email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

สุดที่ลับครั้งที่สอง

ชื่อตอน : สุดที่ลับครั้งที่สอง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 440

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 15 มิ.ย. 2564 21:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สุดที่ลับครั้งที่สอง
แบบอักษร

สุดที่ลับครั้งที่สอง 

{เบย์} 

         ‘วันนี้ฉันเห็นบอสมีปากเสียงกับพี่ชายในร้านกาแฟแหละ’ 

         ‘พี่น้องคู่นี้ทะเลาะกันอีกแล้วเหรอ’  

         ‘คนพี่เพิ่งมีข่าวทำผู้หญิงท้องนี่ พี่น้องกันจริงหรือเปล่า น้องแสนดีขนาดนั้น’ 

         ‘ทำไมเขาไม่ไปตีกันที่อื่นนะ อยากโดนนินทาหรือไง’ 

  

           “รันต์...”

           ในห้องไร้แสงไฟทำให้ผมได้แต่เพ่งมองไปที่โซฟาที่คาดว่าน่าจะมีใครสักคนนั่งอยู่ เวลาตอนนี้เพิ่งสองทุ่มกว่า และถึงผมจะรีบกลับห้องแค่ไหน แต่ผมก็กลับมาช้ากว่าอีกคนอยู่ดี

           วันนี้เขาทะเลาะกับพี่ชาย

           มันเป็นสิ่งที่ผมได้ยินมาจากกลุ่มพนักงานทั้งวัน

           แสงไฟในห้องสว่างขึ้นเมื่อผมกดเปิดสวิตซ์ และก็เป็นไปตามคาดเมื่อแฟนของผมกำลังนั่งอยู่ที่โซฟาจริงๆ ทำให้ผมไม่รอช้าที่จะเดินเข้าไปหาเขา

           “การันต์”

           “เบย์...”

           “มึงเป็นอะไร” ผมเข้าไปนั่งข้างๆ อีกคน ก่อนจะจับไหล่มันเบาๆ และใบหน้าเคร่งเครียดไม่สู้ดีของอีกฝ่ายยิ่งทำให้ผมไม่สบายใจ “พี่วินทำอะไรมึงวะ”

           “แย่อ่ะเธอ...”

           “บอกกู!”

           แม้ผมจะรู้ว่าการันต์ไม่มีทางปิดบังผม แต่ด้วยสภาพและจิตใจที่ดูแย่ของเขาตอนนี้ไม่สามารถทำให้อีกฝ่ายพูดออกมาได้ มีเพียงเสียงสะอื้นที่เข้ามาแทนที่เท่านั้น และมันก็ทำให้ผมรู้สึกเจ็บไปทั้งหัวใจ ก่อนจะดึงอีกคนเข้ามากอด

           ไอ้พี่วิน มึงทำอะไรรันต์กันแน่วะ...

           แม่งเอ๊ย

           ร่างกายสั่นเทาของคนในอ้อมกอดที่ผมทำได้แค่กอดเขาไว้ ระยะเวลาความเงียบเกิดขึ้นอยู่สักพักใหญ่ๆ ใจผมร้อนรนตามหาความจริง แต่ถึงอยากรู้แค่ไหนสภาพจิตใจของคนตรงหน้าก็สำคัญ

           กูห่วงมึงมากนะรันต์ 

           “กูเป็นห่วงมึงนะ”

           ความรู้สึกที่ไม่อาจเก็บไว้แค่ในใจถูกบอกคนข้างๆ แม้มันจะเป็นคำพูดง่ายๆ แต่ผมก็หวังว่าเขาจะรู้สึกดีขึ้น และรับรู้ว่ายังมีคนที่รักและห่วงใยเขาอยู่ตรงนี้

           “อือ...” เสียงสะอื้นที่ค่อยๆ หายไป แทนที่ด้วยแรงกอดที่แน่นขึ้น “แย่ว่ะเบย์”

           “...”

           “แย่มาก จะไม่ไหวแล้ว...”

           การันต์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ดูเหมือนเขาไม่เป็นตัวเองในเวลาแบบนี้ จนผมอยากรู้แล้วว่ามันเกิดอะไรระหว่างเขากับพี่ชายกันแน่

           “จะบอกกูได้หรือยัง”

           “อืม...”

           “สรุปมึงกับพี่วินมีปัญหาอะไรกัน”

           “พี่วินจะให้เค้าย้ายออกจากที่นี่”

           “ย้าย...”

           “เพื่อแยกจากเธอ”

           คำตอบที่ชัดเจนจากคนข้างๆ ทำให้ผมไม่รู้จะพูดอะไรต่อ ความจริงผมก็เคยคิดว่ามันต้องมีวันนี้ เพราะพี่ชายของการันต์มันเป็นมารความรักของเรามาแต่ไหนแต่ไร

           แม่งเกลียด...

           ผมกำมือแน่นหลังจากที่ไม่สามารถทำอะไรได้ ได้แต่ปล่อยมันมันทำลายความรู้สึกของเราไปทีละนิด เป็นเพราะรักและเพราะการันต์จริงๆ ที่ทำให้ผมยังอยู่ตรงนี้

           สักวันไอ้วิน...สักวันกูจะเอามึงให้ตาย!

           “แล้วมึงต้องย้ายออกวันไหน”

           “เค้าไม่รู้...”

           “ย้ายก็ย้าย ถ้ามันคิดว่าจะทำให้กูกับมึงแยกกันได้จริงๆ ก็เอา”

           “เบย์...” การันต์เงยหน้ามองผม ดวงตาเขาแดงก่ำ ก่อนที่ผมจะใช้ปลายนิ้วเช็ดคราบน้ำตาให้เขา “เค้าไม่อยากแยกจากเธอ”

           “กูรู้ กูเองก็ไม่อยาก”

           “...”

           “แต่จะให้ทำยังไงได้วะ ให้กูไปต่อยมันให้ตายไปข้างไหมล่ะ กูก็อยากจบเรื่องนี้เหมือนกัน” ผมพูดด้วยท่าทีจริงจัง ซึ่งแน่นอนว่าไอ้รันต์มันก็ไม่ได้เห็นด้วยกับผม ก่อนที่มันจะเข้ามากอดผมไว้หลวมๆ “ช่างเถอะ ย้ายก็ย้าย กูไม่เดือดร้อนกับอีแค่มึงย้ายออกจากที่นี่หรอก”

           “แต่เค้า...”

           “ไม่ต้องห่วง มึงไปไหนกูก็จะตามไปทุกที่นั่นล่ะ พี่มึงเขาอยากจะทำอะไรก็ปล่อยให้เขาทำ”

           “อืม เค้าก็จะพาเธอไปด้วยทุกที่เหมือนกัน”

           การันต์เริ่มยิ้มออกทำให้ผมยิ้มตาม แค่เห็นว่าเขาดีขึ้นผมก็เบาใจ แม้ความจริงผมเริ่มคิดเรื่องจะฆ่าไอ้เวรนั่นให้รู้แล้วรู้รอดก็ตาม

           ถ้ามันตายแฟนผมจะได้หมดเวรหมดกรรมสักที

           คนที่ตอนแรกสะอึกสะอื้นอยู่ก็เริ่มปรับอารมณ์ให้เป็นปกติ การันต์คลายอ้อมกอดออกจากผม ก่อนที่เขาจะนั่งดีๆ แล้วถอนหายใจ

           ดีขึ้นมันก็ดี...

           “ทำไมวันนี้เธอกลับช้าล่ะ รถติดอีกแล้วเหรอ”

           “เออดิ หงุดหงิดเนี่ย คนก็เต็ม รถก็ติด ห่วงมึงก็ห่วง”

           “...”

           “เบื่อแล้ว อยากลาออก” ผมบ่นอุบและพูดสิ่งที่คิดโดยไม่ใช่ครั้งนี้ครั้งแรก และมันก็ทำให้การันต์หลุดขำ “หัวเราะอะไรวะ”

           “เธอพูดแบบนี้ตลอด พอเค้าบอกให้ออกมาอยู่เฉยๆ ก็ไม่ยอมอยู่ดี”

           “ก็แบบนั้นมันน่าเบื่อกว่านี่หว่า...”

           ผมถอนหายใจบ้าง เพราะแฟนผมมันเคยชักชวนให้ผมออกจากงานแล้วมาอยู่เฉยๆ จริงๆ แต่ติดตรงที่ว่าผมยังไม่พร้อมออกมาเป็นแม่บ้านแม่เรือนน่ะสิ

           “หิวหรือยัง วันนี้เค้าไม่ได้ทำกับข้าวรอเธอเลย”

           “ก็หิว แต่วันนี้มึงอยู่เฉยๆ ไปเถอะ เดี๋ยวกูทำเอง” ผมว่าก่อนจะดึงคนที่เตรียมลุกขึ้นให้นั่งที่เดิม ก่อนจะเป็นฝ่ายลุกออกจากตรงนี้แทน “อย่าดื้อล่ะ นั่งเฉยๆ”

           “รับทราบครับ”

           รอยยิ้มสวยที่ไม่ว่ามองกี่ครั้งมันก็ดีกับใจผม ผมก้มเข้าไปหอมแก้มเขาหนึ่งทีให้สมกับความคิดถึงที่ไม่ได้เจอกันมาทั้งวัน ก่อนจะเดินแยกออกมาเพื่อเข้าครัว อาหารผมพอทำได้ แต่อาจจะไม่ได้ออกมาดีเท่าอีกคน และแน่นอนว่าต่อให้คนอื่นไม่ชอบ แต่แฟนผมมันก็ชอบอยู่ดี

           มื้ออาหารเรียบง่ายถูกผมจัดแจง เมนูไม่กี่อย่างที่ผมทำเป็นถูกเลือกออกมาเอาใจคนทาน ปกติเป้าหมายจะมีเพียงแค่ท้องอิ่มแล้วพักผ่อน แต่วันนี้ขอเพิ่มเติม ‘ความใส่ใจ’ เข้าไปหน่อยแล้วกัน

           กะเพราไก่กรอบที่การันต์เคยบอกว่าชอบที่สุดถูกยกออกมาเสิร์ฟ คนตัวโตเมื่อเห็นผมออกมาเขาก็ลุกขึ้นแล้วเดินเข้ามาหา ดวงตาแพรวพราวเมื่อเห็นจานอาหารทำให้ผมรู้สึกพอใจ ก่อนจะนั่งลงเตรียมทานฝีมือตัวเอง

           “น่ากิน”

           “น่ากินก็กินเยอะๆ”

           “อืม เค้าจะกินให้หมดเลย”

           “ดีมาก”

           ผมมองคนที่สีหน้าเริ่มดีขึ้นนั่งลงตรงข้าม การันต์ดูตื่นเต้นกับมื้ออาหารของผมเหมือนอย่างทุกครั้ง การแสดงออกของเขาทำให้คนทำแบบผมรู้สึกดีไม่น้อย ความใส่ใจเล็กๆ ที่มีให้เสมอยิ่งทำให้ผมไม่อยากให้เขาเสียใจ

           ใครที่ทำแฟนผมเสียใจผมจะเกลียดมันทั้งหมด

           โดยเฉพาะไอ้พี่เวรนั่น

           “เธอด่าพี่วินอยู่หรือเปล่า”

           “แน่นอนสิ มันทำมึงร้องไห้เลยนะ”

           “เค้าก็ด่า” การันต์หัวเราะทำให้ผมที่กำลังหงุดหงิดอยู่ได้แต่หลุดยิ้ม เพราะเชื่อว่าอีกฝ่ายก็คงรู้สึกไม่ต่างกัน “อยากหนีละ”

           “หนีกันไหมล่ะ”

           “ต้องวางแผนก่อนหรือเปล่านะ ถ้าจะไปให้ไกล...” คำพูดทีเล่นทีจริงของเขาทำให้ผมวางช้อนลงก่อนจะมองอีกคนด้วยสายตาจริงจัง

           “ถ้ามึงอยากหนีกูจะพามึงหนีเอง”

           “...”

           “ใช้ชีวิตโดยมีแค่เรา”

           “อยากให้เป็นแบบนั้น...”

           คำพูดเบาๆ จากคนตรงข้ามทำให้ผมเลือกที่จะไม่พูดอะไรต่อ ผมรู้ว่าการันต์ลังเล เขามีเหตุผลมากมายของเขา และผมก็ไม่คิดที่จะไม่พอใจเขาในเรื่องนี้

           มื้ออาหารจบลง ผมเป็นฝ่ายยกจานเปล่ามาล้าง ความคิดมากมายยังมีอยู่ในหัว สักวันหนึ่งถ้ามันมากไป ผมจะพาเขาหายไปจากตรงนี้เอง

           ไม่ใช่แค่มันที่ขาดผมไม่ได้ ผมเองก็ขาดมันไม่ได้เหมือนกัน

           อ้อมกอดที่ถูกสวมเข้ามาจากด้านหลังทำให้ผมต้องชะงักมือกับสิ่งที่กำลังทำอยู่ไว้ ก่อนจะหันไปหาคนที่เข้ามาใหม่ โดยตอนนี้เขาก็เข้ามาทิ้งคางลงบนไหล่ของผม

           “ไหวไหม”

           “อืม”

           “เดี๋ยวไปอาบน้ำกัน”

           “เค้ารอนะ”

           ผมพยักหน้าก่อนจะจูบริมฝีปากอีกคนไปหนึ่งที และดูท่าเจ้าตัวก็น่าจะพอใจมากๆ เมื่อการันต์ถอยออกไปทันทีแบบไม่งอแงใดๆ

           ภารกิจที่ทำค้างไว้ถูกจัดการทั้งหมด ผมเดินออกจากห้องครัวมาโดยพบว่าแฟนหนุ่มยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ผมรู้ว่าการันต์ยังไม่เลิกคิดมากเรื่องก่อนหน้านี้ การย้ายหรือแยกจากกันเป็นสิ่งที่เขาไม่คิดว่าจะเกิด และสิ่งที่ผมทำได้คงมีเพียงทำให้เขามั่นใจว่าไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน เราจะยังคงอยู่ด้วยกัน

           ผมไม่ปล่อยให้มันห่างไปเฉยๆ อยู่แล้ว...

           ถ้ามันจะมีปัญหามากนัก ก็มีมันให้แตกแยกไปข้างหนึ่งเลย

           “รันต์”

           ใบหน้าที่ยังแสดงออกว่าเขายังคงคิดมากอยู่หันมามอง ริมฝีปากยกยิ้มเล็กน้อยทำให้ผมได้แต่ยิ้มตอบกลับไป เขาลุกขึ้นก่อนจะเดินเข้ามาหาผม โดยมือก็ยกขึ้นปลดกระดุมเสื้อให้ผมโดยที่ผมเองก็ไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด

           มีผัวบริการมันก็ดี

           “เธอว่าวันนี้เราจะได้อาบน้ำอย่างเดียวหรือเปล่า...”

           “อันนี้ก็แล้วแต่มึง” ผมลูบใบหน้าอีกคนอย่างชมชอบ ก่อนที่แขนแกร่งจะรั้งเอวผมเข้าไปจนร่างกายเราแนบชิดกัน “อยากทำอย่างอื่นด้วยกูก็ไม่เกี่ยงนะ”

           “จะเกี่ยงได้ไง เค้ารู้เธอก็อยาก”

           “รู้ดี”

           ผมยกยิ้มก่อนคนตรงหน้าจะเข้ามาจู่โจม ริมฝีปากร้อนประกบเข้ากับริมฝีปากผมอย่างรุนแรง แรงกระแทกที่เจ็บแสบไม่ได้ทำให้รูสึกแย่ มันกลับรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก กระดุมเสื้อที่เคยถูกปลดแบบเชื่องช้า ตอนนี้ถูกดึงจนขาดวิ่น ผมเองก็ไม่ยอมแพ้ และสภาพเสื้อเชิ้ตของเขาตอนนี้ก็ไม่ต่างกัน

           “เบย์ เค้ารักเธอ...” ริมฝีปากที่ถอยออกเพียงชั่วครู่พอให้เขาบอกรักผม ก่อนที่เขาจะปิดปากผมอีกครั้งโดยไม่ให้ตอบกลับและสิ่งที่ผมพอจะทำได้คือการกอดเขาแน่นๆ เพื่อให้อีกฝ่ายรับรู้ว่าผมก็รักเขาไม่ต่างกัน

           รักมาก...

           เสื้อผ้าถูกปลดเปลื้องบางส่วน การันต์ยังคงวุ่นวายอยู่กับริมฝีปากของผม การกอดรัดเป็นไปอย่างบ้าคลั่ง ก่อนที่ร่างของผมจะถูกอุ้มขึ้น และผมก็ใช้ขาเกี่ยวกอดเอวของเขาไว้อย่างรู้งาน

           “แฮ่ก...มึงอดยากมาจากไหนวะ...”

           “ไม่รู้สิ แค่เป็นเธอเค้าก็รู้สึกว่าไม่ไหวแล้ว”

           การันต์ก้มเข้ามาขบกัดคอของผมจนผมต้องเชิดหน้าขึ้นด้วยความเจ็บแสบ ลิ้นร้อนลากเลียไปทั่วพร้อมๆ กับร่างกายของเขาที่เริ่มขยับ ผมที่ถูกอุ้มดูจะไม่มีส่วนร่วมในการเลือกพื้นที่ การันต์อุ้มผมเข้ามาในห้องน้ำ ก่อนที่เขาจะวางผมลงบนเคาน์เตอร์อ่างล้างมือ โดยที่ใบหน้าของเขาก็ยังซุกอยู่ที่หน้าอกและซอกคอผมไม่เลิก จนผมขนลุกเกรียวหลายครั้งเมื่อลิ้นอ่อนนุ่มลากผ่านตุ่มไตทั้งสองข้างจนมันแข็งเกร็ง

           “อ่า...” 

           ลิ้นร้อนลากลงต่ำ จนผมเกร็งหน้าท้องอัตโนมัติ กลุ่มเส้นผมนุ่มเพียงพอจะให้ผมใช้เป็นที่ระบาย ก่อนที่กางเกงที่สวมอยู่จะถูกรั้งดึงลงไปกองกับพื้น กลายเป็นว่าตอนนี้ผมเป็นคนเดียวที่ถูกจับแก้ผ้าออกทั้งหมดแล้ว

           ขี้โกงชะมัด...

           ส่วนกลางลำตัวที่ตอนแรกหลับสนิทเริ่มโดนปลุกโดยคนซุกซน การันต์ลูบมันเบาๆ แต่เพียงแค่นั้นก็ทำให้ผม ‘รู้สึก’ มากพอที่จะครางออกมา การใช้ปลายนิ้วหยอกล้อกับสิ่งไวต่อสัมผัสไม่ใช่เรื่องที่ดีนัก เพราะมันทำให้ผมไม่สามารถเป็นตัวเองได้

           “ของเธอกระตุกด้วย...”

           “...”

           “น่ารักเชียว”

           “เลิกพูดจาลามกสักทีเถอะน่า มันน่าอาย!”

           “ไม่เห็นต้องอายเลย สภาพเธอตอนนี้ก็มีแค่เค้าเท่านั้นที่เห็น” การันต์เงยหน้ามาส่งยิ้มหวานให้ผม และภายใต้รอยยิ้มนั้นก็แฝงความน่ากลัวไว้พอสมควร เมื่อมันแสดงออกว่า ‘ต้องมีเพียงเขาเท่านั้น’ ที่จะได้เห็นผมในสภาพนี้ “ถ้าเค้าทำให้เธอเสร็จ เธอมีรางวัลให้เค้าหรือเปล่า”

           “ตามใจขนาดนี้ยังเรียกหารางวัลจากกูอีกเหรอวะ อ๊ะ...!” ผมนิ่วหน้าเมื่อไอ้รันต์มันพุ่งเข้ามางับที่ริมฝีปากของผม โชคดีที่มันไม่ได้แรงมาก เลยไม่มีการเลือดตกยางออกเกิดขึ้น “มึงนี่!”

           “เค้าอยากได้ยินเธอครางดังๆ”

           “ไอ้รันต์ มึงหื่นกามกับเมียมึงได้คนเดียวนะ”

           “แน่นอนอยู่แล้วสิ” การันต์ขมวดคิ้วเมื่อผมท้วงขึ้น ก่อนที่เขาจะหัวเราะ ส่วนผมที่เห็นท่าทีของมันตอนนี้ก็ขอสัญญาว่าจะไม่ปล่อยมันให้ไปหื่นใส่ใครเด็ดขาด

           ไอ้เวรนี่มันของผม

           “งั้นก็ขอเด็ดๆ แล้วกูจะครางให้สมความเด็ดมึงเลย”

           “จะพยายามนะครับ”

           ผมเบะปากกับคำว่า ‘พยายาม’ ของมัน เพราะรู้ว่าเซ็กซ์ของการันต์สำหรับผมมันดีที่สุด จะมีแค่ ‘ดีมาก’ หรือ ‘ดีน้อย’ เท่านั้น บางวันแม่งก็เล่นซะผมเดี้ยงจนทำอะไรไม่ได้ ซึ่งถ้าเป็นแบบนั้นขอนับว่าเป็นดีน้อยแล้วกัน

           ไอ้นี่มันร้าย

           ขาของผมถูกรั้งขึ้นจนแผ่นหลังต้องเอนไปแนบกับกระจก ท่วงท่าน่าอายทำให้ผมได้แต่ยกมือข้างหนึ่งปิดหน้าไว้ ไม่ว่ากี่ครั้งมันก็ไม่ชินสักที ยิ่งคนกระทำที่ตอนนี้จับจ้องสิ่งที่อยู่ตรงหน้าด้วยท่าทีหื่นกระหายแล้วมันยิ่งทำให้ผมไปไม่เป็น การันต์เลียริมฝีปากตัวเองก่อนที่เขาจะใช้มือลูบไล้ตั้งแต่ขาอ่อนของผมจนกระทั้งถึงช่องทางรักที่ตอนนี้ลอยเด่นต่อหน้าต่อตา

           “น่ารัก...”

           “พะ...พอแล้วน่า!”

           “เธอน่ารักจริงๆ” การันต์พูดย้ำและมันก็ทำให้ผมรู้ว่าตัวเองกำลังหน้าแดงก่ำเมื่อเขาเอื้อมมือมาจับมือของผมออก รอยยิ้มพออกพอใจทำให้ผมเบือนหน้าหนี แต่ไม่ทันไรหน้าท้องก็ต้องเกร็งอีกครั้ง เมื่อการันต์ก้มลงไปเลียแผ่นท้องแบนราบ และมันก็ลงต่ำเรื่อยๆ จนกระทั้งลิ้นร้อนสัมผัสเข้ากับส่วนอ่อนไหวจนมันสั่นระริก “ของเธอกำลังเรียกร้อง”

           “อย่าพูดเยอะได้ไหม มึงแม่ง...”

           “ก็เค้าชอบ...”

           คำตอบดื้อรั้นของคนตรงหน้าทำให้ผมสบถเบาๆ แต่ไม่ได้ไม่พอใจเขา แต่มันแค่รู้สึกมากเกินไปเท่านั้น ยิ่งตอนที่ปลายนิ้วเรียวกรีดเข้ากับส่วนอ่อนไหวของผมสุดความยาว มันยิ่งทำให้ผมหายใจได้ไม่ทั่วท้อง

           จะทำก็รีบทำเถอะ!

           นิ้วเรียวของการันต์เริ่มขยับย้ายที่ มันลงต่ำจนไปวนเวียนอยู่ตรงช่องทางรักสีเรื่อ และความสยิวก็ทำให้ผมเกร็งมันอัตโนมัติ จนเกิดเป็นรอยยิ้มพอใจและแรงยอกล้อไม่หยุดจากคนตรงหน้า

           มะ...มวนท้องไปหมด

           “อะ...อืม...การันต์ อย่าแกล้งเค้า”

           “เธอมันน่าแกล้ง”

           “ได้โปรด”

           ผมที่หมดทางหนีทีไล่ก็เลือกที่จะมองอ้อนอีกคน ก่อนจะกัดริมฝีปากแน่นเมื่อตอนนี้นิ้วซุกซนเริ่มกดเข้าที่ส่วนนั้นของผมเบาๆ และเมื่อเขามีเป้าหมาย ริมฝีปากผมก็โดนป้อนโดยนิ้วทั้งสาม จนตอนนี้นิ้วของการันต์โดนเคลือบไปด้วยน้ำลายของผมทั้งหมดแล้ว

           เมื่อริมฝีปากเป็นอิสระ คนตรงหน้าก็เข้าจู่โจมทันที ผมอ้าปากค้างรับลิ้นร้อนที่ถูกป้อนเข้ามาอีกหน น้ำสีใสเอ่อล้นอย่างกลั้นไม่อยู่ ลิ้นโดนดูดดึงจนต้องตามน้ำไปอย่างเคลิบเคลิ้ม

           “ของเธอกำลังกินนิ้วเค้า”

           “มึงมันลามก” ผมพูดทั้งๆ ที่หอบเหนื่อย ก่อนจะจับใบหน้าเขาเข้ามาจูบอีกครั้ง คราวนี้ผมเป็นคนนำจูบการันต์เอง และมันก็เป็นอย่างที่เขาว่า เมื่อตอนนี้นิ้วของการันต์กำลังสอดใส่เข้ามาที่ช่องทางรักของผมช้าๆ

           ให้ตายเถอะ...

           เมื่อถอนจูบออกผมก็ได้แต่หอบหายใจแล้วใช้เส้นผมนุ่มเป็นที่ระบาย การหายใจติดขัดทุกครั้งที่ปลายนิ้วด้านในเริ่มขยับ สัมผัสที่ชัดเจนทำเอาผมครางไม่เป็นภาษา

           “กะ...การันต์ อ๊ะ อ๊า~”

           “อยากให้เค้าช่วยเธอไหม”

           “ชะ...ช่วย ช่วยเค้า...” ผมตอบรับทั้งๆ ที่ดวงตายังปิดสนิท ริมฝีปากโดนกัดจนแดงฉ่ำ ส่วนคนที่รังแกผมตอนนี้ก็ไม่ปล่อยให้ผมเรียกร้องนาน เมื่อส่วนเปียกชื้นค่อยๆ ครอบครองส่วนกลางลำตัวของผมทั้งหมด

           ปากของการันต์ยังเป็นที่สุด

           เมื่อโดนกลืนกินผมก็ได้แต่ได้จิกมือลงบนพื้นอย่างห้ามไม่ได้ ความรู้สึกมากมายถาโถมเข้ามา มันทั้งทรมานและรู้สึกดี คนที่หยอกล้อกับส่วนอ่อนไหวของผมยังทำหน้าที่ดีเยี่ยม ลิ้นร้อนไล่ตะหวัดตั้งแต่ส่วนปลายลงลึกยันส่วนโคน การันต์กลืนกินผมเข้าไปทั้งหมดจริงๆ

           “รันต์ ไม่ไหว กูไม่ไหว...แฮ่ก...” ไร้เสียงตอบกลับ การปรนเปรอผมยังคงเกิดอย่างต่อเนื่อง ช่วงเอวผมเริ่มขยับแผ่วเบาเมื่อทนไม่ไหว และมันก็กระตุกอย่างรุนแรงเมื่อสามารถถึงจุดหมายปลายทางได้อย่างสุขสม “อ๊า~”

           ปลายลิ้นเล็มเลียสิ่งที่ผมปลดปล่อยออกมาทุกหยาดหยด ความโล่งที่ต้องผ่านความเสียวซ่านสูงสุดทำเอาผมสมองเบลอไปชั่วขณะ ก่อนที่ใบหน้าของคนที่กระทำจะขยับเข้ามาอยู่ตรงหน้า การันต์ยิ้มบางก่อนจะจูบหอมที่หน้าผมไม่เลิก

           “แค่ครั้งเดียวเธอก็หมดแรงแล้วเหรอ” คำถามปนเสียงหัวเราะทำให้ผมที่ ‘หมดแรง’ ตามเขาว่าต้องลืมตาตื่น ก่อนจะหรี่ตามองคนตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง

           “แค่นี้ร่างกายกูไม่รู้สึกรู้สาหรอก”

           “ฮึ~”

           “ขำอะไร” ผมมองค้อนคนตรงหน้า โดยการันต์ก็ส่ายหัวแล้วเข้ามาซบอก ผมเลยลูบหัวเขาเบาๆ

           “รักเธอ”

           “ระ...เฮ้ย!” ผมที่กำลังจะตอบกลับก็เบิกตากว้างเมื่ออยู่ๆ การันต์ก็ดึงร่างผมจนล่วงมายืนกับพื้นแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย “ทำอะไรของมึงเนี่ย”

           “เธอทำให้เค้าบ้างสิ” สายตาออดอ้อนทำให้ผมนึกบ่นอยู่หลายพันคำต้องหยุดไว้แค่นั้น ก่อนจะหรี่ตามองไอ้ลูกหมาน้อยอย่างเหนื่อยใจ

           “โถ่ นึกว่าจะบริการกูอย่างเดียว” ผมกลั้นขำโดยที่การันต์ก็ทำหน้ามุ่ย ดูท่าแล้วเขาจะไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนั้นจริงๆ “งั้นครางให้สมกับที่กูทำให้นะ”

           “ก็ต้องดูก่อน...”

           ใบหน้ามุ่ยเปลี่ยนเป็นยกยิ้มร้าย ทำให้ผมที่รู้สึกหมั่นไส้เขาสุดๆ ต้องหยิกเข้าที่ไหล่คนตรงหน้าไปหนึ่งที แน่นอนว่าการันต์ก็ไม่มีท่าทีตอบสนองนั่นแหละ

           เขานี่มันน่าตีชะมัด

           ผมเก็บความต้องการไว้ในใจ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นห้องน้ำ โดยมีคนตัวสูงมองตามไม่วางตา กางเกงสีดำสนิทโดนผมปลดกระดุมแล้วดึงลงอย่างไม่รีรอ ซับในสีน้ำเงินเข้มชวนให้ผมลูบไล้อย่างหลงใหล เพียงแต่เป้าหมายของผมคือสิ่งที่หลบซ่อนอยู่ต่างหาก

           “ของมึงจะน่ารักเท่าของกูหรือเปล่า...”

           “เธอต้องเป็นคนตัดสินแล้วล่ะ”

           “ฮึ...”

           ผมช้อนตามองอีกคนก่อนจะค่อยๆ ดึงกางเกงสีเข้มลง และมันก็เผยให้เห็นส่วนกลางกายที่ตอนนี้เริ่มมีปฏิกิริยาขึ้นมาบ้างแล้ว ผมสัมผัสมันแผ่วเบาเสียงเท่านั้นมันก็ตอบสนองอย่างสู้มือ

           ให้ตายเถอะ...น่ากัดชะมัด

           ผมมองของตรงหน้าพลางเลียริมฝีปากตัวเอง ก่อนจะเข้าไปลิ้มชิมรสมันตามที่ใจอยาก ส่วนปลายขยายโดนผมหยอกล้ออย่างมีชั้นเชิง และแน่นอนว่ามันก็เรียกเสียงฮึมฮัมจากคนที่โดนกระทำได้อย่างดี

           “เธอ...อืม...”

           เสียงครางที่ดังเล็ดลอดออกมาจากคนที่พยายามกลั้นเก็บทำให้ผมพอใจ ปากของผมรับของเขาอย่างเคยชิน และกระทำตามใจชอบได้ไม่ทันไร การันต์ก็จับใบหน้าผมจนตัวเองต้องชะงักการกระทำไว้ มีเพียงดวงตาที่มองคนด้านบนพร้อมกับส่วนขยายคับปาก

           “หืม...”

           “เค้า...ไม่ไหวแล้ว...”

           ร่างของผมโดนฉุดให้ลุกขึ้น ทำให้ของที่อยู่ในปากหลุดออกไปอย่างไม่เต็มใจนัก ผมขมวดคิ้วมองคนตรงหน้า แต่การันต์ดูจะ ‘ไม่ไหว’ ตามที่เขาบอก เมื่อร่างของผมโดนจับหมุนให้หันเข้าหากระจก โดยที่ร่างกายโน้มตามการบังคับของคนด้านหลังเล็กน้อย

           “มึงรีบ...อึก!”

           ผมหยุดข้อสงสัยไว้เพียงแค่นั้น เมื่อส่วนขยายใหญ่ของการันต์สอดใส่เข้ามาที่ด้านหลังผมแบบไม่บอกกล่าว โชคดีที่มันถูกเตรียมพร้อมไว้ก่อนหน้านี้ มันเลยเกิดเป็นความเสียวมากกว่าความเจ็บ

           “เบย์...” เสียงกระซิบเรียกชื่อที่ข้างหูทำให้ผมหลับตาปี๋ด้วยความสยิว ก่อนที่ลิ้นร้อนจะเลียเข้าที่หูของผมจนตัวเองขนลุกซู่ “เธอสุดยอดเลย”

           “ระ...รู้แล้ว อะ...ฮ๊า~”

           ผมครางออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เมื่อตอนนี้ช่องทางรักของผมกำลังกลืนกินเขาไม่หยุด มือหนาลูบทั้งแผงอกและลำคอผมไปจนทั่ว ไม่นานแรงขยับจากคนด้านหลังก็เริ่มขึ้น เมื่อช่วงกลางลำตัวของเราประสานกันอย่างดี

           “เบย์...เธอสุดยอด...อ่า...”

           “รันต์...การันต์ แรงๆ ได้โปรด อ๊ะ...อ๊า~!”

           ผมร้องออกมาอย่างไม่กลั้นเก็บ เสียงแรงกระทบดังลั่นห้องน้ำ ช่วงเอวของคนด้านหลังทำหน้าที่ดีเกินคาด เมื่อตอนนี้มันกระแทกกระทั้นเข้ามาไม่หยุดหย่อน ต้นคอโดนขบกัดจนเจ็บแสบแต่ก็รู้สึกดีในแบบที่ได้รับจากการันต์แค่คนเดียว

           “ของเธอตอดแรงชะมัด มันกำลังบอกรักเค้าใช่ไหม”

           “ชะ...ใช่...เพราะฉะนั้น ฮึ้ม...ทำแรงๆ ทำกูแรงๆ อ๊า~” แรงรักได้ถูกจัดให้ตามคำขอ และการ ‘ครางดังๆ’ ในแบบที่แฟนของผมต้องการมันก็เกิดขึ้นไม่ขาด เมื่อท่าหนึ่งพอใจ ร่างของผมก็โดนจับหันเข้าหาตัวพร้อมกับอุ้มขึ้นเพื่อโชว์ความแข็งแรง “การันต์ สุดยอด...ฮึก!”

           ส่วนกลางลำตัวสอดใส่เข้าอีกครั้ง ผมที่โดนอุ้มก็กอดคอของอีกคนแน่น แรงบังคับจากคนตัวโตโหดร้ายพอที่จะทำให้ผมตาเหลือกลานกับความถี่ลึกที่ได้รับ

           “แฮ่ก...”

           “อะ...อึก...สุดยอด...อ๊า~!!”

           “เธอก็สุดยอด...แฮ่ก เหมือนกัน!”

           เสียงตอบรับแสดงถึงความพอใจของกันและกันทำให้กิจกรรมลับๆ ภายในห้องน้ำคอนโดไม่จบเร็วอย่างที่คิด ทุกกระบวนท่าที่พอจะทำให้อีกฝ่ายพอใจถูกงัดออกมา และมันก็ทำให้ผมรู้ว่า แฟนผมมันไม่เคยอ่อนหัดในเรื่องแบบนี้เลย

           “แน่จริง...แฮ่ก...”

           “...”

           “แน่จริงก็ทำให้เค้าลุกไม่ขึ้นไปเลยสิ!”

           “จัดให้ตามคำขอ เธอก็อย่ามาอ้อนวอนขอให้เค้าหยุดทีหลังแล้วกัน”

           คนอย่างเบย์ไม่เคยขอให้หยุดกับเรื่องแบบนี้อยู่แล้ว!

           “อ๊าาาา~!”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว