ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

อสูรร้าย 9 | บทลงโทษ (รุนเเรงนิสนุง)

ชื่อตอน : อสูรร้าย 9 | บทลงโทษ (รุนเเรงนิสนุง)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มิ.ย. 2564 22:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อสูรร้าย 9 | บทลงโทษ (รุนเเรงนิสนุง)
แบบอักษร

9

 

ร่างหนาได้เเต่มองตามสาวน้อยที่วิ่งออกไป ทำไมเขาถึงต้องโกรธเธอขนาดนั้นนะ

ไม่รู้ว่าเพราะกลัวที่จะต้องอยู่คนเดียวอีกครั้งรึว่ากลัวที่จะเสียเธอไป

 

สาวน้อยอยู่ภายใต้การพันธนาการของอสูร เธอใช้ชีวิตอยู่กับเขาอย่างยอมจำนน ลาน่าพยายามหาทางหลบหนีทุกครั้ง เเต่ทุกคราเขาก็จะลากเธอกลับมาขังไว้ที่เดิม

 

เท้าเล็กเดินสำรวจไปทั่วปราสาท จนครบเกือนทุกชั้น เธอเบื่อที่จะอยู่ที่นี้เเละต้องการอิสระในการใช้ชีวิต จนกระทั่งภายในหัวเธอนึกถึงวันนั้น ที่ห้องใต้หลังคา

 

ไม่รอช้าร่างบางใช้โอกาสที่อสูรร้ายไม่อยู่สาวเท้าเล็กเดินตรงไปยังห้องนั้น เธอยื่นอยู่หน้าห้องพบกับผ้าม่านฝืนใหญ่ที่กำลังปลิวไสวเพราะเเรงลม

 

มือเล็กค่อยๆเปิดผ้าออกอย่างช้าๆ กลิ่นสาบคาวเลือดลอยมาเตะเข้ากับจมูกของเธอ นั้นยิ่งเพิ่มความสงสัยให้กับสาวน้อย ฝ่ามือเเผ่นเล็กทาบลงบนประตูบานใหญ่ เธอใช้เเรงผลักมันออกไปด้านหลัง เเล้วก็ต้องตกใจ

 

ตาเบิกกว้างกับสิ่งตรงหน้าที่เธอเห็น หัวใจเธอเริ่มเต้นเร็วและรัว เธอขอให้สิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าเป็นเพียงเเค่ฝันร้ายที่สาวน้อยยังไม่ตื่นจากห้วงนิทรา ภาพนั้นทำให้เธอหวาดกลัว เนื้อตัวสั่นเทา เเววตาสั่นไหวไร้จุดโฟกัส

 

ลาน่ามองภาพนั้นอย่างเงียบๆ เธอเห็นร่างหนาที่คุ้นเคยกำลังกัดกินซากกวางอย่างเอร็จอร่อย ปากเต็มไปด้วยคาบของเลือด นัยน์ตาสีน้ำเงินฟ้าตอนนี้มันได้กลายเป็นสีเเดง กรงเล็บหนาข้างขวาถือหัวใจของกวาง ส่วนอีกข้างถือเนื้อสด ที่น่าหดหู่กว่านั้น ชายตรงหน้ามีท่าทางหิวโซ

 

 

ร่างหนาสัมผัสได้ถึงเเววตาที่จ้องมองมาจากด้านหลัง ก็ทำให้เขารู้ได้ทันทีว่านั้นคือสาวน้อย

 

เขาลุกขึ้นจากซากศพของกวางก่อนที่จะมุ่งหน้าเดินตรงไปหาร่างบาง เสียงกรงเล็บยาวเสียดสีกันไปมาดังทั่วห้อง หยดเลือดไหลจากกรงเล็บหนาสู่พื้น ร่างบางเห็นดังนั้น

 

เท้าเล็กเดินถอยไปข้างหลังอย่างตะกุกตะกัก ขาทั้งสองข้างของเธอเเทบจะไร้เรียวเเรงกับสิ่งที่เห็นเมื่อสักครู่ เท้าหนาคืบคลานเข้ามาหาเธออย่างช้าๆ สายตาดุจนักฆ่าจ้องมองเธอไม่ละไปไหน

 

เขายกกรงเล็บหนาขึ้นมาก่อนที่จะใช้ลิ้นเลียคาบเลือดของกวางที่ติดอยู่ปลายเล็บ ร่างบางไม่รอช้ารีบหันหลังพร้อมที่จะวิ่ง เเต่ทว่าเขากลับมาอยู่ตรงหน้าเธออย่างไม่รู้ตัว

 

 

 

“ ฮึก … ”

 

 

เสียงหายใจเข้าเป็นจังหวะสั้นๆ อย่างตกใจของสาวน้อยเอ่ยดังขึ้น เธอมองเขาด้วยสายตาสั่นไหว น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาอย่างห้ามไม่ได้

 

ร่างหนาเริ่มต้อนเธอเข้ามุมอีกครั้ง เท้าเรียวเดินเข้ามาใกล้เธอทำให้ร่างบางต้องรีบเดินถอยหลัง ก่อนที่จะสะดุดชนเข้ากับกองบ้างอย่างตรงพื้นนั้นทำให้เธอล้มลง

 

ร่างบางพยายามที่จะถอยหนี เเต่ข้อมือเล็กกลับสัมผัสได้ถึงของเหลวหนืดข้นบางอย่าง ลาน่าค่อยๆยกมือขึ้นมาดู เเละเธอก็ต้องตกใจอีกครั้งเพราะว่าเธอกำลังนั่งอยู่บนซากศพของกวาง มือเปื้อนไปด้วยคาบเลือดสด ตัวที่ร่างหนาพึ่งจะอร่อยกับเนื้อของมัน

 

 

เธออยากจะกรี๊ดร้องออกมาให้ดังที่สุด กับสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าเเต่เธอก็ไม่อาจทำได้ ร่างบางช็อคเกินกว่าที่สมองจะประมวลผลอะไรหลายๆอย่างพร้อมกัน

 

ไม่นานนักเขาก็เดินเข้ามาถึงตัวของสาวน้อย ลาน่าละสายตาจากมือที่เปื้อนเลือด ประสานเข้ากับสายตาที่ดุปานจะฆ่าเธอ

 

ร่างหนานั่งลงและใช้นิ้วเกลี่ยน้ำตาของสาวน้อยที่ไหลออกมาไม่ขาดสายอย่างใจเย็น ก่อนที่จะโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ๆมือเล็ก ปลายลิ้นร้อนเลียเลือดจากมือของสาวน้อย เขาผลักมันออกก่อนที่จะยิ้มให้กับลาน่า

 

บนใบหน้าของเขาปรากฏรอยยิ้มที่เเสนจะโรคจิต ร่างบางได้เเต่คิดในใจนี่เธอกำลังอยู่กับตัวอะไรกันเเน่

 

 

“ ฉันจะลงโทษเธอ ”

 

 

ร่างหนาเอ่ยออกมาด้วยเสียงเข้ม

 

 

“ ไม่นะ ฉัน มะ ”

 

 

ลาน่าพูดไม่ทันจบประโยคกรงเล็บปลายเเหลมก็จ่อเข้าที่เนินอกของเธอ เขากดเล็บลงไปเพื่อที่จะไม่ให้เธอได้ต่อปากต่อคำ

 

 

 

“ อยะ อ๊ะ ”

 

 

ร่างบางไม่ทันได้ร้องห้าม ปลายเล็บคมดุจมีดกลับเพิ่มเเรงกดมาเข้าไปอีก จนเเทบจะบาดเนื้อของเธอ

 

 

ร่างหนาจ้องสาวน้อยอย่างมีเลศนัยนั้นทำให้สาวน้อยเผยเเววตาที่อ้อนวอน ยิ่งเธอหายใจเข้าแรงเท่าไหร่ปลายเล็บแหลมจากกรงเล็บก็ยิ่งลึงลงไปเท่านั้น ไม่มีคำพูดใดๆ มีเพียงเสียงหายใจที่ดังไปทั่วห้อง ก่อนที่ร่างหนาจะเอ่ยอย่างเรียบๆ

 

 

“ ยิ่งเธอร้องดังขึ้น มันก็ยิ่งจะลึกลงไป ”

 

 

พูดจบประโยค กรงเล็บปลายแหลมคมดุจมีดค่อยๆเฉือนเนินอกของสาวน้อยอย่างช้าๆ เนื้อเยื้อถูกตัดขาด สายเลือดสีเเดงสดค่อยๆไหล่ออกมา

 

 

“ อะ อ๊ะะ ”

 

 

ลาน่าพยายามทนความเจ็บปวดที่เขามอบให้ ริมฝีปากเล็กกัดปากตัวเองเเน่น เเต่ทว่าอสูรตรงหน้ากลับยิ่งค่อยๆลากแผลนั้นให้ยาวขึ้นพร้อมกับเผยยิ้มออกมา อย่างชอบใจ

 

 

“ อื้ออ จะ เจ็บบ ”

 

ลาน่าเปล่งเสียงปลดปล่อยความเจ็บปวดอีกครั้ง เขามองตาอสูรร้ายอย่างยอมเเพ้ ร่างหนาเห็นดังนั้น จึงหยุดการกระทำ เขาชักมือออกก่อนที่จะมองหยดเลือดที่ไหลออกมาไม่ขาดสาย

 

ไม่ช้าร่างหนาก็ขึ้นคร่อมสาวน้อย ลาน่าได้เเต่กัดปากตัวเองเพื่อระบายความกลัว ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงไปใกล้เนินอก อายลมร้อนจากลมหายใจเป่ารดก่อนที่ลิ้นหนาจะเข้าครอบครองแผลนั้น พร้อมดูดเอาเลือดจากแผลที่เปิดของลาน่า

 

ความเจ็บปวดยิ่งทวีคูณจากการกระทำของเขา มือเล็กจิกผมร่างหนาอย่างเผลอตัว ก่อนที่เธอจะครางออกมา

 

“ อื้ออ มันเจ็บนะ ”

 

 

ไร้เสียงตอบรับจากคนที่กำลังดื่มด่ำกับน้ำหวาน สาวน้อยหายใจหอบ เรียวเเรงทั้งหมดของเธอเริ่มหายไปราวกับว่าเขากำลังดูดวิญญาณของเธอ

 

 

 

“ พอ ดะ ได้เเล้ว ”

 

 

ร่างบางที่พยายามร้องห้ามกับเรียวเเรงที่เหลือน้อยลงไปทุกทีนั้นคือเสียงสุดท้ายของเธอก่อนที่สาวน้อยจะสลบไป

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว