email-icon facebook-icon Line-icon

รบกวนทุกท่านด้วยนะคะ ><

Wolf Glamour - EP 15 ผูกเองแก้เอง (1)

ชื่อตอน : Wolf Glamour - EP 15 ผูกเองแก้เอง (1)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 14 มิ.ย. 2564 18:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Wolf Glamour - EP 15 ผูกเองแก้เอง (1)
แบบอักษร

ฉันว่าฉันทำเรื่องผิดพลาดร้ายแรงเข้าแล้วล่ะ… 

ไอ้คาถานั่น มันไม่ใช่คาถาธรรมดาแน่ๆ ฉันฟันธงได้ มันเหมือนกับเป็นคาถาอาคมที่ ‘มีเงื่อนไข’  

ถ้าให้เปรียบเทียบกับพวกเทพนิยาย ก็จะเหมือนกับสโนวไวท์ที่กินแอ๊ปเปิ้ลอาบยาพิษเข้าไป แล้วจะฟื้นได้ต้องให้เจ้าชายมาจุมพิต หรือแม้แต่เรื่องโฉมงามกับเจ้าชายอสูรที่ถูกสาป จนต้องให้พบกับรักแท้เพื่อให้กลับเป็นร่างคนได้ดังเดิม 

 

แต่มันคือคาถาหรือคำสาปอะไรทำนองนั้นไหม ฉันก็ไม่รู้แน่ชัด เพราะในหนังสือนั่นมันไม่มีบอก  

และจะให้ฉันบากหน้าบางๆ ไปถามคุณแม่ก็อาจจะโดนสวดยับเป็นแน่ 

“โอ้ย ให้ตาย เธอทำอะไรลงไปเนี่ยเซน่า”  

ฉันบ่นกับตัวเองทันทีที่ตื่นนอน ตอนนี้เวลาเก้าโมงแล้วฉันก็ยังอยู่ในห้องนอนสีหวานของตัวเอง เสียงทีวีที่ลอดเข้ามาจากบริเวณห้องรับแขก บ่งบอกได้ว่าคนที่ฉันมีเรื่องด้วยยังคงอยู่ในห้องนั้นร้อยเปอร์เซ็นต์ 

ยิ่งคิดยิ่งเครียด แต่จากการสันนิษฐานแล้วนั้น มันต้องเป็นคาถาอาคมที่ลากให้ฉันไปเกี่ยวข้องกับการกลายร่างของเขาด้วยแน่ๆ ไม่งั้นเมื่อคืนเขาจะกลับเป็นคนได้ยังไงหลังจากที่ฉันใช้เลือดและคาถาเดิมกับเขาน่ะ? 

งั้นวันนี้ต้องคุยกับเขาให้รู้เรื่อง และทดสอบถึงเงื่อนไขของอาคมนี้ว่ามีอะไรบ้าง ส่วนทางแก้เดี๋ยวคงต้องรอแม่ฉันเดินทางไปกับป๊าซักพักก่อน ฉันถึงจะสารภาพบาปออกไปได้ 

“เฮ้อ”  

เมื่อทำใจได้แล้ว ฉันเลยลุกไปอาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อยที่สุด เพราะอยู่กับผู้ชายสองต่อสองมันดูไว้ใจไม่ค่อยได้ (แต่ตอนเขาอยู่ในร่างหมามันน่าเอ็นดูเอามากๆ เลยเชียว) 

แอ็ดด 

ฉันค่อยๆ แง้มประตูออกจากห้อง แล้วชะโงกหัวตามออกมาเพื่อสอดส่องดูลาดเลา ก็พบว่าพี่ไวล์ดกำลังนอนเหยียดร่างสบายใจ เขาเปลือยท่อนบนโชว์กล้ามเนื้อเป็นมัดสวย ส่วนท่อนล่างมีผ้าขนหนูลายคิตตี้สีชมพูผืนเล็กของฉันคลุมไว้แบบลวกๆ  

ฉันถึงกับหน้าซับสีเลือดทันที นั่นมันผ้าเช็ดหัวฉันนะ เอามาปิดของสงวนแบบนั้นได้ไงเนี่ย แบบนี้คงต้องเอาไปเป็นผ้าเช็ดโต๊ะแทนแล้ว อี๋ย์ 

“เอ่อ พี่ไวล์ดคะ”  

ฉันพูดเสียงค่อยแผ่วเบาร้องเรียกเขาอยู่หน้าประตูห้องตัวเอง ไม่กล้าออกมายืนเผชิญหน้ากับเขาตอนนี้ เกิดผ้าหลุดจากตัวเขาแล้วฉันเห็นน้องชายน้อยเข้า ละเขาเกิดอารมณ์ขึ้นมาอีกฉันจะวิ่งเข้าห้องไม่ทันเอา 

“ว่า?”  

เขายังคงสนใจทีวีอยู่เหมือนเดิม ตอนนี้เป็นช่องข่าวอยู่ล่ะ เขาดูตั้งใจดูเอามากๆ เลยไม่รู้มีอะไรน่าสนใจ 

“คือ เดี๋ยววันนี้ฉันว่าจะขอคุยเรื่องเมื่อคืนหน่อยน่ะค่ะ และจะออกไปทดสอบอะไรบางอย่างข้างนอกด้วย พี่โอเคมั้ยคะ?” 

“อ้อ นี่นอกจากจะทำให้ฉันกลายเป็นหมาตอนไหนก็ได้ทุกเมื่อแล้ว เธอจะเสกอะไรใส่ฉันอีกรึไง?” เขาเหลือบสายตามามองฉันแว๊บนึง ก่อนจะหันไปสนใจทีวีต่อด้วยสีหน้านิ่งเฉย  

ฉันกลืนน้ำลายลงคอแบบฝืดๆ แล้วพาตัวเองออกมาจากห้องเพื่อจะเดินไปยังห้องนอนอีกห้องที่มีเสื้อผ้าของป๊าเหลืออยู่ในนั้นบางส่วน ระหว่างนั้นก็ลองพูดดีๆ กับเขาบ้าง 

“โธ่พี่ไวล์ด ฉันก็ขอโทษแล้วไงคะ ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ” ถอนหายใจดังเฮือก ก่อนจะว่าต่อ “งั้นฉันจะเอาเสื้อผ้าของป๊ามาให้พี่ใส่ไปก่อนนะคะ ป๊าฉันตัวพอๆ กับพี่ไวล์ด น่าจะใส่ได้อยู่ค่ะ” 

“อืม”  

เขาตอบกลับมาสั้นๆ แบบไม่สนใจฉัน ฉันเลยไขประตูเข้าห้องนอกแขกแล้วไปรื้อเสื้อผ้าในตู้ หยิบเอากางเกงยีนส์ขายาวกับเสื้อชาวเลตัวนึงที่ป๊าชอบใส่ออกมาด้วย หวังว่ามันจะดูไม่แก่เกินไปนะ  

แต่ในขณะที่ฉันกำลังหันกลับไปด้านหลังเพื่อเดินออกจากห้อง ใบหน้าเล็กก็ปะทะเข้ากับแผงอกแน่นน่าซุกของผู้ชายตัวใหญ่ที่ตอนนี้มายืนค้ำเหนือหัวฉันเอาไว้ แล้วล็อกตัวฉันไม่ให้หนีออกไปได้ 

“อุ้ย”  

ฉันอุทานขึ้นด้วยความตกใจ ใบหน้าสูบฉีดเลือดขึ้นมาจนแดงก่ำ รีบเงยหน้าขึ้นไปมองสบตาสีน้ำเงินเข้มของเขานิ่ง เพื่อไม่ให้มองต่ำไปดูเบื้องล่างว่าเขาเอาอะไรมาปิดไหม ฮือ 

“พี่ เอ่อ ออกไปก่อนได้ไหมคะ เดี๋ยวฉันหาบ็อกเซอร์ที่ป๊าไม่เคยใช้มาให้ก่อน…” 

“ไม่เป็นไร ฉันไม่ใส่หรอก”  

เขายักคิ้วคมเข้มใส่แบบกวนๆ ใบหน้าหล่อเหลานั่นทำร้ายใจบางๆ ของฉันให้สั่นสะท้าน เกิดอาการขาอ่อนกระทันหันเมื่อได้กลิ่นกายของเขา มันพิเศษกว่าคนทั่วไปมากจริงๆ กลิ่นมันหอมเฉพาะตัวไม่เหมือนกับน้ำหอมผู้ชายเลยซักนิด เหมือนดอกไม้ป่าผสมวานิลลาหวานๆ อย่างลงตัว หอมจนฉันกลัวว่าหากอยู่ใกล้เขานานกว่านี้มันจะเป็นฉันเองที่อดใจปล้ำเขาไม่ไหว… 

“อะไรกัน ทำไมทำหน้าหื่นแบบนั้น อยากกินพี่เหรอ?”  

เขากระซิบเบาๆ ชิดใบหูของฉัน แล้วหัวเราะเสียงทุ้มในลำคออย่างเจ้าเล่ห์ ฉันเลยหลับตาปี๋แล้วเอากองเสื้อผ้าผลักกระแทกใส่อกเขา จากนั้นก็รีบก้มตัวหลบลำแขนแกร่งนั่นแล้ววิ่งฉิวออกจากห้องไป แต่ก็ไม่ลืมโวยวายตามหลังก่อนกระแทกประตูห้องปิดใส่หน้าคนทะลึ่ง 

“ไอ้พี่ไวล์ดบ้า! ใครจะไปอยากปล้ำพี่ห้ะ จัดการตัวเองให้เสร็จก่อนสิบเอ็ดโมงด้วย ไม่งั้นฉันจะทำให้พี่กลายเป็นหมาตลอดไปเลย คอยดู!!” 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว