email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

꧁สวัสดีค่ะ꧂ พึ่งหัดแต่งนิยายเป็นมือใหม่หัดแต่งคำบางคำอาจจะใช้ผิดไปต้องขออภัยด้วยนะ คำโปรยเนื้อหาการบรรยายอาจใช้คำได้ไม่สวยเท่ากับนักเขียนท่านอื่นๆ แต่ก็ตั้งใจเขียนออกมาให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ ฝากเป็นกำลังให้ด้วยนะ 🖋️14 กุมภา_valent

Ep:20 บริสุทธิ์ใจ

ชื่อตอน : Ep:20 บริสุทธิ์ใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 13k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ค. 2564 23:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep:20 บริสุทธิ์ใจ
แบบอักษร

"ป๊ามีธุระอะไรรึเปล่าถึงมาหาลลิซถึงเมืองไทย" ตอนนี้ตัวเล็กนอนหลับไปแล้ว เลยพึ่งจะได้มีเวลามาคุยกับป๊า

"เรื่องลลิซกับหมอ!" ป๊าพูดขึ้นและมองหน้าที่โทนี่ที่เอาแต่ทำหน้านิ่งอยู่ข้างฉัน ป๊ากับพี่โทนี่ดูเคร่งขรึมอย่างกับแบกโลกเอาไว้ทั้งใบ

"ไม่มีอะไรทั้งนั้นค่ะ" ฉันตอบเสียงเรียบ ก็พอจะรู้มาบ้างว่าจะมาพูดเรื่องอะไร

"ต่างคนต่างอยู่ ส่วนลูกก็แล้วแต่อย่างมาหาเมื่อไหร่ลลิซไม่ว่า"

หลายเดือนมานี้ถึงพี่โทนี่จะดูแลเอาใจใส่ฉันเป็นอย่างดีแต่นั้นเพราะเขาทำเพื่อลูกแค่อยากแสดงความรับผิดชอบ แล้วฉันก็บอกไปแล้วว่าฉันไม่ต้องการความสงสารจากใคร

"ลลิซ!" ป๊าดึงมือฉันนั่งลงเมื่อฉันจะเดินหนี

"เฮ้อ...." ฉันได้แต่ถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย

"แล้วป๊าจะให้ลลิซทำยังไง!" สุดท้ายแล้วคงไม่พ้นเรื่องผลประโยชน์สินะ

"ปรับความเข้าใจกันแล้วเริ่มต้นกันใหม่ ป๊าอยากเห็นลลิซมีความสุข"

"อยากให้ลูกสาวป๊ามีคนดูแลและปกป้องลลิซได้ ถ้าวันหนึ่งป๊าไม่อยู่" คำพูดน้ำเสียงป๊ามันทำให้ฉันหวั่นใจอยู่ไม่น้อย ป๊าพูดเหมือนว่าจะจากฉันไปไหน

"ลลิซดูแลตัวเองได้ป๊าไม่ต้องเป็นห่วง" ฉันยืนกรานเสียงแข็ง ก็อยากอยู่คนเดียวจริงๆ

"ลลิซอยากให้ลูกขาดพ่อเหมือนที่ลูกขาดแม่งั้นหรอ?"

ป๊าดูใจเย็นและสุขุมกว่าแต่ก่อนมาก เวลาแค่ 6เดือนทำให้คนเราเปลี่ยนไปได้จริงหรอ ตอนนี้เกิดคำถามมากมายขึ้นในหัว

ถ้าฉันยอมคืนดีทำตามที่ป๊าบอกพี่โทนนี่จะดีกับฉันมั้ย จะเอาใจแบบนี้ยอมฉันแบบนี้หรอ เขาไม่ใช่แค่หมออย่างที่คนอื่นรู้จักเบื้องหลังเขาเป็นใครฉันก็รู้ดี

รอยแผลพวกนั้นโดยเฉพาะตรงหน้าอก ไหนจะรอยแผลที่หลังเมื่อหลายเดือนก่อน ที่เขามาไทยเขาไม่ได้แค่จะมาหาฉัน

หลายต่อหลายครั้งที่เขาอยู่ๆก็หายไปโดยไม่บอกผู้ชายคนนี้ลึกลับ ด้วยบุคลิกที่เงียบขรึมสายตาคมกริบคู่นั้นมันทำให้ฉันกลัวบางทีเขาก็เหมือนจะดี บางทีเขาก็ร้ายใส่แล้วแบบนี้...

ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ฉันคงยิ้มดีใจที่เขามาทำดีแบบนี้ด้วย แต่ตอนนี้...ยอมรับรักว่าฉันยังรักเขามากแต่ฉันไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว

และเรื่องสำคัญคือใจเขามีคนอื่นอยู่แล้ว เมื่อก่อนฉันเหมือนคนขาดสติ

แค่คิดว่าได้ตัวเขามาทุกอย่างมันก็จบแต่ตอนนี้มันไม่ใช่ ฉันต้องการใครสักคนที่รักฉัน รักฉันที่เป็นฉัน

"ลลิซขอตัวไปนอนก่อนนะป๊าตามสบาย" ฉันพูดเสียงแผ่วเบามันเหนื่อยทั้งกายทั้งใจตอนนี้

"ผมช่วยคุณได้แค่นี้จริงๆ"...ปีเตอร์ถอดหายใจพรืดยาว มองตามเจ้าของร่างอวบอิ่มด้วยความหนักใจ เดิมทีแค่อยากพาลูกชายตัวน้อยหนีจากแม่ที่คอยแอบมารีดไถเอาเงินจากตัวเองอ้างนี่นั้นสารพัด และด้วยความห่วงลูกสาวเมื่อรู้ความจริงทุกอย่างว่าเธอเป็นบริสุทธิ์และเป็นคนถูกกระทำ

"ไว้ผมจะคุยกับลลิซเอง"...โทนี่ดูหนักใจไม่ใช่น้อย ล่มหายใจร้อนพ่นออกมากเป็นทางยาว ไม่คิดเลยว่าเด็กดื้อ ที่เคยเอาแต่ใจวิ่งตามเขาวันนั้นยังดื้อรั้นและใจแข็งถึงขนาดนี้

"หลับแล้วหรอ หืม!" เสียงทุ้มเข้มฟังดูแล้วอบอุ่นดังขึ้น แต่ฉันเลือกที่จะเงียบและขมตานอนตอนนี้ฉันไม่อยากคิดอะไรมากไปกว่านี้

"ทำไมหม่ามี๊น้องลลินใจแข็งกับแด๊ดดี้ขนาดนี้นะ"

ฝ่ามือใหม่ค่อยๆลูบที่หน้าท้องพร้อมปลายคางที่คงจะไม่ได้โกนหนวดเกยที่หัวไหร่ ปลายจมูกโด่งคลอเคลียกับพวกแก้ม

ตึก ตึก ตึก

หัวใจดวงน้อยเต้นรัวกับพฤติกรรมแปลกๆที่เขาทำ พร้อมกับปฏิกิริยาบางอย่างกับลูกน้อยในครรภ์

'หนูดิ้นแล้ว! ลูกฉันดิ้นแล้วจริงๆไม่ว่าฝ่ามือใหญ่จะเลื่อนคล้อยไปตรงไหนมันเหมือนฝ่ามือฝ่าเท้าเล็กๆก็เดินตามไปทุกที่'

"สบายมั้ยแบบนี้..." เขาพูดเหมือนรู้ว่าฉันไม่ได้หลับจริงๆ แต่มันก็จริงมีเรื่องกวนใจมากมายแบบนี้ใครจะไปหลับได้ลง

"หึ..." เมื่อความเงียบครอบงำ เขาได้แต่หัวเราะเบาๆมือใหญ่ค่อยๆประคองหัวฉันขึ้นพร้อมกับท่อนแขนใหญ่สอดเข้ามาแทนที่หมอน

"อยากนอนกอดแบบนี้ทุกวันเลยรู้มั้ย" เขาพูดเสียงแผ่วเบา

มือใหญ่อีกข้างลูบวนเบาๆ ด้วยที่นี้อากาศดีทั้งวันมันชวนให้เปลือกตาค่อยเคลิ้มหลับ ลมหายใจอุ่นๆกลิ่นตัวกลิ่นเหงื่อของเขามันทำให้ฉันรู้สึกผ่อนคลาย...

2ชั่วโมงผ่านไป

"ฮึก!" ฉันสะดุ้งตกใจตื่น

"ตื่นแล้วหรอ หิวมั้ย" เป็นเสียงพี่โทนี่ที่พูดขึ้น

ไม่รู้ฉันหลับไปนานแค่ไหนพอลืมตาตื่นพี่โทนี่นอนจ้องหน้าอยู่ที่เดิมอยู่เลย

"ปล่อย!" ฉันเอามือดันตัวเขาออกห่วง "ไม่มีการมีงานทำรึไง!" ต้องแต่มานี่ไม่เห็นไปทำงานสักวัน

"ง้อเมียอยู่" เขาพูดยิ้มๆยังจะมาทำหน้าตาย

"ใครเมียคุณ...ปล่อย!"

ถึงปากจะปฏิเสธแต่ไอ้หัวใจบ้านี่ไม่รักดี! จะเต้นแรงทำไม แล้วดูเขาทำหน้าสิเอาแต่ยิ้มกริ่มอยู่นั้นแหละ

"งั้นเรามาทบทวนกันดีมั้ยสงสัยห่างนานคงลืม!" พี่โทนี่ยื่นหน้าเขามาใกล้พร้อมพูดเสียงแหบพร่า

"อย่ามาทะลึ่งกับลลิซนะ!" ฉันจ้องเขาดุๆ

"จะรีบไปไหนขอนอนกอดลูกอีกหน่อยดิ!"

ระหว่างที่ฉันจะลังจะลุกขึ้นมือใหญ่กลับรั้งตัวฉันไว้ ถึงไม่เคร่งขรึมเหมือนแต่ก่อนแต่ยังเป็นคนที่กวนประสาทให้ต้องหงุดหงิดได้ตลอด สิน๊า

"นี่! ทนไม่ไหวแล้วนะ!" ยิ่งพูดอย่างนั้นเขายิ่งทำหน้ากวนเข้าไปอีก

"อยาก?" คิ้วหนาเลิกขึ้นสูงพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

"หึ...ใช่อยาก...อยากมากด้วย!"

ปัก!!

"อ่ะ โอ้ย...ลลิซ!"

"สม! อิ่มมะทีนี้" ฉันค่อยๆดันตัวลุกขึ้นจากที่นอนหลังจากถีบเขาเข้าให้เต็มแรง

"อย่ามายุ่งกับลลิซอีก!" บอกไปไม่รู้จะกี่ครั้งแล้ว

"จะยุ่ง!"

หมับ!!

ฟอด!! ฟอด!!

"ฮือ!! คนบ้า! ปล่อยนะ! " เขาลุกขึ้นกอดฉันจากด้านหลังระหว่างที่กำลังจะเดินไปเข้าห้องน้ำแล้วหอมแก้มซ้ายขวา กรี๊ด!!อิจาบ้าใครอนุญาตกัน!

.

.

"หึ...ยังไม่หายงอนอีกหรอ"

พอถึงเวลาอาหารเย็นก็มิวายที่เขาจะตามมากวนประสาท ตั้งแต่บ่ายฉันไม่คุยกับเขาเลย

"งอนกันแบบนี้สงสัยลูกดก หึ." เป็นเฮียที่พูดขึ้น

"เฮีย!!" ฉันหันไปถลึงตาใส่

"เอ้า! ก็พูดจริงเอาน๊า..ใจอ่อนได้แล้ว!" เฮียพูดยิ้มๆ พร้อมอาหารจากโปรดของบำรุงครรภ์หลายอย่างวางลงต่อหน้า

"ทานเยอะๆ" เป็นพี่โทนี่ที่เดินมานั่งข้างพร้อมน้ำเสียงกวนๆ

"ยุ่ง!" คนบ้านอะไรมองค้อนขนาดนี้ยังจะมายิ้มอีก!

"ป๊าละ!" ตั้งแต่ลงมาไม่เห็นป๊ากับอเล็กซ์เลย

"ป๊าลลิซไปข้างนอกส่วนไอ้อ้วนเฮียไปดูก่อนอยู่กับพี่เลี้ยงน่าจะตื่นแล้วมั้ง"

แล้วเฮียก็เดินไปปล่อยให้ฉันนั่งกินข้าวกับพี่โทนี่สองคน

"กินซิ! มองอะไรเล่า!" ก็เอาแต่นั่งจ้องหน้าฉันก็ได้แต่มองไปทางอื่นไม่กล้าสบตาเขา

"เราไปจดทะเบียนกันมั้ย" อยู่ๆ พี่โทนี่ก็พูดขึ้น

"แค่กๆๆๆ"

"เป็นอะไรมากมั้ย กินน้ำก่อน" พี่โทนี่รีบลุกมาลูบหลังให้ฉันอย่างไว

ยอมรับว่าตกใจกับสิ่งที่พี่โทนี่พูด สำลักข้าวเกือบตายมั้ยละ

"ดีขึ้นยัง" มือหนาค่อยๆลูบหลังมืออีกข้างประคองแก้วน้ำ

"ไปพรุ่งนี้เลย ส่วนงานแต่งไว้รอคลอดก่อนค่อยจัดหรือจะจัดตอนนี้เลยก็ได้"

ปากหยักเอาแต่ๆพูดๆฉันบอกรึยังว่าจะแต่งด้วย ฉันเองก็ไม่รู้จะอธิบายยังไงระหว่างเราสองคนมันเหมือนมีอะไรอีกหลายอย่างที่ฉันไม่รู้จัดไม่เขาใจ มันคาดเดาไม่ได้เลย

" ถามจริงพี่ทำแบบนี้เพื่ออะไร?"

"พี่รักลลิซมั้ย!หรือแค่อยากเอาชนะ"

"ถ้าอยากเอาชนะพี่ชนะแล้ว "

"ว่าไง!พี่รักลลิซมั้ย"

การกระทำทุกอย่างของเขาถึงมันจะทำให้ฉันรู้สึกดีแต่ฉันก็ไม่อาจอ่านใจผู้ชายคนนี้ได้เลยว่าตกลงเขาเป็นคนแบบไหนกันแน่

"ไม่เป็นไร...ลลิซเข้าใจ" ตอนนี้มีแต่ความเงียบ

"กินเถอะ" แค่นี้ก็รู้แล้วว่าทั้งหมดเขาทำเพื่ออะไรคงจะโดนบังคับมาอีกนั้นแหละ

"อะไรที่ไม่ใช่ตัวเองก็อย่าฝืนเลยลลิซเข้าใจ" ใจคนเรามันยากที่จะเปลี่ยนแปลงอยู่แล้ว

"ไม่ใช่อย่านั้นนะลลิซฟังก่อนได้มั้ย"

ฉันสัมผัสได้ว่าตอนนี้เขาดูกังวลมาก ดวงตาคมกริบเหมือนกำลังกลัวอะไรสักอย่าง

"ก็ฟังอยู่" ฉันเองก็เบื่อแล้วที่ต้องอยู่แบบนี้ แต่เขาก็ไม่พูดอะไรสักที

"งั้นพร้อมค่อยมาบอกแล้วกัน" จะพูดอะไรก็ไม่พูเอาแต่ คือ...อ้ำๆอึ้งๆอยู่นั้นแหละ

หมับ!!

"อะไรของพี่ปล่อย!" มือใหญ่คว้ามือฉันไว้พร้อมกับดึงตัวฉันเข้าไปกอดจากด้านหลัง

"ก็ไม่รู้ว่ารักมั้ยแต่อย่างอยู่ด้วยอยากเห็นหน้าอยากดูแลอยากทำแบบนี้ทุกวัน!" ปลายจมูกโด่งคลอเคลียที่ซอกคอ

"ไม่รู้ก็ไม่รู้ปล่อย!" ความชัดเจนอยู่ตรงไหน

"กะ..ก็..ระ"

"เฮียมาขัดจังหวะอะไรรึเปล่า" เฮียพูดยิ้มๆ

"อเล็กซ์! มาหาพี่มา" ฉันรีบแกะมือพี่โทนี่ออกแล้วไปอุ้มเจ้าตัวเล็กจากเฮีย

"แอ้ แอ้"

"อารมณ์ดีจริงๆ นะ!เรา ไปเล่นตรงโน้นกันดีกว่า" มือเล็กจับที่แก้มพร้อมริมฝีปากเล็กนุ่มนิ่มจุ๊บที่ปากฉันอย่าเอาใจ เด็กอะไรตัวแค่นี้เอาใจเก่งจริงๆ

"ขี้อ้อนจริงนะ" ใบหน้าเปื้อนยิ้มค่อยๆเอนหน้าซุกลงที่อกจะเป็นเพราะเขาขาดแม่ตั้งแต่เด็ดมั้ยนะถึงเป็นแบบนี้ เพราะจากที่ฟังชิต้าเล่าเนตรนภาไม่เคยอุ้มลูกเลย

ตอนนี้อเล็กซ์กำลังนั่งเล่นมือเล็กๆหยิบจับของกินเข้าปากต้องระวังเป็นพิเศษเดี๋ยวหยิบอะไรเข้าปากแล้วจะติดคอเอา

"พี่เป็นหมอ ถึงไม่ใช่หมอเด็กแต่พี่น่าจะรู้กว่าลลิซ"

ถึงจะไม่อยากคุยด้วยเท่าไหร่แต่ฉันแค่อยากศึกษาไว้เพราะอีกไม่กี่เด็กลลินจะลืมตาดูโลกแล้ว

"มีอะไรไม่สบายใจรึเปล่า" เขาพูดและนั่งลงข้างๆฉัน

"ทำไมเวลาอเล็กซ์เจอหน้าลลิซเขาดูดีใจทั้งๆที่ก็ไม่เคยเจอกันด้วยซ้ำ"

มันก็แปลกดีนะปกติจะไม่ยอมให้จับให้อุ้มแต่นี่เจอหน้ากันแค่วันเดียวอเล็กซ์ดูจะติดฉันมาก

"ความผูกพันธ์ไง สายใยรัก เด็กจะรับรู้ได้ว่าใครรักเขาหรือต้องการเขาจริงๆ" สองมือใหญ่อุ้มตัวเล็กอ้วนๆมานั่งตัก

"ลลิซเองก็รู้ว่าป๊าลลิซมีเวลาเลี้ยงที่ไหนส่วนมากก็คงอยู่กับพี่เลี้ยง"

ตาใส่แป๋วเงยหน้ามองฉันกับพี่โทนี่พูดกันสลับไปมา อย่างกับฟังรู้เรื่อง รอยยิ้มจากมุมปากเล็กจนเห็นฟันกระต่ายสองซี่ เสียงหัวเราะดังขึ้นเป็นระยะเมื่อพี่โทนี่จับตัวอ้วนยกลอยขึ้นสูง

"เนตรก็แบบนี้เธอไม่สนใจใครนอกจากตัวเอง เธอไม่มีความเป็นแม่คนด้วยซ้ำ" อยู่ๆเขาก็พูดถึงผู้หญิงตนนั้นขึ้น

"ฉันเองก็ผิดที่เอาแต่ทำงานจนไม่สนใจอะไร สงสารก็แต่เดียร์น่า" น้ำเสียงเขามันดูเศร้าๆ

พอพูดถึงเดียร์น่าก็อดคิดถึงไม่ได้

"พี่เป็นอะไรรึเปล่า" พี่โทนี่ดูซึมๆไปและดูเครียดอย่างเห็นได้ชัด

"ระหว่างพี่กับเนตรนภา." ฉันควรถามเขาดีมั้ยนะแต่ถ้าเขาคิดที่จะแต่งงาน คิดที่จะจริงจังกับฉันระหว่างเรามันต้องไม่มีอะไรปิดบังกันสิ!

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว