email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

꧁สวัสดีค่ะ꧂ พึ่งหัดแต่งนิยายเป็นมือใหม่หัดแต่งคำบางคำอาจจะใช้ผิดไปต้องขออภัยด้วยนะ คำโปรยเนื้อหาการบรรยายอาจใช้คำได้ไม่สวยเท่ากับนักเขียนท่านอื่นๆ แต่ก็ตั้งใจเขียนออกมาให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ ฝากเป็นกำลังให้ด้วยนะ 🖋️14 กุมภา_valent

Ep:17คนไม่มีหัวใจ

ชื่อตอน : Ep:17คนไม่มีหัวใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.8k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ค. 2564 21:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep:17คนไม่มีหัวใจ
แบบอักษร

"ได้แช่น้ำอุ่นๆแบบนี้สบายจังเลย"

พอกลับมาถึงบ้านฉันก็หาอะไรกินก่อน ช่วงนี้รู้สึกว่าตัวเองกินเก่งขึ้น

แต่บางวันก็กินได้บ้างไม่ได้บ้างแต่วันนี้กินเยอะมากสงสัยตัวเล็กจะหิว

"กินเยอะๆ จะได้โตไวๆ"

"หม่ามี๊อยากเจอหน้าหนูแล้วนะ" ฉันเอามือลูบท้องตัวเองแค่คิดว่าจะได้เจอหน้ากันมันก็มีความสุขจนบอกไม่ถูก

ส่วนเรื่องพี่โทนี่ เดี๋ยวเขาก็คงไปเองจะเอาอะไรกับคนเย็นชาไม่มีหัวใจอย่างเขาละ คงจะโดนเมียเก่าเทละมั้งถึงได้มาตามฉัน แต่เสียงใจค่ะ สวยๆแบบลลิซไม่ง้อผู้ชาย

เพราะฉันเคยวิ่งตามความรักไม่เห็นคุณค่าตัวเองต่อจากนี้ไปฉันจะไม่สนใจใครนอกจากเบบี๋ตัวน้อยๆของฉันที่กำลังจะเกิดมา

ก็ตั้งแต่ฉันรู้ว่าตัวเองท้องสิ่งเดียวที่ทำให้ฉันมีความสุขยิ้มหัวเราะได้คือลูกในท้อง! ถ้าเกิดมามีพ่อที่ไม่มีหัวใจสู้ไม่มีดีกว่า ถึงฉันจะไม่ได้ดีเลิศอะไรแต่ฉันจะเลี้ยงเขาให้ดีที่สุด!

"เราอยู่กันสองคนก็ไม่เห็นเป็นไรเนอะ!"

"หม่ามี๊จะเป็นทั้งพ่อและแม่ให้หนูเอง" พอจะได้เป็นแม่คนเองแบบนี้ ก็ทำให้ฉันคิดถึงม๊า

"ลลิซจะเป็นแม่ที่ดีเหมือนม๊านะคะ" ถึงฉันจะจำอะไรเกี่ยวกับม๊าไม่คอยได้แต่ม๊าคือม๊าที่ดีที่สุด

"พรุ่งนี้ไม่ต้องเปิดร้านตื่นสายได้!" อาบน้ำเพลิงไปวันนี้พอได้แช่น้ำอุ่นๆแล้วมันก็แบบนี้ทุกที

แกร๊ก!! ฉันเปิดประตูออกจากห้องน้ำ

"กรี๊ด!!!!!!!!!"

"เข้ามาได้ไง?" แต่พอเปิดประตูออกไปก็มีใครบางคนนั่งจ้องฉันตาเขม็งอยู่ปลายเตียง

"ออกไปนะห้ามมอง!!" นี่มันบ้านฉันห้องนอนฉันแล้วพอดีช่วงนี้มันหน้ามืดบ่อยๆมันหายใจลำบากฉันเลยไม่ใส่เสื้อชั้นใน แล้วชุดนอนมันก็บางมาก

"กล้าดียังไงถึงหนีฉันมา แล้วยังขังฉันอีก " เสียงทุ้มเข้มพร้อมสายตาดุดันเดินตรงเข้ามาหาฉัน

พรึบ!!

"แล้วพี่มายุ่งอะไรกับลลิซละ!"

"ออกไปนะ!!" ฉันรีบวิ่งหลบเขา

ฟิว!!

"ออกไปสิ!! ไป!!" พร้อมกับปาหมอนใส่เขารัวๆใครบอกให้เดินตามอยู่ได้!

"ก็บอกให้ออกไป!!"

"จะมาตามทำไมเนี่ย!" ก็วิ่งหนีรอบห้องนั้นแหละ

หมับ!!

"อ๊าย!!!"

"ปล่อยนะ!"

"ไอ้หมอบ้า!!" เขาพุ่งตัวเข้ามาจับตัว

"ถ้าไม่ปล่อยลลิซจะแจ้งตำรวจ!" มือใหญ่กอดรัดเอวไว้แน่น ฉันได้แต่เอามือดันอกแกร่งเขาไว้

"เอาดิ! ถ้าคิดว่าคุกมีไว้ขังผัวเธอ"

"แต่ต้องหลังจากที่ฉัน..." เขามองมาที่หน้าอกฉันที่มันแนบชิดกับอกเขา

"ไอ้คนลามก!!"

"ปล่อยสิ!"

"หายใจไม่ออก!" ยิ่งฉันออกแรงดันเขายิ่งกระชับกอดแน่น

"ว๊าย!!"

"หยุดนะ!"

"พี่จะทำแบบนี้กับลลิซไม่ได้!" เขาอุ้มฉันไปที่เตียงแล้วกดแขนทั้งสองข้างไว้

"ทำไมจะทำไม่ได้"

"อย่าทำเป็นเล่นตัว!อย่างกับไม่เคย" ฟังที่เขาพูดสิ

"ก็เพราะเคยไงถึงไม่อยากให้พี่ทำ!"

"พี่มันคนไม่มีหัวใจ!"

"ลลิซไปทำอะไรให้พี่โกรธหรือเกียดอะไรหนักหนาถึงได้ทำร้ายกันแบบนี้!"

"ถ้าเป็นเรื่องที่เนตรนภาตกบันได ไม่ว่าพี่จะเชื่อหรือไม่เชื่อ แต่ลลิซไม่ได้ทำ!"

"ถ้าเป็นเรื่องงานหมั้นลลิซก็ขอโทษที่ตอนนั้นลลิซเอาแต่ใจ แต่ตอนนี้พี่ก็ได้ถอนหมั้นแล้วไง แล้วจะเอาอะไรกับลลิซอีก!" เขานิ่งเอาแต่จ้องหน้าฉัน

"ปล่อย!!"

"ลลิซขอโทษสำหรับทุกอย่างที่ลลิซเคยเอาแต่ใจตัวเอง ที่ทำให้คนอื่นต้องเดือดร้อนวุ่นวายไปหมด"

"แต่พี่อย่างทำแบบนี้กับลลิซอีกได้มั้ย!" ฉันพยายามแล้วที่จะไม่ร้องไห้แต่มันกลั้นไม่ไหวจริงๆ

"ถ้าไม่รักก็อยากทำแบบนี้ได้มั้ย"

"อึก!! ลลิซก็มีหัวใจนะ อยากเป็นคนที่ถูกรักบ้าง"

"ไม่ใช่เป็นฝ่ายวิ่งหาความรักจากคนอื่นแบบนี้"

"พี่เลิกทำแบบนี้ได้มั้ย!"

"ลลิซขอร้อง!"

"ถ้าพี่ไม่อยากเห็นหน้าลลิซ ลลิซไปอยู่ที่อื่นก็ได้ ไปให้ไกล้จากที่นี่ไปให้พ้นหูพ้นตาพี่ก็ได้" มาถึงวันนี้ฉันพอแล้วฉันเหนื่อยแล้วที่จะวิ่งตามเขาและพอแล้วสำหรับความรักบ้าๆ

"ทำไม?" สายตาเย็นชาคู่นั้นยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ สีหน้าเรียบนิ่งยากจะคาดเดาไม่รู้ไม่เข้าใจว่าเขากำลังคิดกำลังจะทำอะไรกันแน่

กร๊อก!!

"ทำไมต้องหนีมา!" เสียงขบกรามแน่นดังเล็ดรอดออกมา

"ทำไมไม่บอก!!!" เขาตะโกนเสียงดังอย่างโมโห แต่ฉัน ฉันไปทำอะไรให้เขาโกรธถึงมาโมโหฉันแบบนี้!

"ฮื่อ!!"

"อย่านะ!" เขาไม่ฟังเสียงค้านจากฉันใบหน้าหล่อๆซุกไซ้ซอกคอฉันหื่นกระหาย จะมีสักครั้งมั้ยที่เขาจะพูดดีๆไม่ใช่ข่มแหงฉันแบบนี้!

"อย่า!!" มือหนาล้วงเข้ามาในกางเกงในตัวจิ๋วที่ฉันใส่อยู่ มืออีกข้างกดมือฉันสองข้างไว้แน่น ตอนนี้ฉันขยับตัวแทบไม่ได้

"ลลิซขอร้องอย่าทำอะไรลลิซเลย"

"ฮื้อ!!" เขาไม่ฟังประกบปากจูบบดขยี้ริมฝีปากฉันอย่างแรง จนได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งเต็มปากชวนอวก พร้อมนิ้วเรียวยาวที่ค่อยๆสอดเข้ามาในตัวฉัน พร้อมกับขยับนิ้วรัวๆ

"อย่านะ!" ฉันรีบถอยรูดหนีเมื่อเขาชักนิ้วออกและพยายามจะถอดกางเกงชั้นใน

หมับ!!

พรึบ!!

"อย่า!!"

"ละ…ลลิซท้อง!!!"

"อย่าทำอะไรลลิซเลย!" เขาจับขาฉันแล้วดึงไปอยู่ใต้ร่างใหญ่ สุดท้ายฉันก็ต้องพูดบอกสิ่งที่ฉันไม่อยากให้เขารู้ออกไป

"อย่าทำอะไรลลิซเลย" ฉันยอมรับว่าฉันกลัวกับสายตาเขาตอนนี้มาก ถ้าเป็นเมื่อก่อนถ้าฉันไม่ท้องฉันคงไม่ต้องกลัวแต่ฉันกลัวๆว่าถ้าเข้าทำอย่างนั้นฉันกลัวๆว่าจะเสียลูกไป

"ลลิซก็ไม่รู้ว่าลลิซท้องได้ไง" ฉันก็กินยาตลอดแต่มันก็ท้องจนได้

"ตะ...แต่พี่ไม่ต้องห่วงลลิซไม่ได้บอกใครและจะไม่ให้พี่เดือดร้อน"

"ลลิซจะเลี้ยงเขาเอง"

"แต่ลลิซขอร้องพี่อย่าทำอะไรลลิซเลยนะ"เขาเงียบไม่พูดหรือแสดงสีหน้าอะไรออกมา

"ลลิซรู้ว่าพี่ไม่เคยรักไม่เคยอยากให้เด็กคนนี้เกิดมา อึก!" ฉันพูดพรางน้ำตาไหลอาบสองแก้ม

"เธอจะดูแลเด็กคนนี้เอง?" คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเป็นปม

"อื้อ..." ฉันพยักหน้า พรางกลั้นสะอื้น

"พี่ไม่ต้องห่วงนะเรื่องของเราจะไม่มีใครรู้แน่นอน"

"แต่พี่อย่าทำอะไรลลิซเลยนะ" ฉันก็ไม่อยากอ้อนวอนขอความเห็นใจจากเขาแบบนี้แต่สถานการณ์ตอนนี้เขาอยู่เหนือฉันทุกอย่าง

"นะคะ" เขายอมปล่อยมือจากฉัน ฉันรีบลุกขึ้นเอาผ้าห่มมาคลุมตัวให้

"ฉันจะรับผิดชอบเธอเอง!" เขาลุกขึ้นพูดทำหน้าจริงจัง

"ไม่!!" ฉันปฎิเสธเสียแข็ง

"ลลิซไม่ต้องการความรับผิดชอบ เรื่องทุกอย่างลลิซผิดเอง"

"เพราะฉะนั้นพี่ไม่ต้องมารับผิดชอบอะไร" ฉันไม่อยากให้เขามารับผิดชอบอะไรจริงๆ ถ้าทุกอย่างมันเกิดจากความรักที่เขามีให้มันก็ดี แต่นี้มันไม่ใช่เลยสักนิด!

"แต่นั้นมันลูกฉัน!"

"หรือเธอจะปฏิเสธ!" เขาจ้องหน้าฉันตาเขม่ง พร้อมพ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิด

"ก็ใช่! เขาคือลูกพี่ลูกที่พี่ไม่อยากให้เกิดมาเพราะแบบนี้ลลิซถึงไม่ต้องการความรับผิดชอบไง"

"พี่กลับไปเถอะ!"

"กลับไปหาคนที่พี่รัก" แค่คิดว่าเขาไม่รักฉันมันก็เจ็บพอแล้วอย่างให้ลูกต้องมารับรู้ด้วยเลยว่าเขาเกิดมาโดนที่ไม่ตั้งใจ

"....ทำไมถึงดื้อแบบนี้ลลิซ!" เขาพ่นลมหายใจแรงๆอีกครั้ง

"ฉันเป็นหมอ! เธอท้องแค่นี้ทำไมฉันจะไม่รู้!" เขานั่งลงพูดอย่างใจเย็น

"ฉันแค่รอให้เธอบอกบอกว่าเธอท้อง!"

"ไม่ใช่ให้เธอหนีมาแบบนี้!" หน้าหล่อๆยื่นเข้ามาใกล้จนฉันต้องเอนตัวหนี

"อะไรของพี่!" ฉันว่าอารมณ์ฉันแปลปรวนแล้วนะแต่ฉันไม่เข้าใจเขาเลยจริงๆ

"พี่จะเอายังไงของพี่กันแน่!"

"แต่งงานกัน!" เขาพูดเรียบๆ

"No!!"

"ไม่มีทาง! ลลิซไม่แต่งกับคนไม่มีหัวใจอย่างพี่เด็ดขาด"

"ถึงลลิซจะเคยรักพี่แต่ตอนนี้ลลิซไม่คิดอะไรกับพี่ละ" ฉันรีบลุกออกจากเตียงเพราะอยู่แบบนี้มันเสียเปรียบเขา

"ทำไมเธอดื้อแบบนี้ลลิซ!" เขาลุกขึ้นเดินตรงเข้ามาหาฉัน

"แล้วไง!"

"ลลิซก็เป็นของลลิซแบบนี้"

"รักง่ายเบื่อเร็ว วันก่อนลลิซอาจจะรักพี่แต่วันนี้ลลิซไม่รักพี่แล้ว!"

"แล้วอีกอย่างมีคนอื่นตั้งเยอะพร้อมจะเป็นพ่อของลูกลลิซ"

"พี่กลับไปหาคุณเนตรนภาที่รักพี่เถอะ!" ไม่เข้าใจเขาเหมือนกันทั้งๆที่ยังรักยัยนั้นแต่จะมารับผิดชอบฉันฉันไม่ต้องการ!

"เชิญออกจากบ้านลลิซได้แล้ว!" ฉันเดินไปเปิดประตูให้เขา

ปัง!!!!

"นี่!!"

"ไอ้บ้า!!"

"บอกให้ออกไป!!"

"ปล่อย!!!"

"ปล่อยนะ!!" เขาปิดประตูเสียงดังแล้วอุ้มฉันตัวลอยเดินไปที่เตียง

"หึ..คิดว่าท้องแล้วฉันจะทำอะไรเธอไม่ได้รึไง! " เขาวางฉันลงกับเตียงพร้อมกับขึ้นคร่อมทันที

"จะบ้ารึไงปล่อย!!"

"กลับไปหาลูกเมียพี่!!" ฉันเอามือดันหน้าอกเขา

"ลูกเมีย?"

"นี่ไงลูก" เขาเอามือลูบหน้าท้องฉัน

"ส่วนนี่เมีย" เสียงทุ้มนุ่มกระซิบชิดหู

"ไม่ใช่!!"

"ลลิซไม่ใช่เมียพี่!"

"ปล่อยๆๆๆๆๆๆ"

"ออกไปไม่อยากเห็นหน้า!!"

"หึ...อาการหนักนะเธอเนี่ยก่อนหน้านี้ไม่ถึง 10 นาทียังร้องให้งอแง มาตอนนี้..." ปลายนิ้วเรียวเขี่ยผมทัดหู แต่เขายิ้มหรอไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเลย

"ไม่ต้องมาพูด!!"

"ปล่อย!! " ฉันดิ้นๆ ไม่หยุด

พรึบ!!

"โอ้ย!!" ฉันผลักเขาอย่างแรง

"ผลักแค่นี้ทำเป็นสำออยร้องอย่างกับจะตาย ชิ!" ฉันรีบลุกขึ้นทันที

"พี่!!"

"พี่โทนี่!"

"พี่เป็นอะไรอ่ะ!" แต่เขากลับนอนนิ่งไม่ขยับตัว

"อย่างมาเล่นนะ!"

"นี่!! ตื่นดิ!" เขาไม่ขยับตัวเลย

"อย่ามาตายที่นี่นะ!"

"ก็ยังหายใจอยู่"

"หัวใจก็เต้นนิ" ฉันเอานิ้วไปแตะจมูกดูว่าเขาหายใจมั้ยก่อนจะเอาหูแนบอกหัวใจก็ยังเต้น แล้วเขาเป็นอะไรทำไมถึงนิ่งไปแบบนี้!

"หึ...ไหนว่าไม่รักฉันแล้วไง"

"ว๊าย!!"

"คนบ้า!"

"ปล่อยนะ!" อยู่ๆเขาก็ลืมตาพร้อมกับกอดฉันไว้

"ปล่อยๆๆๆๆๆ" ฉันเอามือทุบหลังพร้อมกับงับที่ไหล่เข้าให้

"โอ้ย!!"

"ตีแค่นี้ร้องยังกับจะตาย" ฉันรีบลุกขึ้นเมื่อเขายอมปล่อย

"ละ...เลือด~" ฉันถึงกับมือสั่นขาสั่นเมื่อมีเลือดเต็มมือฉันเลย เลือดใครแล้วมันมาจากไหน

"ลลิซ!!" พี่โทนี่รีบลุกมาประคองฉันก่อนทุกอย่างจะมืดไป..

ตอนเช้า

เสียงนกร้องเจี๊ยวจ๊าว แสงแดงส่องเข้ามา ลมพัดเอื่อยๆจากหน้าต่างที่เปิดทิ้งไว้

อากาศดีแบบนี้ใครกันนะมาเป็นหน้าต่างให้แดงมันส่องตา

"สดชื่นจัง!" ฉันลุกขึ้นบิดขี้เกียด

"กลิ่นอะไรหอมจัง!" พอได้กลิ่นของกินท้องใส่มันก็เริ่มทำงาน

"ตื่นมาก็หิวเลยนะ!" ฉันก้มลงเอามือลูบท้องแล้วเดินลงไปข้างล้าง เดินตามกลิ่นไปนั้นแหละ!

ฉันมองไปรอบบ้านแต่ไม่เห็นเขาคงจะกลับไปแล้วแหละ แล้วนี่เขาคงไม่ทำอะไรฉันใช่มั้ยเพราะฉันใส่ชุดใหม่ แล้วตกลงเลือดเมื่อคืนมันมาจากไหน! เขาเป็นอะไรรึเปล่า

"แล้วจะไปเป็นห่วงคนไม่มีหัวใจแบบนั้นทำไมกันเนี่ย" ฉันสะบัดความคิดบ้าๆทิ้งไป

"ว๊าว!!"

"น่าทานจัง!" ถ้วยข้าวต้มถ้วยใหญ่ว่างไว้อยู่บนโต๊ะ

"ใครใจดีมาทำให้แต่เช้านะ หรือจะเป็นบัวตอง" แต่น่าจะเป็นลูกน้องเฮียมากกว่า

"จะกินให้หมดเลย!"

"อั้ม!!"

"หื้ม!!"

"อวก!!อ๊ากก!" ฉันรีบวิ่งเข้าห้องน้ำแทบไม่ทัน ยังไม่ทันจะกลืนเลยก็อวกออกแล้ว

"เป็นอะไรมากมั้ย!" เสียงนี่มัน

"พี่ยังไม่ไปอีกหรอ!" ฉันหันไปจ้องหน้าเขา จะใครละก็พี่โทนี่นะสิ

"อวก อ๊ากก " แต่ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรก็อวกออกมาอีก

"เฮ้อ..." หมดทุกอย่างไม่มีอะไรหลงเหลืออยู่ในท้อง

"ไม่ต้องมายุ่ง!!!" ฉันสะบัดมือเขาออกแล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะ

"ทำไมคันแบบนี้เนี่ย!" ตอนนี้ตามตัวฉันผื่นแดงขึ้นเต็มตัวเลย

"เธอแพ้ปู?"

"อย่าบอกนะว่าพี่เป็นคนทำอาหาร" ขนาดยังไม่ได้กินนะยังผื่นขึ้นขนาดนี้ถ้ากินเข้าไปมีหวังได้ตายแน่

"ลลิซคือ..."เขาเดินเข้ามาหาฉัน

"ไม่ต้องมายุ่ง!!"

"ถ้าไม่รักไม่ต้องการก็อย่ามายุ่ง!"

"ไม่ต้องมาฆ่าลลิซด้วยวิธีนี้!" ฉันผลักเขาแล้วเดินหนี ตอนนี้มันคันมากต้องรีบไปหาหมอก่อนเพราะไม่รู้มันจะแพ้ระดับไหน แล้วลูกฉันจะเป็นอะไรมั้ย

"จะไปไหน!"

"ฉันพาไป!" ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าเดินออกจากห้องแต่เขายืนขวางทางไว้

"หลบไป!"

"ไม่ต้องมายุ่งกับลลิซ!!"

"ขอโทษ!"

"ก็ฉันไม่รู้ว่าเธอแพ้" หึ...ไม่รู้หรือไม่เคยสนใจ

"พี่ไม่ผิดหรอกเราไม่ได้เป็นอะไรกันพี่ไม่รู้มันก็ไม่แปลก"

"ถอย!!"

"ลลิซจะไปหาหมอ" ตอนนี้มันคันมากและเริ่มหายใจไม่ออก

พรึบ!!

"มัวแต่พูดเมื่อไหร่จะถึง" เขาอุ้มฉันแล้วรีบพาฉันไปที่รถแล้วรีบเขารถออกไปด้วยความเร็ว ฉันได้แต่นั่งเงียบมันทั้งคันและยังปวดหน่วงๆที่ท้องน้อย

"อ่ะ...โอ้ย!" มันปวดมากมากจนแทบขยับตัวไม่ได้

"ละ…ลูก" แล้วสิ่งที่ฉันกลัวมันก็เกิดขึ้นเมื่อตอนนี้มีเลือดไหลอาบขาฉันเต็มเลย

"ลลิซ!! "

"อย่าเกร็ง!"

"หายใจเข้าลึกๆ"

"ลลิซปวดท้อง!" ฉันจับมือเขาไว้แน่นตอนนี้มันปวดท้องเอามากๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว