแปดหลอด ที่เป็นเหมือนเอกลักษณ์ของเธอได้เลย 

“นี่น่ะเหรอนัดสำคัญที่เจ้าพูดถึง การมาดูภาพการ์ตูนขยับได้บนหน้าจอ มันสำคัญกว่าการคุยกับเรางั้นเหรอ” 

“ก็ตามนั้นแหละ” 

“แงงงงงงงงงงงงงงงงงง” 

“ฟังนะ ถ้าเธอไม่เงียบแล้วปล่อยให้ฉันดูสิ่งที่ฉันกำลังดูอยู่ เงียบๆซักสองชั่วโมง ฉันจะทำทุกทางไม่ให้เธออกมาอีกเลย เธอฟังคำของฉันไว้” อาร์คพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง 

หลังจากสองชั่วโมงผ่านไป อาร์คก็ปิดหน้าจอโน็ตบุ็คของเขาลงพร้อมรอยยิ้ม สวนทางกับใบหน้าบึ้งตึงของแมรี่ ที่จ้องมองมาทางเขาจากกระจกขนาดใหญ่ ของโต๊ะเครื่องแป้งที่ตั้งอยู่ข้างๆเตียง 

เธอจ้องมาทางเขาเงียบๆพร้อมกับใบหน้าบึงตึง จนอาร์คต้องเป็นฝ่ายพูดออกมาก่อน 

“ครับๆ มีเรื่องอะไรมาอีกล่ะครับ” 

“หึ” 

“ถ้าไม่พูดจะนอนแล้วนะครับ เหนื่อยแล้ว” 

อาร์คพูด ก่อนจะลุกขึ้นไปปิดไฟในห้องจริงๆ จนทำให้แมรี่ที่ทำหน้าบึงตึงดึงเชิงอยู่ ถึงกับเสียศูนย์ 

“เดียวก่อน เดียวก่อนสิ เจ้าน่ะ เราอุตส่าห์รอเจ้ามาตั้งสองชั่วโมงเลยนะ” 

“เธอก็พูดออกมาซักทีสิ" 

อาร์คตอบกลับไป พร้อมนอนลงบนเตียง 

"คือว่านะ เราน่ะ ลองทำตามคำแนะนำของเจ้าแล้ว ที่เจ้าบอกให้เราไปคอลเลปกับวิญญาณตัวอื่นน่ะจำได้ไหม” 

‘อ่าาาาา ดูเหมือนจะเคยพูดแบบนั้นไปจริงๆด้วยสินะ’ 

อาร์คคิดในใจก่อนจะยิ้ม และตอบกลับไป 

“จำได้สิ ฉันเป็นคนพูดเองจะจำไม่ได้ได้ไง” 

“นั่นแหละ เราก็เลยไปนั่งคิดนอนคิดดู ก่อนจะยอมลดตัวไปคอลเลปกับวิญญาณรุ่นน้องที่ชื่อแมรี่เหมือนกัน…” 

พูดถึงตรงนั้นแมรี่ก็ทำท่าจะร้องไห้ออกมาอีกครั้ง จนอาร์คต้องถึงกับพูดดักขึ้นมาว่า 

“ถ้าร้องอีกจะไม่คุยด้วยแล้วนะ” 

“งื้ออออ งั้นเล่าต่อนะ” 

“เชิญ” 

อาร์คตอบกลับ ก่อนที่เขาจะหลับตาลง 

“คือพอเราไปคอลเลปกับแมรี่ที่เป็นรุ่นน้องใช่ไหม ยัยนี่เลยให้เราลองหลอกพวกมนุษย์ด้วยวิธีการของเธอ สลับกับเธอไปเรื่อยๆ โดยการโทรไปบอกพวกมนุษย์ว่า สวัสดีค่ะนี่แมรี่ค่ะ ตอนนี้อยู่ที่xxxแล้ว แล้วก็โทรไปเรื่อยๆ จนถึงประโยคที่ว่า สวัสดีค่ะนี่แมรี่ค่ะ ตอนนี้อยู่ที่ด้านหลังของคุณแล้ว” 

อาร์คคิดภาพตามที่แมรี่บอก ก็รู้สึกได้ว่ามันคงน่ากลัวพอสมควรถ้าอยู่ดีๆ ก็มีโทรศัพท์ดังขึ้น พร้อมกับรู้สึกว่ามีใครไม่รู้มายืนจ้องอยู่ที่ด้านหลัง 

“ก็ฟังดูดีนิ แล้วพอไปถึงข้างหลังคนๆ นั้นแล้ว แมรี่ก็จับหักคออะไรแบบนั้นใช่ป่ะ” 

"ไม่ใช่ซะหน่อย พอไปถึงข้างหลังคนๆ นั้นแล้ว แมรี่ก็จะจับคนๆ นั้นซูเพล็กซ์ จนหัวปักพื้นตายนั่นแหละ” 

‘ยัยแมรี่ที่ว่านี่เป็นวิญญาณนักมวยปล้ำรึไงกัน’ 

อาร์คเก็บความสงสัยของเขาไว้ในใจ ก่อนจะเอ่ยถามเข้าเรื่อง 

“ก็ไม่เห็นว่ามันจะมีปัญหาอะไรเลย ฟังๆ ดูแล้วการคอลเลปก็น่าจะเป็นไปได้ด้วยดีไม่ใช่รึไง” 

“มันเป็นแบบนั้นที่ไหนเล่า เจ้าน่ะถ้าไม่รู้อะไร ก็อย่าพูดออกมาเหมือนมันง่ายจะได้ไหม” 

'อ้ะ โดนอีกล่ะ' 

“แสดงว่าเธอหาเรื่องให้มันล้มเหลวได้อีกแล้วสินะ” 

“ซ้ำเติมเราอีกแล้วนะ ไม่ใช่ความผิดของเราซะหน่อย ที่มันการคอลเลปครั้งนี้จะล้มเหลว เราหน่ะทำเต็มที่แล้วตั้งหาก พอถึงตาเรา เราก็โทรไปหาพวกมนุษย์อย่างที่เตรียมการเอาไว้ แต่พวกมนุษย์พอได้ยินชื่อเรา พวกนั้นก็วางสายกันหมดเลย ไม่ยอมให้เราพูดว่าตอนนี้เราอยู่ที่ไหนเลยซักคน” 

“ก็เลยโดนรุ่นน้องไล่กลับมานั่งร้องไห้ที่บ้านสินะ” 

“ใช่ที่กันไหนเล่า” 

แมรี่โวยวาย  

“อืมมมมมมมมม”  

อาร์คคิดหาเหตุผลที่ทำให้การคอลเลป ‘โทรหาสายจากทางบ้าน’ ของสองสาวแมรี่ล้มเหลว แล้วก็ได้คำตอบออกมาว่า ที่การคอลเลปครั้งนี้ล้มเหลว ต้องเป็นเพราะแมรี่ที่อยู่ตรงหน้าเขาแน่นอน แต่ด้วยสาเหตุใดนั้น อาร์คยังคิดไม่ออก  

“เธอแน่ใจนะ ว่าตอนโทรไปไม่ได้ใช้เสียงแปดหลอดคุยกับปลายสาย เหมือนที่เธอคุยกับฉัน” 

“ไม่ซะหน่อย เราเป็นเลดี้ผู้สูงศักดิ์ จะไปทำแบบนั้นได้ยังไง” 

“ไม่ได้พูดตะกุกตะกักด้วยใช่ไหม” 

“ไม่มีทาง ไม่มีทาง” 

แมรี่ตอบกลับ พร้อมส่ายหน้าของเธอไปมา 

“อืมมมม”  

ด้วยความที่อาร์คยังคิดหาสาเหตุที่ทำให้การคอลเลปครั้งนี้ล้มไม่ออก เขาจึงให้แมรี่ลองสาธิตการโทรหาสายจากบ้านในแบบฉบับของเธอ ให้เขาลองฟังดู 

“สวัสดีค่ะ…” 

‘อืมก็ปกติ’ 

“นี่แมรี่…” 

'นี่ก็ปกติ' 

“โรสแมรี่ วอน เกรตเตอร์บลัด ออฟ เวอร์จินัท….” 

ฟังถึงตรงนี้อาร์คก็ลืมตาขึ้นมาพบกับความเป็นจริง ก่อนจะเข้าใจได้ทันที ว่าทำไมแมรี่ที่อยู่ตรงหน้าเขา ถึงโดนแมรี่ที่เป็นรุ่นน้อง ไล่ตะเพิดออกมากลางการคอลเลป  

อาร์คสั่งให้แมรี่หยุดทันที 

“หยุดเลย หยุดเลย หยุดเลย” 

“ทำไมกันเล่า” 

“เธอจะเอาไอ เกรตเตอร์บลัด เวอร์จินัท นั่นมาทำไมเล่า” 

“ก็ทั้งหมดนั่นคือชื่ออันสูงศักดิ์ของเรา ถ้าเจ้าไม่ให้เราพูดชื่อเรา เจ้าจะให้เราพูดต่อท้ายว่า ‘เปโกะ’ เหมือนตัวการ์ตูนที่เจ้าดูเมื่อกี้รึไงกัน” 

‘ก็พูดชื่อเล่นเอาสิโว้ยยย แล้วก็ไม่ต้องพูดเปโกะต่อท้ายด้วย ไม่น่ารักซักกะนิด อย่าพยายามเลียนแบบเลย’ 

“ชื่อเล่นน่ะ ชื่อเล่น เธอไม่มีชื่อเล่นรึไง” 

“แมรี่ไง เจ้าเองก็เรียกเราด้วยชื่อนั้นไม่ใช่รึไง แต่เราคิดว่ามันเป็นการไม่ให้เกียรติเหยื่อจนเกินไป หากเราเอ่ยนามด้วยชื่อย่อ ก่อนจะปลิดชีวิตพวกเขา” 

“โอ้ยยยยยย คนกำลังจะตาย ใครจะมานั่งสนใจอะไรเรื่องอะไรแบบนั้นอีก พูดชื่อเล่นก็พอ ไม่ต้องพูดชื่อจริง” 

“ไม่ต้องเหรอ” 

“ไม่ต้อง” 

แมรี่คิดเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับมาว่า 

“เราจะลองเชื่อเจ้าดูก็ได้” 

“เชื่อเถอะ ถือชั้นว่าขอร้องก็แล้วกัน” 

อาร์คยกมือขึ้นพนม ทั้งๆที่ยังหลับตาอยู่ 

“หึ แต่ถ้าไม่ได้ผลเราจะกลับมาหาเจ้าอีก” 

“ตามสบายจะกลับมากี่ครั้งก็เอาเถอะ แต่อย่ามากวนฉันตอนฉันดูไลฟ์อยู่ก็แล้วกัน” 

ได้ยินดังนั้น ภาพของแมรี่ที่กำลังจะเลือนหายเข้าไปในกระจก ก็ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง 

“เรากลับมาได้จริงๆเหรอ” 

หากแต่คำตอบที่เธอได้กลับมา กลับเป็นเพียงเสียงกรนของชายคนหนึ่ง ที่หลับไปทั้งๆที่ยังพนมมืออยู่ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว