ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

อสูรร้าย 20 | รอยอะไร

ชื่อตอน : อสูรร้าย 20 | รอยอะไร

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 892

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 17 มิ.ย. 2564 09:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อสูรร้าย 20 | รอยอะไร
แบบอักษร

20

ร่างบางของสาวน้อยเซตามเเรงกระชากจากด้านหลัง กรงเล็บหนาบีบเข้าที่ข้อมือของเธอเเน่น เพื่อระบายความโกรธที่เขามี

 

“ ไปไหนมา ”

 

เขาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เเข็งพลางจ้องหน้าเธออย่างโมโห

 

เเววตาเล็กจ้องเขาอย่างสั่นไหว ก่อนที่เธอจะไม่พูดอะไรออกมา จะให้เธอตอบออกไปตรงๆว่าเจอเพื่อนใหม่มาเป็นหมาป่าที่น่ารัก เขาคงได้เอาเล็บเฉือนคอเธอทิ้งพอดี แต่ถ้าหากเขามารู้ทีหลังนั้นไม่ดีเเน่ เธอสูดหายใจเข้าลึกๆอีกครั้งก่อนที่จะตอบเขาออกไป เธอห่วงความรู้สึกของเขานะ เเต่เธอไม่โกหกเขาจะดีกว่า

 

“ ฉันไปเก็บเชอรร์รี่ป่า เเล้วก็กินมันเข้าไปเยอะหน่อย ก็เลยหลับ ”

 

เธอตอบออกไปก่อนที่จะช้อนสายตาขึ้นไปมองอย่างยอมรับผิด

 

“ เธอเเน่ใจนะลาน่า ”

 

ร่างหนามองเธออย่างนิ่งๆเหมือนเขารู้อะไรบางอย่างเเค่อยากได้ยินมันออกมาจากปากของเธอ

 

กรงเล็บหนาลดเเรงบีบจากข้อมือของเธอ ลาน่าถอนหายใจเบาๆเพราะเธอคิดว่าเเค่นี้คงรอด เเต่ไม่เลย เขากลับเพิ่มแรงบีบที่ข้อมือของเธอให้มากขึ้น มากพอที่เธอจะร้องออกมาดังๆ

 

“ อ๊ะะะ ครูซ ฉันเจ็บนะ ”

 

เธอร้องออกมาก่อนที่จะเอ่ยตอบเขาไปด้วยความเจ็บปวด

 

 

“ ฉันได้กลิ่นหมาป่า ”

 

ร่างหนาเอ่ยอย่างนิ่งๆ เเววตาไร้ความรู้สึก หัวใจของเขาเริ่มสั่นไหว เขาได้เเต่หวังว่าเธอจะเเตกต่างออกไปจากมนุษย์คนอื่น เขาคิดว่าเธอคือผู้หญิงที่เขาตามหา เเละเขาก็ยังเชื่อว่าสาวน้อยตรงหน้าจะไม่หนีเขาไปไหน รึไปกับใครอื่น

 

ร่างบางที่พยายามเเกะมือของเขาออกก่อนที่ความเจ็บจะทำให้น้ำตาของเธอเริ่มไหลออกมา เธอมองตาเขาด้วยความขอร้องก่อนที่ร่างหนาจะยอมปล่อยมือออก

 

“ ฉันรอเธอทั้งวัน ”

 

ร่างหนาเอ่ยพร้อมกับหันหลังให้เธอ เขามองขึ้นไปบนฟ้าในหัวพลางคิดที่จะไม่อยากให้เธอเห็นตอนที่เขาอ่อนเเอทั้งที่เขาพยายามที่จะเข้มเเข็ง เขาอยากที่จะปกป้องเธอได้ไม่ว่าจะเจอกับอันตรายเเค่ไหนก็ตาม

 

ร่างบางที่เห็นเเบบนั้นเธอรู้ได้ในทันทีว่าเขากำลังเสียใจที่เธอหายออกไปทั้งวัน มือเล็กสวมกอดร่างหนาเข้าจากด้านหลัง ฝ่ามือบางสัมผัสกลางอกหนา ลูบมันอย่างเเผ่วเบา เเก้มเล็กเเนบลงที่เเผ่นหลังของเขา เธอพยายามที่จะขอโทษ เเต่จะให้ทำยังไงละ เธอไม่เคยมีเเฟนด้วยซ้ำ

 

“ ไปอาบน้ำกันนะ ”

 

เธอพูดก่อนที่จะผลักแก้มออกเเละพลิกตัวเขาให้หันหน้าเข้ามาหาเธอ

 

มือเล็กสัมผัสเข้าที่เเก้มหนาเบาๆ ก่อนที่ปลายเท้าจะเขย่งดันตัวขึ้นไป ริมฝีปากบางเเตะเข้าที่ปากของเขาเเละผลักออก ก่อนที่จะยิ้มออกมา อสูรร้ายที่เห็นดังนั้น ร่างหนามองเธอกลับด้วยสายตาอ่อนโยน

 

“ ไปอาบน้ำกันเถอะ ”

 

เธอเอ่ยอีกครั้งพร้อมกับลากคนร่างหนาเดินเข้าปราสาท เเต่ทว่าอสูรร้ายกลับช้อนตัวเธอขึ้นมาอุ้มในท่าเจ้าสาวเเละบินตรงไปที่ห้องทันที

 

เขาวางเธอลงที่ระเบียงหน้าห้องก่อนที่กรงเล็บหนาจะสัมผัสหน้าเธอเบาๆ ร่างหนาสบตาสาวน้อยอย่างขอร้อง

 

“ อย่าหายไปอีกนะ ”

 

เขาเอ่ยออกมาพร้อมกับลูบเเก้มใสของเธออย่างอ่อนโยน

 

ร่างบางยิ้มให้เขาก่อนที่จะรีบวิ่งตรงไปยังห้องน้ำ สาวน้อยที่ยืนอยู่หน้ากระจกเธอรวบผมขึ้น เธอสังเกตเห็นรอยบางอย่างแล้วก็ต้องตกใจเมื่อภาพสะท้อนปรากฏให้เห็นรอยดูดช้ำที่ชัดเจนข้างคอของเธอ ลาน่าได้เเต่ยืนมองรอยนั้นนิ่งๆ

 

ในหัวเธอพลางคิดว่าตัวของเธอไปโดนอะไรมา เเต่มันก็คงไม่ทันที่เธอจะได้อธิบายเมื่อกระจกสะท้อนภาพของร่างหนาที่ยืนอยู่ด้านหลัง

 

เธอเบิกตากว้างทันทีที่เห็นเขาอยู่ตรงนั้น ร่างหนายืนกำหมัดเเน่น สายตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ ทั้งที่เขาเชื่อใจเธอ เเต่นี่หรอคือสิ่งที่เธอพยายามตอบเเทน ความเชื่อใจที่เขามีให้ทั้งหมดก่อนที่มันจะพังลงไป

 

“ ครูซ ฉันรู้ว่านายโมโห เเต่ว่าฟังฉะ ”

 

“ ลาน่า ”

 

เขาเอ่ยสวนเธอขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเรียบพร้อมจ้องหน้าเธออย่างนิ่งๆ เขามีคำถามมากมายที่อยากจะถามออกไปเเต่กลับทำไม่ได้

 

“ ขอร้อง ฟังฉันก่อนนะ ”

 

มือเล็กจับเข้าที่กรงเล็บหนา เธออยากให้เขาใจเย็นเเละฟังเธอสักนิด ทั้งหมดมันไม่ได้เป็บเเบบที่เขาคิด เขากำลังเข้าใจผิดในตัวของเธอ ร่างหนาได้เเต่ยืนตัวเเข็งทื่อจ้องหน้าของสาวน้อยด้วยความสงสัย เขาพยายามที่จะใจเย็น เเต่ยังไงล่ะ

 

“ ฉันไม่รู้ว่ามันโดนอะไร นายกำลังเข้าใจผิด ”

 

เธอมองตาเขาด้วยความจริงใจเเต่ทว่าร่างหนากลับเบือนหน้าหนี ก่อนที่กรงเล็บหนาจะดึงเธอเข้ามาไว้ในอก พร้อมเชยคางของเธอขึ้นด้วยกรงเล็บอีกข้าง

 

“ ตัวเธอรู้ดี ลาน่า ”

 

เขาเอ่ยออกมาก่อนที่จะเพิ่มเเรงบีบเข้าที่คางของสาวน้อยและผลักเธอออก

 

“ ไม่เอาน่า ฟังฉันก่อนนะ ”

 

ไม่มีการตอบรับจากคนตรงหน้า เธอพยายามที่จะอธิบาย เเต่เขาคงไม่ฟัง ก็มันชัดเจนขนาดนี้ จะเอาอะไรมาอ้างมันก็ฟังไม่ขึ้นทั้งนั้น ร่างหนากำมือเเน่นใบหน้าของเขาเริ่มเเดงก่ำเพราะความโกรธจัด ความเสียใจมากมายวิ่งเข้ามาในหัวของเขา ปะปนไปกับความเเค้น ที่กำลังเพิ่มมากขึ้น จนกระทั่งเขาระเบิดมันออกมา

 

“ ได้ ฉันจะฟัง เมื่อฉันอยากฟัง ”

 

เธอรู้ได้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้ เท้าเล็กของร่างบางวิ่งออกไปเเต่ทว่ากรงเล็บหนากลับคว้าเธอไว้พร้อมลากเธอด้วยความรุนเเรงก่อนที่เขาจะเหวี่ยงเธอลงบนที่นอน

Talk ; อื้มมมมมมม อาโหร่ยยยยยยย ( ▰˘◡˘▰ )

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว