ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่3

คำค้น : มาเฟีย,โหด,ล่าหัวใจ,nc,18+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 24.7k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 15 มิ.ย. 2564 12:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่3
แบบอักษร

8.30 น. 

"เรียบร้อยหรือยัง" ชายคนหนึ่งถาม 

"ครับ..." ผมตอบรับชายชุดดำ 

"จากนี้ไปคุณทั้ง2จะไม่ได้กลับมาที่นี่อีก เราเตรียมบ้านพักไว้ให้เรียบร้อยแล้ว...เชิญขึ้นรถ" ชายคนเดิมพูดเสียงเข้ม และเขาก็ผายมือเชิญขึ้นรถสีดำคันหรู 

....ผมและยายไม่ได้พูดอะไรอีก และเดินขึ้นรถไปพร้อมสัมภาระ แต่ชายชุดดำก็มาหยิบไปใส่ไว้ท้ายรถให้ซะก่อน....ผมนั่งในรถและได้แต่เก็บความสงสัยไว้ในใจ ในขณะที่รถแล่นไปเรื่อยๆ ไม่มีใครพูดอะไรเลย จนมาถึงคฤหาสน์หรู.. 

@คฤหาสน์เรโนเวอร์ 

....ตอนนี้เรามาถึงคฤหาสน์แล้วครับ พอลงจากรถเท่านั้นแหละ โอ้พระเจ้า มันใหญ่มากก!! ผมที่กำลังตกตะลึงในความใหญ่โตและความหรูหรา ก็ต้องดึงสติกลับมา เพราะชายชุดดำผายมือเชิญให้ผมและยายเข้ามาในคฤหาสน์หรู 

"คฤหาสน์เรโนเวอร์ยินดีต้อนรับค่ะ...ดิฉันชื่อน้อม เป็นหัวหน้าแม่บ้านที่นี่และจะเป็นคนดูแลคุณหอมและหนูไออุ่นด้วยค่ะ"  

....เมื่อเดินเข้ามาก็พบกับคุณยายท่าทางใจดีคนหนึ่งยืนรอต้อนรับอยู่ พร้อมกับแม่บ้านและสาวใช้อีกประมาณ10กว่าคน!! 

"สวัสดีจ้ะ เอ่อ..ชั้นมาทำงานเป็นแค่แม่บ้าน ไม่ต้องเรียกคุณหรอกจ้ะ" ยายหอมพูดกับคุณยายหัวหน้าแม่บ้านด้วยรอยยิ้ม 

"สวัสดีครับคุณยายน้อม" ผมไหว้สวัสดีอย่างนอบน้อม 

....เมื่อทำความรู้จักกันเรียบร้อย คุณยายน้อมก็พาผมและยายหอมเดินชมรอบบ้าน และบอกว่าต้องทำอะไรบ้าง จากนั้นก็พามายังบ้านพัก  

"นี่เป็นบ้านพักของคุณหอมและหนูไออุ่นค่ะ ขาดเหลืออะไรก็บอกดิฉันได้" 

"โอ้โห! นี่บ้านพักของหนูกับยายจริงๆหรอเนี่ย ใหญ่กว่าห้องเช่าอีกจ้ะยาย" ผมตาโตเมื่อเห็นบ้านพักของตนเองและหันไปพูดกับยายอย่างตื่นเต้น 

"เชิญพักผ่อนตามสบายนะคะ ตอนเที่ยงนายท่านจะกลับมา เดี๋ยวดิฉันจะมาตามอีกทีค่ะ" คุณยายน้อมพูดแค่นั้นก็เดินกลับไป 

...................................................................................................................................................................................................... 

12.00 น. 

"ยายจ๋าาาา หนูจัดของเสร็จแล้ว ขอไปเดินเล่นในสวนได้มั้ย" ผมกอดแขนยายและพูดด้วยเสียงอ้อนๆ  

"อย่าไปรบกวนคนอื่นนะลูก อย่าลืมว่านี่ไม่ใช่บ้านของเรานะ เรามาทำงาน.." ยายพูดและยิ้มให้เป็นเชิงอนุญาต จากนั้นผมก็เดินออกมายังสวนที่คุณยายน้อมพาเดินชมในตอนแรก 

"ทำไมมีแต่ผู้ชายชุดดำเต็มไปหมดเลยนะ น่ากลัวจัง" ผมเดินมาเรื่อยๆก็เจอแต่ชายชุดดำยืนอยู่ทุกจุดของคฤหาสน์ 

"หืมมม สวนดอกไม้!!"  

[ลุค พาร์ท] 

"เดวิด เด็กนั่นอยู่ที่ไหน" เมื่อผมกลับมาถึงบ้านก็ถามเดวิดทันที เพราะผมให้เดวิดคอยดูแลอยู่ที่นี่ 

"ยายน้อมบอกว่าพาไปบ้านพักแล้วครับ เอ่อ..สักครู่นะครับ"  

"มีอะไร" ผมถามเดวิดเมื่อเห็นว่าโทรศัพท์ของเดวิดมีสายเข้า 

"คนของเราบอกว่ามีเด็กผู้ชายเข้าไปเดินเล่นในสวนดอกไม้ ผมคิดว่าน่าจะเป็นคุณไออุ่นนะครับ" 

"หึ...มาถึงวันแรกก็ซุกซนเลยนะ" ผมพูดจบก็เดินไปหาเด็กนั่นทันที 

"อื้อหืมมม ทั้งสวยทั้งหอมเลย" 

....เมื่อผมเดินมายังสวนดอกไม้ก็พบกับเด็กน้อยที่กำลังดอมดมดอกไม้อยู่ น่ารักชะมัด! 

"เอาซัก 'ดอก' มั้ยเด็กน้อย" ผมเดินเข้าไปช้าๆและก้มไปกระซิบข้างหูด้วยคำพูดกำกวม 

"อ๊ะะ!...คุณอีกแล้ว!"  

"หึ...นายจะเดินเล่นไปทั่วโดยไม่ขออนุญาตเจ้าของบ้านก่อนเลยรึไง" ผมถามเสียงเข้ม และดึงเด็กน้อยเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด 

"นี่คุณ ปล่อยผมนะ!!" เด็กน้อยพยายามดิ้น แต่แรงแค่นี้ทำอะไรผมไม่ได้หรอก 

"อ่าห์..นายยังตัวหอมเหมือนเดิมเลยนะ" ผมสูดดมกลิ่นของเด็กน้อยที่ซอกคออย่างเอาแต่ใจ 

"คุณเป็นบ้ารึไงห้ะ! ถ้าคุณไม่ปล่อย ผมจะร้องให้คนช่วย!!"  

"ร้องเลย! แล้วดูซิว่าจะมีใครมาช่วยนายมั้ย" ผมยิ้มร้ายที่มุมปาก  

[จบ ลุค พาร์ท] 

"อะ..ไอ้คนบ้า!!" ผมเถียงไม่ออกพลางทุบอกเขาด้วยแรงที่มี (ก็นี่มันบ้านเขานี่ ใครจะกล้าช่วยถ้าเขาไม่สั่งล่ะ) 

"นายรู้มั้ยว่าท่าทางของนายตอนนี้...มันยั่วยวนชั้นมากเลยล่ะ" เขาพูดพลางไล่สายตาลงมาหยุดที่หน้าอกของผมและทำสายตาหื่น 

"เห้ยย กระดุมเสื้อหลุดตั้งแต่เมื่อไหร่วะ!" ผมคิดในใจพลางมองที่หน้าอกตัวเอง ก็ตอนนี้เสื้อมันเปิดกว้างซะจนจะเห็นสะดือผมอยู่แล้ว 

"มานี่!!" จู่ๆเขาก็กระชากผมให้เดินตามเขามายังชั้น2 ผมที่ขัดขืนตลอดทางแต่ก็ไม่เป็นผล เพราะแรงเขาเยอะมาก 

"อ๊ะะ! ผมเจ็บนะ!!" เมื่อมาถึงห้องๆหนึ่ง ที่คิดว่าน่าจะเป็นห้องของเขา เขาก็ผลักผมลงบนเตียงอย่างแรง และตามมาคร่อมตัวผมไว้ 

"อ่าห์...นายทำชั้นมีอารมณ์นะเด็กน้อย" เขาขึงแขนผมไว้และซุกคอผมอย่างเอาแต่ใจ แต่ผมไม่ชอบ ผมรังเกียจ!! 

"มะ..ไม่..ฮึก..อื้อออ" ผมดิ้นสุดฤทธิ์ แต่แรงบีบที่ข้อมือนั้นทำให้ผมเจ็บจนน้ำตาไหล 

"อย่าพยศนักเลย เพราะสุดท้ายนายก็จะกลายเป็นแมวน้อยตอนชั้น 'เอา' อยู่ดี!!" เขาพูดเสียงดังแต่ก็ยังไม่หยุดที่จะซุกไซร้ซอกคอของผม 

"อะ..อึก...ผมเจ็บ!" ผมร้องเสียงดังเมื่อเขากัดที่คอผมอย่างแรง 

"หึ...นายหนีชั้นไม่พ้นหรอก"  

....ตอนนี้ผมหมดแรงที่จะดิ้น ผมเจ็บไปหมดทั้งตัว และรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่ดุนดันอยู่ใกล้ๆกับขาอ่อนของผม ผมขยะแขยงและรังเกียจที่สุด!!  

ก๊อกๆ 

"ใครวะ!!" เขาตะโกนถามอย่างหัวเสีย 

"ยายน้อมเองค่ะ" เห้อออ ขอบคุณพระเจ้าที่ส่งคุณยายน้อมมาช่วยผมได้ทันเวลา เขาลุกออกจากตัวผมและเดินไปเปิดประตู  

"มีอะไร" 

"เอ่อ...ยายจัดโต๊ะเรียบร้อยแล้วค่ะ นายท่านเชิญลงไปทานอาหารได้เลย"  

"ผะ..ผมขอลงไปช่วยงานนะครับ" ได้ทีผมก็แต่งตัวให้เรียบร้อยและรีบเดินออกมาจากห้อง และดึงแขนคุณยายน้อมให้ลงมาข้างล่างทันที 

...................................................................................................................................................................................................... 

"ผมขอตัวนะครับ" ผมบอกคุณยายน้อม จากนั้นก็เดินไปยังบ้านพักโดยที่ไม่ปล่อยให้คุณยายน้อมได้ถามอะไร 

"ฮึก...ฮือออ"  

"ไออุ่น!...เป็นอะไรลูก ใครทำอะไรหนู!" ยายหอมที่เดินมาหาก็ถามด้วยความตกใจและกอดปลอบหลานรัก 

"ยายจ๋า..ฮึก..เราออกจากที่นี่กันเถอะนะจ้ะ.." 

"มีอะไรลูก บอกยายได้มั้ย" 

"คือ..หนู.." ผมไม่กล้าบอกยาย ได้แต่อ้ำๆอึ้งๆและนั่งร้องไห้อยู่อย่างนั้น 

ก๊อกๆ 

"นายท่านอยากพบคุณ2คน...ตามผมมาครับ" จู่ๆพี่เดวิดก็เปิดประตูเข้ามา และพูดบอกผมกับยาย พร้อมกับผายมือเชิญ 

"ได้ค่ะ...ไปกันเถอะลูก ร้องห่มร้องไห้อย่างนี้ไม่น่ารักเลยนะ.." ยายตอบรับพี่เดวิด และหันมาเช็ดน้ำตาให้ผมพร้อมกับส่งยิ้ม สงสัยจะยังไม่เห็นรอยที่คอของผม 

....ผมเดินตามพี่เดวิดมาอย่างเลี่ยงไม่ได้ งั้นก็ดีเลย ผมจะได้บอกเขาว่าผมกับยายจะไม่ขอทำงานที่นี่แล้ว! 

"นั่งก่อนสิ" เมื่อมายังห้องทำงานของเขา เขาก็สั่งให้ผมกับยายนั่งลงโซฟาตรงข้ามกับเขาโดยที่ผมไม่ได้สบตาเขาเลย 

"นายท่านมีอะไรให้ดิฉันกับไออุ่นรับใช้หรือคะ"  

"ชั้นแค่จะบอกว่า ชั้นจะให้ไออุ่นมาทำงานเป็น 'เลขา' ของชั้น" เมื่อเขาพูดดังนั้นผมก็หันมามองเขาอย่างไม่เข้าใจ 

"ไม่ครับ! ผมมาทำงานกับยายในฐานะแม่บ้านเท่านั้น ส่วนหน้าที่อื่น ผมไม่ทำ!"  

"ไออุ่น อย่าเสียมารยาทสิลูก" ยายหันมาเอ็ดผม 

"อ้อ..อันที่จริงผมก็อยากจะมาบอกคุณเหมือนกัน ว่าผมกับยายจะขอลาออก จะไม่ขอทำงานที่นี่อีกต่อไปแล้ว!" ผมเสียงดังเล็กน้อย 

"ไม่ใช่นะคะ!...ไออุ่น เราพึ่งมาทำงานยังไม่ถึงวัน หนูจะออกแล้วหรอลูก ทำไมไม่ปรึกษายายก่อน" ยายหันไปพูดกับเขา และหันมาพูดกับผม 

"ชั้นมี2ทางให้เลือก คือลาออกไปโดยที่ไม่มีอะไรเลย กับอยู่ที่นี่และมาเป็นเลขาของชั้น" เขาถามผมเสียงเข้ม แต่คำว่าลาออกไปแล้วไม่มีอะไรเลยนี่มันคืออะไรกัน 

"คุณหมายความว่ายังไง" 

"หึ...ถ้านายจะลาออกก็ออกไปแต่ตัว แม้แต่เงินซักบาทนายก็จะไม่มี..." เขาพูดและชูกระเป๋าตังของผมและกระเป๋าเงินเก็บที่ยายเก็บไว้จ่ายค่าห้องเช่าและไว้ใช้ยามจำเป็น รวมๆแล้วก็เกือบหมื่น 

"นี่คุณไปค้นบ้านพักผมหรอ!!" 

"ว่าไงล่ะ..เด็กน้อย" เขายิ้มร้ายมาให้ผม  

"ดิฉันและไออุ่นเต็มใจที่จะทำงานที่นี่ค่ะ เราจะทำงานให้นายท่านเหมือนเดิมค่ะ" ยายพูดอย่างจำยอม เพราะนั่นคือเงินเก็บก้อนสุดท้ายแล้ว และเขาก็คงไม่พูดเล่นแน่ๆ 

....ผมกำมือแน่นและมองเขาด้วยความโกรธและโมโห ผมเกลียดเขาที่สุด!! 

โปรดติดตามตอนต่อไป... 

**นายท่านรุนแรงกับน้องเกินไปแล้ววว 

**น้องไออุ่นจะเป็นยังไงต่อไป รอติดตามกันนะคะ 

**เม้นติชมให้ด้วยน้าาา  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว