facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 34 รักยังไง...ในเมื่อหัวใจยังเกลียด

ชื่อตอน : ตอนที่ 34 รักยังไง...ในเมื่อหัวใจยังเกลียด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มี.ค. 2565 01:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 34 รักยังไง...ในเมื่อหัวใจยังเกลียด
แบบอักษร

ตอนที่ 34

 

รักยังไง...ในเมื่อหัวใจยังเกลียด

 

..

 

"มานี่!" เหมันต์กระชากนินการต์อย่างแรง ก่อนจะดึงลากนินการต์เข้าห้องของนินการต์เอง คิมเองก็ได้แต่เดินตามเพราะไม่อยากจะวุ่นวายเรื่องเจ้านาย

 

"โอ๊ย เจ็บนะ" นินการต์ร้องออกมา เมื่อเข้ามาในห้อง เหมันต์เสยผมขึ้นลวกๆ ก่อนจะจ้องหน้านินการต์นิ่งๆ

 

"ถ้ายังดื้อด้านไม่เลิก ได้เจ็บหนักกว่านี้แน่ ฉันบอกว่ายังไงทำไมถึงไม่ฟัง!?หรืออยากไปกับมันมาก อยากไปกับมันมากใช่ไหมถึงได้กวนประสาทฉันไม่เลิกแบบนี้!" เหมันต์กัดฟันกรอดพูดออกมาเสียงเข้ม ก่อนจะเดินไปเขย่าตัวของนินการต์

 

"ปล่อยผมนะ!" นินการต์ตะคอกออกมาก่อนจะผลักเหมันต์ให้ออกห่าง

 

"อยู่ในนี้ ถ้าฉันไม่อนุญาตห้ามออกไปไหน ถ้ายังก่อกวนไม่เลิกเจอดีแน่" เหมันต์บอกออกมาเสียงเย็น แววตาของเขาฉายโมโหเต็มที นินการต์นี่ยังทำตัวเป็นเด็กไม่เลิก นินการต์ยืนนิ่งยังไม่สนใจคำพูดเหมันต์ นั่นยิ่งทำให้เหมันต์โกรธขึ้นมาก่อนจะพ่นถ้อยคำที่ทำร้ายจิตใจของนินการต์อีกรอบ

 

"ขนาดฮว๋าฮว๋าเด็กกว่า เขายังรู้อะไรควรทำไม่ควรทำ"

 

"ถ้าผมเป็นตัวปัญหามากนัก ทำไมไม่ปล่อยผมไปสักทีล่ะจะได้หมดปัญหา!" นินการต์บอกออกมาอย่างเหลืออด ทำไมจะต้องเอาฮว๋าฮว๋ามาเปรียบเทียบกับเขานัก ถ้าเหมันต์อยากปกป้องอยากรักฮว๋าฮว๋าก็แค่ปล่อยเขาไปตามทางของเขา เรื่องทุกอย่างก็คงจะจบไปแล้ว

 

"ทำไมอยากจะไปขายตัวให้ไอ้เด็กนั่นจนสั่นเลยหรือไง"

 

"ก็ดีไม่ใช่หรือไง พี่ก็จะได้ไปอยู่กับเด็กนั่นส่วนผมก็จะได้ไปตามทางของผม!"

 

"ฉันไม่ให้เธอไป!ถ้าอยากไปก็ไปแค่วิญญาณ!" เหมันต์ตะคอกออกมาเสียงดังลั่น จนนินการต์สะดุ้ง

 

"เห็นแก่ตัวที่สุด!พี่มันเห็นแก่ตัวคอยดูเถอะสักวันนินจะเหยียบพี่ให้จมดินเลย!" นินการต์บอกออกมาก่อนจะกำมือแน่นด้วยความโกรธ เขามองหน้าเหมันต์อย่างท้าทาย น้ำตาของเขาคลอเต็มเบ้าด้วยความโมโหผู้ชายตรงหน้า เหมันต์แววตาไหวหวูบกับคำพูดของนินการต์ แต่ก็เพียงครู่เดียวก็แปลเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวเหมือนเดิม "ออกไป!ออกไปจากห้องของผม!" นินการต์บอกออกมาก่อนจะหันหลังให้เหมันต์ เพราะไม่อยากแสดงความอ่อนแอต่อหน้าผู้ชายคนนี้อีก เขาจะไม่เรียกร้องอะไรอีก ในเมื่อเหมันต์อยากให้เขาเป็นยังไงเขาก็จะทำตามอย่างนั้น เขาเหนื่อยเกินกว่าจะสู้รบกับเหมันต์และฮว๋าฮว๋าอีกแล้ว เหมันต์เดินออกไปจากห้องก่อนจะปิดประตูเสียงดัง นินการต์ทรุดนั่งลงกับพื้นทันทีอย่างอ่อนแรง น้ำตาของเขาไหลออกมายิ่งเขารักเหมันต์มากแค่ไหนความรักนั้นก็ยิ่งบีบหัวใจเขาให้เจ็บปวดมากเท่านั้น เขาไม่อยากจะต้องเจ็บแบบนี้ต่อไปอีกแล้วพอกันที

 

...

 

..

 

สองวันต่อมา

 

เหมันต์พาทุกคนกลับมายังเกาะแสงมุก หลังจากที่ฮว๋าฮว๋าอาการดีขึ้น ตั้งแต่ที่เขาทะเลาะกับนินการต์วันนั้นดูเหมือนนินการต์จะนิ่งลงไปมาก ไม่พูดไม่คุยกับใครแม้กระทั่งกับคิมที่ดูเหมือนจะสนิทสนมกับนินการต์มากที่สุด เหมันต์เองก็ไม่ได้เข้าไปยุ่งวุ่นวายกับนินการต์มากนักเพราะฮว๋าฮว๋าเองก็ตามติดเขาไม่ห่าง ด้วยความที่ฮว๋าฮว๋าเองก็ไม่สบายทำให้น้องงอแงมากขึ้นกว่าเดิม เขาจึงจำเป็นต้องดูแลฮว๋าฮว๋า

 

เหมันต์นั่งทำงานอยู่ในห้องอย่างหงุดหงิด เพราะตั้งแต่กลับมาเขาก็เอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้องทำงาน ด้วยความที่เอกสารของรัตนาธิเบศร์มากมายเขาต้องรีบจัดการให้เสร็จ

 

ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด

 

เสียงโทรศัพท์ของเหมันต์ดังขึ้น แต่เหมันต์ก็ไม่ได้สนใจ เป็นฤกษ์ที่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับแทน

 

"คุณจางหมิงโทรมาครับคุณเหมันต์"

 

"เอาโทรศัพท์มา" เหมันต์บอกออกมา

 

"ว่าไงจางหมิง" เหมันต์ทักทายเพื่อนออกมาอย่างสนิทสนม

 

"ไงเพื่อนที่นั่นโอเคดีไหมว่ะ" ปลายสายพูดออกมาด้วยท่าทีสบายๆ

 

"อืม" เหมันต์ตอบรับ

 

"ทำไมเสียงนายดูเหนื่อยขนาดนั้นว่ะ ฮว๋าฮว๋าเป็นไงบ้าง" จางหมิงถามออกมา

 

"มีเรื่องนิดหน่อย แล้วนายมีอะไรหรือเปล่า"

 

"ฉันจะกลับไปรับฮว๋าฮว๋าพรุ่งนี้แล้ว แต่ฉันติดต่อฮว๋าฮว๋าไม่ได้เลยโทรมาหานายแทน"

 

"งั้นหรอ งานเรียบร้อยแล้วหรือไง"

 

"ง่ายกว่าที่คิดว่ะ ก็แค่พวกหมาจนตรอกสาดน้ำไล่นิดเดียวก็วิ่งหางจุกตูด" จางหมิงพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ

 

"อืม ฮว๋าฮว๋าไม่สบายนิดหน่อยยังไงก็เพื่อเวลามีค่าของนายไว้ด้วยเพื่อฮว๋าฮว๋าไม่ไหว"

 

"ฮว๋าฮว๋าเป็นอะไรวะ" จางหมิงบอกออกมาอย่างตกใจ ก่อนที่เหมันต์จะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟังเพราะอยากให้จางหมิงได้ยินจากปากตัวเองมากกว่า เพราะอย่างน้อยที่ฮว๋าฮว๋าต้องเจ็บตัวก็เพราะเขา เขามีส่วนต้องรับผิดชอบ

 

"ขอโทษนายด้วยที่ฉันเป็นสาเหตุให้ฮว๋าฮว๋าต้องเจ็บตัว" เหมันต์บอกออกมาเสียงจริงจัง

 

"ไม่เป็นไร มันเป็นอุบัติเหตุ ฉันก็พอรู้ว่าฮว๋าฮว๋าเองก็คงแผลงฤษธิ์ไม่น้อยเลยล่ะสิ" จางหมิงบอกออกมาเพราะเขารู้จักน้องเขาดีว่าเจ้าตัวนั้นดื้อเงียบขนาดไหน แถมเรื่องเอาแต่ใจตัวเองก็ใช่ย่อย ยอมคนเป็นที่ไหนกัน

 

"อืม"

 

"ยังไงไว้เจอกันเพื่อน" จางหมิงบอกออกมาก่อนจะวางสายไป เหมันต์โยนโทรศัพท์ทิ้งลงบนโต๊ะก่อนจะเอนตัวไปบนเก้าอี้แล้วหลับตาลงก่อนจะยกมือขึ้นนวดขมับตัวเอง

 

..

 

"รับกาแฟไหมครับคุณเหมันต์ ผมจะให้ป้านกยกมาให้" ฤกษ์บอกออกมาเมื่อเห็นท่าทีเหนื่อยๆ ของเหมันต์

 

"ก็ดี ฮว๋าฮว๋าดีขึ้นยัง" เหมันต์ตอบรับ ก่อนจะถามหาฮว๋าฮว๋า โดยที่ไม่พูดถึงนินการต์เลยสักนิดเดียว

 

"เห็นป้านกบอกว่าคุณฮว๋าดีขึ้นแล้วครับแต่ยังตัวร้อนอยู่ ส่วนคุณนินก็เอาแต่เก็บตัวเงียบเหมือนเดิมครับ" ฤกษ์รายงานออกมาทั้งหมด เหมันต์เมื่อได้ยินชื่อนินการต์ก็ลืมตาขึ้นมา เหมันต์แค่พยักหน้ารับ ก่อนที่ฤกษ์จะเดินออกไปจากห้องเพื่อบอกป้านกให้เอากาแฟมาให้เหมันต์

 

 

..

 

“ป้านกผมขอกาแฟให้คุณเหมันต์แก้วหนึ่งครับ” ฤกษ์บอกออกมา

 

“ได้ๆ เจ้าฤกษ์รอแป๊บ รอป้ายกข้าวไปให้คคุณนินก่อน หรือแกจะยกไปเองป้าจะได้ทำให้ก่อน” ป้นกบอกออกมา

 

“แบบนั้นก็ได้ป้า แล้วคุณนินเป็นไงบ้างครับ” ฤกษ์ถามออกมาเพราะช่วงนี้นินการต์ดูเงียบลงแล้วไม่ค่อยพูดคุยเหมือนแต่ก่อน

 

“ผอมจนจะเห็นแต่กระดูก ข้าวน้ำที่ป้ายกไปให้ก็กินอย่างกับแมวดมไม่เคยหมดเลย ไม่ดมสิเรียกว่าไม่กินดีกว่าเหลือเต็มจานเหมือนเดิมเลยทุกมื้อ” ป้านกเล่าบอกออกมาก่อนจะชงกาแฟให้เหมันต์ไปด้วย “หนูนินของป้าทะเลาะกับเจ้านายเองอีกแล้วรึเจ้าฤกษ์” ป้านกถามออกมาก่อนจะยกแก้วกาแฟใส่ถาดส่งให้ฤกษ์ ฤกษ์ไม่ตอบอะไรแต่พยักหน้าก็เป็นอันว่าเข้าใจในคำตอบ ป้านกได้แต่ถอนหายใจ

 

“จะมีวันที่นายกับคุณนินเขามีความสุขกันสักทีไหมเจ้าฤกษ์” ป้านกถามออกมาอย่างเหนื่อยใจ ถึงเขาเองจะมาอยู่ได้ไม่นานแต่พอเห็นทั้งสองคนแล้ว คนอาบน้ำร้อนมาก่อนอย่างป้านกก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาหนักๆ วันที่กลับมาจากเที่ยวเห็นสภาพของแต่ละคนป้านกก็ได้แต่ตกใจ ไม่ปริปากพูดหรือถามเพราะไม่ใช่เรื่องของคนนอกอย่างเขาที่จะเข้าไปสอดได้ ฤกษ์ก็ได้แต่ส่ายหน้าไปมาอย่างไม่รู้ ก่อนจะยกกาแฟไปให้เจ้านายตัวเอง ป้านกก็เตรียมถาดอาหารเพื่อเอาไปให้นินการต์

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

“คุณนินคะ ป้าเอาอาหารเที่ยงมาให้ค่ะ” เสียงป้านกบอกออกมาขณะที่ยืนอยู่หน้าห้อง

 

“เข้ามาเลยครับป้านก” นินการต์ตะโกนออกไปเขานั่งอยู่หน้ากระจกโต๊ะแต่งตัว เพราะเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ป้านกเดินเข้ามาก่อนจะยกถาดอาหารไปวางไว้บนโต๊ะให้นินการต์

 

“วันนี้ทานเยอะๆ หน่อยนะคะ ป้าทำของโปรดคุณนินมาเพียบเลยค่ะ” ป้านกชวนนินการต์คุยออกมา เมื่อวางอาหารให้นินการต์เรียบร้อยแล้ว

 

“นินก็กินเยอะแล้วนะครับป้า” นินการต์บอกออกมายิ้มๆ ก่อนจะนั่งเป่าผมต่อ

 

“ผมคุณนินเริ่มยาวแล้วนะคะ มองข้างหลังป้าก็นึกว่าผู้หญิงทุกที”

 

“ครับ นินก็เริ่มรำคาญเต็มที อย่างจะตัดออกเหมือนกัน”

 

“ในหมู่บ้านมีร้านตัดผมอยู่นะคะ เดี๋ยวว่างๆ ไว้ป้าพาไปดีไหม” ป้านกบอกออกมายิ้มๆ เขาเองก็เอ็นดูนินการต์ไม่น้อย

 

“ขอบคุณครับป้า”

 

“งั้นป้าไม่รบกวนคุณนินแล้วนะคะ อย่าลืมทานข้าวนะคะ ป้าขอตัวตัวไปทำงานก่อน”

 

“ครับป้า” นินการต์ตอบรับ ก่อนจะมองรูปร่างตัวเองในกระจก รูปร่างผอมซูบหน้าตาก็ดูตอบลง นินการต์ยกยิ้มให้กับตัวเองอย่างไม่สนใจร่างกายที่ดูเหมือนคนขาดสารอาหารเข้าไปทุกที เขาเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ขนาดเล็กสำหรับนั่งกินข้าว อาหารวันนี้มีแต่ของโปรดเขาทั้งนั้นอย่างที่ป้านกว่า แต่เขาก็ไม่รู้สึกอยากอาหารอยู่ดีมันเหมือนกับว่าช่วงนี้เขากินอะไรไปก็ดูเหมือนจะอ้วกออกมาหมดทั้งนั้น อาจจะเป็นเพราะความเครียดหลายอย่างๆ รวมกัน เลยทำให้อาการเครียดลงกระเพาะของเขาเป็นขึ้นมาอีก แต่ก็ไม่อยากพูดอยากบอกให้ใครได้รับรู้ทั้งนั้น นินการต์ฝืนตักอาหารเข้าปาก เมื่อกินได้ไม่กี่คำก็ต้องวางช้อนลงคืนเพราะฝืนกินต่อไปไม่ไหว นินการต์นั่งเหม่อลอยตั้งแต่วันที่ทะเลาะกับเหมันต์ จนถึงกลับมาที่เกาะแสงมุกเหมันต์ก็ไม่เคยเข้ามายุ่งวุ่นวายกับนินการต์อีกเลย นั่นทำให้นินการต์คิดว่าเหมันต์คงไปกกอยู่กับเด็กฮว๋าฮว๋านั่น คิดได้อย่างนั้น นินการต์ก็ยกยิ้มขึ้นมาพร้อมกับน้ำตาที่คลอขึ้นรอบดวงตา

 

เหมันต์เป็นเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่เขารัก รักจนเต็มหัวใจแต่ก็แต่งแต้มไปด้วยบาดแผล

 

ความเจ็บปวดที่ได้รับมันทรมานแผดเผาหัวใจของเขาจนแทบไม่เหลือชิ้นดี

 

นินการต์เองก็ได้แต่หวังว่าเหมันต์จะไม่ทำอะไรให้เขาต้องรู้สึกทนต่อไปไม่ไหวอีกต่อไป ไม่งั้นต่อให้เขารักมากแค่ไหนสุดท้ายแล้วมันก็ต้องจบ

 

นินการต์นั่งนิ่งสงบทอดสายตาไปยังทะเลเบื้องกว้างดวงตาฉายความแน่วแน่อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

 

50%

 

ตอนเช้า...

 

“เป็นไงบ้างฮว๋าฮว๋า” เหมันต์ถามออกมาเมื่อเข้ามาอยู่ในห้องของฮว๋าฮว๋าเพราะสองวันที่ผ่านมาเขาเองก็ยุ่งกับเอกสารที่มากมายเหลือเกินจนไม่มีเวลาแทบกระดิกตัว

 

“มาหาฮว๋าฮว๋าได้แล้วหรือไงฮะ” ฮว๋าฮว๋าบอกออกมาเสียงงอนๆ

 

“พี่ยุ่งๆ กับงานนิดหน่อยนะ” เหมันต์บอกออกมาเสียงเหนื่อยๆ เพราะสองวันที่ผ่านมาเขาแทบจะไม่ได้หลับนอน ฮว๋าฮว๋าเห็นแบบนั้นก็เลยก็เลยไม่อยากเซ้าซี้เหมันต์เท่าไหร่นัก เพราะก็ได้ยินจากแม่บ้านที่เข้ามาดูแลเขาอยู่บ่อยๆ ว่าเหมันต์นั่งทำงานทั้งวันทั้งคืนแทบจะไม่หยุดพักจนต้องชงกาแฟไปให้แทบจะทุกๆ ห้าชั่วโมงกันเลยทีเดียว

 

“ดีขึ้นแล้วครับ แต่ก็ยังปวดหัวอยู่ พี่ชายละฮะเหนื่อยมากไหม”

 

“อืม”

 

“แล้วพี่ชายมาหาฮว๋าฮว๋ามีอะไรหรือเปล่าฮะ หรือจะพาไปเที่ยวที่ไหนอีก” ฮว๋าฮว๋าถามออกมาอย่างตื่นเต้น เพราะเขาได้แต่นอนซมอยู่ในห้อง เบื่อจะตายอยู่แล้ว

 

“ไม่สบายยังจะอยากออกไปไหนอีก” เหมันต์บอกออกมาเสียงดุ

 

“ก็ฮว๋าฮว๋าอยากออกไปเดินเล่นบ้างนี่ฮะ” ฮว๋าฮว๋าบอกออกมาเสียงอ้อมแอ้ม

 

“ก็ให้คนพาไปสิ เดี๋ยวพี่ต้องไปรับจางหมิงอีกมันโทรมาว่าถึงท่าเรือภูเก็ตแล้ว” เหมันต์บอกออกมาเสียงนิ่งๆ เมื่อฮว๋าฮว๋าได้ยินก็ตาโตขึ้นมาทันที เพราะไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้ไหนจะเรื่องนินการต์ที่เขายังจัดการไม่เรียบร้อยนั่นอีก

 

จะมาแล้วทำไม่โทรบอกบ้างไอ้พี่บ้านี่

 

ถ้ารู้ว่าพี่ของเขาจะมารับเร็วขนาดนี้เขาคงจะบอกว่าไม่ต้องมารับและขออยู่ต่ออีกสักเดือน

 

ฮว๋าฮว๋าได้แต่คิดในใจอย่างหงุดหงิด แล้วถามเหมันต์ออกมาต่อ

 

“อะไรนะฮะ พี่จางหมิงมางั้นหรอฮะ แล้วทำไมถึงไม่โทรมาบอกฮว๋าฮว๋าบ้าง”

 

“เห็นมันบอกว่าโทรหาฮว๋าฮว๋าไม่ติดน่ะ เลยโทรเข้าเครื่องพี่แทน จะไปรับมันพร้อมพี่หรือเปล่า” เหมันต์บอกออกมา เขาคิดว่าจางหมิงน่าจะเดินทางโดยเครื่องบินส่วนตัวมาตั้งแต่เมื่อวานช่วงที่โทรหาเขาเสร็จเรียบร้อยแล้ว ไม่งั้นคงไม่มาถึงประเทศไทยเร็วขนาดนี้ อีกทั้งโทรมาหาเขายังบอกว่าอยู่ท่าเรือให้เขาออกไปรับอีกตะหาก

 

“ไม่ละฮะ รออยู่ที่นี่ดีกว่าฮว๋าฉว๋ารู้สึกยังไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลย” ฮว๋าฮว๋าบอกออกมายังคิดไม่ตก

 

“งั้นรออยู่ที่นี่ก็ได้ พักผ่อนเถอะ” เหมันต์บอกออกมาก่อนจะเดินออกจากห้องไป

 

...

 

..

 

ฮว๋าอว๋าได้แต่เดินไปมาด้วยความรู้สึกกระวนกระวายใจ เพราะยังไม่อยากจะกลับบ้านในตอนนี้

 

“จะทำยังไงดีเนี่ย” ฮว๋าฮว๋าพรึมพรัมออกมาเพราะถ้าพี่ชายเขามารับเองอย่างนี้ก็แสดงว่าอย่างน้อยๆ เขาจะอยู่ที่นี่ต่อได้อีกไม่เกินสามวันหรือห้าวัน หรือมากสุดก็ไม่เกินหนึ่งอาทิตย์เพราะเขารู้ดีว่าพี่ชายของเขานั้นบ้างานขนาดไหน อีกทั้งยังมีพ่อแม่ที่ต้องรีบเร่งให้เขากลับไปแน่ ถ้าที่นี่ไม่มีนินการต์การกลับบ้านของเขาก็ไม่ต้องคิดเยอะขนาดนี้หรอก เมื่อนั่งคิดไปสักพักก็ได้แต่คิดไม่ตกว่าจะทำยังไงกับเรื่องนี้ดี ฮว๋าอว๋าจึงตัดสินใจที่จะเดินออกจากห้องอย่างน้อยๆ ก็จะได้ไปเปิดหูเปิดตาบ้างสมองจะได้โล่งแ ล้วจะได้หาวิธีกำจัดนินการต์ออกไปให้ได้เร็วที่สุด

 

เมื่อออกมานอกห้องฮว๋าฮว๋าก็เห็นนินการต์กับคิมยืนคุยกัน ก่อนที่ฮว๋าฮว๋าจะเดินไปหาคนทั้งสอง

 

“จะไปไหนกันหรอนายคิม” ฮว๋าฮว๋าถามออกมาเสียงแหบแห้งเพราะอาการไข้ยังไม่หายดีนัก

 

“พอดีคุณนินอยากไปดูลูกปลาโลมาที่ว่ายน้ำมาติดอ่วนของชาวบ้านเรานะครับ” คิมบอกออกมา เขาได้รับหน้าที่มาคอยดูแลนินการต์ในวันนี้จากฤกษ์ แต่น่าจะเป็นคำสั่งของเหมันต์มากกว่าที่ให้มาเฝ้านินการต์เพราะทั้งสองคนมีธุระจะต้องออกไปทำ คิมเห็นนินการต์เบื่อๆ เลยชวนคุยเรื่องปลาโลมา แต่ก็ไม่คิดว่านินการต์จะให้ความสนใจขนาดที่ว่าอยากไปเห็นกับตาด้วยตัวเอง

 

“ดีเลย ฉันก็อยากไปเปิดหูเปิดตาพอดี” ฮว๋าฮว๋าบอกออกมา ก่อนจะมองไปทางนินการต์ยิ้มๆ

 

“เอ่อ...คุณนินครับ” คิมทำหน้าลำบากใจ

 

“ไม่เป็นไรครับไปด้วยกันก็ได้ น่าสนุกดีออก” นินการต์เองก็บอกออกมายิ้มๆ อย่างไม่คิดอะไร ก่อนจะเดินนำหน้าทุกคนไปก่อนแล้วมีคิมกับฮว๋าเดินตามหลังมาติดๆ

 

...

 

..

 

เหมันต์มาถึงท่าเรือในช่วงบ่ายกว่าๆ ก่อนจะมองหาเพื่อนรักอย่างจางหมิง

 

“เฮ้!หนาว” เสียงจางหมิงเรียกตะโกนชื่อเหมันต์เพื่อนรักที่ไม่เจอกันเกือบปีดังขึ้น

 

“ไง” เหมันต์เดินไปชนไหล่กับเพื่อนก่อนจะทักทายกันออกมา “ไหนบอกจะมาวันนี้ไงวะ ทำไมถึงมาโผล่ที่นี่เร็วนัก”

 

“เซอร์ไพส์ไงวะ ฮว๋าฮว่าล่ะ” จางหมิงถามหาน้องชายทันที

 

“บอกว่าไม่ค่อยไหว ฉันเลยให้นอนพักรออยู่ที่บ้าน” เหมันต์บอกออกมา จางหมิงก็พยักหน้ารับ ก่อนจะสั่งให้ลูกน้องที่ติดตามมาด้วยสองคนขนของขึ้นเรือของเหมันต์โดยมีฤกษ์เป็นผู้จัดแจงและทำหน้าที่ในการขับเรือ

 

“ดูนายซอฟลงเยอะเลยว่ะ” จางหมิงชวนคุยออกมาขณะนั่งเรือกลับเกาะแสงมุก เขามองเหมันต์ยิ้มๆ ทุกที่เหมันต์จะออกแนวมาดนายธุรกิจพันล้าน เสื้อผ้าทุกชุดสูทที่ใส่เนี้ยบไม่มีใครเกินได้เลย ไม่ชินกับการที่เหมันต์ต้องมาแต่งตัวแนวธรรมดาๆ อย่างนี้เลยสักนิด เหลือไว้อีกอย่างที่ยังเหมือนเดิมหุ่นกับหน้าตาที่ยังคงดูดีเหมือนเคยไม่เปลี่ยน

 

“ทำยังไงได้ว่ะ เลือกไปแล้ว”

 

“คิดดีแล้วสินะ”

 

“ยิ่งกว่าดีสะอีก” เหมันต์บอกออกมาก่อนจะยกยิ้ม จางหมิงก็พยักหน้ารับอย่างกวนๆ แต่เขาก็ยอมรับในการตัดสินใจของเพื่อน

 

...

 

..

 

ด้านฝั่งของนินการต์ไม่นานคิมก็พาพวกเขาก็เดินมาถึงกระชังปลาของเกาะแสงมุก ชาวบ้านต่างทักทายนินการต์อย่างสนิทสนม นั่นทำให้ฮว๋าฮว๋าไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่นัก

 

“คุณนิน สวัสดีจ้ะ” เสียงป้าแก้วดังขึ้นมา ทำให้นินการต์รีบหันไปรับไหว้แทบจะทันที

 

“ป้าแก้วสวัสดีครับ” นินการต์ รีบทักทายออกมาเช่นเดียวกัน

 

“นั่นใครละจ๊ะ ป้าไม่เคยเห็นหน้า” ป้าแก้วถามออกมาอย่างสงสัย เพราะฮว๋าฮว๋าตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ก็ไม่เคยไปไหนนอกจากอยู่บ้าน

 

“เอ่อ นี่คุณฮว๋าฮว๋า”

 

นินการต์พูดไม่ทันจบฮว๋าฮว๋าก็รีบแทรกขึ้นมาทันที

 

“ฉันฮว๋าฮว๋า เป็นแฟนของพี่ชา...พี่เหมันต์” ฮว๋าฮว๋าบอกออกมาอย่างเชิดๆ ที่จริงเขาก็อยากบอกว่าเป็นแฟนพี่ชายแต่ก็กลัวว่าพวกบ้านนอกพวกนี้ไม่รู้จักเลยต้องบอกไปว่าพี่เหมันต์แทน นินการต์ได้แต่ส่ายหัวไปมากับความเป็นเด็กของอว๋าฮว๋า

 

“เมียของนายหรือจ๊ะ สวัสดีจ้ะ” ป้าแก้วเมื่อได้ยินแบบนั้นก็รีบยกมือไหว้ฮว๋าฮว๋าทันที เขาไม่เคยรังเกียจรักร่วมเพศอยู่แล้ว ถึงจะอยู่บ้านนอกในป่าในดงแต่ก็พอจะรู้ว่าสมัยนี้ความรักมันเกิดได้กับทุกเพศทุกวัยไม่มีผิดไม่มีถูก ฮว๋าฮว๋าพยักหน้ารับแต่ก็ไม่ได้ยกมือรับไหว้แต่อย่างใด

 

“ป้าแก้วคิมขอตัวพาคุณนินกับคุณฮว๋าฮว๋าไปดูลูกปลาโลมาก่อนนะครับ เดินตรงไปทางนี้นะครับ แต่ระวังนิดหนึ่งนะครับพื้นไม้มันแคบ” คิมพูดบอกป้าแก้วออกมาเมื่อยืนฟังอยู่นาน ก่อนจะหันไปพูดกับนินการต์และฮว๋าฮว๋า เขาไม่ค่อยชอบใจที่คุณหนูฮว๋าฮว๋าทำนิสัยแบบนี้ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้อีกอยู่ดี เพราะเขาเป็นแค่ลูกน้อง

 

“ได้ๆ ให้คุณๆ เขาระวังด้วยนะอันตรายทางแคบ” ป้าแก้ว ย้ำออกมาอีกรอบด้วยความเป็นห่วง

 

“ครับ” คิมตอบรับก่อนที่ป้าแก้วจะยิ้มให้นินการต์และฮว๋าฮว๋าแล้วเดินจากไปทำงานในส่วนของตนต่อ

 

ฮว๋าฮว๋าแย่งนินการต์เดินนำหน้าไปก่อน เมื่อเห็นคิมเดินไปก่อนแล้ว ฮว๋าฮว๋าเดินผ่างตรงไหนก็ได้แต่ทำหน้าหยีไปหมดเพราะไม่เคยต้องมาได้สัมผัสอะไรแบบนี้ ไหนจะขี้ปงขี้ปลากลิ่นคาวน้ำที่ฟุ้งขึ้นมาตีจมูก ถ้าตกลงไปมีหวังเขาได้เข้าไปนอนโรงพยาบาลแน่ๆ 

 

"สกปรก" ฮว๋าฮว๋าพรึมพรัมออกมาเสียงแข็ง เขาไม่น่าตามสองคนนี้มาเลย นินการต์ได้แต่ยกยิ้มขำๆ เมื่อเห็นท่าทีของฮว๋าฮว๋า แต่พอเดินมาถึงทางไม้ที่เชื่อต่อออกไปทางทะเลก็ทำให้ฮว๋าฮว๋าหายใจสบายขึ้นมาหน่อย เพราะพื้นที่ค่อนข้างกว้างขึ้นให้ได้ยืนสี่ถึงห้าคนสบายๆ 

 

"ถึงแล้วครับ มีอยู่สามสี่ตัวพรุ่งนี้ชาวบ้านก็น่าจะนำไปปล่อยกลางทะเลแล้วละครับ" คิมบอกออกมายิ้มๆ เมื่อเดิมมาถึง นินการต์เห็นอย่างนั้นก็รีบไปนั่งคุกเข่าก้มมองลูกโลมาทันที 

 

"ผมจับมันได้หรือเปล่าครับคุณคิม" นินการต์ถามขึ้นมายิ้มๆ 

 

"น่าจะได้นะครับ แต่มันคงตื่นคนไม่น่าจะขึ้นมาให้คุณนินๆได้จับ" คิมบอกออกมาก่อนจะนั่งลงข้างๆ

 

"ทำอย่างกับไม่เคยเห็น" ฮว๋าฮว๋ากระแซะออกมาเมื่อเห็นท่าทีของนินการต์  นินการต์ไม่สนใจเขานั่งก่อนจะใช้มือลงไปในน้ำเพื่อแสดงความเป็นมิตรกับสัตว์โลกตรงหน้า

 

"ออกมาให้จับหน่อยสิเจ้าโลมาน้อย" นินการต์บอกออกมาเสียงเบาๆ ก่อนจะเห็นลูกปลาโลมาตัวหนึ่งค่อยๆ โผล่หน้าขึ้นมาเหนือน้ำ ทำให้รินการต์ยิ้มออกมาทันที เพราะไม่เคยได้ใกล้ชิดปลาโลมาขนาดนี้มาก่อน ตัวมันนิ่มมากจนนินการต์อดจะจิ้มตัวมันเล่นไม่ได้ จนทำให้ปลาโลมาตัวน้อยว่ายวนรอบมือของนินการต์

 

"ดูท่าเจ้าลูกปลาโลมาตัวนี้จะติดคุณนินแล้วนะครับ" คิมบอกออกมายิ้มๆ 

 

"ครับ" นินการต์ตอบยิ้มๆ อย่างมีความสุข นั่นกับทำให้ฮว๋าฮว๋าไม่พอใจขึ้นมา

 

"จะเสร็จหรือยัง จะได้กลับ" 

 

"ถ้าคุณฮว๋าฮว๋ารีบกลับก่อนก็ได้นะครับ" นินการต์บอกออกมาเสียงเรียบ ก่อนจะหัดไปสนใจโลมาตัวน้อยในบ่อต่อ ฮว๋าฮว๋ากำลังจะตอบกลับแต่เสียงของเด็กหนุ่มตัวดำคล้ำก็ดังขึ้นมาก่อน

 

"พี่คิม! พี่คิม!" สำเนียงภาษาใต้ดังขึ้น นั้นทำให้ฮว๋าฮ๋าหันนี้ไปก่อนเพราะไม่อยากวุ่นวายกับคนพวกนี้

 

"มีอะไรไอ้นุ้ย"

 

"ไปดูสายไฟให้นุ้ยที พ่อไม่อยู่ไม่รู้จะปิดยังไงอ่ะ แฮร่" 

 

"แกนี่นะ เออไปๆ คุณนินกับคุณฮว๋ารอผมก่อนนะครับ เดี๋ยวผมกลับมา" 

 

"ครับ" นินการต์ตอบรับยิ้มๆ ส่วนฮว๋าฮว๋าไม่ได้ตอบอะไร 

 

"เมื่อไหร่จะออกไปจากชีวิตพี่ชายสักทีอ่ะ" อยู่ๆ ฮว๋าฮว๋าก็พูดขึ้นมาไม่มีปี่มีขลุ่ย นินการต์ได้ยินแต่เขากลับไม่สนใจ ยังยื่นมือไปสัมผัสกับเจ้าปลาโลมาอย่างไม่สนใจฮว๋าฮว๋า เมื่อฮว๋าฮว๋าเห็นท่าทีของนินการต์ไม่สนใจเขาเลยเขาไปจับไหล่เพื่อให้หันกลับมานั่นทำให้นินการต์เสียหลักต้องถอยหลังออกจากบ่อปลาลูกโลมาจนก้นจ้ำพื้นทันที 

 

"นี่คุณฮว๋าฮว๋าจะมากไปแล้วนะครับ" นินการต์ว่าออกมาเสียงดัง 

 

"ฉันถามทำไมไม่ตอบ ก็ต้องเจอแบบนี้" ฮว๋าฮว๋าบอกออกมาก่อนจะยกมือขึ้นกอดอก

 

"เรื่องนี้คุณฮว๋าฮว๋าน่าจะคุยกับพี่ชายของคุณเองนะครับ ได้เรื่องยังไงก็มาบอกผมที เพราะผมก็อยากจะออกไปจากตรงนี้เต็มที!" นินการต์บอกออกมาอย่างเหลืออด ทั้งๆ ที่เขาก็ไม่ได้อยากจะยุ่งวุ่นวายแต่ฮว๋าฮว๋าก็ยังหาเรื่องเขาไม่เลิก

 

"แล้วทำไมไม่ออกไปเองล่ะ รออะไรอยู่ เมื่อวันก่อนก็น่าจะเห็นแล้วนะว่าฉันกับพี่ชายมีอะไรกันแล้ว ยังหน้าด้านจะมาอยู่อีก ต่ำตมสิ้นดี" ฮว๋าฮว๋าบอกออกมาก่อนเบะปากขึ้นอย่างรังเกียจ  นินการต์ยกยิ้มขึ้นก่อนจะส่ายหัวไปมาขำๆอย่างกวนๆ 

 

"หัวเราะอะไรไม่ทราบ" ฮว๋าฮว๋าถามออกมาเสียงแข็ง

 

"ถ้าคุณได้กับพี่ชายคุณจริงสภาพคุณคงไม่อยู่ดีขนาดนั้นหรอกนะครับผมจะบอกให้ คุณไม่รู้หรอว่าพี่ชายคุณน่ะดุแค่ไหน" นินการต์พูดออกมาก่อนจะมองฮว๋าฮว๋าขึ้นลงอย่างสือความหมาย แล้วยกคิ้วถาม สีหน้าท่าทางแบบนั้นมันยิ่งทำให้ฮว๋าฮว๋าโกรธนินการต์จนแถบขาดสติ 

 

"นี่แก!" 

 

เพี้ยๆ ตุบ เพี้ยๆ 

 

ฮว๋าฮว๋าเขาไปทุบตีนินการต์อย่างแรง แต่คราวนี้นินการต์ไม่ได้ยอมอีกต่อไปเขาเองก็ป้องกันตัวเองก่อนจะตบฮว๋าฮว๋าคืนไปบ้าง กลายเป็นว่าทั้งสองคนกำลังยื้อแย่งทุบตีกันไม่หยุด แต่ฮว๋าฮว๋าเองที่ดูท่าจะเสียเปรียบเพราะจากการที่เพิ่งหายจากไข้ไหนจะมาตากแดดตากลมนั้นทำให้เขาหน้ามืดไม่น้อย แต่ก็พยายามทุบตีนินการต์กับเมื่อนินการต์เสียท่าฮว๋าฮว๋าจึงถึงหัวนินการต์ลงกดไว้ก่อนจะใช้มือทุบตีไปที่หัวของนินการต์ แต่นินการต์ก็ไม่ยอมเขาใช้เท้าเหยียบไปที่เท้าของฮว๋าฮว๋าอย่างแรงจนทำให้ฮว๋าฮว๋าเซต้องปล่อยมือออกจากหัวนินการต์ นินการต์ใช้แรงเฮือกสุดท้ายในการเหวี่ยงฮว๋าฮว๋า แต่แล้วใครจะไปรู้เมื่อฮว๋าฮว๋าดันพัดตกลงน้ำอีกฝั่งของบ่อที่ทอดสู่ออกทะเลกว้าง 

 

ตู้ม!

 

"คุณฮว๋าฮว๋า" นินการต์ได้แต่ยืนทำอะไรไม่ถูก เหมือนร่างกายของเขาโดนแช่แข็งไปเลย

 

"ช่วยด้วย! ฮึก ช่วยด้วย!" ฮว๋าฮว๋าร้องออกมาสุดเสียงอย่างตกใจ เพราะเขานั่นว่ายน้ำไม่เป็น ไหนจะร่างกายที่ป่วยไข้ยังไม่ทันหายดี นั่นยิ่งทำให้เขาหมดแรงไปเสียดื้อกับน้ำที่กำลังดูดกลืนเข้าลงไปสู่ใต้ท้องทะเล

 

"ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!" ฮว๋าฮว๋ายังร้องขอความช่วยเหลือออกมา

 

นินการต์เองก็ได้แต่ยืนนิ่งเขาเองก็อยากลงไปช่วยแต่เขาเองก็ว่ายน้ำไม่เป็นเช่นเดียวกัน... นินการต์ได้แต่ยืนนิ่งตัวสั่นไปหมด เมื่อฮว๋าฮว๋ากำลังจะจมลงไปในน้ำ 

 

..

 

..

 

"ฮว๋าฮว๋า!" เป็นจางหมิงที่เรียกชื่อน้องชายออกมาเสียงดังลั่น ด้วยความเป็นห่วงฮว๋าฮว๋าเขากระโดดลงน้ำทันทีอย่างไม่คิดชีวิต ก่อนจะอุ้มร่างที่หนาวสั่นของฮว๋าฮว๋าขึ้นมา จางหมิงมองนินการต์ด้วยความโกรธ เมื่อเห็นร่างของน้องชายที่ซีดสั่น 

 

"เป็นไงฮว๋าฮว๋า"

 

"แค่กๆ พี่จางหมิงช่วยน้องด้วยฮะ อึก แค่กๆ" ฮว๋าฮว๋าร้องไห้ออกมาอย่างหนัก

 

"ไม่เป็นไรฮว๋าฮว๋าพี่อยู่นี่" จางหมิงบอกออกมาก่อนจะกอดน้องชายตัวเองแน่น 

 

นินการต์ยืนนิ่งเขาจะหมุนตัวเพื่อเดินกลับบ้าน แต่กับต้องหยุดนิ่งเมื่อเห็นสายตาของเหมันต์ที่มองมาที่เขา ทำไมทุกคนถึงมองเขาด้วยสายตาแบบนี้กัน เขาไม่ได้เป็นคนทำให้ฮว๋าฮว๋าตกน้ำลงไปสักหน่อย ฮว๋าฮว๋านั่นแหละที่มาหาเรื่องเขาก่อน นินการต์ได้แต่ยืนตัวสั่น ยิ่งเขาอยากออกไปจากเหตุการณ์นี้สักเท่าไหร่  แต่เหมือนร่างกายกับไม่ขยับเวลาทำไมยิ่งเดินช้าลง เหมันต์เดินเข้ามาใกล้นินการต์ช้าๆด้วยใบหน้าที่โกรธจัด 

 

"พ...พี่หนา-"

 

....

 

...

 

..

 

.

 

เพี้ย!

 

 

 

 

 

 

 

 

•••

TBC.

จะพาลูกนินหนีจากคนใจร้ายแล้วค่ะ ไม่ยอมฟังลูกฉันเลยใช้แต่กำลัง เขียนเองก็อินเอง ฮือออ สงสารลูกนิน ขอกำลังใจในการพาหนีครั้งหนีด้วยนะคะ อ้อนวอน บีบมือแม่ๆ น้องนินนะคะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว