email-icon facebook-icon Line-icon

รบกวนทุกท่านด้วยนะคะ ><

Wolf Glamour - EP 17 แทงฉันหน่อยค่ะ (1)

ชื่อตอน : Wolf Glamour - EP 17 แทงฉันหน่อยค่ะ (1)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ค. 2564 15:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Wolf Glamour - EP 17 แทงฉันหน่อยค่ะ (1)
แบบอักษร

เวอชั่นเต็มจิ้มค่า 

 

จิ้ม
0
0
0
.

 

 

ตอนนี้ฉันมาโผล่แถวๆ สถานีรถไฟฟ้าไกลตัวเมืองที่ไม่ค่อยมีคนพลุกพล่านมากนัก โดยระหว่างทางที่นั่งอยู่ในรถบีเอ็มดับเบิ้ลยูของพี่ไวล์ดก็มีแต่ความเงียบ ฉันเลยนั่งคุยแชทกับเพื่อนรักสองหน่อที่โอดโอยว่าฉันหายสาบสูญไปไหน ซึ่งฉันคงต้องปิดเรื่องมาพบกับพี่ไวล์ดจากยัยพวกนั้น 

ไว้ก่อน จนกว่าเรื่องนี้จะเคลียร์ได้ 

“แล้วเธอจะทดสอบอะไรยังไงบ้างละ”  

เจ้าของใบหน้าคมหันมาถามฉัน ที่พาเขามาเดินหลบมุมอยู่ตรงตึกร้างแถวนั้น เมื่อเข้ามาถึงในที่ลับตาคนฉันก็หยุดเดิน แล้วหันหน้าไปหาเขา 

ด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน 

“คือ จากที่เมื่อวานเกิดเหตุขึ้น ฉันเลยลองลิสต์ความเป็นไปได้ไว้อ่ะค่ะว่าทำไมพี่ถึงกลายร่าง และทำยังไงได้บ้างถึงจะกลับร่างเดิมได้” เขานิ่งฟังเงียบๆ มองฉันแล้วเลิกคิ้วมองมาเหมือนจะให้ฉันพูดต่อ  

“เริ่มแรกเลย เพราะฉันใช้เลือดไปแตะตรงตราแล้วร่ายคาถา ทำให้พี่กลายเป็นหมาป่า แล้วพอผ่านไปประมาณสองชั่วโมงกว่า พี่ก็กลับร่างคน 

ได้เอง 

และครั้งที่สอง พี่ขับรถออกไปจากคอนโดฉันประมาณ 30 นาที แล้วกลับมาในร่างหมาป่าอีก รอบนี้ฉันใช้เลือดและใช้คาถาเดิมใส่ตัวพี่ตรงๆ พี่ก็กลับร่างคนได้เหมือนเดิม” 

“อืม แล้วไงต่อ” 

ฉันกลืนน้ำลายเล็กน้อย ก่อนจะว่าต่อ  

“ฉันลองเดาเอาอ่ะค่ะว่า คาถานั่นอาจจะมีผลทำให้เราสองคนถูกผูกเอาไว้ด้วยกันอะไรแบบนั้นมั้ย เพราะตอนที่พี่อยู่ไกลจากฉันพี่ไม่สามารถกลับร่างเองได้โดยใช้จิตเหมือนเดิม แต่กลับเป็นฉันที่ทำให้พี่กลับเป็น 

มนุษย์ได้ เพราะงั้นสิ่งที่จะทดสอบอย่างแรกเลยคือเรื่องระยะทางค่ะ” 

ฉันหยิบมือถือขึ้นมายื่นให้เขา 

“เดี๋ยวฉันจะขอเบอร์พี่ไว้หน่อยนะคะ แล้วพี่เมมเอาไว้เลยนะ” 

ใช้เวลาไม่นานเราก็แลกเบอร์กันเสร็จ จากนั้นฉันก็บอกให้เขารออยู่แถวๆ นี้ แล้วเดินไปขึ้นรถไฟฟ้าเพื่อนั่งไปลงอีกสถานี เพื่อเป็นการวัดระยะห่างระหว่างฉันกับเขาว่าถ้าอยู่ไกลกันจะทำให้เขากลายร่างมั้ย 

 

พี่ไวล์ดไม่ได่ว่าอะไรนอกจากลงไปนั่งพิงกำแพงตรงมุมอับ แล้วกดโทรออกหาฉัน ฉันเลยหันไปมองหน้าเขาแบบงงๆ 

“ก็โทรทิ้งไว้ไง ถ้าฉันกลายร่างขึ้นมาฉันคงไม่มีปัญญากลับร่างเดิม 

เองได้หรอก คงต้องร้องให้เธอกลับมาช่วย” 

“โอเคค่ะ งั้นฉันไปก่อนนะคะ”  

ฉันว่าแล้วส่งยิ้มแห้งให้เขาไปเมื่อถูกคนร่างสูงแขวะเบาๆ หลังออกตัวเดินมาไกลถึงจุดที่เริ่มเจอผู้คน ฉันก็เสียบสายใส่หูฟังหับมือถือและเปิดGPS เพื่อดูระยะทางของตัวฉันกับจุดที่ฉันพี่ไวล์ดนั่งอยู่ 

ตอนนี้ห่างกันสามร้อยเมตร เขาก็ยังดูปกติดีแฮะ เดี๋ยวไปขึ้นรถไฟฟ้าแล้วลงเป็นระยะเพื่อเช็กละกัน 

ฉันเดินเข้าไปในรถไฟฟ้าที่มีคนไม่พลุกพล่านมากนัก ได้แต่ถอนหายใจเบาๆ แบบปลงตก วันนี้ควรเป็นวันพักผ่อนของฉันนะ ฮือ 

“ฮัลโหล พี่ยังอยู่ไหมคะ?” เมื่อลงสถานีที่หนึ่งฉันก็ส่งเสียงหาเขาทันที 

(อืม) ตอบกลับมาแค่อืมครั้งเดียว ฉันก็เปิดโน้ตในมือถือเพื่อจดระยะทางไว้ ก่อนจะเดินเข้าไปในรถไฟฟ้าเพื่อนั่งต่อไปอีกหนึ่งสถานี 

ระยะของรถไฟฟ้าที่วิ่งจอดแต่ละช่วงน่าจะห่างกันประมาณหนึ่งถึงสองกิโลเมตร ฉันตั้งใจเพ่งมองตัวเลขกิโลเมตรในมือถือ และเมื่อใกล้จะจอดสถานีที่สอง เสียงทุ้มต่ำของพี่ไวล์ดก็พูดขึ้นมาแบบร้อนรน 

“ฉันว่าฉันกำลังจะกลายร่างละ เธอรีบกลับมาเถอะ… ”  

แล้วจากนั้นฉันก็ไม่ได้ยินเสียงเขาอีกเลย จนผ่านไปซักพักเขาก็เห่าลอดเข้ามาในสาย นั่นแหละฉันถึงได้รีบวิ่งกลับเข้าไปในรถไฟฟ้าทันที 

“อะไรเนี่ย ประมาณสองกิโลกว่าๆ เองนะ”  

ฉันแทบหน้าถอดสีเมื่อพยายามจิ้มไปที่จุดระยะห่างตอนเขาบอกว่าเกิดการเปลี่ยนแปลงของร่างกาย มันประมาณ 2.06 กิโลเมตรเท่านั้นเอง นี่แสดงว่าฉันกับเขาจะออกห่างจากกันไม่ได้นอกจากรัศมีนี้เท่านั้นนะซิ! 

เมื่อฉันลงที่สถานีเดิม ก็รีบวิ่งกลับไปยังจุดที่เขาซ่อนตัวอยู่ทันที ทำให้ได้พบกับหมาป่าขนสีเทาดำตาสีน้ำเงินตัวเดิมกำลังนั่งทับเสื้อผ้าของตัวเองที่มีถุงพลาสติกปูรองเอาไว้อีกรอบหนึ่ง 

“โฮ่ง”  

เขาเห่าเหมือนพยายามคุยกับฉัน ฉันเลยอธิบายเขาด้วยน้ำเสียงสลด 

“เมื่อกี้ฉันนั่งไปสองสถานี และพี่กลายร่างตอนที่ฉันไปไกลจากพี่ประมาณ 2 กิโลเมตรเท่านั้นเองค่ะ” ฉันว่าต่อ “ก็แสดงว่า เอ่อ เราน่าจะต้องตัวติดกันซักพัก ไม่งั้นแย่แน่ๆ เลย” 

“…”  

หมาป่าขนเทาตัวใหญ่ยักษ์เอียงคอมองแบบน่ารักแล้วเลิกคิ้วขึ้นสูงเหมือนจะบอกว่า ‘เห็นฉันทำอะไรได้มากกว่านี้งั้นรึไง?’ 

“แฮะๆ เดี๋ยวฉันช่วยพี่กลับร่างคนก่อนนะคะ” 

ฉันพูดก่อนจะหยิบคัตเตอร์อันเล็กออกมารูดใบมีดออกจากตัวหนึ่งเซนติเมตร แล้วลอบกลืนน้ำลายลงคอแบบหวาดเสียว รู้สึกไม่ชินเลยซักนิดกับการต้องมาจิ้มนิ้วตัวเองเพื่อเอาเลือดมาแบบนี้  

เมื่อปลายนิ้วสัมผัสกับร่างของหมาป่าขนสีดำปนลายเทา ฉันก็ร่ายคาถาบทเดิมแบบคล่องปาก จากนั้นก็รีบหันหลังกลับเมื่อร่างเขาเริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลงกลายเป็นคนยืนเปลือยกายอยู่เบื้องหลังฉัน 

 

ฉันส่งผ้าคลุมผืนหนึ่งยื่นให้เขาด้วยมืออันสั่นเทา เมื่อเขารับไปคลุมแล้วฉันก็หันกลับมาสบนัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มคู่นั่นอีกครั้ง 

“ทีนี้ฉันต้องทำไงต่อละ ในเมื่อฉันอยู่ห่างจากเธอเกินสองกิโลไม่ได้ งั้นฉันต้องอยู่กับเธอไปซักพักใช่มั้ย?” เขาว่าพลางยกแขนแกร่งขึ้นกอดอก จ้องหน้าฉันเขม็ง 

“เอ่อ… ก็คงจะเป็นแบบนั้นอ่ะค่ะ”  

“เฮ้อ”  

เจ้าของร่างสูงถอนหายใจแบบเซ็งๆ ใส่ฉัน ก่อนจะเปิดปากพูด  

“งั้นมีอะไรจะทดสอบฉันอีกมั้ย ขอเป็นที่ลับตาคนกว่านี้หน่อยเถอะ เธอคงไม่อยากให้ตำรวจมาจับฉันแล้วตั้งข้อหาอนาจารหรอกนะ?” 

“บะ บ้า!! ฉันจะไปอยากทำแบบนั้นทำไมเล่า” ฉันทำปากยื่นแบบหงุดหงิด ก่อนจะยกสมุดเล่มเล็กที่จดเอาไว้ออกมาอ่าน  

“ในเมื่อทฤษฏีระยะห่างของเราถูก งั้นฉันจะลองทฤษฏีเดิมตอนทำให้พี่กลายร่างดูนะคะ ว่าถ้าใช้คาถาในร่างคนแล้ว จะให้ผลยังไง” 

พี่ไวล์ดถึงกับคิ้วกระตุก หรี่ตามองฉันแบบจับผิด  

“เดี๋ยวนะ นี่เธอเห็นฉันเป็นหนูทดลองรึเปล่า ถ้าเกิดเธอใช้คาถานั่นแล้วฉันกลายเป็นหมาไปตลอดชีวิตละจะทำไง?” 

ฉันอ้าปากเหวอ มองหลุกหลิกไปมาแบบพยายามคิด แต่ปากพาจนก็ดันไวกว่าสมอง  

“ก็ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเลี้ยงพี่ไปตลอดชีวิตเลยก็ได้ ไม่มีปัญหา” 

พูดไปก็แทบจะยกมือขึ้นมาตบปากตัวเอง คนเขากำลังซีเรียส ไปพูดอะไรแบบนั้นได้ไงเนี่ย ป๋ามากมั้งเซน่า 

แปลกที่พี่ไวล์ดชะงักนิ่งหลังฟังฉันเพ้อเจ้อ เขาทำหน้าอึ้งๆ ไปพักนึง ก่อนจะกระตุกยิ้มบางเบาบนริมฝีปากแล้วหัวเราะทุ้มๆ ในลำคอเหมือนขำ แต่ฉันงี้รู้สึกอายหน้าแดงยังไงไม่รู้ เมื่อกี้ฉันพูดเหมือนอยากจะเลี้ยงต้อยเขายังไงยังงั้นเลย 

“งั้นถ้าไม่ว่าอะไร เดี๋ยวฉันลองเลยนะคะ ถ้าเกิดอะไรไม่ดีขึ้นฉันจะรับผิดชอบเอง” 

“อืม”  

เขาตอบรับสั้นๆ เมื่อถอนหายใจรอบที่ล้านแปดแล้วฉันก็ยื่นมือสั่นเทาไปประทับยังกลางอกเขาที่มีรอยสักสีเข้มสลักไว้ ฉันหลับตาลงแล้วท่องคาถาเดิมออกมาเบาๆ รอเวลาให้ผ่านไปซักสามสิบวินาทีถึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นมามองอีกครั้ง 

และพบว่าอีกฝ่ายกำลังยืนเท้าสะเอว มองฉันนิ่งอยู่เหมือนกัน ฉันถึงกับโล่งอกเมื่อเห็นว่าเขายังปกติดีครบ 32 ไม่ได้กลายร่างเป็นหมา หรือมีหูมีหางงอกออกมาแบบในการ์ตูน แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่กลายร่างอีกถ้าอยู่ห่างฉันอยู่ดี นอกจากต้องไปลองอีกครั้ง 

“ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยใช่ไหมคะ?”  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว