Advertising Blog For my original novel eg : SoltitudeCall GrimTouch ArachnidTrail and More...

ชื่อตอน : Collab

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 53

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ค. 2564 04:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Collab
แบบอักษร

“…” 

ในตอนนั้นอาร์คถึงกับคิดอะไรไม่ออก เมื่อใบหน้าของหญิงสาวที่โผล่ออกมาจากกระจกในห้องน้ำเมื่อคืน โผล่ออกมาจากกระจกห้องของเขาอีกครั้งตอนกลางวันแสกๆ  

แสงอาทิตย์ที่หลายคนเชื่อว่าช่วยปัดเป่าสิ่งเลวร้าย ไม่อาจช่วยให้อาร์คหนีรอดจากหญิงสาวตรงหน้า นี่อาจเป็นเพราะเขาตื่นสายเกินไป จึงทำให้ความศักด์สิทธิ์ของแสงอาทิตย์ในช่วงหลังเที่ยง อ่อนแรงกว่าความศักดิ์สิทธิ์ของแสงอาทิตย์ในช่วงแปดโมงเช้าก็เป็นได้  

จึงทำให้บนกระจกห้องน้ำของอาร์ค ที่ตอนนี้ควรสะท้อนกลับมาเป็นหน้าของเขา ดันสะท้อนกลับมาเป็นภาพของผู้หญิงคนหนึ่ง ที่ดูเหมือนเธอจะโกรธเขาอยู่ไม่มากก็น้อย 

“เจ้าไม่ควรทำแบบนั้นกับเลดี้เลย รู้ตัวใช่ไหม” 

ริมผีปากของหญิงสาวในกระจกขยับขึ้น ก่อนที่มือของเธอจะเลื่อนไปชี้ที่หน้าผากของเธอเอง 

อาร์คทำเป็นมองไม่เห็นหญิงสาวในกระจก ก่อนจะพยายามแปรงฟันต่อแบบไม่ใส่ใจ 

“ที่จริงเราควรจะลงโทษเจ้า ด้วยการเอาเจ้าไปบ่มไว้ในถังไวน์ซักร้อยปีรู้ตัวไหม แต่เราเข้าใจว่าเจ้าคงจะตื่นเต้นมากที่ได้เจอเรา เจ้าจึงไม่สามารถรักษามารยาทเอาไว้ได้ เอาเป็นว่าเราจะ……” 

อาร์คทำหูทวนลม ปล่อยให้เธอคนนั้นพูดต่อไปเรื่อยๆ จนถึงตอนที่เขายกแก้วน้ำขึ้นมากลั้วปาก เขาก็ได้ยินหญิงสาวในกระจกพูดออกมาว่า 

“เจ้าน่ะมีหนวดเหลืออยู่ตรงใต้คางด้วยรู้ตัวรึเปล่า” 

ดั่งคำที่ว่าสัญชาตญาณนั้นรวดเร็วกว่าความคิด ทันทีที่อาร์คได้ยินว่าใต้คางของตัวเองยังมีหนวดเหลืออยู่ มือของเขาก็เลื่อนไปจับที่บริเวณนั้นแบบไม่รู้ตัว ก่อนเขาจะเลื่อนสายตาไปที่หญิงสาวตรงหน้า ที่กำลังยิ้มแบบรู้ทันมาทางเขา 

“มนุษย์ที่พึ่งตื่นนี่หลอกง่ายซะจริงนะ” 

“เธอโผล่มาอีกทำไมเนี้ย” 

อาร์คที่หลุดทรงไปแล้วถามกลับด้วยสีหน้าเซงสุดๆ 

“คุคุคุ ถึงเมื่อคืนเจ้าจะทำเรื่องที่ไม่น่าให้อภัยกับเรา แต่ด้วยความใจกว้างยิ่งกว่ามหาสมุทรของเรา โรสแมรี่ วอน เกรตเตอร์บลัด ออฟ เวอร์จินัทบลัดสตรีม ที่….” 

ยังไม่จะพูดชื่อของตัวเองจบ อาร์คก็พูดขัดขึ้นมาก่อน 

“ไม่ล่ะ แล้วก็อย่าพูดเหมือนฉันทำอะไรร้ายแรงกับเธอได้ไหม” 

“ต….แต่เรากำลังจะบอกเจ้าว่า เราจะยอมยกโทษให้เจ้าครั้งหนึ่งเลยนะ” 

“ไม่ล่ะ” 

อาร์คส่ายหน้าปฏิเสธไปด้วย กลั้วน้ำในปากไปด้วย 

“ทำไมกันเล่า” 

“ที่เธอมาตามติดฉันขนาดนี้ เพราะเธออยากจะให้ฉันทำอะไรซักอย่างให้เธอ แลกกับการที่เธอจะดูดวงดูอนาคตให้ฉันใช่ไหมล่ะ แต่โทษทีนะ ชั้นไม่เชื่อเรื่องการดูดวง ไว้ชั้นจะไปทำบุญให้ทีหลังก็แล้วกัน แต่รอสิ้นเดือนนะ เพราะชั้นออกจากห้องเดือนละครั้ง” 

“ค….คือ มันไม่ใช่แบบนั้นซะหน่อย” 

แมรี่พูดติดๆขัดๆ  

“แล้วเธอโผล่มาบนกระจกห้องน้ำชั้นทำไมอีก” 

“ค…คือ ที่เรามาวันนี้ เราอยากให้เจ้าพูดอะไรให้เรานิดหน่อยเท่านั้นเอง” 

“เห็นไหมล่ะ เอาเป็นว่าฉันจะทำบุญไปให้ก็แล้วกันนะ” 

“แต่เราไม่ได้ประสงค์ร้ายกับเจ้าจริงๆนะ แล้วเราก็ไม่ได้อยากให้เจ้าทำบุญให้เราด้วย” 

“ยังไงก็ไม่”  

จริงอยู่ที่อาร์คเบื่อชีวิตของตัวเองในตอนนี้มาก แต่การจะเอาตัวเองเข้าไปยุ่งวุ่นวายในเรื่องของคนอื่นนั้น น่าปวดหัวกว่าการต้องเผชิญกับความเบื่อในตอนนี้เสียอีก เขาจึงพยายามปฏิเสธหญิงสาวตรงหน้าทุกวิธีทาง 

“หลบขวาหน่อยจะดูว่าสิวยุบลงไปรึยัง” 

แต่แทนที่แมรี่จะหลบให้ตามที่อาร์คพูด เธอกลับยื่นหน้าออกมาใกล้ๆใบหน้าของเขาก่อนจะพูดว่า 

“ร…เราดูให้ก็ได้ อืมมมมมม ยังไม่ยุบ แต่น่าจะดีขึ้นเร็วๆนี้ เราเอาเลือดสาวบริสุทธิ์ที่เราเก็บไว้แต้มให้ไหม รับรองว่ายุบแน่ภายในสี่สิบแปดชั่วโมง ถ้าเจ้าลองใช้แล้วติดใจ เราขายต่อให้เจ้าในราคามิตรภาพก็ได้นะ” 

แมรี่หายกลับเข้าไปในกระจก ก่อนจะปรากฏออกมาอีกครั้งพร้อมขวดอะไรซักอย่างในมือ เธอเปิดฝาขวดออกและใช้นิ้วชี้ของเธอจิ้มลงไป ก่อนที่นิ้วชี้ข้างนั้นจะเคลื่อนที่เข้ามาใกล้ใบหน้าของอาร์คขึ้นเรื่อยๆ 

“พอเลย” 

อาร์คพูดพร้อมใช้มือขวาล้อคแขนของแมรี่เอาไว้ เมื่อเขาได้กลิ่นแปลกๆ มาจากของเหลวสีแดงนั่น 

“อะไรเล่า นี่ของดีเลยนะ” 

แมรี่บ่น ก่อนจะยอมเอานิ้วออกจากหน้าอาร์ค 

“นี่เธอกำลังลำบากสุดๆเลยสินะ ถึงได้ยอมทำอะไรแบบนี้เนี้ย” 

ได้ยินดังนั้นน้ำตาก็ไหลออกมาจากดวงตาของแมรี่ ก่อนที่เสียงแปดหลอดของเธอจะดังโวยวายไปทั่วห้อง ไม่ต่างจากเหมือนเมื่อคืนที่ผ่านมา แต่ด้วยความที่ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายโมงกว่าๆ เพื่อนรักข้างห้องของอาร์คน่าจะกำลังออกไปทำงาน เขาจึงปล่อยให้เธอโวยวายต่อไป 

“แงงงงงงงงงงงงง ก็เหมือนที่เราเล่าให้เจ้าฟังเมื่อวานนั่นแหละ เราน่ะพยายามมากเลยนะ พยายามตัดนู่นตัดนี่ทิ้งหลายๆอย่่าง แต่ไม่รู้ทำไมพวกมนุษย์ถึงไม่ยอมเรียกเราออกมาก็ไม่รู้ ทั้งๆที่เราน่ะ ดูดวงก็ได้ ทายอนาคตให้ก็ได้ แถมยังช่วยให้มนุษย์หายจากการเป็นสิวได้ภายในสี่สิบแปดชั่วโมงด้วย ถึงอย่างนั้นพวกมนุษย์ก็ไม่ยอมเรียกเราออกมาเลย” 

‘ปี 2000 แล้วใครจะมานั่งสนใจเรื่องวิญญาณอยู่อีก’ 

อาร์คอยากจะพูดออกมาอย่างนั้น แต่ใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาของหญิงสาว ก็ทำให้เขายั้งเอาไว้ก่อน 

“เป็นวิญญาณก็มีเรื่องให้ลำบากเหมือนกันเนอะ แต่ช่วงเวลาแบบนี้วิญญาณตนอื่นๆ ก็ลำบากเหมือนกันใช่ไหมล่ะ ฉันว่าเธออย่าคิดมากเลย มันเป็นช่วงเวลาที่วิญญาณทุกตัวลำบากไม่ต่างกันนั่นแหละ”  

แมรี่หยุดร้องไห้ทันที เมื่อได้ฟังสิ่งที่อาร์คพูด  

แต่หลังจากนั้นไม่นานอาร์คที่กำลังภูมิใจว่า คำพูดปลอบใจของตัวเองก็ใช้ได้ไม่ยอก ก็ได้ยินแมรี่ร้องไห้ด้วยเสียงแปดหลอดของเธออีกครั้ง 

“แงงงง มันเป็นแบบนั้นที่ไหนเล่า ยัยรุ่นน้องเด็กผีที่สิงอยู่ในตุ๊กตานั่นยังดังเอาดังเอาอยู่เลย ทุกคนลำบากที่ไหนกันเล่า เจ้าน่ะถ้าไม่รู้อะไรก็อย่าพูดออกมาเหมือนมันง่ายจะได้ไหม” 

‘โดนด่าอีก’ 

อาร์คคิดในใจ ก่อนจะตอบกลับไปเซงๆ 

“งั้นแสดงว่าปัญหามันเป็นที่ตัวเธอแล้วล่ะฉันว่า” 

“แงงงงง เจ้าเป็นมนุษย์ประเภทไหนยังไงกันเนี้ย ทำไมถึงชอบซ้ำเติมคนอื่น” 

“ถ้าคนอื่นเขาอยู่ได้ปกติ ก็แสดงว่าปัญหามันอยู่ที่เธอจริงๆอะ” 

“แงงงงงงงง” 

“อ้ะๆ ฉันขอโทษก็ได้” 

ได้ยินดังนั้นแมรี่ก็เงยหน้าขึ้นมามอง 

“จริงเหรอ” 

“อ่า” 

แมรี่ยิ้มออกมาทันทีที่ได้ยิน ก่อนจะพูดออกมาว่า 

“งั้นเจ้าต้องให้เรายืมร่างวันหนึ่ง เพื่อเป็นการไถ่โทษนะ” 

“ขอปฏิเสธ”  

อาร์คพูดตัดบท ก่อนที่เขาจะพูดขัดแมรี่ที่กำลังจะโวยวายอีกครั้ง  

“เอางี้ ถ้าคนอื่นๆในโลกวิญญาณไม่ได้มีปัญหาอะไร เธอก็ไปคอลเลปกับวิญญาณตัวอื่นเอาซะสิ จะได้มีค่าความนิยมเพิ่มมากขึ้น เดียวนี้ใครๆเขาก็ทำกันแบบนี้ทั้งนั้นแหละ” 

“เจ้าจะให้เลดี้ผู้สูงศักดิ์อย่างเรา ลดตัวไปทำงานร่วมกับเด็กๆพวกนั้นเนี้ยนะ” 

“ไม่งั้นก็อดตายไปพร้อมกับความสูงศักดิ์ของเธอซะ เอาล่ะหมดเวลาคุยแล้ว ฉันจะไปกินข้าว” 

พูดจบอาร์คก็ดันหน้าของแมรี่กลับเข้าไปในกระจก ก่อนที่เธอจะได้ตอบโต้อะไรกลับมา  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว