ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

หลบหนี(ไม่รอด)

ชื่อตอน : หลบหนี(ไม่รอด)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 39

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 มิ.ย. 2564 23:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หลบหนี(ไม่รอด)
แบบอักษร

"เฮ้ย พวกแกจับพี่หนึ่งกับคนของเค้า"สองสั่งการลูกน้องทันทีที่รู้ว่าพี่ชายคิดจะพาคนหนี

"แกคิดจะทำอะไรสอง พี่ไม่ยอมหรอกนะ ยังไงพี่ก้อไม่ยอมให้แกทำอะไรออม แกปล่อยเธอไปซะเด็กคนนี้แกไม่สามารถแตะต้องได้เหมือนคนที่ผ่านมานะ ครอบครัวน้องเค้าสามารถทำพวกเราทั้งตระกูลหายสาบสูญได้เลยนะ แกจำครอบครัวท่านประเวศได้มั้ย พวกเค้าไม่ได้ย้ายไปต่างประเทศแต่ถูกทำให้หายไปไม่เหลือแม้แต่คนใช้ พี่ไม่อยากให้เกิดขึ้นกับพวกเรานะ พี่ขอคนนี้ไม่ได้รึไง พี่ไม่เคยห้ามรึขออะไรแกเลย แต่คนนี้พี่ขอ"หนึ่งพยายามหว่านล้อมสอง ขณะที่ฝาแฝดคุยกันออมที่แกล้งสลบจับทุกคำพูดและการกระทำของคนทั้งคู่ พร้อมส่งจิตติดต่อแอมตลอดเวลา

'แอม เค้าให้เวลาตัว 20นาที เค้าคิดว่าหนึ่งคงยื้อสองได้ไม่เกินนี้แน่ 'ออมส่งจิตให้แอมเตรียมตัวบุกเข้าจับ ส่วนตัวเองตั้งแต่หนึ่งเผชิญหน้ากับสองออมแอบกดบันทึกเสียงตลอดจนถึงตอนนี้เหลือแค่คำสารภาพของสองเรื่องการตายของผู้หญิงคนอื่นว่าสองเป็นคนทำรึป่าว

"พี่อย่ามากล่อมผม ผมรักคนนี้ยังไงเธอก็ต้องเป็นของผม ผมไม่สนว่าเธอจะเป็นใครถ้าได้ตัวเธออะไรมันก็ไม่ยากหรอกพี่ ผู้หญิงที่เสียครั้งแรกให้ผู้ชายน่ะยังไงก็ต้องยอมได้ทุกเรื่องแหล่ะ"สองเถียงพี่ชายอย่างไม่ยอมแพ้

"แกคิดจะใช้ยากับเธอเหมือนคนอื่นๆงั้นเหรอ แล้วแกคิดว่าหมดฤิทธิ์ยาแล้วเธอจะยอมแกรึไง ออมไม่ใช่ผู้หญิงพวกนั้น เด็กคนนี้ถูกเลี้ยงดูมาแบบไม่ยอมคน แกคิดว่าเธอจะยอมให้แกสั่งรึไง เธอเคยแต่เป็นคนออกคำสั่ง แกไม่มีทางทำกับเธอเหมือนคนอื่นได้หรอกนะ เลิกล้มความคิดซะแล้วพาเธอไปส่งเดี๋ยวนี้ก่อนที่ทุกอย่างจะสายไป"หนึ่งยังไม่ยอมแพ้

"เหอะ ผู้หญิงก็เป็นเหมือนกันหมดนั่นแหล่ะ ถ้าเธอไม่ยอมผมก็แค่ให้ยาแล้วก็สั่งให้ฆ่าตัวตายเหมือนคนอื่นๆ จนตอนนี้ก็ยังไม่เห็นมีใครจับได้เลยว่านังพวกนั้นโดนผมฆ่า"ขณะที่สองเปิดปากกับพี่ชายออมก็ได้เสียงบันทึกเรียบร้อย

"พวกแกน่ะ พาพี่หนึ่งไปขังพร้อมกับคนของเค้า ชั้นจะพาสาวน้อยไปขึ้นสวรรค์ ฮ่าๆๆ"สองสั่งการเสร็จก็หันมามองออมที่ถูกคนของเค้าอุ้มเตรียมพาขึ้นไปบนห้อง

"สอง สองไอ้น้องเลว แกทำยังงี้ได้ไง ชั้นเป็นพี่แกนะ พวกแกหยุดเลย หยุดเดี๋ยวนี้ เฮ้ย ปล่อยสิวะ"หนึ่งพยายามดิ้นรนแต่การ์ดของสองร่างกายสูงใหญ่กำยำกว่าเค้ามากจนไม่สามารถขัดขืน

'สิบนาทีแอม เค้าได้คำสารภาพแล้วส่งไฟล์อัตโนมัติไปหาพี่เธียรแล้ว พวกมันกำลังพาเค้าขึ้นไปชั้นสอง ดูจากที่เห็นน่าจะเป็นห้องที่อยู่สุดทางขวามือ'ออมเร่งเวลาให้แอมลงมือ

'เข้าใจแล้ว ตัวเอาไอ้สองอยู่มั้ย'แอมถามพี่สาวเพราะตอนนี้เค้าเตรียมเข้าบุกคนของแอมพร้อมทั้งคนของอี้และตำรวจล้อมพื้นที่เรียบร้อย

'ขี้ก้างแบบมันไม่เท่าไหร่หรอกสบายมาก อ่อดูเหมือนมันจะผลิตยาเองด้วยนะ งานนี้พี่เธียรได้ผลงานขิ้นใหญ่ชัวร์'ออมตอบให้น้องชายมั่นใจ

'โอเค อีกห้านาทีเจอกัน ออมตัวอย่าเล่นให้ถึงตายล่ะ'

'ชิ เข้าใจแล้วน่า ถ้ามันไม่ล้ำเส้นน่ะนะ'

'ไม่ได้นะ งานนี้เรามีตำรวจมาด้วย อีกอย่างเราแค่มาช่วยคดีพี่เธียร ตัวนี่น้า อย่าให้พี่เธียรลำบากใจสิ'

'รู้แล้วน่า บ่นเป็นคนแก่ไปได้ เค้าจะเบามือล่ะกัน'

"เอาผู้หญิงไปไว้ห้องชั้นเลย เตรียมยาให้ด้วย ถ้าพยศมากชั้นคงต้องกล่อมซะหน่อย หึหึ"สองสั่งการคนของเค้า แล้วรีบเดินตามไป

เมื่อออมถูกวางลงบนเตียงนุ่ม การ์ดคนที่อุ้มออมมาก็เดินกลับออกไปทันทีเพื่อไปเตรียมยาให้กับนายของมัน ออมยังแกล้งนอนสลบจนได้ยินเสียงเปิดประตู และเสียงฝีเท้าที่เดินใกล้เข้ามา มือกร้านลูบใบหน้าใสอย่างเบามือ

"น้องออม รู้ตัวมั้ยว่าน้องออมสวยมาก สวยมากจริงๆ ตื่นขึ้นมาคุยกับพี่สองสิครับคนสวย"สองลูบใบหน้าออมสักพักการ์ดคนเดิมก็เคาะประตูเรียกนายของมัน

"นายครับผมเตรียมยามาแล้วครับ ล็อตนี้แรงกว่าที่ผ่านมานายใช้ระวังหน่อยนะครับ"

"รู้แล้ว ออกไปได้แล้ว ถ้าไม่เรียกไม่ต้องโผล่หัวมา อ่อได้ยินเสียงอะไรก็ไม่ต้องเสนอหน้าเข้ามาล่ะ"สองไล่คนของเค้าทันทีที่รับยามา ในถาดมีเข็มฉีดยาพร้อมหลอดยาขนาดเล็ก ซึ่งออมสังเกตุเห็นตอนสองวางมันที่โต๊ะหัวเตียงขณะที่สองกำลังดึงยาใส่เข็มฉีดยาออมที่เตรียมพร้อมอยู่แล้วก็รอจังหวะ

ขณะที่สองหันหน้ามาเตรียมจะฉีดยาให้ออม ออมก็ยกขาเตะไปที่มือที่ถือเข็มจนเข็มกระเด็นหลุดมือสองทันที

"เฮ้ยยย อะไรวะ นี่แกไม่ได้สลบอยู่เรอะ"สองเบิกตาโต ตกใจที่เห็นคนที่น่าจะสลบอยู่กลับลุกขึ้นมาเตะมือเค้าจนเข็มกระเด็นไปไกล

"ก็ไม่น่ะสิ แกคิดว่าชั้นโง่รึไง กะอีแค่แกวางยานึกว่าชั้นไม่รู้รึไง สมองแกนี่คิดเป็นแต่เรื่องใช้เครื่องทุ่นแรงเนอะ เผชิญหน้าตรงๆไม่เป็นรึไง เสียชาติเกิดชะมัด"ออมมองสองเหยียดๆ

"อย่ามามองกูด้วยสายตาแบบนี้นะ อย่ามามองกูด้วยแววตาสมเพท"สองแผดเสียง แต่ดูเหมือนห้องนี้จะค่อนข้างเก็บเสียงทีเดียวเพราะขนาดสองแผดเสียงขนาดนี้แต่ก็ยังไม่มีลูกน้องเข้ามา ออมเลยยกยิ้มอย่างพอใจ

"มึงยิ้มอะไรห่ะ อีนี่ เดี๋ยวกูจะสั่งสอนมึงเองว่าผู้ชายเค้ามีไว้ให้เคารพ ไม่ใช่เหยียดหยาม"พูดจบสองก็พุ่งตัวเข้าหาออม ออมแค่เบี่ยงหลบไปด้านข้างเล็กน้อยพร้อมส่งขาไปขัดขาสองทำให้สองเสียหลักล้มลงบนที่นอนส่วนออมที่ตอนนี้ยืนมองด้วยแววตาสมเพท

"เฮ้อออ นี่แกคิดจริงๆเหรอว่าชั้นน่ะจัดการได้ง่ายๆ แกน่าจะเชื่อพี่แกน่ะ เพราะถ้าแกปล่อยชั้นไปแกคงไม่ต้องเจ็บตัว แค่ถูกจับยัดเข้าตาราง แต่แกมันโง่ไม่เจียมตัว ชั้น อายูมิ มากิฮิโตะ สุวรรณปัสต์ ไม่ใช่คนที่แกจะเล่นด้วยได้"พูดจบออมก็ซัดหมัดเข้าหน้าของสองที่กำลังเงยหน้าจากการล้มเมื่อกี้ลงไปซบกับที่นอนอีกครั้งพร้อมเลือดที่กลบปาก ตอนนี้สองมึนจากแรงต่อย ไม่คิดว่าผู้หญิงอย่างออมจะหมัดหนักถึงจั้นทำเค้าเลือดกลบปาก สองสะบัดหน้าไล่ความมึนงงก่อนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยแรงโทสะ ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนทำกับเค้าแบบนี้ สองเลือดขึ้นหน้าพุ่งมาหาออมพร้อมง้างหมัดเต็มที่แต่ออมเพียงยกมือปัดพร้อมยกเข่าขึ้นตีใส่ท้องสองอย่างจังจนสองล่วงลงไปกองกับพื้นออมผลักหัวสองเบาๆสองก็ล้มลงไปนอนกองทันที ทั้งจุกทั้งเจ็บ สองพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้น แต่ยังไม่ทันตั้งตัวออมยกหมัดขึ้นเสยคางาองตนหงายหลังทันที

"เฮอะ สรุปที่ทำเป็นเก่งนี่ เพราะมีลูกน้องเป็นมือเป็นตีนสินะ ตัวแกเองนี่ไร้น้ำยาจริง ชั้นยังไม่ได้ออกแรงเลยนะ เฮ้อออไม่สนุกเลยแฮะนึกว่าจะแน่แค่ไหนเห็นบอกจะสั่งสอนชั้น แค่ยืนยังทำไม่ได้เล้ยยย"ออมยิ้มเหยียด มองสองด้วยสายตาเย็นชาเป็นอีกหน้านึงที่น้อยคนจะได้เห็น นอกจากการ์ดที่ออมเป็นคนฝึกเองกับศัตรูที่เข้ามาเล่นงาน เพราะใบหน้าที่เย็นชาจนคนมองสั่นสะท้าน เป็นใบหน้าที่ออมไม่ค่อยอยากให้ใครเห็น

"มะมึง มึง กูจะฆ่ามึงอีออม"สองส่งเสียงติดขัดเพราะตอนนี้เค้าทั้งเจ็บทั้งแค้น

"ทำได้ก็ลองดูสิ แต่ชั้นว่าแกยืนให้ได้ก่อนมั้ยโดนไปแค่นั้นก็ลุกแทบไม่ขึ้นแร่ะ"ออมเยาะเย้ย

"มะมึง กูไม่เอามึงไว้แน่"สองพูดพร้อมหันไปหยิบปืนที่อยู่ในลิ้นชักโต๊ะที่เค้าร่วงไปกองเมื่อกี้

"หึหึ ดูสิ มึงจะสู้ลูกปืนได้มั้ย เก่งนักรึไง ไงนิ่งไปเลยรึไง"สองยกปืนเล็งมาที่ออม ออมเพียงแค่ยืนกอดอกมองสองด้วยสายตานิ่งไม่มีความสั่นกลัวแม้แต่น้อย

"เฮ้ออ แกนี่ขี้ขลาดกว่าที่คิดนะ คิดว่ายกปืนขู่ชั้นจะต้องกลัวจนตัวสั่นรึไง อยากยิงก็ยิงสิ ถ้าทำได้น่ะนะ"ออมเอ่ยพร้อมยิ้มเย็นๆ สองเริ่มลังเล เค้าไม่คิดว่าออมจะกล้าบ้าบิ่นขนาดไม่กลัวปืนในมือเค้าสักนิด ขณะที่ออมและสองปะทะกันในห้องภายนอกก็วุ่นวายไม่แพ้กัน คนของแอมและอี้บุกเข้ามาเพื่อจัดการคนของสอง ส่วนตำรวจก็ไปตรวจค้นบริเวณที่คาดว่าใช้ผลิตยา เสียงโวกเวกโวยวายและเสียงปืนที่ดังขึ้นด้านนอกดังลอดเข้ามา ทำให้สองเลิกลั่ก หันรีหันขวางแต่ยังเล็งปืนมายังออม ออมค่อยๆเดินเข้ามาหาสองช้าๆ สองที่มัวแต่ลังเลและงุนงงต่อสถานการณ์จนไม่ได้สังเกตุว่าออมเดินมาใกล้จนกระทั้งออมถึงตัวสองใช้สันมือสับที่ข้อมือที่ถือปืนของสองจนสองทำปืนหลุดมือออมเตะปืนไปอีกทางทันทีพร้อมชกเข้าลิ้นปี่สองจนสองทรุดแค่ยังไม่ทันทีออมจะเตะซ้ำ ก็เป็นจังหวะที่การ์ดคนเดิมพังประตูเข้ามาคว้าตัวสองพร้อมยิงปืนใส่ออมทันที แต่ออมเห็นก่อนจึงโดดหลบได้ทันเพราะปกติออมเป็นคนที่ประสาทสัมผัสไวแถมปฏิกริยาตอบสนองก็ไวเช่นกันทำให้หลบได้หวุดหวิด การ์ดคนนั้นไม่ได้ตั้งใจยิงให้โดนแค่ขู่เพื่อให้ตนพานายหนีออกไปแค่นั้น ออมมองร่างสองร่างพากันออกไป 'เฮ้อออ ดิ้นรนหนีทำไมให้เหนื่อยนะไอ้พวกนี้ 'ออมบ่นในใจ 'สองหนีเหรอออม ไปทางไหนก็ไม่รอดหรอก ตัวเป็นอะไรมั้ย'แอมที่จับกระแสจิตจองพี่สาวอยู่ตลอดได้ยินเสียงบ่น

'ไม่อ่ะ สบายมาก นี่มันมีคนมาช่วย แต่คงไปไหนไม่รอดหรอก ตัวอยู่ไหนล่ะ เดี๋ยวเค้าไปหา'ออมถามน้องชาย

'ชั้นล่างน่ะ เคลียร์เรียบร้อยตัวลงมาเลย'

'โอเค เดี๋ยวเจอกัน'

 

ความคิดเห็น