facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

8. นอนเตียงผมมันแย่มากเหรอ 100%

ชื่อตอน : 8. นอนเตียงผมมันแย่มากเหรอ 100%

คำค้น : เตียง

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 142

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 มิ.ย. 2564 22:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
8. นอนเตียงผมมันแย่มากเหรอ 100%
แบบอักษร

เฉินเฉียวอิงรีบพรวดพราดออกจากห้องไปทันที

“พี่อิง! นั่นๆๆๆ” วายุรีบปราดเข้ามาหลบหลังคนพี่ กล่าวด้วยอาการติดอ่าง และชี้มือไปที่โต๊ะรับแขก

ก่อนจะพบว่าตนเองกำลังเกาะไหล่เปลือยเปล่าของอีกฝ่ายที่แน่นไปด้วยมัดกล้าม

หนุ่มหน้าสวยกะพริบตาปริบ ๆ อ้าปากค้าง

ในขณะที่ชิดชญาก็พรวดพราดออกมาจากห้องน้ำหลังจากได้ยินเสียงร้องของน้องชายที่เหมือนหมาถูกกระทืบหาง

แต่แล้วสิ่งที่ดึงดูดสายตาเธอกับเป็นร่างท่อนบนที่เปลือยเปล่าของบอส

เฉินเฉียวอิงเปลี่ยนกางเกงแล้ว แต่เขายังไม่ได้สวมเสื้อ

สิ่งที่สองพี่น้องกำลังจ้องมองคือ...

ชายหนุ่มผอมสูง เอวบาง ร่างไม่หนา ทว่าเต็มไปด้วยมัดกล้าม

พระเจ้า! กล้ามอกอย่างแน่น! กล้ามแขนเป็นลอน!

ซ่อนรูปเหรอเนี่ย!

เฉินเฉียวอิงเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่ากำลังทำให้คนตะลึง แม้จะยังหน้านิ่งแต่ใบหน้าเริ่มแดงระเรื่อไปถึงหู เขาเตรียมขยับเตรียมกลับเข้าไปในห้อง แต่ถูกวายุยึดแขนเอาไว้

“เดี๋ยวครับพี่อิง เอานั่นไปเก็บด้วย”

วายุชี้ไปที่ ‘กล่องแมงมุม’ ซึ่งเป็น ‘ของขวัญ’ ที่ชิดชญาเคยมอบให้

เฉินเฉียวอิงเริ่มคุ้น ๆ ว่าเมื่อคืนเขาเอามันออกมานั่งเล่นตรงนี้ แล้วคงเมาหลับไปจนเมื่อเช้าก็ลืมเก็บ

ชายหนุ่มคว้าเจ้าของเล่นพิสดารนั้นและกลับเข้าห้องไปอย่างช้า ๆ

สองพี่น้องยังคงอยู่ในอาการตกตะลึงอยู่พักใหญ่ก่อนที่จะเดินเข้ามาหากัน โดยวายุนั้นมีอาการเลื่อนลอยเหมือนถูกสอยขวัญไปแล้ว

“เจ๊...เราเรียกรถพยาบาลดีไหมวะ ฉันรู้สึกเหมือนเลือดกำเดาจะไหลหมดตัว”

ฝ่ายเจ๊กลืนน้ำลายเอื้อก ก่อนจะกล่าว

“เรียกป่อเต็กตึ๊งเหอะว่ะ อีกสักพักเราอาจจะตายอย่างสงบ ศพเป็นสีชมพู”

บอสก็ยังเป็นบอส...

เขาออกจากห้องนอนด้วยชุดลำลอง สวมเสื้อยืดแขนสั้นสีอ่อนธรรมดา ๆ กับกางเกงยีนส์ตัวใหญ่ ๆ

จะว่าไปบางทีบอสก็มีอะไรคล้าย ๆ กับไอ้ฮวง ทั้งความละเอียดรอบคอบชอบความเป็นระเบียบ แต่ไม่ได้เนี้ยบทุกครั้ง และมีบางมุมที่ดูเหมือนเด็ก...ชิดชญาคิด

แต่ที่ไม่เหมือนก็เห็นจะเป็นท่าทางเย็นชาแบบนี้นั่นแหละ

เอาเข้าจริงชิดชญาก็ชินกับความเย็นชาของเขามานานแล้ว จนรู้สึกว่ามันคือความปกติ แถมยังช่วยลดความกระดากเก้อเขินไปได้เสียด้วย

ตอนนี้เขาลงมือทำอาหารอย่างสงบ ราวกับว่าเมื่อกี้นี้ไม่ได้มีเรื่องที่น่าเขินอายขึ้น

นี่แหละมั้ง...ข้อดีของความเย็นชา

ภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมง กับข้าวห้าอย่างก็ถูกเสิร์ฟลงบนโต๊ะ

โต๊ะอาหารริมกระจกใสบานใหญ่ที่เห็นทิวทัศน์มุมสูงของเมืองกรุง

ชิดชญารู้สึกว่าบรรยากาศตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับดินเนอร์ในโรงแรมห้าดาว

มิน่าล่ะ...บอสถึงชวนมา

จะว่าไปแล้วห้องบอสก็บรรยากาศดีกว่าห้องเราจริง ๆ นั่นแหละ

“บอสคะ วันนั้นที่ฝังเข็มกับอากง รู้สึกโอเคขึ้นไหมคะ? ”

“อือม์” เขาตอบสั้น ๆ

ชิดชญาเริ่มกลายเป็นผู้ถอดรหัสความรู้สึกของบอสได้ก็ตั้งแต่เริ่มทำงานกับเขานี่แหละ

แม้จะตอบสั้น ๆ แบบนี้ ทว่าสีหน้าผ่อนคลายสบายอารมณ์

“พี่อิงชอบนวดไหมฮะ วันหลังฮวงพาไป รึว่านวดด้วยมีคนช่วยอาบน้ำด้วย ฮวงก็พาไปได้นะ”

วายุกล่าวด้วยท่าทีมีนัย

“ไม่” บอสหนุ่มตอบเสียงเย็น ๆ

“ฮวงพูดเล่นครับ แหะ ๆ รู้แล้วว่าพี่อิงไม่ชอบแบบนั้น”

ดวงหน้าขาวสว่างส่งยิ้มทะเล้นผ่านริมฝีปากอิ่มสีชมพูระเรื่อเหมือนเยลลี่ใส ๆ

ไอ้ฮวงนี่ช่างตอแหล...ชิดชญาคิด

แต่บอสก็มองมันด้วยสายตาที่ไม่ค่อยถือสา คล้ายจะมีความเอ็นดูอยู่นิด ๆ

“เดี๋ยวจะรีบกลับรึเปล่า? ” เฉินเฉียวอิงถามวายุ

“ไม่รีบครับ พี่อิงมีอะไร? ”

“วันก่อนพี่ร่างแบบเพชรไว้ใหม่ เดี๋ยวจะให้ดู”

“ดีเลยครับพี่อิง มาแบ่ง ๆ กันดู เผื่อจะเอามาแมซต์กันได้ ทางฮวงน่ะเซ็นสัญญากับพี่ป้องเรียบร้อยแล้วนะ ทางพี่อิงต้องรอกลับจากเชียงใหม่ก่อนใช่ไหม? ”

“อือม์”

เฉินเฉียวอิงพยักหน้าช้า ๆ ก่อนจะหันไปทางชิดชญาที่กำลังเคี้ยวข้างตุ้ย ๆ

พอเห็นบอสมอง หญิงสาวก็เบิ่งตามองแบบมีเครื่องหมายคำถามกระจายออกมา ก่อนจะได้ยินบอสถาม

“ไม่รีบกลับใช่ไหม? ”

“อื้อม์ ค่ะ”

ชิดชญาพยักหน้าทันที

จะรีบอะไรล่ะ ก็พรุ่งนี้ไม่ต้องเข้าออฟฟิศ บอสมีนัดคุยกับลูกค้าที่ศูนย์การค้าใหญ่ใจกลางกรุงตอนสิบเอ็ดโมง บอสและ ‘องครักษ์ทั้งสอง’ ซึ่งก็คือชิดชญากับเกาซิ่งจะไปที่นั่น

บอสรู้ว่าพรุ่งนี้ไม่รีบ เขาจึงกล้าเรียกให้เธออยู่ที่นี่ต่อ แล้วใครจะกล้าขัด

บอสรับสั่งมาก็ไม่ควรขัดราชโองการ อะไรเออออตามได้ก็ทำไปเถอะ

ในขณะที่วายุกลับลอบยิ้มให้กับ ‘ราชโองการ’ ของบอส

บางทีวายุอาจต้องเปลี่ยนความคิดเสียใหม่

พี่อิงหน้านิ่ง แต่ที่จริงแผนสูง

อยากให้อิเจ๊อยู่ด้วย แต่ทำเนียนมาชวนฮวงให้ดูนั่นดูนี่...

หลังจากเสร็จมื้ออาหารและผู้ชายสองคนเป็นผู้เก็บล้างเรียบร้อยแล้ว ก็พากันเข้าไปที่ห้องทำงานบอส ซึ่งเป็นห้องที่วายุเคยเข้ามาแล้ว

เฉินเฉียวอิงแม้ภายนอกจะดูเป็นคนนิ่ง ๆ ขรึม ๆ แต่วายุรู้ว่าที่จริงแล้วบอสหนุ่มก็มีอารมณ์เด็ก ๆ เหมือนผู้ชายทั่วไปที่พอมีเพื่อนเล่นก็จะเปิดเผยทุกอย่าง แม้แต่ห้องนอนของเขาหากไม่ใช่ตอนเปลี่ยนเสื้อผ้าก็ไม่ได้ปิดไว้ กลับเปิดประตูให้เห็นข้างในอย่างนั้น

เช่นเดียวกับห้องทำงานซึ่งเดิมทีควรจะเป็นอีกห้องนอน แต่เดาได้ว่าคนโสดอย่างเฉินเฉียวอิงไม่รู้จะใช้สองห้องนอนไปทำไม จึงดัดแปลงเป็นห้องทำงานที่มีเครื่องออกกำลังกายวางอยู่

สองหนุ่มคุยกันเรื่องออกแบบอย่างออกรส แม้วายุจะเป็นฝ่ายพูดมากกว่าอีกตามเคย แต่เฉินเฉียวอิงก็ดูตั้งใจฟังอย่างไม่เบื่อ

ชิดชญาที่จริงแล้วก็สามารถคุยกับพวกเขาได้รู้เรื่อง หากพูดทันวายุและ...

ถ้าไม่ง่วงซะก่อน...

เฉินเฉียวอิงหันมาเห็นหญิงสาวนั่งตาปรอย ในขณะที่วายุพูดจ้อย ๆ น้ำไหลไฟดับ

“ง่วงก็ไปนอนก่อน” บอสบอก

ชิดชญามีท่าทีลังเล ที่จริงเธอควรจะกลับห้องได้แล้ว แต่จะเร่งให้สองหนุ่มจบบทสนทนาก็ดูท่าจะไม่ดี เพราะเห็นกำลังสนใจเรื่องเดียวกัน

บอสของเธอปกติเป็นคนนิ่งขรึม(อาจจะยกเว้นกับแมว) นาน ๆ ทีจะเห็นเขามีท่าทีเพลิดเพลินให้เห็น ชิดชญาเลยไม่ค่อยอยากขัดจังหวะ

งั้นกลับก่อนดีกว่า

หญิงสาวลุกขึ้นก่อนจะได้ยินบอสบอกว่า

“ห้องผมอยู่ทางโน้น”

เฉินเฉียวอิงบุ้ยใบ้ไปทางด้านใน

“คะ? ”

“เข้าไปนอนได้เลย เดี๋ยวตรงนี้เสร็จแล้วค่อยให้ฮวงเข้าไปเรียก”

“ฉันกลับเลยดีกว่าค่ะ บอสอยู่คุยกับฮวงตามสบายเลยค่ะ”

“นี่! อิเจ๊! ตีหนึ่งแล้วนะยะ จะข้ามฝั่งไปคนเดียวเดี๋ยวก็อารมณ์เปลี่ยวจนไปฉุดชาวบ้านหรอก”

“ไอ้ฮวง! ”

พูดจบหมอนในมือชิดชญาก็ปลิวเข้าไปที่ศีรษะน้องชายทันที และวายุก็หลบไม่ทันเสียด้วย

เฉินเฉียวอิงลุกขึ้นเดินนำไปที่ห้องนอนซึ่งเปิดประตูและเปิดไฟไว้อยู่แล้ว

“นอนได้เลย” เขาบอก

“ฉันนอนตรงโซฟาก็ได้มั้งคะ” ชิดชญาบอกอย่างเกรงใจ

เฉินเฉียวอิงจ้องนิ่งด้วยสายตาที่ชิดชญาบอกตัวเองว่าท่าไม่ค่อยดีเท่าไหร่

“นอนเตียงผมมันแย่มากเหรอ? ”

อุ้ย...มุกนี้อีกแล้ว

หญิงสาวแทบจะเหงื่อตกกลางห้องแอร์กับสายตาแบบคนเอาแต่ใจของอีกฝ่าย

ทำไมบอสดูงี่เง่าพิกล

แต่ชิดชญาก็ไม่อยากขัดใจ เพราะอุตส่าห์พาไอ้ฮวงมาทำให้เขาหายหงุดหงิดได้หยก ๆ นี่เธอจะยั่วโมโหเขาอีกแล้วหรือ

“อ่า...ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ”

“เอ้า! ถ้างั้นเข้าไปนอนสิอิเจ๊ เดี๋ยวกลับแล้วจะไปเรียก” วายุเร่งด้วยท่าทีขัดใจ

ชิดชญาหันไปมองบอสที่จ้องเป๋งอยู่แล้วก็ ‘ขานรับนโยบาย’

“โอเคค่ะ นอนค่ะนอน”

เธอเดินไปที่เตียงอย่างว่าง่ายแล้วสอดกายเข้าไปในผ้าห่ม เห็นบอสหรี่ไฟให้ก่อนจะเดินออกไป

ผ้าห่มกับเตียงบอสโคตรหอมเลย กลิ่นสะอาด ๆ เหมือน....เหมือน...

อา...ใช่ เหมือนบอสนั่นแหละ

ชิดชญารู้สึกตัวอีกทีเมื่อมีแสงแยงตา

หญิงสาวพลิกกายช้า ๆ สองรอบอยู่บนเตียงนุ่มก่อนจะลืมตาขึ้นมาแล้วพบว่า

แสงที่สาดเข้ามาคือตะวันยามเช้า เธอยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูแล้วก็พบว่าเป็นเวลาเจ็ดโมง

พอเธอลุกขึ้นนั่งก็เห็นวายุนอนอยู่ในถุงนอนตรงพื้นข้างเตียง

เมื่อคืนไม่ได้กลับบ้าน...

แล้วบอสล่ะไปไหน?

หญิงสาวเปิดประตูออกไปก็ได้กลิ่นอาหารโชยมา

เดาไม่ยากว่าบอสตื่นแล้ว

เขากำลังห่อเกี๊ยว พอเขาหันมาเห็นเธอก็เปิดตู้หยิบแปรงสีฟันที่เรียงอยู่ในแผงให้เธอเลือกแกะเอาเอง

“เดี๋ยวมากินข้าวเช้า”

ชายหนุ่มกล่าวอย่างใจเย็นขณะก้มหน้าห่อเกี๊ยว

“เมื่อคืนบอสไปนอนที่ไหนคะ? ” ชิดชญาถามอย่างเกรงใจ

เฉินเฉียวอิงบุ้ยใบ้ไปทางเก้าอี้โซฟาตัวยาวที่สามารถดัดแปลงเป็นเตียงได้ ซึ่งตอนนี้มันยังอยู่ในสภาพเตียง โดยมีผ้าห่มพับวางไว้เรียบร้อย

“ขอโทษนะคะ ฉันแย่งเตียงบอสเลย”

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมา แม้แววตาสงบนิ่งหากแต่สว่างวาบด้วยความอบอุ่นอย่างน่าประหลาด

“ไม่เป็นไร”

เขาเลื่อนแปรงสีฟันให้เธอเป็นเชิงบอกให้รีบไปเข้าห้องน้ำ

เสร็จสิ้นอาหารเช้าแล้วทุกคนต่างก็แยกย้ายไปทำธุระของตน

ชิดชญาหลังจากกลับเข้าห้องตัวเองและอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้วก็ติดตามบอสไปพบลูกค้า

ส่วนวายุกลับบ้านเพื่อทำงานออกแบบให้เสร็จ

ทุกคนต้องจัดการธุระวันนี้ให้เรียบร้อย เพื่อพรุ่งนี้จะเดินทางไปเชียงใหม่พร้อมกัน

 

******************* 

น้องเฟิร์นคะ นอน ๆ เตียงบอสไปเถอะค่ะ จะได้ชิน คริ คริ  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว