email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

꧁สวัสดีค่ะ꧂ พึ่งหัดแต่งนิยายเป็นมือใหม่หัดแต่งคำบางคำอาจจะใช้ผิดไปต้องขออภัยด้วยนะ คำโปรยเนื้อหาการบรรยายอาจใช้คำได้ไม่สวยเท่ากับนักเขียนท่านอื่นๆ แต่ก็ตั้งใจเขียนออกมาให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ ฝากเป็นกำลังให้ด้วยนะ 🖋️14 กุมภา_valent

Ep:18 ทนให้ได้แล้วกัน

ชื่อตอน : Ep:18 ทนให้ได้แล้วกัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.3k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ค. 2564 22:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep:18 ทนให้ได้แล้วกัน
แบบอักษร

โรงพยาบาล

"ไม่เป็นไรแล้วนะ" เสียงที่คุ้นเคยพูดและจับมือฉันไว้แน่น ฉันจำได้แค่ว่าเลือดฉันไหลอาบเต็มสองขาแล้วฉันก็หมดสติไป ตื่นมาอีกทีพี่โทนี่ก็นั่งอยู่ข้างๆ แล้ว

"ลูก!!"

"อ่ะ..โอ้ย" ทำไมฉันปวดหนึบๆที่หัวแบบนี้

"ลูกลลิซล่ะ ลูกลลลิซไม่เป็นอะไรใช่มั้ย!" ฉันกลัวกลัวว่าเขาจะไม่อยู่กับฉันแล้ว

"ลูกไม่เป็นไรเขายังอยู่ "

"แต่เธอผ่าตัดที่หัวทำไมไม่บอก"

"ดีนะมันไม่เป็นอะไรมากแต่สองสามวันคงจะปวดหัวนิดหน่อย"

"แผลข้างในมันติดเชื้อ" เขาพูดพรางเอามือลูบหน้าผาก

"ลลิซไม่เป็นอะไรพี่กลับไปได้แล้ว" เพราะเขานั้นแหละทำให้ฉันเกือบเสียลูกไป

"เฮ้อ…." เขาพ่นหายใจแรงๆแล้วเอาแต่จ้องหน้า

"ต้องทำไงถึงจะหายโกรธ" เขาจับมือฉันขึ้นมา

"ไม่ต้องทำอะไรเพราะลลิซไม่ได้โกรธอะไรพี่!" ฉันรีบดึงมือออก

"ไม่ได้โกรธก็คุยกันดีๆ" เขาดูเหมือนกำลังข่มอารมณ์ตัวเอง

"ลลิซก็พูดดีๆกับพี่อยู่นี่ไง ไม่ต้องมาเสียเวลาอะไรกับคนอย่างลลิซหรอก"

"พี่กลับไปเถอะ! เรื่องของเรามันมีอะไรตั้งแต่แรกแล้ว"

"แต่ถ้าพี่เป็นห่วงเรื่อง..." ฉันเอามือลูบท้องที่มีผ้าห่มผืนบางปกคลุม

"ถ้าพี่อยากรับผิดชอบ"

"เอาแบบนี้แล้วกัน ลลิซให้พี่มาหาลูกได้ถ้าพี่อยากมา" ฉันเบื่อที่จะพูดกับเขาแล้ว

"ลูกจะรู้ว่าพี่เป็นพ่อถ้าพี่ต้องการแบบนั้นแต่ถ้าพี่ไม่ต้องการพี่ก็รีบไปตั้งแต่ตอนนี้"

เขาไม่เคยรู้อะไรเกี่ยวกับฉันสักอย่าง ไม่รู้ว่าฉันชอบอะไรไม่ชอบอะไรทั้งๆที่ฉันเคยบอกเขาไปแล้ว ไม่ใช่ว่าเราไม่เคยไปไหนมาไหนด้วยกัน แต่เขาเลือกเลือกที่จะไม่ใส่ใจฉันมากกว่า

พอมาถึงวันนี้วันที่ฉันเกือบเสียลูกไปมันชัดเจนแล้วว่าขาไม่เคยใส่ใจห่วงใยฉันจริงๆ

"ลลิซไม่บังคับให้พี่มารับผิดชอบ"

"แต่ถ้าพี่อยากรับผิดชอบลลิซก็ให้พี่ได้แค่ความเป็นพ่อ"

"ส่วนเรื่องของเรา อย่าฝืนใจตัวเองดีกว่า"

"ลลิซอยากเห็นพี่มีความสุข ไม่ใช่ฝืนใจมาอยู่กับลลิซ เพราะแค่อยากรับผิดชอบ"

"ถึงลลิซจะรักพี่แต่นั้นมันก็ไม่มีประโยชน์อะไร ตอนนี้ลลิซรู้แล้วว่ายังไงลลิซก็ไม่มีทางทำให้พี่รักลลิซได้"

"ลลิซไม่ต้องการความสงสารไม่ต้องการความเห็นใจ ไม่ต้องการอะไรจากพี่จริงๆ" ทุกอย่างฉันพูดออกมาจากใจจริงๆ

"ลลิซเชื่อว่าพี่กับเนตรนภายังไงก็ต้องได้อยู่ด้วยกัน" ฉันจับมือให้กำลังใจเขา

"สู้ๆนะเพื่อเดียร์น่า"

"เพื่อครอบครัวของพี่" ฉันยิ้มให้เขา ยิ้มที่ออกมาากใจฉันจริงๆฉันไม่ได้โกรธได้เกลียดอะไรใครทั้งนั้น ตอนนี้ฉันพอแล้วพอกับทุกอย่าง

"...ลลิซมัน..."

"ลลิซเข้าใจพี่ไม่ต้องคิดมาก โชคดีนะคะ" ฉันไม่อยากมองหน้าเขาไม่อยากร้องไห้ ได้แต่ข่มตานอนแค่ลูกยังอยู่กับฉันแค่นี่ก็พอแล้ว

...ชายหนุ่มได้มองดูร่างบางแล้วได้แต่ถอนหายใจกับความดื้อไม่ยอมฟังที่เขาจะพูดอธิบาย

หลายวันผ่านไป

"อยู่เฉยๆ!" เสียงดุๆแบบนี้มีคนเดียวนั้นแหละ

"ลลิซบอกว่าให้พี่กลับไป!" คือพูดดีก็แล้ว ด่าก็แล้วไล่ก็แล้วสรุปพี่โทนี่ก็ไม่ไป หน้ามึนสุดๆ

"พี่จะเอายังไงกับลลิซกันแน่" แต่พี่โทนี่กลับเอาแต่เงียบ!

หมับ!

พรึบ!!

"นี่!เดินเองได้!"

"ไม่ต้องมายุ่ง!"

เขาไม่ฟังเสียงค้านสักนิดอุ้มฉันเดินไปที่รถอย่างหน้าตาเฉยดิ้นแรงก็ไม่ได้หมอบอกช่วงนี้ห้ามทำอะไร ห้ามเดินบ่อย แล้วพี่โทนี่คือตามติดฉันทุกฝีก้าวจะเดินไปเข้าห้องน้ำเขาก็อุ้มเข้าไป ฉันไม่เข้าใจเขาเลยจริงๆ

"ลลิซถามว่าจะเอายังไง!" ฉันเริ่มจะหมดความอดทนกับเขาแล้วนะ

"ไม่เอาไง เอาเธอกับลูก!" น้ำเสียงเรียบนิ่ง ฉันไม่เคยคาดเดาอะไรกับผู้ชายคนนี้ได้จริงๆ

"เอาลลิซกับลูก!"

"พี่หมายความว่าไง?"

"อยากบอกนะว่าพี่จะไม่เลิกยุ่งกับลลิซ!" ไม่ได้ฉันไม่ยอม

"เธอเป็นเมียฉัน แล้วในท้องก็ลูกฉัน!" ดวงตาแข็งกร้าวจ้องมาที่ฉัน

"รู้ได้ไงลูกพี่ อาจลูกคนอื่นก็ได้" จะว่าพูดยั่วโมโหเขาก็ใช่

"แล้วไง!" แล้วไงคือเขาพูดว่าแล้วไงแล้วหน้านิ่งมากดูไม่ตกใจสักนิด

"ก็หมายความว่าเด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกพี่ ลลิซคงจำผิด" ก็ไม่มีอะไรจะพูดแล้วตอนนี้บทจะหน้าด้านก็ หึ...จะโมโหมากก็ไม่ได้เดี๋ยวลูกเป็นอันตรายอีก

"แล้ว?" เขาหันมาจ้องหน้าฉันแล้วหน้านิ่งมาก!

"ก็เลิกยุ่งกลับลลิซแล้วกลับบ้านพี่ไปไง!" ทนไม่ไหวแล้วนะจะเล่นส่งครามประสาทกับฉันรึไง

"เธออยู่ไหนฉันก็อยู่นั้น จบ!" หน้าหล่อๆโน้มหน้าเข้ามาใกล้ๆ

"แล้วไม่ต้องมาไล่ ถึงไล่ฉันก็ไม่ไป!"

"เฮือก!!"

"ทำอะไรของพี่!"

พรึบ!!

"หึ..." ยังมีหน้ามายิ้มอีก เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆแล้วจุ๊ฟปากฉัน ฉันผลักเขาแล้วรีบหันหน้าหนี จะไม่หันได้ไงแก้มมันคงจะแดงมาตอนนี้ แล้วหัวใจด้วยน้อยมันก็เต้นรัวๆเลย

"ไม่ได้ๆๆๆเธอต้องตัดใจห้ามกลับไปรักเขาอีก เขามันก็แค่ปีศาจจิ้งจอกเฒ่ามาทำให้เธอหลงแล้วก็หักอก เธอต้องไม่โง่นะลลิซ!" ฉันได้แต่พูดบอกฉันกับเอง

บ้าน!

"ตกลงพี่จะไม่ไปจริงๆใช่ม้้ย!" ทันทีที่เขาจอดรถฉันก็อดที่จะพูดเรื่องนี้ไม่ได้

"...อื้อ.." เข็มขัดนิรภัยถูกปลดล็อคออก เขาพยักหน้าแล้วเดินมาเปิดประตูให้ฉัน

"ยังเจ็บอยู่มั้ย"

"ไม่...ลลิซเดินเองได้" ฉันปัดมือเขาออกแล้วลงจากลง

"เก่งนักเป็นไง" แต่มันเวียนหัวดีนะเขารับฉันไว้ทัน

"บอกว่าเดินเองได้!" เขาไม่ฟังอุ้มฉันเดินเข้าไปในบ้าน ก่อนจะพาฉันขึ้นไปห้องนอน

"พี่จะไม่ไปจริงๆ ใช่มั้ย!" เขาวางฉันลงกับเตียงอย่างเบามือ

"......." เงียบ! เงียบอีกแล้ว!

"ได้!"

"อยากอยู่ก็อยู่ไป!"

"ดูดิจะทนได้แค่ไหน!" ดีฉันจะเอาคืนให้สาสมเลย

พรึบ!!

ฟิว~~

"ถอดเสื้อทำไม!" เขาเดินเข้ามาหาฉัน

"ทำแผนเป็นมั้ย!" ก็ฉันกลัวเลือดแล้วยังจะมาถามอีก!

"หึ…ลืมไปว่าเธอกลัวเลือด ไม่เป็นไรนอนเถอะ"

หมับ!

เขาค่อยๆดันตัวฉันนอนแล้วห่มผ้าให้ ว่าแต่แผล ทำแผลให้ใคร เขาหรอแต่ไม่เห็นเขามีแผลที่ไหนนิ

"วันนั้น!" ใช่ฉันนึกออกแล้ววันก่อนที่เลือดเต็มมือฉันมาจากเขาหรอแล้วทำไมเขาทำเหมือนไม่เจ็บสักนิดละ

"มองอะไร!" นี่ฉันมองเขาหรอไม่นะเธอจะไปมองเขาทำไมกันลลิซ!

"ใครมองป่าวมองสักหน่อย" ฉันรีบหันหน้านอนตะแคงเดี๋ยวเขาจับพิรุธได้ว่าแอบมองเขาจริง ถึงจะอยู่ในเสื้อเชิ้ตแต่คนบ้าอะไรหุ่นแน่นปึ๊กขนาดนั้น!

"อาบน้ำก่อนนะ"

"แล้วอย่าเดินไปไหนละ"

ฟอด!!

"นี่!!" ฉันหันไปจ้องหน้าเขาอยู่ๆก็มาหอมแก้ม เขาบ้าไปแล้วแน่ๆทำตัวแปลกๆ

"ไปละ" ทำไม่ฉันเห็นรอยยิ้มเขาแล้วต้องหงุดหงิดด้วยนะ!

คิดแล้วโมโหอยากจะตบๆๆๆๆๆๆให้หน้าแหก พูดแล้วคันมือ อยากตบ อยากตบ อย่ากตบ!!!!

หลายชั่วโมงผ่านไป

"หอมจัง!" ไม่รู้ว่าฉันเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ลืมตาขึ้นมาอีกทีฟ้าจะมืดแล้วแล้วท้องมันก็ร้องเมื่อได้กลิ่นอาหารหอมลอยมาเตะจมูก

"หิวมั้ย!" นึกว่าไปแล้วยังอยู่อีกหรอเนี่ย!

"อันนี้กินได้ ตอนนี้ฉันจำได้หมดแล้วว่าเธอแพ้อะไรหรือไม่ชอบอะไรบ้าง" เขาถือชามข้าวต้มเดินมาหาฉันที่เตียง

"แล้วรู้ยังว่าลลิซไม่ชอบหน้าพี่!" อันนี้พูดจริงๆ

"เดี๋ยวเธอก็ชอบเอง" เขาหย่อนก้นนั่งลงข้างๆฉัน

"กิน!"

"ถึงจะไม่ชอบขี้หน้าฉันแต่เธอต้องกิน!"

"ก็ไม่ได้บอกนิว่าจะไม่กิน!"

"เอามา!!"

"อ๊ะ ร้อน!!" ฉันแย่งชามข้าวต้มจากเขาแต่เขานั้นแหละไม่ยอมปล่อยมันเลยหกใส่มือฉันเลย

"ซุ่มซ่าม!" เขาส่ายหัววางชามข้าวไว้ เช็ดมือและเป่าให้

"ทำอะไรระหว่างหน่อย" สายตาเย็นชาคู่นั้นมันดูแปลกๆไป

"ยุ่ง!" ฉันปัดมือเขาออกแล้วยกชามข้าวขึ้นมากิน

"อร่อยมั้ย!" แต่จะกินไม่ลงตรงเขานั่งจ้องนี้แหละ

"ก็งั้นๆ หิวหรอกถึงกิน"

"จำใจ!" ฉันหันหน้าหนีไปทางอื่นคนจะกินต้องอยู่ได้!

"กินยังไงเลอะหมดแล้ว" เฮ้อ…

"ทำไมชอบวุ่นวายกับลลิซจัง!" เขาไม่สนใจเอาทิชชู่เช็ดปากให้ฉัน

"อย่ามายุ่งไม่มั้ย!!"

"รำคาญ!!"

เพลเง!!!

ฉันปัดมือเขาออกแล้วบังเอิญชามข้าวต้มมันหกลดแขนเขา

"....." เขาเงียบมองหน้าฉัน

"ห้ามลุกไปไหน" เขาเดินออกไปจากห้อง แต่ฉันก็ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่เพราะสีหน้าเขานิ่งเรียบมาก

ไม่นานเขาเดินกลับมาพร้อมอุปกรณ์ทำความสะอาด เก็บกวาดเศษชามที่มันแตก แต่ฉันเห็นว่าที่แขนเขามันแดงๆคงจะข้าวต้มหกใส่นั้นแหละ แต่ช่างสิใครให้มาวุ่นวายกับฉันเอง

"ออกไปดิลลิซจะอาบน้ำ!" จะไปไหนก็ไม่ไปนั่งเฝ้ายังกับฉันเป็นนักโทษ!

"อย่าดื้อ!จะพาไป!" เขาลุกขึ้นมาประคองฉันไปเข้าห้องน้ำเอาจริงๆมันก็เสียวๆที่ท้องน้อยไม่หาย

"ห้ามล็อค!" ฉันกำลังจะล็อคประตูแต่เขาจับไว้แน่น

"หรือจะให้ฉันเข้าไปด้วย!" ฉันออกแรงดึง

"มะ..ไม่!" เขาทำท่าจะเดินเข้ามาในห้องน้ำฉันเลยต้องปล่อยมือแล้วค่อยๆเดินเพราะกลัวลื่นล้ม

30 นาทีผ่านไป

"ลลิซ!!"

"ลลิซเสร็จยังนานแล้วนะ" คือเขาเรียกแบบนี้ 3รอบละ ไม่รู้จะอะไรกับฉันนักหนา

"เสร็จแล้ว!" ฉันตอบอย่างเซ็งๆแล้วเดินออกจากห้องน้ำ

"อ่ะ! โอ้ย!" มันรู้สึกปวดท้องนิดๆ เป็นอะไรมั้ยนะ

"พี่โทนี่!" คือฉันกลัวตอนนี้คงต้องพึ่งเขาแล้วละ

"เป็นอะไร" เขารีบเดินมาประคอง

"ลลิซรู้สึกปวดๆตรงนี้" ฉันเอามือกุมตรงท้องน้อย

"ลูกลลิซจะไม่เป็นอะไรใช่มั้ย" ตอนนี้ฉันรู้สึกไม่ค่อยดีเลย

"ลูกเราต้องไม่เป็นอะไร " เขาอุ้มฉันไปนั่งที่เกาอี้

"จะสระผมทำไมไม่บอก เธอพึ่งเสียเลือดต้องสระน้ำอุ่นๆรู้มั้ย" ใครจะไปรู้ก็ไม่เห็นบอก

"ไม่ต้องคิดมากถ้าเธอจะแท้ง แท้งไปแล้ว" เขานั่งลงเช็ดน้ำตาที่ไม่รู้ว่ามันจะไหลออกมาทำไม!

"ก็คนมันกลัวนิ!" ฉันปล่อยโฮต่อหน้าเขาตอนนี้มันกลัวไปหมดจะลุกจะเดินจะนั่งมันกลัว

"แล้วมีเลือดซึมๆมันไม่เป็นอะไรใช่มั้ย!" ตอนนี้ฉันต้องวางทุกอย่างไว้ก่อนมั้ย แล้วสนใจลูกฉันมากกว่า

"อีกสองสามวันก็หายถึงบอกไงว่าห้ามเดินบ่อย!"

"จริงนะ!"

"ฉันเป็นหมอจะโกหกเธอทำไม!" เขาพูดยิ้มๆ

"ก็คนมันกลัวน!"

"ฮื่อ!" ตอนนี้ฉันได้แต่ร้องไห้ต่อหน้าเขา

"ไม่เป็นอะไรแล้ว ขอโทษนะที่ทำให้เธอเป็บแบบนี้"ฝ่ามือใหญ่ลูบหัวอย่างอ่อนโยน

"ลลิซกลัว!" ฉันไม่รู้อะไรแล้วตอนนี้แต่ฉันต้องการใครใครสักคนก็ได้ที่กอดฉันไว้

"ฉันจะอยู่กับเธอเองไม่ต้องกลัวนะรู้มั้ย"เขาดึงตัวฉันเข้าไปกอด นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกว่าว่าได้รับความอบอุ่นจากเขา...

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว