email-icon facebook-icon Line-icon

รบกวนทุกท่านด้วยนะคะ ><

Wolf Glamour - EP 14 เป็นหมาอีกครั้ง (2)

ชื่อตอน : Wolf Glamour - EP 14 เป็นหมาอีกครั้ง (2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ค. 2564 19:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Wolf Glamour - EP 14 เป็นหมาอีกครั้ง (2)
แบบอักษร

เวอชั่นเต็มจิ้มค่า 

 

จิ้ม
0
0
0
.

 

 

เธอก็ทำหน้าเหมือนถูกผีหลอก ถดตัวกลับเข้าห้องแล้วชี้นิ้วมาหาผมแบบหวาดๆ ทำสีหน้าเหมือนกำลังจะสื่อว่า ‘ซวยแล้ว’ 

ใช่เลย ซวยรอบที่ล้านแปดของผมและของเธอ 

“โฮ่ง” 

ผมทำหน้าเซ็งๆ เหม็นเบื่อใส่เซน่า ก่อนจะก้มลงคาบถุงพลาสติกสีดำที่ผมรักษาไว้สุดฤทธิ์แล้วเดินนวยนาดเข้าห้องไปแบบไม่รอเจ้าของเชิญ 

จนเหมือนเจ้าของห้องจะตั้งหลักได้ เลยรีบปิดประตูห้องตัวเองแล้วเดินตามผมเข้ามาเพื่อพยายามจะคุยกับ… หมา 

“เดี๋ยวก่อนนะพี่ไวล์ด เมื่อกี้ก่อนออกไปพี่กลับร่างเดิมแล้วนี่คะ ทำไมพอผ่านมาได้ยังไม่ถึงชั่วโมง พี่กลายเป็นหมาอีกแล้วละ?” 

“โฮ่ง” 

ผมเห่าตอบเบาๆ แล้วส่ายหน้าเอือม ถ้าเธอย้อนถามผมขนาดนี้แสดงว่าเธอก็ไม่รู้สาเหตุเหมือนกัน 

“โอย แย่แล้ว ทำไงดีๆๆ มัมก็กำลังนอนอยู่แน่ๆ โทรไปก็เป็นการกวนเวลานอน แถมพรุ่งนี้มัมกับป๊าก็จะเดินทางไกลด้วยเนี่ย” 

ผมเห็นเธอเดินวนไปวนมาแบบเครียดๆ พลางทึ้งหัวตัวเองแล้วบ่นไปด้วย ส่วนผมก็ไปประจำตำแหน่งเดิมคือโซฟาตัวนุ่มกลางห้องที่ผมว่ามันดูดีสุดละในห้องไซส์กลางแบบสองห้องนอน หนึ่งห้องน้ำแบบนี้ 

“หรือฉันจะลองคาถานั่นอีกทีดีนะ” เหมือนเธอจะนึกอะไรได้ เลยหยุดอยู่กับที่ แล้วหันมาทำตาวิบวับใส่ผมจนคนโดนมองเสียวไส้ 

ยัยนี่จะลองของหรือเล่นไสยศาสตร์อะไรกับผมอีกรึเปล่า? 

“บรู้ว?” 

ผมทำหน้างงๆ เมื่อเห็นเธอเดินย้อนเข้าไปในห้องครัวด้วยความเร่งรีบ แล้วกลับออกมาพร้อมมีดอันเล็กๆ เล่มหนึ่ง ผมถึงกับเด้งตัวออกจากโซฟาเตรียมหนีแทบไม่ทัน 

เชี่ยยยยย เธอจะกินผมรึเปล่าเนี่ย ผมไม่ใช่พวกเงือกนะที่กินเนื้อแล้วจะทำให้อายุยืนนะ 

“ใจเย็นๆ อย่าเพิ่งหนีน้องไปซิคะพี่ไวล์ด น้องไม่ได้จะทำอะไรแปลกๆ อีกน้า” เจ้าของร่างบางส่งเสียงหวานออกมาล่อผม แต่ผมงี้เดินถอยหนีไปฝั่งตรงข้ามเธอแบบไม่ไว้วางใจ 

“โธ่ พี่ไวล์ดคะ ใจเย็นๆ ก่อนนะ ฉันเป็นรุ่นน้องที่น่ารักของพี่ ไม่ได้จะฆ่าแกงหรือเอาเลือดมาเซ่นบรรพบุรุษซักหน่อย” 

เธอทำหน้ามุ่ยใส่แบบงอนๆ ก่อนจะเดินตะล่อมเข้ามาใกล้ผมอีก เมื่อเห็นผมจนมุม เธอเลยเริ่มเปิดปากพูดต่อเมื่อเข้ามาใกล้แล้ว 

“พี่อยู่เฉยๆ ได้ไหมคะ นี่ฉันก็ต้องเสียสละเลือดฉันเพื่อลองคาถานั่นเหมือนกันนะ ไม่งั้นฉันก็ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงพี่ถึงจะกลับเป็นเหมือนเดิม” 

อะไรนะ เสียสละเลือดอะไร?? ยิ่งฟังแบบนั้นผมยิ่งนึกสยอง เมื่อเห็นเธอทำใจจิ้มนิ้วเธอจนเลือดไหลซิบออกมาเล็กน้อย ผมก็เตรียมจะกระโดดหนี แต่ก็ไม่ทันเมื่อเธอไวกว่า รีบปามีดออกไปไกลตัวแล้วกระโดดมาคร่อมรวบผมไปกอดไว้แล้วล็อกร่างหมากับพื้น 

“ขอโทษนะคะพี่ไวล์ด” 

เธอขอโทษผมอีกรอบ ก่อนจะเอาเลือดมาจิ้มตรงหน้าผากผมแล้วบริกรรมเหมือนกับคาถาเดิมที่ทำให้ผมกลายเป็นหมา ผมพยายามดิ้นไปมาแบบกลัวผลของมัน แต่ระหว่างที่เจ้าของกายหอมกำลังร่ายคาถาสั้นๆ แล้วหลับตาปี๋อยู่นั้น ผมก็เริ่มรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงของร่างกายตัวเอง 

เมื่ออุ้งเท้ากลับกลายเป็นมือหนาใหญ่คู่เดิมของผมพร้อมกับส่วนอื่นๆ ในร่างกายที่ขยายใหญ่ขึ้นจนเท่าร่างมนุษย์เหมือนเดิมแล้ว ผมก็กระพริบตาปรับภาพที่มองเห็นของตัวเอง ก่อนจะพบว่าเซน่ากำลังคร่อมกอดผมที่นอนราบอยู่บนพื้นแบบหลับตาแน่น ผมเลยยกมือขึ้นไปวางแหมะอยู่บนกลุ่มผมหนานุ่มเป็นลอนอ่อนนั่นเบาๆ 

“… ฉันกลับร่างเดิมแล้ว” 

ผมกระซิบบอกข้างหูเธอเบาๆ เป็นจังหวะเดียวกับที่เซน่าลืบตายกหัวขึ้นมาสบประสานกับดวงตาผมในระยะใกล้เพียงลมหายใจ 

“อ่ะ จริงด้วย แสดงว่าวิธีของฉันได้ผล” 

เจ้าของเสียงหวานฉีกยิ้มกว้างจนนัยน์ตาพราวระยับแบบดีใจมากๆ ก่อนเธอจะพยายามยันร่างตัวเองลุกขึ้นออกจากกายผม 

แต่ด้วยความซุ่มซ่ามรึอะไรก็ตามแต่ หัวเข่ามนของเธอยกผิดจังหวะจนไปสัมผัสกับของสงวนของผมแบบไม่มีอะไรกางกั้นเบาๆ แต่เท่านั้นมันก็ทำให้ผม ‘สะเทือน’ แล้วละ 

ผมถึงกับสูดหายใจแรงซี้ดปากแล้วกลั้นใจเอาไว้ ด้วยความรู้สึกเหมือนเด็กเก็บกดที่ไม่มีทางระบายออก 

“เธอ ระวังหน่อย” ถ้าไม่อยากเสียตัว ผมต่อประโยคนั้นในใจพร้อมรอยยิ้มมาดหมาย 

“อ้ะ ขอโทษค่ะ” 

เธอรีบขอโทษขอโพยเป็นรอยที่สิบของวันได้ แต่เมื่อเธอนำร่างบางออกไปพ้นจากตัวผมที่กำลังยันตัวลุกขึ้นนั่ง เธอก็กรีดเสียงร้องอีกรอบพร้อมตวัดฝ่ามือเข้าเต็มหน้าผมจนหน้าหันไปอีกทาง 

เผียะ!! 

“อะ ไอ้พี่ไวล์ดบ้า!ลามก!!” 

เซน่าหวีดเสียงหลงแบบตกใจจนใบหน้าหวานแดงแปร๊ด มือเรียวเล็กยกขึ้นปิดตาทั้งสองข้างจนมิด ก่อนจะลุกขึ้นวิ่งหนีเข้าห้องไปแล้วปิดประตูตามมาดังปัง 

ผมที่กำลังงงๆ ตกใจกับการถูกตบด้วยแรงมือนุ่มๆ นั่น ถึงกับรีบก้มลงมองท่อนล่างของตัวเองที่กำลังตั้งตระหง่านทำมุมฉากกับพื้นโลก 

“ชิท” 

ผมยกมือลูบหน้าตัวเองแบบปลงตก เริ่มอายแทนยัยเด็กน้อยนั่นขึ้นมาตงิดๆ 

เป็นมนุษย์หมาป่าในโลกความจริงมันไม่ง่ายเลย เมื่อกลายร่างกลับไปกลับมาแล้วไม่มีเสื้อผ้าติดมาด้วยแบบนี้อ่ะน่ะ เฮ้อ 

แต่นั่นแหละ ที่เป็นแบบนี้เพราะยัยนั่นล้วนๆ! 

Wild’ s Talk Ended 

——————— 

จะได้อยู่ด้วยกันแล้วค่ะ ใกล้แล้ววว 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว