ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

อสูรร้าย 16 | น้อยใจ

ชื่อตอน : อสูรร้าย 16 | น้อยใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 835

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 14 มิ.ย. 2564 23:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อสูรร้าย 16 | น้อยใจ
แบบอักษร

16

เท้าเล็กเดินตรงมาที่น้ำตกใหญ่ เห็นร่างหนากำลังนั่งจับปลากินอยู่บนโขดหินก่อนที่เธอจะเดินเข้าไปหาเเละนั่งลงข้างๆเขา ปลายเท้าเรียวเล็กจุ่มลงสายน้ำที่กำลังไหลลงไปตามลำธาร อุณหภูมิเย็นของน้ำทำให้สาวน้อยต้องรู้สึกขนลุก ปลาช่อนมากมายเเหวกว่ายเพื่อหาอาหาร เเต่ก็มีบางตัวที่ตกเป็นอาหารของคนร่างหนา

 

ลาน่าไม่ได้รู้สึกกลัวเขามากเหมือนเมื่อก่อนเเล้ว เธอยังพอทำใจได้ที่เห็นเขากินปลาสดเเทนที่จะเป็นลูกกวาง เธออยู่กับเขาเกือบจะ 3 เดือนเเต่บางครั้งเธอก็รู้สึกเหงาที่ต้องอยู่ในปราสาทเพียงลำพัง เธออยากที่จะมีสัตว์เลี้ยงสักตัวไว้ดูเล่นตอนที่เธอรู้สึกเบื่อขึ้นมา

 

“ ฉันเลี้ยงปลาได้มั้ย ”

 

สาวน้อยเอ่ยถามร่างหนาออกไป

 

“ ใครเขาเลี้ยงปลาช่อนกัน ? ”

 

ร่างหนาเอ่ยตอบก่อนที่หันมาจ้องหน้าสาวน้อย ลาน่าได้เเต่ยิ้มเเห่งๆให้เขา ไม่ได้ตอบกลับอะไรออกไป เธอนั่งมองเขาตกปลาอยู่อย่างนั้นเป็นเวลานาน จนตอนนี้พระอาทิตย์ก็ได้ตกลับขอบฟ้าไป ความมืดกำลังเข้ามาเยือนอีกครั้ง

 

เมื่อร่างหนาที่รู้สึกอิ่มเขาลุกขึ้นก่อนที่จะกางปีกหนาออกเเละบินขึ้นไปบนท้องฟ้า

 

“ มายังไง ก็กลับไปยังงั้ง ”

 

พูดจบร่างหนาก็บินออกไปโดยที่ไม่ได้สนใจลาน่าเลยว่าเธอจะจำทางกลับปราสาทได้รึเปล่า

 

สาวน้อยได้เเต่มองตามเขาออกไป เธอยังไม่ทันที่จะได้พูดรึทำอะไร ร่างบางก็ต้องจำใจเดินกลับปราสาทมืดๆด้วยตัวคนเดียว ก็ใช่นะสิ เธอเป็นคนดื้อที่ตามเขามาทั้งๆที่เขาบอกเธอเเล้วเเท้ๆ

 

เท้าเล็กเดินตามเส้นทางมาอย่างมั่วๆ โดยหวังให้ข้างหน้าคือปราสาทของร่างหนา เเต่เมื่อนานไปเธอก็ยังไปไม่ถึงอยู่ดี เธอรู้สึกน้อยใจให้เขาขึ้นมาทันที ทำไมเขาถึงได้ใจร้ายกับเธอขนาดนี้กัน ปล่อยให้เธอเดินมั่วอยู่ในป่าคนเดียวได้ยังไง

 

ทันใดนั้น

 

ข้อเท้าเล็กก็สะดุดเข้ากับรากไม้ขนาดใหญ่ เพราะความมืดในป่าทำให้เธอไม่สามารถมองเห็นทางได้ ร่างบางได้เเต่นั่งกองอยู่กับพื้นที่เปียกชื้น ลาน่าพยายามที่จะลุกขึ้นเเต่เธอก็รู้สึกเจ็บที่ข้อเท้า

 

มือเล็กจับข้อเท้าตัวเองอย่างเบาๆก่อนที่จะร้องออกมา

 

“ อ๊ะะ ”

 

เเค่นั้นก็ทำให้ร่างบางรู้ได้ทันทีว่าข้อเท้าของเธอแพลง เธอมองไปรอบๆเพื่อหวังขอความช่วยเหลือกลับพบเพียงความมืด ก่อนที่ตาของเธอจะเหลือบไปเห็นร่างของใครบางคนที่กำลังเดินถือตะเกียงเข้ามา

 

“ ให้ผมช่วยนะ ”

 

ปลายเสียงเอ่ยออกมาด้วยความเป็นมิตร ลาน่ามองสำรวจชายที่อยู่ตรงหน้า หมาป่า นั้นคือคำเเรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของเธอ

 

หูทั้งสองข้างของเขากระดิกไปมา เเววตาขี้อ้อนทั้งๆที่ยืนอยู่เฉยๆ หางยาวสีขาวขนฟูเเกว่งไปมาอยู่ด้านหลัง อุ้งเท้านุ่มสีขาวเดินเข้ามาหาลาน่าก่อนที่จะค่อยๆประคองร่างของเธอขึ้น

 

“ เจ็บมากไหมคับ ”

 

เขาเอ่ยถามด้วยความห่วงใย เเค่สองประโยคที่เขาเปล่งออกมาลาน่าก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่อยู่ข้างในนั้น เเต่ทำไมในใจของเธอกลับคิดถึงเเต่ร่างหนากันนะ เธออยากให้เขาเป็นคนที่ยืนอยู่ตรงนี้

 

เขาประคองเธอขึ้นก่อนที่จะพามานั่งที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ลาน่ามองเขาด้วยความขอบคุณก่อนที่คนตรงหน้าจะยิ้มให้เธอ

 

“ จ้องผมใหญ่เลยนะคับ ”

 

เขาเอ่ยก่อนที่จะสบตากับลาน่า มืออุ่นๆสัมผัสเข้าที่มือเล็กก่อนที่เขาจะยกมือของเธอขึ้นเเละวางลงบนหัวของเขา ระหว่างหูทั้งสองข้าง ความนุ่มทำให้ลาน่าเผลอขยับมือไปมาก่อนที่เธอจะเผยยิ้ม

 

“ มาอยู่กับผมไหม ”

 

เขาเอ่ยกับเธอพลางกระดิกหางไปมา เหมือนลูกหมาป่าเชื่องๆที่คอยรับใช้เจ้านาย ลาน่าคิดอยู่สักพักก่อนที่

 

“ เเกร๊ะ ”

 

เสียงกิ่งไม้แห้งที่โดนเหยียบดังขึ้น ลาน่ารีบหันไปตามทิศของเสียงเเละก็พบเข้ากับร่างหนาที่คุ้นเคย ก่อนที่เธอจะหันกลับมาและก็พบว่าเธอกำลังนั่งอยู่ที่นั้นเพียงคนเดียว สิ่งนั้นทำให้สาวน้อยรู้สึกแปลกใจมากเเต่เธอก็ไม่ได้เอ่ยบอกกับร่างหนาไป

 

“ จะอยู่นี่ ? ”

 

ร่างหนาเอ่ยถามสาวน้อยที่นั่งพิงอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ สายตาของเขาจ้องเธอด้วยความสงสัย ผ่านไปนานเเต่ร่างบางก็ยังไม่ถึงปราสาทสักที เขาก็เลยต้องออกมาตามเธออีกครั้ง

 

สาวน้อยพยายามลุกขึ้นก่อนที่จะเดินเข้าไปหาเขาทั่งๆที่ขากระเผลก ร่างหนาไม่ได้สนใจเธอเลยเเม้เเต่น้อย เขาหันหลังกลับไปและเดินนำหน้าเธอ

 

ลาน่าที่พยายามจะเดิน เเต่เธอก็ทำได้เเค่เดินทีละก้าวอย่างช้าๆ เพราะความเจ็บปวดจากข้อเท้าแพลง เธอก้มลงมองเท้าตัวเอง เเละเมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้งร่างหนาตรงหน้ากลับหายไปเเล้ว

 

สาวน้อยได้เเต่ยืนอยู่นิ่งๆ พยายามที่จะเพ่งสายตามองหาร่างหนา เเต่เธอก็ต้องเสียใจที่ไม่พบเขาเลย ลาน่าถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา

 

“ ทำไมใจร้ายจัง ”

 

เธอบ่นพึมพำกับตัวเอง มือเล็กกำชายผ้าเเน่น เธอรู้สึกน้อยใจอย่างบอกไม่ถูก ทำไมเขาถึงไม่เป็นห่วงเธอบ้างละ ทั้งๆที่เธอพยายามจะเป็นเพื่อนกับเขาเเท้ๆ ก่อนที่น้ำตาจะค่อยๆซึมออกมา เธอร้องซะอื้น พลางเดินกระเผลกไปข้างหน้าอย่างช้าๆ เเต่ทว่ามือหนาที่อยู่ด้านหลังก็กระชากเธอไปไว้ในอ้อมกอด

 

“ อึกกก ”

 

ปลายจมูกเล็กชนเข้ากับอกแกร่งของร่างหนา เธอสะดุ้งเล็กน้อย นี่เขามายืนอยู่ตรงนี้ตั้งเเต่เมื่อไหร่กัน เธอมองหน้าเขาอย่างนิ่งๆ ก่อนที่จะเบือนหน้าหนีมองไปทางอื่น น้ำตาเจ้ากรรมก็ไหลออกมาอย่างไม่หยุด เธอน้อยใจเขามากเลยนะ อยากจะถามออกไปด้วยซ้ำเเต่ก็ทำได้เเค่เงียบไว้

กรงเล็บหนาเช็ดคราบน้ำตาบนเเก้มของเธอเบาๆ สายตาของทั้งสองประสานกันก่อนที่เขาจะประกบเข้าที่ริมฝีปากของร่างบางอย่างไม่รู้ตัว ปลายลิ้นหนาเเทรงเข้าไปในปากสาวน้อยอย่างอ่อนโยน เธอจูบตอบเขาไปอย่างเบาปากก่อนที่ความรุนเเรงจะเพิ่มมากขึ้น กรงเล็บของเขาเริ่มซุกซนมุดเข้าไปใต้ผ้าผืนบาง

ลาน่าที่เห็นดังนั้นเธอจึงรีบผลักหน้าออกจากเขา ร่างหนาได้เเต่หัวเราะให้กับการกระทำของเธอ กรงเล็บหนาทั้งสองข้างช้อนเธอขึ้นมาอุ้มในท่าเจ้าสาว ข้อมือเล็กเกี่ยวเข้าที่คอของร่างหนา ก่อนที่ชายหนุ่มจะมุ่งเดินตรงกลับไปที่ปราสาท

(◡✿)

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว