ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

อสูรร้าย 8 | อาหารเช้า (รุนเเรงนิสนุง)

ชื่อตอน : อสูรร้าย 8 | อาหารเช้า (รุนเเรงนิสนุง)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มิ.ย. 2564 22:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อสูรร้าย 8 | อาหารเช้า (รุนเเรงนิสนุง)
แบบอักษร

8

ลาน่ามองร่างหนาที่เดินจากไป เธออาบน้ำพร้อมกำหมัดเเน่นด้วยความโมโหที่ทวีคูณมากขึ้นกับการกระทำห่ามๆ อีกไม่นานถ้าเธอยังไม่หลุดพ้นจากที่นี่ และต้องอยู่กับเขา เธอคงต้องเกลียดเขาไปจนตาย

 

เท้าเรียวเดินลงจากบันไดหลายขั้นของปราสาท เธอสวมเสื้อผ้าที่อสูรมอบให้ มันเป็นเเค่ผ้าบางๆใช้ปกปิด เรียบๆ ไม่ได้มีความสวยงามตรงไหนเลย สาวน้อยเดินลงมาและพบกับเขาที่ยื่นรออยู่ข้างโต๊ะเล็กๆ

 

อาหารจัดไว้ที่เดียวสำหรับเธอ ลาน่านั่งลงที่เก้าอี้อย่างชักช้าเพราะความเจ็บที่ถูกเขารังเเกและการกระทำของเธอเริ่มทำให้คนตรงหน้าหงุดหงิด

 

ร่างหนาเดินเข้ามาหาเธอ กรงเล็บปลายแหลมจ่อเข้าที่ใต้คาง เขาใช้มันบังคับเธอให้เงยหน้า นั้นทำให้สายตาของทั้งสองประสานกัน แววตาอ้อนวอนของลาน่าทำให้ร่างหน่าตกหลุมพลาง อสูรร้ายหลงใหลแววตานั้นของเธอ เขาจ้องมันอย่างไม่อาจละสายตาได้ ก่อนที่ลาน่าจะหันหนี

 

เธอนั้นลงเเละทานอาหารอย่างไม่รอช้า เธอทานไปเรื่อยๆ ภายในหัวสาวน้อยคิดหาหนทางที่จะหนีออกไปจากที่นี้ เเต่เธอไม่รู้เลยว่าอสูรร้ายได้ยินในสิ่งที่เธอกำลังคิดอยู่

 

กรงเล็บหนาทั้งสองข้างกระเเทกลงที่โต๊ะอาหารขนาดเล็ก เพื่อระบายความโกรธที่เขารับรู้

จานข้าวกระเด็น เเก้วน้ำหกเลอะไปทั่วโต๊ะ ท่าทีของลาน่าสะดุ้งเล็กน้อยก่อนที่เธอจะวางช้อนลงอย่างใจเย็น เธอมองหน้าเขาอย่างท้าทายก่อนที่จะลุกขึ้นหวังที่จะเดินหนี

 

เเต่ทว่ายิ่งเธอทำเเบบนั้นกลับทำให้เขารู้สึกโมโหเป็นอย่างมาก ร่างหนาพุ่งเข้าหาสาวน้อย กรงเล็บหนาบีบเข้าที่ลำคอเล็กของเธอ ความเร็วที่เข้าหาลากยาวไปถึงกำเเพงอีกฝั่งของห้องโถง แผ่นหลังเล็กของร่างบางกระทบเข้ากับกำเเพง ก่อนที่ตัวของเธอจะลอยขึ้น เท้าพ้นจากพื้นอยู่บนอากาศ จากเเรงบีบของอสูร

 

“ อย่าคิดที่จะหนีอีก ”

 

เขาตะโกนออกมาอย่างเสียงเเข็งก่อนที่จะเพิ่มเเรงบีบ สาวน้อยที่ถูกข่มเหง เริ่มขาดอากาศหายใจ เธอพยายามใช้มือเล็กของเธอเเกะกรงเล็บหนาของเขาออก เเต่มันกลับไม่เป็นผล

 

“ หายใจ มะ ไม่อะ ออก ”

 

สาวน้อยเอ่ยอย่างขอความเห็นใจ ร่างหนายืนมองดูเธอที่พยายามดิ้นรนก่อนที่ลาน่าจะทำสายตาอ้อนวอนอย่างไม่รู้ตัว

 

แรงบีบจากกรงเล็บหนาเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆใบหน้าของเธอเริ่มเเดงก่ำ เห็นดังนั้นอสูรร้ายจึงปล่อยเธอลงร่างบางกระเเทกกับพื้น รอยเขียวช้ำจากแรงบีบพาดยาวตามลำคอของลาน่า

 

“ คะ เเคก ฮื้อออ ”

 

สาวน้อยหลังจากที่ถูกปล่อยอย่างอิสระ เธอสูดหายใจเข้าเต็มปอดเพื่อเติมออกซิเจนให้กับหัวใจ เธอมองคนใจร้ายข้างหน้าที่พยายามจะพรากชีวิตของเธอ

 

“ จะฆ่ากันรึไง ”

 

ลาน่าเอ่ยออกมาด้วยเสียงที่เเผ่วเบา มือเล็กจับไปที่คอ เธอเริ่มร้องไห้ ตอนนี้ในหัวเธอคิดแค่ว่า ชายตรงหน้าไม่เหลือความเป็นมนุษย์อีกต่อไป สาวน้อยลุกขึ้นก่อนที่จะวิ่งขึ้นห้องของเธอไป

 

ร่างหนาได้เเต่มองตามสาวน้อยที่วิ่งออกไป ทำไมเขาถึงต้องโกรธเธอขนาดนั้นนะ

 

ไม่รู้ว่าเพราะกลัวที่จะต้องอยู่คนเดียวอีกครั้งรึว่ากลัวที่จะเสียเธอไป

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว