ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

อสูรร้าย 12 | เงียบ

ชื่อตอน : อสูรร้าย 12 | เงียบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 917

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 13 มิ.ย. 2564 09:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อสูรร้าย 12 | เงียบ
แบบอักษร

12

ผึ้งน้อยเกาะอยู่บนดอกไม้กลางทุ่งของปราสาท ทั้งตัวคลุ้งเต็มไปด้วยเกสร ก่อนที่สายลมเย็นจะพัดเจ้าผึ้งน้อยให้ลอยออกไป

สายลมในตอนเช้าพัดผ่านผ้าม่านผืนใหญ่ให้ปลิวไสวตามเเรง ความหนาวเย็นทำให้ร่างบางที่กำลังหลับไหลอยู่บนเตียง ต้องหาที่ซุกเพื่อเพิ่มความอบอุ่นให้ร่างกาย

 

สาวน้อยมุดเข้าไปที่อกเเกร่งหวังที่จะคลายความหนาวเย็น ลำตัวของร่างหนาอุ่นเปรียบเสมือนเธอกำลังกอดฮีตเตอร์ทําความร้อน

 

ขนตายาวเป็นเเพหนาเรียงเส้น เปลือกตาเล็กเริ่มเคลื่อนไหวเมื่อลมหายใจของใครบางคนกำลังเป่ารดศีรษะ ร่างบางลืมตาขึ้นรับเช้าวันใหม่หลังจากที่เมื่อคืนเธอเกือบกลายเป็นอาหารของจระเข้

 

สายตาที่ถูกเเสงพยายามปรับจุดโฟกัสให้มองเห็นภาพตรงหน้า ลาน่ากำลังจมอยู่ในอ้อมกอดของร่างหนาเเละเธอไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่ามันอบอุ่นเเค่ไหน

 

สาวน้อยมองสำรวจอกเเกร่งของชายตรงหน้าอย่างช้าๆ ก่อนที่สายตาของเธอจะสะดุดเข้ากับรอยเเผลเป็นทางยาว ปลายนิ้วนุ่มลูบรอยเเผลนั้นอย่างหลงใหล เธอมองมันพลางสัมผัสอย่างเบามือ

 

“ อย่าจับ ”

 

เสียงเข้มเอ่ยอย่างดุๆ ร่างบางหยุดชะงักกับการกระทำก่อนที่ชายหนุ่มจะผลักเธอออกจากอ้อมกอด เขาลุกขึ้นจากเตียงนอนและเดินออกไป

 

สาวน้อยได้เเต่กัดริมฝีปากตัวเองพลางมองไปรอบๆ ห้องก่อนที่จะเห็นด้านนอกของปราสาทผ่านทางหน้าต่างที่ถูกเปิดเอาไว้ เช้านี้เธออยากที่จะออกไปเดินเล่น สูดอากาศบริสุทธิ์จากธรรมชาติ แต่ทว่าขาของเธออีกข้างกับรู้สึกถึงความหนัก มีอะไรบางอย่างที่กำลังรั้งขาของเธอเอาไว้

 

สายตาของสาวน้อยละออกจากธรรมชาติข้างนอกหน้าต่าง ตามองสำรวจข้อเท้าของตัวเองเเละก็ต้องพบว่ามีโซ่ตรวนขนาดใหญ่ล่ามข้อเท้าเล็กของเธอเข้ากับเตียงเอาไว้

 

ร่างบางมองโซ่นั้นก่อนที่จะคิดในใจว่าเขาต้องทำกับเธอขนาดนี้เลยหรอ ไม่นานนักประตูหนาบานใหญ่ก็ถูกเปิดออก สาวน้อยพยายามสังเกตห้องให้ดี มันไม่ใช่ห้องที่เธอเคยอยู่เเต่กลับเป็นห้องของคนร่างสูงที่กำลังเดินเข้ามาหาเธออยู่ตรงหน้า

 

“ หิว ? ”

 

ร่างหนาเอ่ยถามคนตรงหน้าด้วยคำๆเดียว เเต่ผ่านไปสักพักกลับไร้การตอบกลับจากร่างบาง ท่าทีของสาวน้อยไม่ได้สนใจในคำพูดของเขาเลย เธอมองออกไปที่อื่นทำราวกับว่าเขาที่ยืนอยู่ตรงหน้าไร้ตัวตน

 

ร่างหนายืนมองเธออย่างนิ่งๆ สายตาดุประสานเข้ากับสายตาที่ท้าทายจากร่างบาง เธอโกรธที่เขาทำกับเธอแบบนี้ลาน่าจะไม่ยอมเอ่ยปากคุยกับเขาสักคำ ต่อให้เขาจะรังเเกเธอรุ่นเเรงเเค่ไหน เธอก็จะไม่ร้องออกมา

 

“ เเน่ใจนะว่าจะไม่พูด ”

 

สายตาดุร้ายปานสัตว์ป่าจ้องหน้าเธอ

 

“ ลองดู ”

 

ไม่พูดเปล่าร่างหนาตรงหน้าคลานขึ้นเตียงเข้าหาสาวน้อย ลาน่าที่เห็นดังนั้นเธอจึงรีบลุกขึ้นและวิ่งออกไป เเต่ทว่า สุดความยาวของโซ่ก็ต้องรั้งเธอเอาไว้ไม่ให้วิ่งต่อ

 

สาวน้อยล้มลงกองกับพื้นมองร่างหนาที่กำลังนั่งอยู่ปลายเตียง เขายิ้มออกมาอย่างชอบใจที่เธอพยายามหนีเเต่กลับไม่พ้นสักที เขาโน้มตัวลงก้มหยิบโซ่หนาขนาดใหญ่ก่อนที่กรงเล็บทั้งสองข้างจะดึงโซ่เข้าหาตัวเอง

 

เเรงดึงจากกรงเล็บหนาทำให้ร่างเล็กของสาวน้อยต้องไถลกลับไปตามทิศที่ถูกกระชาก

 

ร่างบางพยายามที่ยึดพื้นเอาไว้เเต่กลับไม่เป็นผล ข้อเท้าเล็กของเธอถูกเเรงของโซ่จากกรงเล็บหนาดึงเข้าหามากขึ้นเรื่อยๆ

 

และในที่สุดเธอก็ต้องเเพ้ให้เขาอีกครั้ง ร่างหนานั่งมองสาวน้อยที่นอนกองอยู่กับพื้นอย่างช่วยไม่ได้ กรงเล็บหนาจับเข้าที่ข้อเท้าของเธอ ก่อนที่ปลายลิ้นร้อนจะสัมผัสเข้าที่ซอกนิ้วเท้าของร่างบางอย่างโรคจิต

 

ลาน่ารู้สึกจั๊กจี้กับการกระทำของเขา เธอรีบชักเท้าคืนทันที ก่อนที่จะลุกขึ้นยืนแต่เธอก็ต้องเซถลาอีกครั้ง เมื่อกรงเล็บหนาคว้าเธอเข้ามานั่งบนตักพร้อมกับกอดเธอเอาไว้เเน่น ก่อนที่ปลายจมูกโด่งจะกดลงที่ซอกคอของร่าง …

( ▰˘◡˘▰ )

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว