email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนพิเศษ เมา (ยังไม่แก้ไขคำผิด)

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ เมา (ยังไม่แก้ไขคำผิด)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มิ.ย. 2564 22:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ เมา (ยังไม่แก้ไขคำผิด)
แบบอักษร

ตอนพิเศษ เมา

 

วันนี้ผมมาทำงานที่โรงแรมแต่ตอนแรกอาร์ทมันไม่ยอมผมเลยบอกว่าทำที่บ้านดีแล้ว เหนื่อยก็พักหิวก็กินง่วงก็นอน มันดีนะแต่ผมอยากมายืดเส้นยืดสายบ้างไงอยู่บ้านก็เบื่อ ๆ ขนาดจะไปทำสวนก็ยังถูกห้ามเลย

 

"สวัสดีคครับมาดาม"

 

"สวัสดีครับ"

 

"สวัสดีค่ะ"

 

"สวัสดีครับ"

 

ระหว่างที่ผมกำลังเดินไปยังห้องทำงานพนักงานก็ต่างทักทายผมส่วนมากทุกคนเป็นมิตรกับผมนะจากที่ดูมาสักระยะในตอนแรกนี่ผมเหมือนเป็นตัวประหลาดเลยสารพัดนินทาเลยล่ะ แต่พอเจอสายตาพิฆาตกับจิตสังหารของประธานเข้าไปถึงกับปิดปากเงียบทันทีแถมให้ผมมีสิทธิ์จัดการได้ด้วยอะไรจะดีขนาดนี้นะ

 

"สวัสดีครับมาดาม"

 

"สวัสดีทอม"

 

"ไปทำงานได้แล้วทอม"

 

"อะไรกันผมแค่กล่าวทักทายมาดามเองนะครับหวงตั้งแต่หัววันเลยนะครับ"

 

"สงสัยจะอยากพักงานยาวสินะ"

 

"โหยย ท่านครับอย่าใจร้ายไล่ผมออกเลยนะครับ"

 

"ไปได้แล้ว"

 

"ครับ ๆ ไปแล้วครับ"ทอมหันมายิ้มให้ผมก่อนจะรีบไปทำงานทันที

 

"ยั่วโมโหแต่เช้าเลย"

 

"เอาน่าทอมเขาก็แค่หยอกเล่นเองยังไม่ชินอีกหรือยังไง"มันเป็นแบบนี้ทุกครั้งที่ผมเข้ามาทำงานที่นี่แต่อาร์มก็เหมือนจะยังไม่ชินแถมยังแสดงออกชัดเจนอีกว่าไม่ชอบ

 

"เดี๋ยวได้ออกจากงานถาวร"

 

ผมเลิกคุยเรื่องนี้ก่อนจะไปทำงานของตัวเองต่อวันนี้เอกสารไม่ค่อยเยอะเหมือนวันที่ผ่านมาที่เหลือก็แค่แยกประเภทออกแล้วก็เอาไปส่งแต่ละฝ่ายบางทีก็แอบบไปนั่งเล่นกับพี่ ๆ เขาด้วย อยากไปโซนโรงแรมด้านล่างบ้างหยิบแชมเปญสักขวดมานั่งดื่มชิว ๆ ส่วนเงินก็ไปตามเก็บกับประธานบริษัทเอา..ผมหอบแฟ้มสามเล่มก่อนจะออกจากห้องไปที่แผนกบัญชีที่อยู่ไม่ไกลจากที่นี่มากนัก

 

"นิกกี้ อ่ะนี่เอกสาร"

 

"ขอบคุณค่ะ วันนี้มาดามมาทำงานด้วยประธานไม่หวงหรือคะ"นิกกี้เอ่ยแซวผมเราสนิทกันตั้งแต่วันที่ผมมาที่นี่กับแดนเนียลครั้งแรกจากนั้นเราก็สนิทกัน

 

"หวงไปก็เท่านั้นแหละห้ามไม่ได้หรอก"

 

"อิจฉาจังเลยค่ะ"

 

"งั้นก็หาสักคนสิ"

 

"หูยวัน ๆ ก็ทำแต่งานจะเอาเวลาไหนไปหาล่ะคะมาดามมีคนแนะนำนิกหรือเปล่าคะ"แบบนี้ก็คิดหนักเลนเพื่อนผมก็มีครอบครัวกันเกือบหมดแล้วด้วยนอกนั้นก็ไม่รู้สถานะของพวกมัน...

 

"พี่ในแผนกไม่มีถูกใจบ้างหรอ"ก็อยู่กันเยอะแยะมันก็ต้องมีสักคนแน่ ๆ

 

"ไม่ไหวหรอกค่ะ นิกอยู่คนเดียวน่าจะสะดวกกว่า"นิกกี้ว่าแล้วก็มองไปรอบ ๆ แผนกในโซนของผู้ชายแล้วส่ายหน้าให้ผม

 

"งั้นก็ตามใจนิกละกัน ว่าแต่พักกลางวันนี้ไปทานข้าวด้วยกันไหม"

 

"ได้ค่ะนิกว่าง แล้ว..."

 

"เห็นว่ามีประชุมยาวไปถึงช่วงเย็นเลย"พนักงานก็จัดอาหารไว้ให้อยู่แล้วในระหว่างพักประชุมแต่ไม่รู้ว่าจะพักตอนไหนนี่สิไว้ผมจะบอกก็แล้วกันว่าจะไปทานข้าวกับนิก

 

ผมคุยกับนิกได้สักพักก่อนจะกลับมาทำงานตามเดิมเดี๋ยวจะถูกมองไม่ดีไปอีกทั้งผมและนิก ยิ่งพวกที่ไม่ชอบผมแล้วด้วยไม่แปลกหรอกที่จะมีคนไม่ชอบแต่ผมก็ไม่ได้ทำอะไรให้สักหน่อยไม่เข้าใจจริง ๆ

 

แกร๊ก

 

"วันนี้จะไปทานข้าวเที่ยงกับนิกนะ"ผมบอกทันทีที่เข้าห้องมาส่วนอาร์ทก็เงยหน้าขึ้นมามองผมเลย

 

"ก็ได้"

 

"เดี๋ยวมื้อเย็นค่อยทานด้วยกันนะ ฟอด"ผมเดินไปหอมแก้มอาร์ทก่อนจะถูกรวบเข้าไปกอด

 

"จะทานที่นี่หรือบ้าน"

 

"ทานที่นี่แหละ"เพราะว่าเด็ก ๆ ไปนอนบ้านคุณแม่แล้วจะได้ไม่ต้องลำบากแม่บ้านพอกลับถึงบ้านก็อาบน้ำนอนไปเลย

 

"โอเคครับ"

 

"นี่แค่กอดพอไหมมืออย่าเลื้อย"สะโพกผมถูกบีบเค้นไปมาอีกหน่อยคงจะช้ำไปแล้วแน่ ๆ

 

"นิดหน่อยนะ"

 

"พอแล้วทำงานต่อได้แล้ว"

 

 

พักเที่ยง

 

อาร์ทเข้าประชุมไปตั้งแต่ก่อนเที่ยงแล้วส่วนผมก็ทำงานของตัวเองต่อจนถึงเวลาพัก ผมกับนิกกี้พากันมาทานอาหารเที่ยงในโซนของพนักงานงานทุกอย่างถูกจัดเหมือนลูกค้ามาพักโรงแรมเลย ทุกคนสามารถตักอาหารที่ตัวเองชอบได้ตามใจ

 

"ได้อะไรมาบ้าง"ผมถามหลังจากที่ตักอาหารที่ผมอยากจะทานจนพอใจส่วนนิกเธอก็ได้อาหารของตังเองตั้งแต่มาถึงแล้ว

 

"ตัวแค่นี้แต่ทานอาหารเยอะมากเลยนะคะเนี่ย"

 

"ก็มันน่ากินทั้งนั้นเลยนี่"

 

ผมบอกก่อนจะลงมือทานอาหารทันทีมันก็อร่อยอยู่หรอกแต่อยากได้ส้มตำแซ่บ ๆ สักจานนี่น่าจะดี ที่นี่มีอาหารนานาชาติก็จริงแต่ส้มตำไม่เห็นจะมีเลยผมเดินหาหลายรอบแล้วหรือต้องสั่งแยกกันนะช่างมันเถอะไว้รอบหน้าก็แล้วกัน

 

"นิกจะขึ้นไปทำงานต่อใช่ไหม"หลังจากที่ทานอาหารเสร็จผมก็ถามนิก

 

"ใช่ค่ะกองงานเท่าภูเขารออยู่ค่ะ"นิกพูดด้วยน้ำเสียงเศร้า ๆ พร้อมกับทำหน้างอแง

 

"สู้ ๆ ตั้งใจทำงานนะเดี๋ยวก็ได้โบนัสเพิ่ม"

 

"มาดามพูดแบบนี้ค่อยมีแรงฮึดหน่อยงั้นขอตัวก่อนนะคะ"

 

"ครับ"

 

ผมกับนิกแยกกันไปทำงานของตนเองผมกลับมาที่ห้องของตัวเองห้องเงียบเลยเพราะอาร์ทยังประชุมต่อเนื่องอยู่กำหนดประชุมเสร็จก็ตอนเย็น แต่ก็ต้องเผื่อเวลาไว้ด้วย

 

ตอนทำงานอยู่ผมนึกอยากกินของหวานสุดท้ายก็อดใจไม่ไหวเลยสั่งขนมขึ้นมากินด้วยซะเลย ผมจัดการเอกสารเสร็จไวกว่าที่คิดเลยมีเวลาพักยาวแต่ก็รู้สึกเบื่อ ๆ ไม่มีอะไรทำเลยจะดูหนังก็ขี้เกียจจะดูแล้ว ไหน ๆ ก็ว่างแล้วของีบสักหน่อยก็แล้วกันผมเลยเปิดประตูที่เชื่อมไปยังห้องพักอีกห้องที่มีเตียงนุ่ม ๆ รออยู่

 

สบายสุด ๆ ไปเลย...

 

 

ครืด ครืด

 

"หือ..สวัสดีครับ"

 

"ฉายมึงอยู่ไหนอ่ะ"

 

"...ใครครับ"

 

"ตั้งแต่มีผัวก็ลืมกูไปแล้วหรอ"คุ้นมากคนที่จะพูดแบบนี้กับผมใครกัน

 

"ซิน?"

 

"เออกูอยู่หน้าห้องมึงเนี่ยเคาะเรียกหลายรอบแล้วมึงหายไปไหน"

 

"เออ ๆ รอแป๊ปเดี๋ยวกูออกไป"

 

ผมรีบเด้งตัวลุกทันทีกำลังนอนสบาย ๆ แท้ ๆ แต่ก็โดนปลุกจนได้แถมยังมึนหัวด้วย ผมไม่นึกว่าเวลานี้จะมีคนมาหาซะด้วยซ้ำเนื่องจากมันเป็นเวลาใกล้ค่ำแล้วและผมก็ยัวไม่เห็นอาร์ทเลยแสดงว่างานยังไม่เสร็จ

 

แกร๊ก

 

"กว่าจะมาได้รู้ไหมกูยืนจนเมื่อยแล้ว"

 

"อย่าพูดมากเดี๋ยวกูจะหาเมียใหม่ให้ไอ้มิกมัน"

 

"เดี๋ยวเถอะ"ว่าแล้วซินมันก็เดินกระแทกส้นรองเท้าไปนั่งที่โซฟา

 

"นึกไงมาหากูถึงที่นี่ อย่าบอกนะว่าทะเลาะกันมา"

 

"ก็นิดหน่อย กะว่าจะมาชวนไปเที่ยวสักหน่อย"

 

"ที่ไหนล่ะ"

 

"ผับแถวนี้แหละ"

 

"กูไม่ว่างมีนัดทานข้าวอีกหน่อยก็จะถึงเวลาแล้ว อีกอย่างผับเขาไม่เปิดแต่หัววันหรอก"

 

"แป๊ปเดียวก็ได้ผัวมึงไม่ว่าหรอก"พูดเหมือนรู้อ่ะ..

 

"เดี๋ยวกูจัดให้กินที่นี่แหละมึงไปเลือกมาเลยจะเอากี่ขวด โซนบาร์ด้านล่างก็มี"

 

"ก็ได้แต่มึงต้องไปกับกูด้วย"

 

"เห้ย ใจเย็นปล่อยกูก่อนน"ห้ามยังไม่ทันขาดคำซินมันก็เข้ามาลากผมทันทีพนักงานนี่มองกันเต็มว่าเกิดอะไรขึ้น

 

สุดท้ายผมก็ต้องมานั่งเฝ้าซินมันกินเหล้า มันเป็นผู้หญิงที่นิสัยหยาบหน่อยรู้จักกันตั้งแต่สมัยเรียนสุดท้ายก็มาเป็นเมียไอ้มิก ผมไม่รู้ว่ามันไปรักกันได้ยังไงแต่ก็ช่างเถอะมันไม่ใช่เรื่องของผม

 

"กูไม่เกรงใจนะ"

 

"ตามสบาย"

 

"อะ นี่ของมึง"มันเลื่อนแก้วมาให้ผมแถมยังมองนิ่งให้ผมยกเป็นเพื่อนมันอีกเอาสักหน่อยก็แลัวกันคงไม่เป็นไรหรอก

 

ผมนั่งเป็นเพื่อนไปได้สักพักซินมันก็หลับฟุบไปกับโต๊ะแล้วเรียบร้อยเพราะมันเล่นซัดไปหลายแก้วหลายยี่ห้อมากไม่แปลกที่จะเมาหลับไปขนาดนั้นจนผมต้องโทรตามไอ้มิกมารับกลับพร้อมกับบ่นยาวถามว่าซินมั้นรู้เรื่องไหมผมว่าไม่...

 

ผมค่อย ๆ พาตัวเองกลับไปที่ห้องถึงจะเซบ้างแต่ผมก็ไปถึงห้องอย่างปลอดภัยดื่มไปไม่กี่แก้วเองนะทำไมถึงได้เป็นขนาดนี้แถมข้าวก็ยังไม่กินดันไปกินเหล้าอีก

 

"ฉาย"

 

"อือ..ครับ.."ส่วนผมก็มึนหัวไปแล้วเรียบร้อยฟุบหน้าลงกับโต๊ะไม่น่าดื่มเลยแถมตอนนี้อาร์ทมาแล้วด้วย

 

"ดื่มมาหรอ"

 

"ซินมันบังคับไอ้มิกมันมาลากกลับไปแล้ว.."

 

"งั้นเรากลับกันเถอะ"

 

"ทานข้าวหรือยัง ขอโทษนะที่ไม่ได้บอกก่อน"เป็นผมที่ผิดเองแหละอุตส่าห์ว่าจะทานข้าวด้วยกันแท้ ๆ แต่สภาพผมแล้วไม่น่ารอด

 

"ดื้อ"งอนผมแล้วล่ะแบบนี้...

 

"อื้ออ ขอโทษนะอาร์ทจ๋า.."

 

"ไม่ต้องมาทำเสียงแบบนั้นเลย"

 

"ผิดไปแล้วผัวให้อภัยเมียนะ.."

 

"ระวังจะเดินไม่ได้"

 

"อื้อ สมยอม.."

 

 

ถ้าเมาแล้วเป็นแบบนี้จะหอบไวน์ทั้งโกดังมาให้ดื่มบ่อย ๆ เลย!!

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว