ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

อสูรร้าย 10 | อ้อนวอน (รุนเเรงนิสนุง)

ชื่อตอน : อสูรร้าย 10 | อ้อนวอน (รุนเเรงนิสนุง)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มิ.ย. 2564 22:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อสูรร้าย 10 | อ้อนวอน (รุนเเรงนิสนุง)
แบบอักษร

10

ร่างบางที่พยายามร้องห้ามกับเรียวเเรงที่เหลือน้อยลงไปทุกทีนั้นคือเสียงสุดท้ายของเธอก่อนที่สาวน้อยจะสลบไป

 

ลาน่าสะดุ้งตื่นขึ้น เธอพบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ เห็นดังนั้นร่างบางจึงรีบลุกเเละเดินตรงไปยังหน้าต่างของห้อง ตอนนี้เป็นเวลาภพค่ำ ในหัวสาวน้อยมีเเต่ความคิดที่จะหนีออกไป เธอกลัวเกินกว่าที่จะอยู่ในที่เเห่งนี้กับเขา

 

เท้าเล็กเดินตรงไปยังประตูของห้อง เธอพยายามชำเลืองมองหาร่างหนาที่คุ้นเคยเเต่กลับไม่พบ ลาน่าถอดหายใจเฮือกใหญ่ออกมา เมื่อสาวน้อยเห็นว่าทางสะดวก เธอจึงรีบวิ่งลงบันได และตรงไปยังประตูบานใหญ่ของปราสาท

 

เท้าเล็กวิ่งลงมา ชายกระโปรงปลิวไสวตามเเรงความเร็วก่อนที่ร่างบางจะมาหยุดอยู่ที่ประตูของปราสาท ไม่รอช้าลาน่าผลักประตูให้เปิดออกก่อนที่จะวิ่งออกไปอย่างไม่คิดชีวิต โดยที่สาวน้อยไม่รู้เลยว่ามีสายตาจ้องเธอจากที่บางเเห่งในปราสาท

 

 

“ จะหนีไปได้ไกลเเค่ไหนกัน ”

 

 

ร่างหนาที่นั่งอยู่บนยอดของปราสาทเอ่ยขึ้น เขาขบกรามเเน่นด้วยความโกรธ ก่อนที่ปีกนกสีดำจะเเผ่ออกทั้งสองข้าง บินตรงออกไป ลาน่าวิ่งผ่านรั้วยาวของปราสาทแสดงให้เห็นว่าเธอหลุดพ้นจากที่ของเขาเเล้ว เท้าเล็กวิ่งตรงเข้าไปยันป่าลึก เพื่อหาทางที่จะรอด

 

เวลาล่วงเลยไปแสงพระอาทิตย์ตกลับเส้นขอบฟ้า ความมืดเข้าครอบคลุมป่าเเห่งนี้ ไร้ความสว่างจากแสงใดๆ มีเพียงความหนาวเย็นเเละน่ากลัวที่อยู่เป็นเพื่อนของเธอ

 

วิ่งไปได้ไม่นานร่างบางก็ต้องหยุดพักจากความเหนื่อยล้า เรียวเเรงทั้งหมดที่เธอมีก็เริ่มจะหายไป สาวน้อยนั่งลงที่ต้นไม้ใหญ่ หวังให้ร่างกายมีเเรงถึงจะออกเดินทางต่อ

 

แต่ทว่าน้ำบางอย่างหยดลงบนไหล่ของเธอ เพราะความมืดทำให้เธอไม่สามารถมองเห็น ลาน่าคิดเพียงเเค่ว่าฝนจะตก นั่งพักยังไม่ทันได้หายเหนื่อยร่างบางก็ต้องออกเดินทางต่อ

 

น้ำหยดลงบนไหลของเธออีกครึ้ง ลาน่าใช้นิ้วเล็กสัมผัสหยดน้ำนั้นก่อนที่กลิ่มคาวจะเตะเข้าที่จมูกของเธอเเละนั้นก็ทำให้สาวน้อยรู้ได้ในทันทีว่ามันคือเลือดของอะไรสักอย่าง

 

ใบหน้าเล็กค่อยๆมองขึ้นไปตามทางของหยดน้ำที่ไหลมาจากต้นไม้จนสายตาขอเธอไปหยุดอยู่ที่ๆนึง ภาพตรงหน้าปรากฏให้เห็น ร่างหนาของชายหนุ่มนั่งบีบหัวใจกระต่าย เลือดไหลออกมาอย่างไม่ขาดสายก่อนที่จะหยดลงบนใบหน้าของสาวน้อย

 

ร่างบางเริ่มสั่นกลัวต่อความผิดที่ตัวเองได้กระทำ เธอพยายามที่จะหาทางออกเพราะรู้ดีว่าคนตรงหน้าต้องลงโทษเธอ ที่พยายามจะหาทางหนีจากเขาไป

“ คือว่าฉันออกมะ ”

 

พูดไม่ทันจบประโยคร่างหนาก็สวนขึ้น

 

“ วิ่งไปให้ไกลที่สุด ”

 

ร่างหนาเอ่ยก่อนที่จะละสายตาจากก้อนเนื้อตรงหน้า เเววตาของเขาจ้องมองเธออย่างเอาตาย ไม่รอช้าเท้าเล็กรีบวิ่งหนีออกไป เธอวิ่งฝ่าต้นไม้มากมายหวังที่จะไม่ให้เขาตามเธอทัน

 

“ เธอเเพ้เเล้ว ”

 

เขาเอ่ยอีกครั้งก่อนที่จะโยนก้อนเนื้อทิ้งไป ร่างหนากระโดดขึ้นสู่ท้องนภา ปีกนกหนาสีดำเเผ่ออกอย่างสง่างาม นัยน์ตาสีน้ำเงินฟ้ากลายเป็นสีเเดง เขาบินต่ำลง หาร่างบางที่กำลังวิ่งไปข้างหน้าก่อนที่จะโฉบสาวน้อยขึ้นมาอุ้มในท่าเจ้าสาวด้วยกรงเล็กหนาทั้งสองข้างพร้อมบินตรงไปยังสระน้ำขนาดใหญ่หลังปราสาท

 

ลาน่าได้เเต่คิดในใจว่าหายนะมาเยือนเธอเข้าเเล้วจริงๆ ร่างบางอยากที่จะเอ่ยขอโทษที่หนีออกมาเเต่มันคงไม่ทัน

 

ก่อนที่ปีกเเกร่งจะบินสูงขึ้นไป ไม่นานนักเขาก็ปล่อยร่างบางให้ร่วงลงกลางสระน้ำลึก ที่เต็มไปด้วยสัตว์ร้ายมากมาย หนึ่งในนั้นคือจระเข้ที่เขาเลี้ยงไว้กำลังว่ายตรงไปหาสาวน้อยที่ร่วงลงจากท้องนภา โดยที่สัตว์พวกนั้นคิดว่านายของมันได้มาป้อนอาหาร

 

ความสูงจากการปล่อยทำให้ร่างบางของลาน่าจมดิ่งไปใต้พื้นของสระน้ำ เธอดำลึกลงไปอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว สาวน้อยพยายามตะเกียกตะกายขึ้นไปยังผิวน้ำเพื่อหายใจ เเต่ปอดของเธอเล็กเเค่นี้ คงกลั้นหายใจต่อไปไม่ไหว

 

ร่างบางโผล่พ้นขึ้นมาเหนือผิวน้ำเเต่ก็ต้องตกใจเมื่อสายตาของเธอโฟกัสกับอะไรสักอย่างที่ว่ายเข้ามาหาเธอด้วยความเร็ว ลาน่าพยายามปีนขึ้นฝั่ง เเต่บ่อจระเข้ก็สูงเกือบ 6 เมตรและมันสูงเกินกว่าที่ร่างเล็กอย่างเธอจะปีนออกไปได้

 

ร่างหนาได้เเต่ยืนมองเธออยู่ด้านบนด้วยความนิ่ง ก็ให้อาหารจระเข้ทุกวันจะตกใจทำไม

 

สัตว์เลื้อยคลานสี่เท้าขนาดยักษ์กำลังคืบคลานต้อนเธอเข้ามุมสี่เหลี่ยมของบ่อจระเข้ ลาน่าที่พยายามจะหาทางหนีเเต่กลับไม่เจอ ตอนนี้เธอทำได้เเค่อ้อนวอนให้คนตรงหน้าลงมาช่วยเธอ ได้เเต่หวังว่าเขาจะเห็นใจ

 

“ ช่วยด้วย ฮึกก ”

 

เธอเอ่ยออกมาอย่างอ้อนวอน น้ำตาไหลอาบเเก้มอยากช้าๆ ลาน่าพยายามที่จะถอยหลังหนีจนตอนนี้หลังของเธอติดเข้ากับกำเเพง เเละมันไม่อาจที่จะถอยต่อไปได้อีก สาวน้อยตัวสั่นเทา ตั้งเเต่เกิดมาเธอไม่เคยคิดว่าต้องมาตายในบ่อของจระเข้

 

เธอส่งสายตาอ้อนวอนให้เขาอีกครั้งหวังว่าเขาจะเห็นใจเธอ เเต่เปล่าเลย ท่าทีของร่างหนากลับเอามือล้วงกางเกงมองเธอที่กำลังจะถูกเขมือบอยู่ข้างล่างนี้อย่างใจเย็น

 

“ ชะ ช่วยด้วย กรี๊ดด ”

 

ไม่ทันพูดจบประโยคปากแหลมเป็นทางยาวของสัตว์เลื้อยคลานสี่เท้าขนาดยักษ์ก็งับเข้าที่ขาเล็กของลาน่า สาวน้อยติดอยู่ในบ่อลึก 6 เมตร กำลังถูกลากลงไปในบ่อน้ำ มือเล็กทั้งสองข้างพยายามเกาะพื้นเอาไว้เเต่มันก็ลื่นเกินกว่าที่ร่างน้อยจะเกาะไว้ได้

ก่อนที่หัวของเธอจะกระเเทกเข้ากับพื้น จุดโฟกัสเริ่มเลือนลาง ภาพจำสุดท้ายที่เธอเห็นคือร่างหนาบินลงมา ยืนอยู่ต่อหน้าของเธอ ขนนกมากมายลอยฟุ้งกระจายอยู่ในอากาศ ก่อนที่ภาพจะตัดไป……

 

Talk ; พี่เขาโหดจังเลยนะคะ ทุกวันนี้คือปล่อยนางเอกโดนกินเเล้ว (´‿` )

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว