ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

อสูรร้าย 18 | สารภาพ

ชื่อตอน : อสูรร้าย 18 | สารภาพ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 866

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มิ.ย. 2564 02:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อสูรร้าย 18 | สารภาพ
แบบอักษร

18

ร่างหนาที่กำลังนั่งอ่านหนังสือบนโซฟาขนาดใหญ่โดยมีสาวน้อยนั่งอยู่บนตัก มือเล็กของร่างบางสัมผัสเข้าที่ใบหน้าเข้มอย่างเเผ่วเบา เธอสบตาเขาอยู่สักพักก่อนที่จะรับรู้ได้ถึงบางสิ่ง เเววตาของเขาครั้งนี้มันต่างออกไป ร่างหนาเผยเเววตาที่อ่อนโยนเเละเชื่อฟังให้เเก่เธอ

 

ลาน่าค่อยๆเลื่อนมือลูบริมฝีปากหนาอย่างช้าๆ ตาดวงเล็กสำรวจใบหน้าเขาอย่างอ่อนโยน ร่างหนาไม่อาจละสายตาจากเธอได้เลย ก่อนที่กรงเล็บปลายแหลมจะจับมือของเธอขึ้นมาไว้บนหัว เขาอยากที่จะทำให้เธอรู้ ว่าเธอคือที่สุดของเขา เเต่จะให้อสูรให้บอกรักมนุษย์ยังไง โลกของเขาเเละเธอมันต่างกันเกินไปมีเพียงภาษากายที่เขาจะสื่อมันถึงเธอได้

 

มือเล็กพลางลูบผมร่างหนาอย่างเเผ่วเบา เธอโน้นหน้าลงไปก่อนที่จะจูบไรผมของเขาและผลักออก สายตาของทั้งสองประสานกันอีกครั้ง ริมฝีปากเล็กประกบเข้าที่ปากหนาลิ้นบางของสาวน้อยแทรงเข้าไปในโพรงปากหยอกล้อกับเขาอย่างอ่อนโยน

 

ก่อนที่ร่างหนาจะเอนกายลงบนโซฟาเล็กน้อย พร้อมจับให้เธอนั่งอยู่บนตัวของเขา ทั้งสองหันหน้าเข้าหากัน ปลายจมูกโด่งซูดกลิ่มหอมอ่อนๆจากตัวของลาน่า ฟันเเหลมงับเข้าที่คอของเธอเบาๆ อย่างอดใจไม่ไหว

 

“ อยากดื่มไหม ”

 

สาวน้อยเอ่ยถามร่างหนา เเต่คนตรงหน้าไม่ได้ตอบอะไรกลับมา ร่างบางจับเข้าที่กรงเล็บหนาก่อนที่จะยกมันขึ้น สาวน้อยใช้คมเล็บปลายเเหลมดุจมีด เฉือนลงที่เนินอกของเธอ

 

“ อ้ะ อะะะะ ”

 

เธอร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดพลางกัดริมฝีปากเเน่น เธอมองตาอสูรตรงหน้าอย่างภักดี แววตาอ้อนวอนให้เขาดื่มเลือดของเธอ ก่อนที่จะผลักออก เธอก้มมองเลือดสีเเดงสดที่ไหลออกมา มันหยดลงบนตัวของอสูร เธอสบตาเขาอีกครั้งก่อนที่จะนั่งชันเข่าขึ้นคร่อมตัวของร่างหนาเอาไว้

 

กรงเล็บปลายเเหลมกระชากผ้าบางที่ปกปิดร่างของเธอออก เขาสัมผัสที่เเผ่นหลังเล็กอย่างอ่อนโยน ก่อนที่จะใช้มือผลักร่างของเธอเข้าหาตัวเขาเอง ปากหนาเข้าครอบครองรอยเเผลที่เปิดใหม่ เขาดูดดื่มเอาเลือดของเธออย่างอ้อนวอน

 

“ ซี้ดดด อื้อออ ”

 

ร่างบางพยายามที่จะฝืนกับความเจ็บปวด เธอเงยหน้าขึ้นก่อนที่จะครางออกมา มือเล็กจิกเข้าที่ไหล่หนาทั้งสองข้างเพื่อปลดปล่อยมัน

 

เธอหลงรักเขาเข้าเเล้วจริงๆ ร่างบางถวายตัวให้อสูรร้ายตนนี้ เธอพร้อมที่จะทำทุกอย่างถ้าเขาต้องการให้เธอทำ ถึงมันจะทำให้เธอเจ็บปวด เเต่เพียงเเค่เธอสบตาของเขา ความเจ็บปวดพวกนั้นก็จะหายไป

 

ร่างหนาผลักปากออกก่อนที่จะมองหน้าของสาวน้อย มือเล็กสัมผัสเข้าที่หน้าหนาอีกครั้ง ก่อนที่ริมฝีปากบางจะจูบลงกลางหน้าผากของอสูร เธอเอ็นดูเขาเพียงไหนและอยากจะทะนุถนอมเขาเอาไว้ เธอจะไม่ยอมให้เขาเสียใจหรือเสียน้ำตาให้เธอเด็ดขาด เธอจะอยู่เป็นคนที่คอยดูแลเขาเสมอ ไม่ว่าจะเจอเรื่องดีหรือร้ายแค่ไหน

 

กรงเล็บหนาเช็ดเลือดที่เนินอกของเธอก่อนที่มันจะหยุดไหล เเผลตรงหน้าก็สมานเเละหายดี สาวน้อยมองร่างหนาอย่างไม่เชื่อสายตา ก่อนที่เขาจะยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน นี่เป็นครั้งเเรกที่เธอรู้สึกอบอุ่นจากคนใจร้าย ที่ผ่านมาเขาเอาเเต่รังเเกเธอตลอดทุกครั้งที่มีโอกาส เขาไม่ใช่อสูรร้ายเลยด้วยซ้ำ เขาเป็นเเค่สัตว์เลี้ยวตัวน้อยที่น่ารักเเละไร้พิษภัย

 

กรงเล็บหนาเชยคางของร่างบางขึ้น เขาลูบคางเธอเล่นไปมาเหมือนเด็กหนุ่มได้ตุ๊กตาใหม่ ลาน่าได้เเต่เกร็งเพราะเธอทำตัวไม่ถูก ก่อนที่ร่างหนาจะเอ่ย

 

“ เธอไปข้างนอกได้นะ เเต่สัญญาได้ไหมว่าจะกลับมา ”

 

ร่างบางที่ได้ยินดังนั้น แววตาที่เเสดงให้เห็นถึงความดีใจมันชัดเจนจนร่างหนาตรงหน้ารับรู้กับเธอ

 

“ สัญญาอสูร ” ร่างหนาเอ่ย

 

“ คืออะไร ” สาวน้อยถามออกมาด้วยความสงสัย

 

“ มันจะเเสดง.. ว่าเธอเป็นของฉัน ”

 

ร่างบางผงกหัวเล็กน้อยก่อนที่กรงเล็บปลายแหละจะจ่อเข้าที่คอของเขาเอง เขาเฉือนมันด้วยความเร็วยาวสุดปลายเล็บ เลือดของอสูรค่อยๆไหลออกมา ลาน่าตกใจที่เห็นเเบบนั้น เธอมองเขาด้วยเเววตาที่สั่นไหว

“ ดื่มสิ ”

ร่างหนาเอ่ยออกมาเเค่คำๆเดียว ลาน่าไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงทำเเบบนั้น เเต่เธอก็ยอมทำตามที่เขาบอก สาวน้อยค่อยๆโน้มตัวเข้าไป ลิ้นบางเลียตามทางของเลือดที่ไหลลงไปก่อนที่จะประกบเข้าที่รอยเเผลที่เปิด เธอดูมันจากคอของเขาอย่างเบาปาก

เลือดก็คือเลือดเเต่ทำไมเธอถึงไม่อยากละปากออกจากซอกคอของเขาเลย มือเล็กจับเข้าที่ปลายคางหนา ก่อนที่เธอจะดันหน้าของเขาออกไปเพื่อจะได้ดื่มมันอย่างสะดวก เมื่อพอใจเเล้วเธอจึงถอยหน้าออก มือเล็กสัมผัสที่แผลบนคอของเขาอย่างเบาๆ

 

“ เจ็บไหม ทำไมถึงต้องทำเเบบนี้ละ ” เธอเอ่ยถามเขาออกไปด้วยความเป็นห่วง

 

“ ลาน่า กลิ่นตัวเธอหอมเเค่ไหนรู้รึเปล่า ฉันอดหวงไม่ได้ถ้าตัวอื่นต้องได้มันไป ” กรงเล็บหนาสัมผัสหน้าเธออย่างอ่อนโยนพร้อมเอ่ยออกมา

 

“ แต่วะ ” ร่างบางพูดยังไม่ทันจบเขาก็สวนขึ้นมา

 

“ เธอจะได้มีกลิ่นของฉัน มันจะปกป้องเธอ ” ลาน่าเข้าใจในทันทีกับคำพูดของอรูส เหมือนที่สัตว์พยายามสร้างถิ่นเเดนของมันด้วยกลิ่นของตัวเอง ยิ่งอาณาเขตกว้างเท่าไหร่ อำนาจปกครองก็จะยิ่งมากขึ้น ที่เขาทำเเบบนั้นมันก็ชัดเจนเเล้วว่าเธอเป็นของเขาเเค่คนเดียว

 

เธอมองร่างหนาอย่างนิ่งๆ ก่อนที่ชายหนุ่มจะจับให้เธอนอนอยู่บนตัวของเขา กรงเล็บหนาพลางลูบผมเธออย่างอ่อนโยน กล่อมให้เธอหลับด้วยความอบอุ่น มือเล็กวางทาบลงบนหน้าอกแกร่งและหลับใหลไปในห้วงนิทรา

Talk ; อยากสารภาพอยู่น้า จะต้องพูดว่าอะไรรร (◡✿)

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว