ลงจบเรื่องแล้วถึงจะติดเหรียญนะคะ ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนค่า

บทที่7 ไม่รู้ตัว

ชื่อตอน : บทที่7 ไม่รู้ตัว

คำค้น : มนต์มณี

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 34.2k

ความคิดเห็น : 28

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.พ. 2562 16:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่7 ไม่รู้ตัว
แบบอักษร

บทที่****7  ไม่รู้ตัว

“เป็นไงบ้างหมอ”

เสียงเข้มทรงอำนาจที่ดังขึ้นก่อนที่เจ้าของจะมาปรากฏตัวตรงหน้าทำให้หมอหนุ่มที่เพิ่งเช็ดตัวให้คนไข้เสร็จลอบถอนหายใจอย่างหน่ายๆกับท่าทีของผู้มีอิทธิพลไปเกือบทั่วโลกที่ดูจะเป็นห่วงคนไข้เหลือเกินเพราะพอเมื่อเวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมงตามที่กำหนดไว้  เจ้าตัวก็เดินพรวดพราดเข้ามาถามอาการของร่างบางทันที

“ผมฉีดยาและเช็ดตัวให้แล้วครับ ตอนนี้ไข้ลดลงแล้วแต่ต้องให้พักผ่อนมากๆและทานยาให้ครบตามที่หมอจัดไว้ ประมาณ 1 อาทิตย์ก็หายดีครับ”

หมอหนุ่มที่บอกอาการของคนไข้ในขณะที่เก็บอุปกรณ์ไปด้วยเมื่อตนทำงานเสร็จแล้ว

“อืม”

“อ้อ ในระหว่าง 1 อาทิตย์นี้งดกิจกรรมอย่างว่าก่อนนะครับ”

เอ่ยบอกกลับมาเฟียผู้มีชื่อเสียงด้านความโหดที่มีน้อยคนนักจะกล้าต่อกรด้วย  ไม่ใช่ว่าเขาไม่กลัวแต่สงสารคนไข้ตัวเล็กที่โดนมาหนักไม่ใช่น้อยเพราะตอนที่เช็ดตัวให้เขาเห็นรอยรักเขียวเป็นจ้ำแทบทุกตารางนิ้วบนร่างบาง  แถมช่องทางด้านหลังยังฉีกขาดอีกและมันก็เป็นสาเหตุให้คนตัวเล็กเป็นไข้จนช็อกไปอย่างนี้

“ทำไม!”

ถามเสียงเข้มอย่างฉุนเฉียว  เรื่องอะไรมาสั่งเขาอย่างนี้วะ

“เพราะว่าช่องทางด้านหลังฉีกขาดและอาจอักเสบได้ถ้าโดนทำอะไรรุนแรงอีกทั้งที่แผลยังไม่หายสนิท  และอาจทำให้ติดเชื้อจนอันตรายถึงชีวิตได้นะครับ”

“ร้ายแรงขนาดนั้นเลยหรือไง”

ถามเสียงเครียดเพราะเป็นห่วงกระต่ายน้อยที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงใบหน้าซีดขาวเริ่มมีสีเรื่อแต่ก็ยังน่าเป็นห่วงสำหรับเขาอยู่ดี  แต่แค่คิดว่าจะไม่ได้กินกระต่ายเนื้อหวานนี่นานขนาดนั้นก็แทบคลั่งแล้ว  แล้วเขาจะห้ามใจตัวเองไหวเหรอ

“ครับ ถ้าไม่ทำตามที่หมอสั่งน่ะ ผมขอตัวก่อนนะครับ”

พูดจบก็รีบเดินออกจากห้องทันที ขืนอยู่ต่อนานกว่านี้เขาคงได้โดนมาเฟียเล่นงานแน่  ที่จริงอาการของคนตัวเล็กไม่ได้หนักถึงขนาดนั้นหรอกแต่เพราะเขาเห็นใจอีกคนที่ดูเหมือนจะโดนบังคับมากกว่าเต็มใจเพราะตอนที่เขาเช็ดตัวให้คนตัวเล็กเพ้อออกมาเพราะพิษไข้  หมอหนุ่มหันกลับไปมองบนชั้นสองที่เขาเพิ่งลงมาจากห้องนอนที่เข้าไปรักษาให้คนตัวเล็กมา  เพราะรู้สึกถูกชะตาตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นและก็สงสารที่หนุ่มน้อยดูไร้เดียงสาต้องมาอยู่ในมือของคนน่ากลัวอย่างราฟาเอล   เคลย์ตัน คงไม่มีใครไม่รู้จักคนคนนี้แน่เพราะแม้จะเป็นมาเฟียต่างชาติแต่ตอนนี้ราฟาเอลเริ่มเข้ามามีอิทธิพลในไทยมากขึ้นเพราะธุรกิจหลายประเภทที่เจ้าตัวเข้ามาเปิดตลาดที่นี่ล้วนแต่ประสบผลสำเร็จเป็นอย่างดี และก็มีอิทธิพลด้านมืดมากพอที่จะไม่มีใครกล้าเข้าไปยุ่งด้วยเลยล่ะ

“โชคดีนะครับ”

พูดเสียงเบาราวกระซิบก่อนจะขับรถของตนออกจากคฤหาสน์หลังใหญ่ที่มีการคุ้มกันอย่างแน่นหนาสมฐานะเจ้าของ

หลังจากที่หมอที่ตนเรียกมารักษากระต่ายน้อยออกไปแล้ว  มาเฟียหนุ่มเจ้าอารมณ์ก็ได้แต่ฮึดฮัดกับตัวเองอย่างขัดใจ แต่เพียงไม่นานก็หันไปสนใจร่างบางบนเตียงแทน

“กระต่ายน้อย หายไวๆล่ะรู้ไหม”

มือหนาเกลี่ยใบหน้าเนียนเบาๆ  เจ้าตัวคงไม่รู้หรอกว่ากริยาที่ตนแสดงออกมาตอนนี้มันดูอ่อนโยนจนเหมือนไม่ใช่มาเฟียจอมโหดเลยด้วยซ้ำ  แต่เพียงไม่นานมือแกร่งก็เลื่อนออกจากร่างบางราวกับโดนของร้อน

“เป็นอะไรไปวะ”

พึมพำถามตัวเองอย่างไม่เข้าใจสิ่งที่ตนกำลังทำอยู่

“ก็แค่เด็กแก่แดด”

ใช่ แค่เด็กแก่แดดที่เขาจับมาสั่งสอนก็แค่นั้น ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่านั้น อีกไม่นานเขาก็คงเบื่อร่างขาวๆนี่  และเมื่อถึงเวลานั้นอันดาก็แค่ของเก่าที่ต้องทิ้งเท่านั้น  คิดอย่างสับสนแล้วก็เดินออกจากห้องอย่างฉุนเฉียว


“อื้อ!”

เสียงครางจากร่างที่นอนหลับมาเป็นเวลาหลายชั่วโมงเรียกให้คนที่นั่งอยู่ใกล้ๆรีบลุกไปดูคนของเจ้านายทันที

“คุณ คุณคะเป็นอย่างไรบ้างครับ”

“น้ำ”

เสียงแหบแห้งเอ่ยบอกคนที่ตนไม่รู้จัก

“นี่ค่ะ ค่อยๆทานนะครับ”

บอกพรางช่วยประคองแก้วน้ำให้คนที่เพิ่งฟื้นเพราะดูเหมือนว่ามือเล็กนั่นจะยังไม่ค่อยมีแรงนัก

“คะ คุณ”

“จินครับ แล้วคุณล่ะชื่ออะไร”

“คุณจิน ผม”

“เรียกแค่จินก็พอครับ”

พ่อบ้านหนุ่มที่ชื่อจินรีบเอ่ยแทรกเมื่อได้ยินคนของเจ้านายเรียกตน หากเจ้านายได้ยินเขาคงโดนไล่ออกแน่

“เอ่อ ”

“นะครับ เรียกว่าจินเฉยๆพอ ถ้าหากเจ้านายได้ยินที่คุณเรียกเมื่อกี้ผมต้องถูกไล่ออกแน่”

“เจ้านาย?”

“ก็คุณราฟาเอลไงครับ”

นัยน์ตากลมวูบไหวเมื่อพอนึกได้ว่าเจ้านายที่จินพูดถึงคือใคร

“อย่าไปพูดถึงเขาเลยครับ เอ่อ ผมชื่ออันดาครับ เรียกอันเฉยๆก็ได้”

พึมพำในประโยคแรกแล้วเปลี่ยนเรื่องเมื่อเห็นจินมองตนอย่างสงสัย

“ครับ คุณอัน”

“เรียกอันเฉยๆสิครับ ดูแล้วพี่น่าจะอายุมากกว่าผมนะ”

“ไม่ได้หรอกครับ เดี๋ยวพี่ เอ่อ ผมจะโดนเจ้านายว่าเอา”

“เหอะ ยิ่งใหญ่จังเลยนะครับ”

“ครับ?”

“ก็เจ้านายของพี่ไงครับ  จะทำอะไรก็ไม่ได้สักอย่าง”

เอ่ยแขวะเจ้านายของจินอย่างอดไม่อยู่  พอคิดถึงคนเผด็จการที่บังคับใจตนเมื่อคืนนี้น้ำตาก็ไหลออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ทำให้จินถามออกมาตกใจที่อยู่ดีๆอันดาก็ร้องไห้ออกมา

“คุณอัน! เป็นอะไรครับ”

“ฮึก พี่จิน”

ร่างบางโผกอดพี่ชายที่ตนเพิ่งรู้จักอย่างหาที่พึ่ง  กระต่ายตัวน้อยเหมือนหลงทางมาอยู่ในป่าลึกอย่างโดดเดี่ยว  มีเพียงจินที่ตนเพิ่งรู้จักเป็นคนแรกเท่านั้นที่ทำให้ตนอุ่นใจขึ้น

“โอ๋ ไม่เป็นไรนะครับ อย่าร้องสิ”

“ฮึก”

จินปลอบร่างบางในอ้อมแขนอย่างอ่อนโยนถึงแม้จะไม่รู้สาเหตุที่อันดาร้องไห้ แต่ก็ไม่อาจทนเห็นร่างบางร้องไห้ต่อหน้าตนอย่างน่าสงสารได้ อาจเป็นเพราะท่าทางไร้เดียงสาไม่มีภัยของอันดาจึงทำให้จินรู้สึกเอ็นดูคนตัวเล็กที่ตนเพิ่งรู้จักเหมือนกับเป็นน้องชาย

“พี่จินช่วยผมได้ไหม ฮึก ผมไม่อยากอยู่ที่นี่”

“เอ่อ อะไรนะครับ”

ชายหนุ่มเอ่ยอย่างไม่อยากจะเชื่อหู  ร่างบางเป็นคนแรกที่ร้องไห้อยากออกไปจากที่นี่ทั้งที่มีทั้งผู้หญิงและผู้ชายมากมายที่อยากให้เจ้านายของตนพามาที่นี่แต่ก็ไม่มีใครเคยได้มาเหยียบที่นี่สักคนเพราะราฟาเอลไม่เคยผูกมัดกับคู่นอนคนไหนมาก่อน

“พาผมออกไปจากที่นี่ได้ไหมครับผมไม่อยากอยู่ที่นี่”

อันดาเอ่ยขอร้องคนที่ตนเพิ่งรู้จักอย่างมีความหวัง

“นี่มันอะไรกันครับคุณอันเป็นคนของเจ้านายไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมถึง”

“เขาบอกอย่างนั้นเหรอครับ”

“เอ่อคือเจ้านายไม่ได้บอกครับ แต่เจ้านายไม่เคยพาใครเข้าบ้านเลยนะมีแค่คุณอันคนเดียว ก็แสดงว่าคุณอันเป็นคนรักของเจ้านายไง”

“ฮึก ไม่ใช่หรอกครับ เขาแค่อยากสั่งสอนผมเท่านั้น”

“อะไรนะครับ”

จินถามอย่างไม่เข้าใจ อันดาจึงเล่าเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้จินฟัง

“โธ่คุณอัน”

จินเอ่ยปลอบคนที่ยังไม่หยุดร้องไห้อย่างน่าสงสารเมื่อรู้เรื่องทุกอย่างแล้ว เธอรู้ดีว่าเจ้านายของตนเอาแต่ใจและเจ้าอารมณแค่ไหนเพราะทำงานกับราฟาเอลมาหลายปี

“พี่จินจะช่วยอันใช่ไหมครับ”

“เอ่อ”

“พี่ว่าลองคุยกับคุณราฟาเอลดีกว่านะ”

“เขาไม่ยอมหรอกครับ”

จินก็อยากช่วยอันดาแต่เพราะรู้ว่าถ้าเจ้านายของตนจะไม่ปล่อยต่อให้หนีไปยังไงก็หนีไม่พ้นหรอก และหากถูกจับอีกครั้งคงโดนหนักกว่าเดิมแน่

“นะครับพี่จิน พาอันหนีไปจากที่นีทีนะครับ”

"ไม่ได้!"

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว