ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

🥀EPISODE 12 - ไม่รู้จักความรัก

ชื่อตอน : 🥀EPISODE 12 - ไม่รู้จักความรัก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 916

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มิ.ย. 2564 16:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
🥀EPISODE 12 - ไม่รู้จักความรัก
แบบอักษร

ไม่รู้จักความรัก

'แล้วเธอเคยรักใคร จนรู้สึกเสียเขาคนนั้นไปไม่ไหมล่ะ'

 

🍼🍼

 

"ยังเจ็บอยู่ไหม"

ฉันหันหน้าจากการชมวิวไปมองพี่รามที่ถามขึ้น หลังจากทำแผลเสร็จเราก็ใช้เวลาวุ่นวายมากในการเลือกที่นั่ง

ฉันจะออกมานั่งที่อื่นเพื่อปล่อยทางให้เขาสองคนได้อยู่ด้วยกันได้เคลียร์กัน แต่พลัสมันรักเพื่อนไงเป็นห่วงเห็นว่าฉันเป็นมนุษย์ไม่เข้าสังคมไม่มีเพื่อนนอกเหนือจากมันนางเลยจะมานั่งเป็นด้วยแต่ก็ติดพี่สดใส

เอาเป็นว่าพอขึ้นรถไปก็เกิดความวุ่นวายกันอีกรอบจนพี่รามทนดูไม่ไหว เขาไม่พูดอะไรมาจับมือฉันแล้วพามานั่งด้วย

การกระทำของเขาที่ทำแบบนั้นถือเป็นว่ายุติความวุ่นวายก็ไม่มีใครกล้าขัดพี่รามอยู่แล้วนิ

"ไม่ค่ะ"

"ไปถึงห้ามเล่นน้ำเลยนะเข้าใจไหม ถ้ามันมีเกมที่ต้องเล่นน้ำก็ให้แจ้งรุ่นพี่เขาไป"

"ทำยังกะพวกพี่ๆจะฟัง"

มันก็จริงนิพวกรุ่นพี่ไม่ค่อยยอมฟังเท่าไหร่จากเหตุการณ์ที่ผ่านมาอ่ะนะ โดยเฉพาะพวกพี่ว้าก มาถึงก็ว๊ากๆๆไม่ยอมฟังอะไรเลย

"ถ้าใครมันกล้ามีปัญหาก็ให้มาบอกฉันเดี๋ยวฉันจะจัดการให้เอง"

"ค่ะ" ฉันตอบรับคำก่อนจะเสหน้ามองออกไปชมวิวที่นอกหน้าต่าง แต่ก็ยังคงสัมผัสได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่ยังจับจ้องมองฉันอยู่

"เป็นห่วงรู้ไหม"

แม้มันจะเป็นคำพูดที่เบามากของพี่รามแต่เพราะเราอาจจะอยู่ใกล้กันมันเลยทำให้ฉันได้ยิน ฉันรีบหันไปมองหน้าคนที่พูดแต่พี่รามเขากลับทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ หยิบเขาโทรศัพท์ขึ้นมากดเล่น

เขามาทำให้ใจฉันเต้นแล้วก็มาทำเฉยแบบนี้ได้ไงทำไมเวลาอยู่กับพี่รามทีไรใจมันบางได้ขนาดนี้

ฉันมองพี่รามที่เอาแต่เล่นโทรศัพท์ไม่สนใจคำพูดตัวเองเมื่อกี้ มองพี่รามทีไรก็เผลอยิ้มออกมาทุกทียอมรับเลยว่าเขามีเสน่ห์มาก

 

'เป็นห่วงรู้ไหม'

คิดทีไรก็เขินกะไอ้แค่ประโยคสั้นๆแต่ทำเอาฉันหุบยิ้มไม่ได้เลย ตายแล้วใจเฟอร์บี้

 

 

"เฟอร์บี้"

"เฟอร์บี้ ถึงแล้ว"

"อืออ~~"

ฉันพยายามจับมือที่เขย่าไหล่ฉันอยู่ออกคนยิ่งง่วงๆอยู่ อย่าเพิ่งกวนดิ

"ถึงแล้วไม่ลงรึไง"

"อย่ากวนน"

"ถึงแล้ว" เสียงคนพูดอะไรก็ไม่รู้ฉันฟังไม่รู้เรื่องเลยอาจจะเพราะความง่วงเข้าครอบงำทำให้ไอ้พวกเสียงต่างๆไม่เข้าหู

ฟอดดด

"อือออ!!!"

ฉันรีบเด้งตัวขึ้นทันทีหลังจากสัมผัสได้ว่ามีคนแอบมาขโมยหอมแก้มฉัน

"พี่ราม!! พี่ทำบ้าอะไรเนี่ย" ฉันรีบเอามือมากุมแก้มข้างที่โดนหอมเอาไว้

"พี่ปลุกเธอตั้งนานแล้วเธอไม่ตื่นเองช่วยไม่ได้ ดูดิมานอนตักคนอื่นเขาหนักชิบ" นี่ฉันเผลอหลับบนตักพี่รามหรอ บ้าไปแล้ว!

"😱😱"

"แล้วนี่จะนั่งอึ้งอีกนานม่ะ ถึงแล้วรีบลง"

พูดแค่นั้นพี่รามก็เก็บของแล้วลงจากรถไปปล่อยให้ฉันยังนั่งค้างอึ้งอยู่ที่เดิม

ฉันนอนหนุนตักพี่ราม พี่รามหอมแก้มฉัน!! บ้าๆๆๆทำแบบนี้ได้ไงคนบ้าฉันลูกมีพ่อมีแม่นะถ้าทำแบบนี้ก็พาพ่อมาสู่ขอฉันสิ อร้ายย

มองไปรอบๆไม่เจอใครเลยบนรถนี่ฉันกลายเป็นคนสุดท้ายที่อยู่บนรถหรอ ก็ต้องเป็นเพราะไอ้พี่รามนั่นเลยมาทำให้ฉันเขินทำไมล้าา

ฉันเดินลงมาจากรถก็ตรงไปหยิบเอากระเป๋าเดินทางก่อนจะตรงไปตั้งแถวพร้อมเพื่อนๆ

"ลงมาช้าจังว่ะ"

พอเดินมาถึงพลัสมันก็ถาม แต่คำถามของมันทำเอาฉันหน้าแดง เมื่อนึกถึงตอนอยู่บนรถที่พี่รามแอบมาหอมแก้มฉัน

"อ้าวเห้ยเป็นไรอ่ะหน้าแดงเชียว"

"จริงอ่อ!!" ฉันรีบเอามือมากุมแก้มทั้งสองข้างตัวเอาไว้เพื่อปกปิดความหน้าแดง บ้าจริง

"ก็เออดิ"

"อ่อ สะ...สงสัยแพ้แดดละม้างง แฮร่ๆ" ฉันยิ้มแห้งๆส่งไปให้ก่อนจะหันหน้าหนี หน้าอายชะมัด

 

พี่ๆเขาก็ทำการจับห้องให้ว่าใครจะนอนห้องไหนห้องละสี่คนฉันเลยต้องแยกห้องกับพลัสมันเพราะพี่เขาแยกชาย-หญิง ได้มาอยู่ห้องกับผู้หญิงอีกสามคนที่ฉันก็ไม่ค่อยได้สนิทด้วยเท่าไหร่

ตอนนี้ฉันนอนอยู่บนเตียงเพื่อรอเวลาลงไปกินข้างเย็นตอนหกโมง เตียงห้องนี่เป็นเตียงคู่สองเตียงต้องนอนด้วยกัน

แต่ฉันค่อนข้างที่จะอึดอัดหน่อยๆที่จะต้องมาอยู่ร่วมห้องกับคนที่ไม่ค่อยสนิท แต่อีกสามคนนั่นเขาน่าจะสนิทกันนะคุยกันไม่หยุดเลยฉันว่าฉันออกมาไปเดินเล่นดีกว่า

พอคิดได้ฉันก็หยิบเอาแค่มือถือพร้อมกับเอาเงินติดตัวไปด้วยนิดหน่อย เดินไปใส่รองเท้า

"จะไปไหนหรอเฟอร์บี้" เพื่อนคนนึงร้องตะโกนถามเมื่อเห็นว่าฉันจะออกจากห้อง

"ไปเดินเล่นน่ะ"

"ให้เราไปเป็นเพื่อนไหม ไปคนเดียวมันอันตราย"

"ไม่ต้องหรอกเราไปคนเดียวได้ อีกอย่างนี่ยังไม่ค่ำเลยคงไม่มีอะไรหรอก"

"เอางั้นหรอ"

"อื้ม"

"งั้นก็ระวังๆตัวด้วยนะ"

"ขอบใจนะ" ฉันยิ้มให้แล้วเดินออกจากห้องมา

 

ฉันเดินออกมากะว่าจะไปเดินเล่นที่ชายหาดแต่คนก็เยอะซะเหลือเกินฉันแค่อยากจะต้องการหาที่สงบๆไม่มีคนก็แค่นั้นเอง

ฉันเดินมานั่งใต้ต้นไม้ที่ไม่ได้ห่างจากชายหาดเท่าไหร่ แต่ที่เลือกมาตรงนี้เพราะมันไม่ค่อยมีคนเท่าไหร่มีนะแต่น้อย

ฉันนั่งลงกับพื้นโดยไม่สนว่าเม็ดทรายมันจะติดกระโปรงไหม ก่อนจะหยิบเอาโทรศัพท์ขึ้นมากดเข้ากล้องถ่ายรูปแล้วถ่ายวิวสวยๆเก็บไว้

"เห้ยยย!!"

ฉันเผลอร้องตกใจจนเกือบทำโทรศัพท์ตก ฉันกำลังถ่ายรูปวิวสวยๆเก็บไว้แต่พี่รามที่โผล่มาแต่ไหนไม่รู้เข้ามาโผล่หน้าตรงกล้องฉัน

"ทำเป็นขวัญอ่อนไปได้" พี่รามเอามือมาขยี้หัวฉันก่อนจะนั่งลงข้างๆ

"พี่โผล่มาแบบนั้นเป็นใครเขาก็ตกใจกันทั้งนั้น"

"ฉันออกจะหล่อ"

"แหว่ะ" ฉันแอบแลบลิ้นร้องแหว่ะออกมาเมื่อเขาชมตัวเอง หลงตัวเองชะมัด

"หรือไม่จริง" พี่รามเอามือมาจับคางฉันให้หันไปมองหน้าเขา จากที่ฉันมองวิวอยู่เมื่อกี้

"..." ฉันมองหน้าเขาแต่ไม่ตอบแอบเหล่สายตามองไปด้านข้างเชิงว่าไม่รู้ไม่ชี้

"เห็นอย่างงี้สาวๆหลงนะเว้ย"

"จะบอกว่าตัวเองไม่เคยอกหักเลยว่างั้น?"

ฉันแหย่พี่รามเล่น แต่ผลเป็นออกมาว่าเขาเงียบซะงั้น พี่รามปล่อยมือที่จับคางฉันแล้วหันหน้าออกไปมองวิวทะเลข้างหน้า

"เฟอร์บี้พูดอะไรผิดไปหรอ"

"..." เขาเหล่มามองฉันนิดนึงก่อนจะหันกลับไป

"เงียบ แสดงว่าเคยโดนเทอ่อ"

"..." ก็ยังคงเงียบอยู่แสดงว่าจริงๆด้วย

"แหม ก็แค่โดนเทเองป่ะทำเป็นเงียบไปได้แค่อกหักเอง"

"แค่หรอ"

"ค่ะ ก็แค่อกหักเจ็บช่วงแรกๆผ่านไปเดี๋ยวก็หาย"

"เธอคิดงั้นหรอ"

ฉันพยักหน้าตอบพี่ราม หรือมันไม่จริงละฉันก็เคยเห็นแต่คนพอเลิกกับแฟนแรกๆก็นั่งร้องห่มร้องไห้พอนานไปเดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง

"แต่เฟอร์บี้ก็ไม่ค่อยเข้าใจหรอกนะ กะแค่ผู้หญิงหรือชายผู้คนเดียวที่เขาเข้ามาแล้วก็ออกไปมันจะเจ็บอะไรมากขนาดนั้น"

เพราะฉันเคยเห็นบางคนถึงขั้นฆ่าตัวตายกันไปเลยนะซึ้งฉันไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ว่ามันเจ็บจนจะเป็นจะตายขนาดนั้นเลยหรอ

"เธอไม่รู้จักความรักจริงๆหรอก"

"รู้จักสิคะ"

"แล้วเธอเคยอกหักไหมล่ะ"

"รู้จักความรักก็ไม่ได้ต้องแปลว่าเคยผ่านประสบการณ์การอกหักนี่คะ"

"แล้วเธอเคยรักใคร จนรู้สึกเสียเขาคนนั้นไปไม่ไหมล่ะ"

"ก็แม่ไงคะ"

"หึ เด็กน้อย" พี่รามเอามือมาวางไว้บนหัวฉันส่งยิ้มมาเป็นยิ้มที่ทำให้ใจเฟอร์บี้สั่นมากก

 

🍼🍼🍼

เฟอร์บี้ลูกใจหนูบางแล้ววว

🙏มีคำผิดไรท์ขอโทษด้วยนะคะ ยังไงฝากติดตาม กดไลค์ เม้นท์ให้กำลังใจเค้าหน่อยน๊าา

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว