ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

งานฉลองวันมรณะ:)

ชื่อตอน : งานฉลองวันมรณะ:)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย สยองขวัญ,สั่นประสาท

คนเข้าชมทั้งหมด : 20

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 มิ.ย. 2564 23:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
งานฉลองวันมรณะ:)
แบบอักษร

บทที่ 1-งานฉลองวันมรณะ

9 กุมภาพันธ์

"กรี๊ด...ไม่จริง!!!"

เสียงหวีดร้องของนักเรียนหญิงคนหนึ่งดังก้องขึ้นกลาง

ลานกว้างหน้าโรงเรียน ดึงเอาความสนใจของลัลทริมาให้

ตื่นจากอาการเหม่อลอยในตอนเช้า มองตามต้นเสียงไปเห็น

เด็กสาวสองสามคนนั่งจับกลุ่มคุยกันอยู่ที่โต๊ะหินใต้ต้นไม้

หนึ่งในนั้นหน้าแดงก่ำเพราะกำลังถูกเพื่อนในกลุ่มหยอกล้อ

อย่างสนุกสนาน

ไม่ต้องเข้าไปใกล้ๆ เธอก็เดาได้ไม่ยากว่าเด็กสาวกลุ่มนั้นกำลังคุย

กันเรื่องอะไร เพราะในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาจนถึงสัปดาห์หน้า

สนทนาของนักเรียนในโรงเรียนนิศาพาณิชย์แทบไม่มีเรื่องอื่น นอกจาก

เรื่องของ 'วาเลนไทน์ เดย์ วันแห่งความรัก ที่อุทิศให้กับนักบุญซึ่งยอมตาย

สารภาพรักแห่งชาติ ไม่สิ...ของโลกต่างหาก

จึงไม่แปลกที่ช่วงก่อนถึงวันนั้นบรรยากาศของโรงเรียนจะกลายเป็น

สีชมพูแบบไม่เคยเป็นมาก่อน ทั้งๆ ที่ผู้อำนวยการของโรงเรียนพยายาม

รณรงค์เรื่องการเผื่อแผ่ความรักในวันวาเลนไทน์ไปให้ครอบครัวโดยเฉพาะ

พ่อแม่ แต่ดูเหมือนความพยายามของบรรดาอาจารย์จะสูญเปล่า ในเมื่อลัลทริมา

ไม่เคยได้ยินเพื่อน ๆ ในห้องปรึกษากันสักคำว่าจะหาอะไรไปเป็นของขวัญพ่อ

กับแม่ในวันนี้เลยสักนิด

"เฮ้อ...จะเห่ออะไรกันนักกันหนานะ"

เสียงบ่นอย่างหน่าย ๆ ดังมาจากด้านหลัง โดยไม่ต้องหันไปดูลัลทริมา

ก็รู้ว่าเป็นใคร

 

"ทำเป็นพูดไป แม่เนื้อหอม"

มัณฑินีวิ่งมาผลักหลังเอมิกาจนเซแล้วเดินมากระแซะไหล่ลัลทริมา

เบา ๆ อมยิ้มแบบขี้เล่นพลางกระซิบอะไรบางอย่างให้เพื่อนสาวฟัง ซึ่งอีกฝ่าย

ถึงกับทำตาโตหันขวับไปมองเอมิกาในทันที

"อะไร!!...ยัยนี แกพูดอะไรกับลัล"

เอมิกาจ้องเพื่อนสาวอีกสองคนอย่างรู้ทัน ยืนเท้าสะเอวเตรียมเค้นเอา

ความจริง

"เปล่า...ไม่ได้พูดอะไรเลย....ไม่ได้บอกเลยสักนิดว่าแกจะมีหนุ่ม

มาสารภาพรักในวันวาเลนไทน์"

มัณฑินีลากเสียงสูงแล้วรีบวิ่งหลบหลังลัลทริมา ทันพอดีกับที่เอมิกา

ปราดเข้ามาจะเอาเรื่องด้วยใบหน้าแดงก่ำอย่างไม่เคยเห็นมาก่อน จนกลาย

เป็นทั้งสองคนวิ่งวนไปวนมาอยู่รอบๆ ลัลทริมาที่หมดปัญญาจะห้าม

สุดท้ายลัลทริมาจึงดึงแขนเอมิกาที่หอบจนเหงื่อแตกเอาไว้

"เอมก็ เรื่องดี ๆ แบบนี้ไม่เห็นต้องอายเลยนี่จริงมั้ย"

"โธ...ก็ลัลยังไม่รู้น่ะสิว่าใดรจะมาสารภาพรักกับฉัน"

เอมิกาบ่นอุบอิบ ในขณะที่มัณฑินีกุมท้องที่ปวดเกร็งเพราะหัวเราะ

งั้นก็บอกมาสิ ว่าเป็นใครกัน" ลัลทริมาเริ่มอยากรู้ขึ้นมาบ้าง

"ก็...นายถั่วงอก หัวหน้าห้องสองไง" เอมิกากระซิบเบาที่สุดเท่าที่จะ

ทำได้ "ยัยนีแอบไปได้ยินหมอนั่นคุยกับเพื่อนในห้องว่าวันวาเลนไทน์จะ

เอาดอกกุหลาบมาให้ฉัน"

"ไว้วันนั้น ฉันจะเอากล้องมาถ่ายรูปให้เอง ฮะ ฮะ ฮะ" มัณฑินียังคง

ล้ออย่างสนุกปาก

ทริมาฟังแล้วก็เกือบหัวเราะออกมาดังๆ เหมือนมัณฑินี

หันไปเห็นใบหน้าอันแดงก่ำไปด้วยความเขินอายและความโกรธเกรี้ยวของ

เพื่อนอีกคน เธอจึงได้แต่พยักหน้ารับทราบโดยไม่รู้ว่าตนเองจะกล

ขบข้นบนใบหน้าได้หมดหรือเปล่า

นายถั่วงอก...สมญานามของหัวหน้าห้องสองที่ผอมซีดและเ

มือนถั่วงอกที่ตกลงมาบนชามก๋วยเตี๋ยวยังไงยังงั้น เหมือ

ที่ยอมรับแต่ก็ดูเป็นส่วนเกิน ไม่แปลกเลยที่เอมิกาจะอายเมื่รู้

แบบนี้มาชอบ

"ดอยดูนะ วันนั้นฉันจะโดดเรียน" เอมิกาฟนลมออกจากจมูก

แน่ใจนะว่าแกจะยอมพลาดโอกาสกินช็อกโกแลตฟรี" มัณฑินอย่างรู้ทัน ก่อนหันไปอธิบายกับลัลทริมาซึ่งยังไม่รู้เรื่อง

"ลัลไม่รู้อะไร ยัยเอมน่ะมีแฟนคลับเป็นเด็กสาวรุ่นน้องตั้งหลายกลุ่ม

เลยล่ะ อย่างปีที่แล้วก็มีรุ่นน้องผู้หญิงเอาช็อกโกแลตมาให้ตั้งหลายคน ยัยนี่

นั่งกินอยู่สองอาทิตย์แน่ะกว่าจะหมด"

"ฮ้า...จริงเหรอเอม ยอดไปเลย...

ลัลทริมาร้องพลางตื่นเต้น แต่เมื่อเห็นสีหน้าของเพื่อนสาว เธอจึง

พูดปลอบต่อ

"เอาน่า เอาไว้ถึงวันนั้น เดี๋ยวพวกเราสามคนค่อยหาทางรับมือ...

เอ่อ...พ่อถั่วงอกของเธอก็แล้วกันนะ"

ลัลทริมายิ้มก่อนจะรีบดึงแขนเอมิกามาเกาะเอาไว้ พากันเดินเข้าไป

ในโรงเรียน

"ว่าแต่ลัลล่ะ ไม่คิดบ้างเหรอว่าจะได้ของขวัญจากโช" จู่ ๆ มัณฑินีก็

ถามโพล่งขึ้นมา จนเอมิกาตาโตตามไปด้วย

 

"บ้า...โชมาเกี่ยวอะไรด้วยล่ะ"

"แหม ๆ อย่ามาไก๋เลย เธอสองคนกิ๊กกันอยู่ไม่ใช่เหรอ"

เอมิกาถองศอกเข้าที่แขนลัลทริมา

"แต่เด็กเรียนอย่างโช อาจจะไม่สนใจเรื่องแบบนี้ก็ได้นะลัล เอ...

หรือว่าเธอเป็นฝ่ายรุกเตรียมของขวัญเอาไว้ให้เขาเองเลยดีกว่าไหม เดี๋ยว

พวกเราช่วยเลือกเอง"

"เพ้อเจ้อไปกันใหญ่แล้ว เธอสองคนเลิกล้อฉันได้แล้ว" ลัลทริมา

หัวเราะกลบเกลื่อน แล้วรีบเดินหนีออกมาจากวงล้อมของเพื่อนสาวที่ดูท่า

ว่ากำลังสนุกได้ที่กับการล้อตน

"น่า ๆ...ลัล ลองลุ้นดูหน่อยก็ไม่เสียหายนี่ โซออกจะน่ารักขนาดนั้น"เอมิกาวิ่งตามมาหยอกต่อ

"จริงไหมยัยนี่"

มัณฑินีพยักหน้าเห็นด้วย รีบวิ่งมาดักหน้าลัลทริมาเอาไว้ พลาง

ขยับแว่นตาเลียนแบบท่าทางคงแก่เรียนและเรียบร้อยของโชติกาล "เอ่อ...

ลัลฮะ...ไม่ทราบว่าเรา...จะคบกันมากกว่าเพื่อนได้มั้ยฮะ..าย...แต่พูดฉันยังเขินเลยง่ะ""บ้ากันใหญ่แล้ว พวกเธอนี่"

ลัลทริมายิ้มทั้ง ๆ ที่ใบหน้าแดงทำด้วยความเขินอาย ถึงเธอจะไม่ได้

รู้สึกอะไรแบบนั้นกับโชติกาลแต่การถูกหยอกลัอแบบนี้ก็ทำให้ใบหน้าของ

เด็กสาวร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ จนต้องรีบวิ่งหลบออกมา

แวบหนึ่งสายตาของลัลทริมาบังเอิญเหลือบมองออกไปทางประดู

ทางเข้าโรงเรียน ก่อนสะดุดเข้ากับชุดเครื่องแบบนักเรียนที่ดูแปลกตา

เครื่องแบบโรงเรียนเตรียมดำรงพัฒนาการ...โรงเรียนเ

โชติกาล

มสงสัยทำให้ลัลทริมาหยุดนิ่งและเซไปกระทบกับร่างร่างหนึ่ง

เดินเข้ามาในโรงเรียนโดยไม่รู้ตัว เสียงหนังสือและกระเป๋าที่ตกล

ปลุกให้เธอตื่นจากภวังค์

ลัลทริมารีบหันกลับไปมองด้านหลัง พบเด็กหนุ่มร่างผอม

นึ่งกำลังกัมเก็บกระเป๋านักเรียนและหนังสือสองสามเล่มที่ยับยู่

ปกติขึ้นมาจากพื้น

"อ๊ะ...ขอโทษ..."

มีอะไรเหรอลัล" เอมิกาและมัณฑินีรีบเดินเข้ามาดู

"เอ่อ...ฉันถอยไปชนเขาน่ะ เอ้านี้จ้ะ...โทรศัพท์มือถือของเธอใช่ไหม

ขอโทษนะไม่รู้เป็นอะไรมากหรือเปล่า"

ลัลทริมาที่กำลังหยิบโทรศัพท์มือถือสีขาวซึ่งตกอยู่ข้างๆ ส่งให้

เด็กหนุ่ม แต่เขากลับกระชากมันไปจากมือของเด็กสาวโดยไม่แม้แต่จะ

หันมามองหน้า ก่อนที่เด็กสาวจะเหลือบเห็นรอยช้ำเป็นจ้ำขนาดใหญ่ตรง

ข้อศอกของเด็กหนุ่ม

"ธะ...เธอเจ็บนี่ เป็นเพราะล้มเมื่อกี้เหรอ"

ร่างของเด็กหนุ่มกระตุกแรงเมื่อได้ยินคำถามของลัลทริมา เขารีบ

เก็บของยัดใส่กระเป๋าอย่างลวกๆ แล้วลุกขึ้นโดยไม่ปิดกระเป๋า ก่อนจะวิ่ง

หายไปทั้งอย่างนั้น

"ผู้ชายอะไรฟะ...ลัลก็ขอโทษแล้วแท้ๆ ไม่เห็นต้องทำท่าทำทาง

แบบนั้นใส่เลย"

เอมิกาอดบ่นขึ้นมาไม่ได้

"ฉันเห็นเขามีแผลด้วยนะ สงสัยเพราะล้มเมื่อกี้นี้แน่ๆ" ลัลทริมา

อดรู้สึกผิดไม่ได้

"ฉันว่าแผลนั่น อาจจะไม่ใช่เพราะลัลก็ได้นะ"

มัณฑินีมองตามร่างของเด็กหนุ่มคนนั้นไปพักหนึ่ง แล้วเดินนำ

ลัลทริมาและเอมิกาไปนั่งที่มัาหิน "เมื่อกี้เห็นหน้าไม่ชัด แต่ฉันคิดว่า

น่าจะเป็นโกวิทห้องข้างๆ เรานะ"

ใครเหรอ" ลัลทริมาถาม

"หมอนั่น เคยเรียนพิเศษอยู่ที่เดียวกับพวกเราตอนม, 1 น่ะเขาเป็น

คนเงียบ ๆ แต่จะว่ายังไงดีล่ะ เข้ากับคนอื่นไม่ค่อยจะได้ล่ะมั้ง แกจำได้ไหม

เอม" มัณฑินี่เท้าคาง ถอนหายใจ

สายตาที่จ้องมาด้วยความรังเกียจและเย็นชา คงไม่มีใครเข้าใจมันดี

ได้มากไปกว่าเธออีกแล้ว

ยัยแม่มด...ยังกล้ามานั่งลอยหน้าลอยตาอยู่ได้...รีบๆ ไปตายได้แล้ว

เมื่อไหร่จะไปจากที่นี่เสียที ยัยหน้าด้าน

จะรอให้ตายหมดทั้งโรงเรียนก่อนรึไงวะ ถึงจะยอมออกไปได้น่ะ

แค่คิด เสียงก่นด่าก็ไหลทะลักเข้ามาในหัวของเด็กสาวอย่าง

ไม่ทันตั้งตัวจนเธอต้องรีบสลัดมันออกจากหัว

"ก็เรื่องที่โกหกว่าตัวเองเป็นลูกเศรษฐีนั่นล่ะ" มัณฑินีที่เป็นเหมือนเหยี่ยวข่าวประจำกลุ่มขยับแว่น "ความจริงถ้านั่งโม้ไปวันๆ ก็คงไม่เท่าไร

แต่นี่ไปโม้กับคนในห้องว่าตัวเองเป็นลูกเศรษฐี แถมยังวางท่าข่มคนอื่น

มาตลอด พอถูกจับได้ว่าเป็นเรื่องโกหก ก็เลยถูกคนในห้องแอนตี้น่ะ"

"จริงๆ มันก็ไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่โตอะไรเลยนี่"

เอมิกาเลิกคิ้วด้วยความงุนงง

"ความรู้สึกร่วม...ล่ะมั้ง..." จู่ ๆ ลัลทริมาก็พูดขึ้นอย่างเหม่อลอย

"พอคนหนึ่งเกลียด ก็พาให้คนอื่น ๆ เกลียดตามไปด้วย สุดท้าย

คนที่อยากจะเข้าไปคุยกับเขาก็จะน้อยลงไปเรื่อย ๆ" เสียงของเด็กสาวสั่น

เล็กน้อยราวกับกำลังเปรียบเทียบเรื่องราวของโกวิทกับตัวเอง

เพราะเธอเองก็มีทั้งเรื่องโกหกและเรื่องปกปิดเพื่อนรักทั้งสองอยู่

เหมือนกัน เรื่อง 'ญาณอาถรรพ์' ของเธอ

"สำหรับเพื่อน 'การโกหก' ถือเป็นความผิดที่ไม่อาจให้อภัยได้

จริงไหม" ลัดทริมาพูดต่อขณะปล่อยความคิดของตนเองให้จมดิ่งลงไปกับ

ความหคหู่ จนเพื่อนทั้งสองคนรู้สึกได้ จึงขยับเข้ามานั่งใกล้ๆ เอมิกาพาดแขน

โอบไหล่ของลัลทริมาเอาไว้ ขณะที่มัณฑินีมองเธออย่างอ่อนโยน "ไม่จริงหรอกลัล ต่อให้เป็นคำโกหกก็ตาม ถ้าเป็นเพื่อนกันจริง

ก็ต้องอภัยให้เพื่อนสิ" มัณฑินีพูด

:ใช่แล้ว เพื่อนที่คอยจะจับผิดและทับถมกันน่ะไม่เรียกว่าเพื่อน

หรอก ความผูกพันน่ะไม่ใช่แต่สักแต่ว่าจะพูดซักหน่อย มันอยู่ที่การกระทำ

ต่างหาก สำหรับฉันไม่ว่ายัยนีหรือลัล ถ้าทำอะไรผิดไปฉันก็พร้อมที่จะ

ให้อภัยเสมอ"

เอมิกายึดอกขึ้นมาอย่างภูมิใจ

คำพูดที่ดูลึกซึ้งเสียจนไม่น่าเชื่อว่าจะออกมาจากปากของเอมิกา

สาวห้าวประจำกลุ่ม ทำเอาลัลทริมายิ้มกว้างรีบปาดน้ำตาซึ่งกำลังเอ่อคลอ

ออกมา แล้วกุมมือเพื่อนรักทั้งสองเอาไว้แน่น

"ตั้งแต่คบกันมา ฉันเพิ่งเห็นแกพูดจาเข้าหูก็วันนี้ล่ะยัยเอม"มัณฑินีรีบแซวเอมิกาแก้เขิน ทั้งๆ ที่ตนเองก็ซื้งจนตาแดงแล้ว

เหมือนกัน

"มิน่านายถั่วงอกถึงมาสารภาพรัก ที่แท้ก็มองเห็นตัวตนที่แท้จริง

ของแกออกนี่เอง"

"ยัยนี!!! วันนี้แกกับฉันได้มีเรื่องกันแน่ๆ"

เอมิกากระโจนข้ามหน้าลัลทริมาไปคว้าผมเปียของมัณฑินีแต่ก็

ไม่ทัน เด็กสาวรีบเผ่นออกมาพลางแลบลิ้นปลิ้นตาล้อเพื่อนสาวก่อนจะ

วิ่งนำหน้าขึ้นไปยังตึกเรียน

*ไหนบอกว่าพร้อมที่จะให้อภัยไง ยัยขี้โม้ ว่าแต่วันนี้แกจะไม่ลอก

การบ้านหรือไง ช้าเตี๋ยวก็ไม่ทันหรอก" มัณฑินีตะโกนก่อนจะวิ่งนำขึ้น

ห้องเรียนไป ปล่อยให้ลัลทริมาหัวเราะอย่างขบขันก่อนจะเดินตามเอมิกา

ซึ่งวิ่งตามมัณฑินีขึ้นตึกเรียนไปด้วยหัวใจพองโตขึ้นมา

"ลัล รีบไปจองที่กินข้าวเถอะ เดี๋ยวราดหน้าร้านป้าคิวจะยาว" เอมิกา

รีบสะกิดบอกลัลทริมาที่นั่งอยู่ด้านหน้า พอดีกับเสียงออดของโรงเรียน

ดังขึ้นมาพอดี

ห้องเรียนที่เมื่อครู่เงียบสนิท ก็ดังอื้ออึงไปด้วยเสียงเลื่อนเก้าอี้และ

เสียงคุยจอแจขึ้นมาในทันที ลัลทริมารีบกัมหยิบกระเป๋าสตางค์จากลิ้นชัก

วางของใต้โต๊ะแล้วเรงผีเท้าเดินตามเพื่อนอีกสองคนไปติดๆ แวบแรกที่เดิน

ออกไปรวมกับเพื่อนตรงระเบียงทางเดิน เธอได้เหลือบเห็นร่างสูงโปร่งของ

เด็กหนุ่มผมสีดำ ที่ไม่ว่าจะอยู่ไกลแค่ไหนบรรยากาศเย็นยะเยือกรอบๆ ตัว

ของเขาก็ยังแผ่มาถึงเธอได้อยู่เสมอๆ

การิน...จริงสิ ตั้งแต่เช้า ยังไม่เห็นมาเข้าเรียนเลยนี่

"นี่ๆ ดูสิ เหมือนงานเลี้ยงเลยนะ"

ลัลทริมาสะดุ้งเมื่อมัณฑินีหยุดเดินและสะกิดให้เธอดูอะไรบางอย่าง

ภายในห้องข้าง ๆ ซึ่งเอมิกาเองก็ดูสนใจไม่น้อยจนเหมือนจะลืมเรื่องดิวร้าน

ราดหน้าไปแล้ว

"นั่นปาริชาตนื่ ลองถามดูดีกว่า" พูดจบเอมิกาก็ทำท่าบุ้ยใบ้ กวักมือ

เรียกเพื่อนเก่าออกมาจากห้อง ซึ่งท่าทางของเด็กคนนั้นเมื่อเห็นลัลทริมา

ได้ต่างไปจากคนอื่นๆ สักเท่าไหร่นัก "นี่ๆ ห้องของเธอจัดงานอ

"อ๋อ...วันนี้วันเกิดโกวิทน่ะ พวกเราก็เลยจะจัดงานเลี้ยงเล็กๆ

เด็กสาวดอบพลางเหลือบมองลัลทริมาครู่หนึ่ง

กเซอเนี่ยนะจัดงานวันเกิดให้โกวิท จริงดิ" เอมิกาเลิกคิ้วเหมื

ไม่เชื่อ

นะสิ ได้ยินมาว่า...เอ่อ...พวกเธอไม่ค่อยซอบเขาสักเท่าไห

มัณฑินีเสริม

"แหม ก็เรื่องนั้นแหละ พวกเรามาคิดๆ ดูแล้วก็ทำเกินไป ก็เลย

ดุยกันว่าวันนี้จะเลี้ยงวันเกิดขอโทษเขา จริงๆ ฉันก็ไม่ได้โกรธอะไร

เป็นการส่วนตัวหรอกนะ"

เด็กสาวมองซ้ายมองขวา ก่อนจะขยับเข้าใกล้ๆ มัณฑินี "แต่เธอก็

รู้ พวกหัวโจกห้องฉันไม่ชอบให้ใครแตกแถว"

"อ้าว!!! เพื่อนเธอเหรอ"

เสียงเด็กหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลังจนปาริชาตสะดุ้งเฮือก

หันไปมองเพื่อนร่วมห้องอย่างเกรงใจ

"ชวนมากินด้วยกันติ พวกเราซื้อของกินมาตั้งเยอะ คนยิ่งเยอะยิ่ง

สนุกนะ" เด็กหนุ่มยิ้มกว้างอย่างเป็นมิตร

ลัลทริมามองหน้าเอมิกาและมัณฑินี รู้ดีว่าทั้งคู่คงอยากจะร่วม

ลังสรรค์กับเพื่อนเก่า หากถ้าเธอเข้าไปร่วมด้วย ทั้งห้องคงจะพาลกินอะไร

ไม่ลงเสียเปล่าๆ

"เอ่อ...เธอสองคนเข้าไปเถอะ เดี๋ยวฉันลงไปหาอะไรกินก่อนนะ"

ลัลทริมาตัดสินใจขอตัวออกมาก่อน

อยู่น่ะ"

"อ้าว ทำไมล่ะ มาด้วยกันหมดนั่นล่ะ ชวนแล้ว อย่าปฏิเสธให้

เสียน้ำใจสิ"

เด็กหนุ่มหันมามองลัลทริมาเป็นแกมบังคับ แล้วหันไปตะโกนบอก

เพื่อนในห้อง "เฮ้ย! พวกเรา มีคนมาเพิ่มอีก 3 คน"

"เอาไงดีลัล"

เอมิกากระซิบถาม

ผิดคาด ไม่มีสายตาเย็นชาเหมือนที่เคยเป็น ทุกคนในห้องต่างส่งยิ้ม

ให้เธอ นักเรียนหญิงสองสามคนเดินเข้ามาหาพวกเธอทั้งสามคน พร้อมกับ

ส่งจานกระดาษซึ่งเทมันฝรั่งทอดใส่เอาไว้กับน้ำอัดลมให้คนละกระป้อง

ด้วยสถานการณ์ที่ยากจะปฏิเสธ ทั้งสามจึงตกลงใจเข้าไปร่วมปาร์ตี้วันเกิด

ของโกวิท

ฮิ ฮิ ฮิ...ดี แกนี่ล่ะ ที่เราอยากให้มาเห็น

ฮ่า ฮ่า ฮ่า มาก็ดีแล้ว แกเตรียมตัวดูเรื่องสนุก ๆ ได้เลย ยัยแม่มด

เสียงหัวเราะเสียดแทงหัวใจให้ต้นแรงดังขึ้นในหัวของลัลทริมา

เมื่อเธอรับจานกระดาษและกระป้องน้ำมา ราวกับมีบรรยากาศอันน่าอึดอัด

โอบล้อมร่างกายเอาไว้ จนเด็กสาวเริ่มรู้สึกเหมือนไม่มีอากาศหายใจ

บรรยากาศรอบตัวเย็นยะเยือกจนขนลุกวาบที่ตันแขน

ความรู้สึกนี้ติดอยู่ในหัวของเด็กสาวขณะที่เธอและเพื่อนเดินแหวก

วงล้อมของนักเรียนในห้อง เข้าไปใกล้ๆ กับโต๊ะซึ่งมีร่างของเด็กชายผอมบาง

ที่เจอเมื่อเช้านั่งอยู่ โกวิทกัมหน้านิ่ง ใบหน้าขาวซีดนั้นผอมตอบ เส้นผมที่

ยาวหยักตกเล็กน้อยเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ เบื้องหน้ามีเด้กก้อนโต ฉาบหน้า

ไว้ด้วยครีมสดสีชาว มีตัวอักษรเขียนด้วยแยมสีแดงสดว่า "Happy Birthto Kowit"'ณฑ์นีกระเข้าให้ลัลทริมาฟัง ในขณะที่เอมิกาหยิบขนมในจานกิ

ยัยแม่มด! แกก็เข้ามาร่วมกับไอ้พวกปลิ้นปล้อนนี้ดูถูกฉันด้วย

มคิดที่ไหลเข้ามาในหัวทำเอาลัลทริมาพลั้งปากออกไปโดย

พรู้ตัวหลังจากเหลือบไปสบตากับเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงหน้า แต่ยังไม่ทัน

ได้พูดอะไรมากไปกว่านั้น เสียงเพลง Happy Birthday ก็ดังขึ้นทั่วทั้งห้อง

นักเรียนในห้องด่างพากันตบมือร้องเพลงอย่างสนุกสนาน ในระหว่างที่

กลุ่มซึ่งดูจะเป็นหัวโจกได้เดินเข้ามาล้อมโกวิทเอาไว้ ในมือบางคนถือพลู

กระดาษเตรียมยิงฉลอง และเมื่อจบเพลง เด็กหนุ่มซึ่งเดินมาชวนลัลทริมา

ในตอนแรกก็ชูพลุกระดาษขึ้นสูง แล้วตะโกนเสียงดังขึ้นมา

"เอ้า...ฉลองวันเกิดให้ ไอ้ขี้โม้ กันได้แล้ว"

ซึ่งดูเหมือนจะมีสีหน้าไม่ต่างกัน เมื่อสิ้นเสียงพลุ นักเรียนชายที่ยืนล้อม

คำพูดของเขาทำเอาลัลทริมาขนลุกวาบ มองหน้าเอมิกาและมัณฑินี

โกวิทอยู่ก็คว้าปากกาเมจิกแท่งใหญ่ออกมา แล้วเริ่มละเลงเขียนลายเส้น

ลงบนเนื้อตัวของโกวิทที่พยายามกัมหน้าลงกับโต๊ะด้วยความสนุกสะใจ

"จะก้มหน้าหนีไปไหน ไอ้ขี้โม้" เด็กหนุ่มอีกคนกระชากผมของโกวิท

จนหน้าของเขาเงยขึ้น พอดีกับน้ำอัดลมจากกระป้องราดลงบนใบหน้า

ลงสัยจะเขินมั้ง"

อย่างสบายใจ

"อ๊ะ..."

ของเขาพอดี น้ำหวานซึ่งอัดแน่นไปด้วยโซไหลเข้าตาจนเด็กหนุ่มร้องลั่น

สะบัดตัวหนี

ฮิฮิฮิดูไว้ชะยัยแม่มด...

ฮ่า ฮ่า ฮ่า ครั้งต่อไปจะเป็นตาของแกสำหรับแก ยัยแม่มด แกต้องเจอหนักยิงกว่านแน่ๆเสียงหัวเราะเย้ยหยันประดังเข้ามาในหัวของลัลทริมาจนเธอทรุดลง

กับพื้น คลื่นไส้จนแทบอยากอาเจียน รู้สึกได้ถึงคลื่นของความเกลียดที่

รุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ และความน่ากลัวของจิตใจที่โหดร้าย เพื่อนนักเรียนในห้อง

ที่ตอนแรกแค่ดูอยู่ห่าง ๆ แต่ตอนนี้บนใบหน้าของพวกเขาเริ่มปรากฎรอยยิ้ม

เย็นชา สะใจและสนุกไปกับการกลั่นแกลังครั้งนี้

"เฮ้ย! พวกนาย แกลังกันแรงไปแล้วนะ"

เอมิกาซึ่งไม่อาจทนดูได้อีกต่อไปขว้างจานขนมทิ้ง ทำท่าจะเดิน

เข้าไปห้าม แต่กลับถูกปาริชาตกับมัณฑินีรีบรั้งเอาไว้อย่างรวดเร็ว

"จะบ้าเหรอเอม พวกนั้นมีตั้งเยอะ ขืนไปยุ่งมีหวังเจ็บตัวแหงๆ"

ปาริชาตหน้าเสีย

"แล้วเธอจะยืนดูอยู่อย่างนี้รึไง...นี่เธอรู้อยู่แล้วใช่ไหมว่ามันจะต้อง

เป็นแบบนี้"

"ฉะ....ฉันไม่รู้เรื่องอะไรสักหน่อย แล้วขืนฉันลองเข้าไปห้ามพวกนั้น...

ฉันนี่ล่ะจะซวยเป็นรายต่อไปแน่ ๆ"

เด็กสาวรีบสะบัดมือออกจากเอมิกา ไปยืนรวมกลุ่มเพื่อนๆ ที่กำลัง

มุงดูกระบวนการทรมานโกวิทซึ่งยังดำเนินต่อไป "ลัล!!! เป็นอะไรหรือเปล่า"

มัณฑินีที่เพิ่งสังเกตเห็นอาการของเพื่อนสาว รีบเข้าช่วยพยุงลัลทริมา

ให้ลุกขึ้น

"เอม! มาดูลัลก่อน"

ท่ามกลางเสียงโห่ร้องอย่างสะใจ โกวิทดิ้นจนตกลงมาจากเก้าอี้

นั่งคุดอู้อยู่กับพื้นห้อง และยังไม่ทันได้ตั้งตัว ถังขยะใบใหญ่หลังห้องที่เริ่ม

ส่งกลิ่นเหม็นเน่าก็ถูกเทลงมาตรงศีรษะของเขา ทำให้พวกเศษขยะเหล่านั้น

เปรอะเปื้อนติดตามเนื้อตัว หัวและเสื้อนักเรียนที่เปียกแฉะของเด็กหนุ่ม

อย่างน่าเวทนา

"โอ๊ะ...โทษทีว่ะ ดูเหมือนพวกฉันจะลืมเอาขยะไปทิ้งหลายวัน

ไปหน่อย แต่มันก็เหมาะกับแกแล้วนี่เนอะ ไอัขยะ! ฮะ ฮะ สุขสันต์วันเกิดนะเว้ย"

"เสื้อเปื้อนหมดแล้ว ถอดเหอะ ฮะๆ" สิ้นเสียงเด็กหนุ่มกับเด็กสาว

คนก็เดินเข้าไปมตึงเสื้อนักเรียนของโกวิทจนกระดุมหลุด ก่อนลงมือกร

เนื้อยึดตัวในออกมาอีกตัวทำให้โกวิทหงายหลังลงไปนอนกองอยู่กับพื้น เผยให้

นอกเปลือยเปล่า ที่ผอมแห้งเห็นกระดูก แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนซึ่

ตรงนั้นนิ่งเงียบไปได้อย่างฉับพลัน กลับเป็นรอยกรีดรูปดาวห้าแฉกก

บนหน้าอก ที่เริ่มปริออกจนมีเลือดซึมออกมา

"อะ...อะไรกันวะ! ไอ้โรคจิต นี่ทำอะไรของแก"

หนุ่มคนเดิมรีบขว้างเสื้อใส่หน้าของโกวิท ขณะเหลือบไป

หยื่อในตอนแรกซึ่งได้แต่กัมหน้ารับการกลั่นแกล้ง กำลังลัวงอะ

บางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกงของตัวเองอย่างช้าๆยัยแม่มด ดูซะ ฉันกำลังจะไปที่ที่ไม่มีแก ไม่มีไอ้พวกเลวพวกนี้ ไป

ในที่ที่ดีกว่านี้

เสียงของโกวิทกรีดร้องอยู่ในหัวของลัลทริมาจนเธอสั่นไปทั้งตัว

'อย่านะ...' เธออยากตะโกนห้าม แต่เสียงกลับไม่ยอมออกมาตามที่หวัง

มืออันสั่นเทาของโกวิทกำคัตเตอร์อันใหญ่ไว้แน่น มืออีกข้างหยิบ

โทรศัพท์มือถือขึ้นมา ในเวลาเดียวกันกับที่มีเสียงร้องเตือนว่ามีข้อความ

ถูกส่งเข้ามา เด็กหนุ่มเหลือบมองข้อความบนมือถือครู่หนึ่งแล้วสีหน้าที่

เหมือนหมาขี้แพ้ในตอนแรกก็ฉาบเอาไว้ด้วยรอยยิ้มที่เย็นยะเยือก ดวงตา

ที่แสบแดงกลอกไปมา จ้องมองเพื่อในห้องอย่างอาฆาตแค้น จ่อปลาย

คัตเตอร์ที่แหลมคมไปทางคนนั้นทีคนนี้ที

"ไอ้บ้า แกมันบ้าไปแล้วแน่ๆ วางมีดลงซะ ไม่งั้นแกได้เจ็บตัว

มากกว่านี้แน่"

หัวโจกในห้องตะโกนกร้าวแต่ก็ไม่กล้าพอที่จะเดินเข้าไปใกล้ๆ

วงล้อมของนักเรียนในห้องแหวกออกอย่างรวดเร็ว เอมิกาและมัณฑินีเอง

ก็รีบพยุงลัลทริมา ขยับออกมาให้อยู่ในระยะปลอดภัย แต่ก็ไม่กลัวจนลืม

ที่จะวิ่งหนีออกไปนอกห้อง

"นึ... หึ ...หึ งานเลี้ยงดูน่าสนุกดีนี่หว่า ขอฉันร่วมด้วยคนได้ไหม"

เสียงหัวเราะเย็นยะเยือกและเย้ยหยันดังขึ้นจากด้านหลังสุด เสียง

ที่เพียงได้ยินไกลๆ ก็ทำเอาลัลทริมารู้สึกปั่นป่วนในท้อง แม้แต่ทุกคนใน

ห้องก็ยังขยับออกแหวกทางให้กับร่างสูงโปร่งที่เหมือนมีไอเย็นที่ดำทะมึน

โอบล้อมเอาไว้เดินผ่านเข้าไปยังโกวิทอย่างง่ายดาย "

การิน!

"แก! การิน" โกวิทกัดฟัน จ้องหน้าการินที่กำลังมองเขาด้วยสายตา

ราวกับกำลังมองมดปลวกตามพื้นตัวหนึ่งเท่านั้น

"เอ้า...จะถือเอาไว้เฉยๆ ทำไม มีดน่ะ หึ...หึ หึ...หึ เร็วสิ ทำให้

ฉันหายเบื่อหน่อย อยากจะละเลงเลือดใครฉลองวันเกิดตัวเอง ก็จัดการ

เลยเซ่"

การินถลึงตาใส่โกวิท แสยะยิ้มจนเห็นฟันขาว ก่อนจะกวาดตามอง

คนที่อยู่รอบๆ ซึ่งต่างก็สะท้านกับสายตาอันน่าขยะแขยงถึงขีดสุดคู่นั้น

"คราวหน้าพวกนาย จัดให้ฉันบ้างก็ได้นะ"

"การิน...ก็คือการินวันยังต่ำ มาตอนนี้ ฉันอิจฉานายจริงๆ"

สายตาซึ่งเคยเกรี้ยวกราดของโกวิทเปลี่ยนไปในทันที รอยยิ้ม

อันเศร้าสร้อยปรากฏบนใบหน้าที่เปรอะไปด้วยขยะและน้ำอัดลม สีหน้า

ของเขาดูหวาดหวั่น และว่างทั้งร่างของเด็กหนุ่มซึ่งมีรอยแผลรูปดาวบน

หน้าอกก็สั่นสะท้าน

ไอเย็นระลอกใหญ่ไหลมากระทบโสตประสาทของลัลทริมาเข้าอย่าง

จัง ราวกับจะล่วงรู้ได้ถึงความคิดในชั่วเสี้ยววินาทีของโกวิท ลัลทริมาตะโกน

ลั่น สะบัดมือออกจากเอมิกาและมัณฑินี กระโจนผ่านการินเข้าไปหาโกวิท

ที่กำลังยกแขนขึ้นจรดปลายดัดเตอร์สีเงินลงตรงลำคอของตนเอง ก่อนจะ

ออกแรงกด และลากมีดเลือนเนื้อของตนเองเป็นแนวขวาง

"หยุดนะ!!! อย่า!!"

ทันขาดคำ ของเหลวอุ่นๆ สีแดงสดก็สาดเข้ามาตรงใ

ทริมา ละอองเลือดที่ส่งกลิ่นคาวและรสเค็มแปลกๆ กระเด็นเข้าปากของเธออย่างพอดิบพอดี ดวงตาที่เบิกโตประสานกับดวงตาของเด็กหนุ่ม

ที่เบิกกว้างด้วยความเจ็บปวด ร่างของเขาอาบไปด้วยเลือดซึ่งไหลทะลัก

ออกมาตามแรงสูบฉีดของหัวใจ ก้อนเนื้อที่ยังไม่หยุดทำงาน

ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของนักเรียนที่พากันวิ่งหนีออกไปนอก

ห้องด้วยความกลัว โกวิททรุดลงนั่งคุกเข่า หัวเราะออกมาทั้งๆ ที่ลำคอ

เต็มไปด้วยเลือดไหลกบปากอยู่ตรงหน้าลัลทริมา

"ไอ้โง่...ถ้ากล้าขนาดนี้ ทำไมไม่จัดการเชือดไอ้พวกนั้นเลยเล่า"

การินขยับเท้าหนีกองเลือดที่ไหลเข้าไปใกล้ เหลือบมองโกวิทโดย

ไม่มีทีท่าว่าจะเข้าไปช่วย

"กะ...แก...ต่างหาก...ทะ...ที่โง่...ค่อก"

โกวิทแสยะยิ้มที่อาบด้วยเลือด พยายามพูดกับการินทั้ง ๆ ที่ร่างกาย

เริ่มกระตุก

"ฉันจะไม่ทน...อยู่ในโลกเน่าเหม็นแบบแก...ฉันกำลังไปโลกใหม่...

ท่านผู้ปลดปล่อย....เลือกฉันแล้ว ฮะ ฮะ..."

พูดจบโกวิทก็ทรุดลงนอนกับพื้น ดิ้นด้วยความทรมานจากบาดแผล

และเลือดที่ไหลเข้าหลอดลมจนเริ่มหายใจติดขัด ลัลทริมาคลานเข้าไปหา

เด็กหนุ่มด้วยความตกใจ ทั้งๆ ที่รู้ว่าเธอไม่อาจทำอะไรไปได้มากกว่าการ

เฝ้าดู ในตอนนั้นเองลัลทริมาก็ได้ยินเสียงดรางแปลกๆ ออกมาจากลำคอ

ของโกวิท ที่ใบหน้าอาบเอาไว้ด้วยความพึงพอใจจนน่าขนลุก

"Happy Birthday to Me, Happy Deathday to Me....ฉัน...จะไม่

ตายอย่างไร้ค่า"

แล้วร่างของเด็กหนุ่มก็กระตุกแรงขึ้นมาจนกระทั่งแน่นิ่งไปต่อหน้า-

ต่อตาลัลทริมา ท่ามกลางความตกใจและงุนงง เด็กสาวซึ่งได้มองเห็นอะไรบางอย่างปรากฎขึ้นตรงหน้าเพียงชั่วเสี้ยววินาทีที่โกวิทสิ้นลม มัน

ลือเาดำประหลาดที่ใหลออกจากร่างของเขาราวกับวิญญาณ พวยพุ่ง

ก่อตัวเป็นกลุ่มก้อนเหนือร่างไร้ลมหายใจของเขา ก่อนจะสลายหายไป

เพียงชั่วพริบตา

...น่ะ...นี่มันเรื่องอะไรกัน"

ลัลทริมาร้องไห้ออกมาด้วยความกลัว หันกลับไปมองการินที่

ยืนค้ำหัวเธออยู่เบื้องหลัง ซึ่งกำลังแสยะยิ้มอย่างน่าขนลุก หัวเราะในลำคอ

แบบที่ชอบทำ แล้วการินก็กัมหน้าลงมาจนจมูกแทบชนกัน จ้องเข้าไปใน

ตาที่แดงก่ำของลัลทริมาและกระซิบด้วยเสียงที่ชวนให้คลื่นไส้

"แค่นี้ยังสนุกไม่พอหรอกนะ ไหน...ลองทำให้มันสยองและนองเลือด

กว่านี้อีกหน่อยสิ ยัยแม่มด หึ...หึ หึ...หึ"

ตัดจบ

ผิดถูกยังไงติชมได้นะคะกดไลท์คอมเม้นต์ให้ด้วยนะคะฝากรีวิวให้ด้วยนะ💜💜

ความคิดเห็น