ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 58 ผิดชอบผมด้วย

ชื่อตอน : ตอนที่ 58 ผิดชอบผมด้วย

คำค้น : แต่งงาน, เย็นชา, ภรรยา, นิยายรัก, โรแมนติก, ดราม่า, แอบรัก, เมียจ้าง, พระเอกรวย, พระเอกซึน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 421

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มิ.ย. 2564 17:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 58 ผิดชอบผมด้วย
แบบอักษร

หน้าห้องสวีทในโรงแรมห้าดาวใจกลางเมือง ผู้ชายรูปหล่อร่างสูงโปร่งที่อยู่ในชุดสูทกำลังพยายามพยุงผู้หญิงที่อยู่ในเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงยีนรัดรูปเข้าไปในห้องพัก 

“ไหวไหว..ไม่เมา ไวน์อีกขวดยังได้....” ความมั่นใจที่ไม่ตรงกับสภาพของเจ้าตัว ทำเอาคนที่กำลังประคองอยู่ส่ายหัว ทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้อง คนเมาก็ยืนแหงนคอรับความเย็นจากแอร์ในห้องพัก  

ซันยืนพิงผนังห้องแล้วกอดอกมองผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้า สองครั้งแล้วที่เขากับเธอมาเจอกันในสภาพนี้ ครั้งก่อนซันบังเอิญไปเจออิงอิงที่ถูกสปอนเซอร์มอมเหล้าจนหมดสภาพ ในตอนแรกเขาคิดจะทำเป็นไม่เห็นเพราะยังเคืองที่เธอบุกมาด่าเขาเรื่องเฌอแตม แต่สุดท้ายซันก็อดยื่นมือเข้าไปยุ่งไม่ได้ 

แต่เรื่องที่ซันไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นก็คืออิงอิงที่เมากับเขาที่กรึ่มๆ เผลอมีอะไรกัน 

เขาไม่ไร้เดียงสาเสียจนคิดว่าต้องรับผิดชอบหรือต้องมานั่งร่ำร้องเสียใจ เซ็กซ์เป็นเรื่องธรรมดาระหว่างชายหญิง พอใจก็ทำไป เสร็จแล้วก็แยกย้าย ก็เท่านั้นเอง 

เรื่องระหว่างเขากับเธอมันคงจะจบไปเงียบๆ ถ้าอิงอิงจะไม่ทำท่ารังเกียจและบอกเขาว่าให้ลืมมันซะ แล้วอย่ามายุ่งกับเธออีก 

ซันไม่เคยเป็นเดือดเป็นร้อนกับการถูกตีตราว่าเป็นเสือผู้หญิง คนโสดอย่างเขาจะไปนอนกับใครก็ได้ ตราบที่เป็นความพอใจของทั้งสองฝ่าย และถ้าเขาจะให้เงินหรืองานกับผู้หญิงที่เขานอนด้วยสักนิดสักหน่อย มันก็ไม่ใช่เรื่องที่ผิดเพราะเขาเป็นเจ้าของบริษัท ทำไมเขาจะทำไม่ได้.... 

แต่เขาไม่คิดว่าสิ่งที่ทำลงไปจะกลายเป็นเรื่องใหญ่โตขนาดนี้  

ดีนะที่วันนี้ไม่มีใครแจ้งตำรวจ ไม่อย่างนั้นคงกลายเป็นข่าวหน้าหนึ่งไปแล้ว แต่ถึงจะไม่เป็นข่าวใหญ่ก็เลี่ยงการซุบซิบนินทาของคนที่รู้เห็นไม่ได้ 

“ทำไมนายมาอยู่นี่ได้ยังไง?” คนที่นอนอยู่บนเตียงชี้นิ้วและเบ้ปากใส่เขา “ไปให้พ้นหน้าเลย เดี๋ยวชั้นซวยอีก” 

สงสัยจะเครียดกับเรื่องเมื่อกลางวันถึงได้ออกมาดื่มจนเมาปลิ้นแบบนี้ แต่อิงอิงพูดถูก เรื่องวันนี้เป็นความซวยของเธอจริงๆ อิงอิงไม่ได้เกี่ยวข้องด้วยเลย 

การถูกถอดออกจากละครเมื่อวันก่อน หรือการถูกยกเลิกสัญญาในวันนี้ ไม่ได้เกี่ยวข้องกับอิงอิงเลย แต่มันเป็นเพราะเธอแอบกลับไปรับงานพิเศษทั้งที่ถูกห้ามไว้ตั้งแต่เซ็นสัญญาเข้าสังกัดเขา 

อยากเป็นดารา เป็นนักแสดงเขาช่วยสนับสนุนให้ได้ แต่ถ้าจะทำอาชีพอื่นแอบแฝงก็ทางใครทางมัน.... 

จู่ๆ คนบนเตียงก็เริ่มถอดเสื้อผ้าออกทีละชิ้น เจ้าตัวคงเมาจนไม่รู้ตัวว่าสิ่งที่กำลังทำอยู่มันทำให้คนที่มองอยู่นั้นเริ่มอึดอัดใจ 

เขาอยากนอนกับเธอ แต่จะทำยังไงให้มันเป็นไปได้โดยที่ไม่ต้องบังคับใจอีกฝ่ายล่ะ? 

ซันเดินเข้าห้องน้ำไปแล้วกลับมาพร้อมผ้าขนหนูชุบน้ำในมือ เขาทรุดตัวลงนั่งข้างๆ อิงอิงที่เหลือแต่ชุดชั้นใน แล้วค่อยๆ เช็ดหน้าเช็ดตัวให้กับเธอ หลังจากดูแลเธอแล้วซันก็จัดแจงห่มผ้าให้แล้วเดินกลับเข้าไปอาบน้ำ 

 

ผ่านไปพักใหญ่กว่าอิงอิงจะค่อยๆ ตื่นขึ้นมา หลังจากมองไปรอบๆ เธอก็รับรู้ได้ว่าตนกำลังอยู่ในโรงแรม 

แล้วใครพาเธอเข้ามาในห้องนี้? 

อิงอิงเอามือกุมหัวตัวเองแล้วถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย เธอควรจะเลิกไอ้นิสัยเมาแล้วจำอะไรไม่ได้นี่เสียที หรือไม่ก็ควรจะเลิกดื่มไปเลย  

แต่คืนนี้ถ้าไม่ดื่ม เธอก็คงจะนอนไม่หลับเพราะความเครียด 

อิงอิงค่อยๆ ก้าวลงจากเตียงเพื่อเดินไปเข้าห้องน้ำ แต่พอเดินไปได้ไม่กี่ก้าว เธอก็ต้องสะดุ้งเมื่อเห็นเงาของตัวเองที่สะท้อนในกระจก แต่พอหันกลับไปเห็นเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายไปทั่วห้อง อิงอิงก็พอเดาได้ว่าเธอคงเป็นคนถอดมันออกเอง 

ภาพของผู้ชายคนหนึ่งที่จู่ๆ ก็โผล่เข้ามาในสมองทำเอาเธอต้องรีบส่ายหัวเพื่อสลัดภาพนั้นออกไปจากหัว  

อิงอิงเดินโซเซไปทางห้องน้ำ แล้วจู่ๆ ก็มีใครบางคนเปิดประตูก้าวออกมา  

“เฮ้ย...” ภาพของซันที่อยู่ในชุดคลุมและสภาพของตัวเองที่เกือบเปลือยทำให้อิงอิงทำตัวไม่ถูก เธอหมุนตัวไปมาจนทำตัวเองมึนแล้วสุดท้ายก็ลื่นล้มลงตรงหน้าซัน 

“โอ๊ย” อิงอิงค่อยๆ ยันตัวขึ้นมาแล้วก้มลงมองข้อศอกที่ตอนนี้เริ่มแดงจากการกระแทกกับพื้นห้อง มองไปที่มือของตัวเอง อิงอิงก็เห็นว่ามันกำลังกำเชือกสีขาวยาวๆ อยู่ เธอไล่สายตาไปตามพื้นห้องจนเจอเข้ากับสองเท้าที่ยืนนิ่งไม่ไหวติง แล้วพอเงยหน้าขึ้นไปมอง ตาของเธอก็แทบจะถลนออกมาจากเบ้า  

ไอ้ที่โทงเทงอยู่ตรงนั้น มันคือ...คือ............... 

ซันพ่นลมหายใจออกทางจมูกแล้วมองผู้หญิงที่สลบอยู่บนพื้นห้อง  

เมาแล้วทำไมไม่นอน ออกมาเดินเพ่นพ่านทำไม แล้วเขาก็ไม่ได้ตั้งใจจะมายืนโป๊แบบนี้ แต่เป็นเธอเองที่ทำให้เขาต้องอยู่ในสภาพนี้  

ซันปล่อยให้เสื้อคลุมเปิดอ้าอยู่อย่างนั้น แล้วก้มลงไปช้อนตัวอิงอิงขึ้นมาจากพื้น เขาพาเธอกลับไปนอนบนเตียง แล้วนอนลงข้างๆ เธอ 

 

เช้าตรู่ 

อิงอิงเริ่มรู้สึกตัวตื่น แต่เธอรู้สึกว่าเปลือกตามันหนักเกินกว่าจะเปิดมันขึ้น 

เธอจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองหลับไปนานแค่ไหน แต่ความรู้สึกปวดหัวและร่างกายที่ปวดเมื่อยทำให้เธอไม่อยากจะลุกจากเตียงเลย 

เธอนอนนิ่งๆ แล้วเริ่มนึกย้อนไปว่าเมื่อคืนดื่มอะไรไปบ้าง แต่ก็จำได้แต่ว่าตัวเองดื่มเยอะจนแทบจะอาบเหล้าไปแล้ว 

แววตาของใครบางคนที่จู่ๆ ก็โผล่เข้ามาในหัวทำเอาเธอสะดุ้งจนต้องลืมตาขึ้น ซันเหรอ? 

เธอเจอกับเขาเหรอ? 

แค่คิดถึงผู้ชายคนนั้นก็ทำเอาเธออยู่ไม่สุขแล้ว อิงอิงพยายามจะยันตัวลุกจากเตียง 

แต่................. 

แต่เธอก็พบว่ามีมือของใครบางคนเกาะกุมหน้าอกเปล่าเปลือยของเธออยู่ แล้วมือนั้นก็ค่อยๆ ลูบไล้หน้าอกเธอเบาๆ อิงอิงอึ้งจนไม่กล้าขยับตัว แต่ทันทีที่มือนั้นเริ่มขยำหน้าอก เธอก็ได้สติแล้วตะโกนออกมา 

“เฮ้ย” อิงอิงที่ตกใจปัดมือนั้นออกจากอกตัวเอง แล้วหันกลับไปมองข้างหลัง 

ซันค่อยๆ หรี่ตาขึ้นมาสบตาเธอแล้วปิดลงไปเหมือนเดิม เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มๆ ที่ดูขี้เกียจ “จะรีบไปไหนนอนต่ออีกหน่อยเหอะ” 

ไม่พูดเปล่าเขายังพาดแขนยาวๆ บนเอวเธอแล้วออกแรงดึงจนแผ่นหลังของอิงอิงเข้าไปชิดอกของเขา 

“ปล่อยฉันนะ” สภาพที่เป็นอยู่ทำให้เธอไม่คิดจะสุภาพกับเขาอีกต่อไป น้ำเสียงฉุนเฉียวทำเอาซันต้องชะโงกหน้ามามองแล้วขมวดคิ้วใส่ใบหน้าที่บูดบึ้งของอิงอิง 

ตาดุที่อยู่บนหน้าขาวๆ และปากแดงๆ ของเธอกลับดูน่ารักในสายตาเขา 

“ขนาดโมโหยังน่าจูบเลย” ซันเลื่อนมือมาจับคางเธอไว้แล้วพลิกตัวมาจูบริมฝีปากอิงอิง  

เขาทิ้งน้ำหนักลงมาจนร่างของอิงอิงนั้นจมลงไปบนเตียง “ขอพักหน่อยได้ไหม? แล้วค่อยต่ออีกสักรอบสองรอบ”  

พัก.......... 

ต่อ............ 

สองคำนี้ทำเอาอิงอิงตาแทบถลนออกมา เนื้อตัวที่เบียดชิดทำให้เธอรู้สึกอึดอัดและรู้แล้วว่าหากไม่พาตัวเองออกไปจากเตียงนี้ คงไม่พ้นที่จะต้องทำ....เรื่องนั้นกับเขา 

ชิบหายแล้ว...อิงอิงไม่อยากจะนึกว่าเมื่อคืนเธอทำอะไรลงไปบ้าง พลาดครั้งเดียวยังพอทน แต่พลาดสองหนกับคนเดิม โดยเฉพาะกับคนคนนี้  

เวรกรรมอะไรของเธอกันนะ..........หรือควรจะเลิกดื่มตลอดชีวิต 

“นี่...ปล่อยฉันนะ” อิงอิงส่งเสียงขู่คนที่กำลังฝังใบหน้ากับซอกคอเธออยู่ 

ซันถอนหายใจยาวจนพลอยทำให้ตัวเธอสั่นไหวไปด้วย เขาผงกหัวขึ้นมาจ้องหน้าเธอแล้วขมวดคิ้วใส่ 

“เนี่ย...พอตื่นแล้วก็ทำตัวแบบนี้ เวลาเช้าๆ เนี่ยตามใจผมบ้างไม่ได้เหรอ? ทีเมื่อคืนผมยังตามใจคุณเลย” 

อิงอิงเม้มปากแน่นเมื่อถูกกระตุ้นให้จำเรื่องที่เธอ....ทำ...กับเขา 

“ทำเสร็จแล้วก็ควรจะให้มันจบๆ ไปสิ อย่ามายืดเยื้อ เรื่องที่ทำไปเมื่อคืน ฉันไม่คิดจะโทษคุณหรอกนะ แต่ช่วยคิดเสียว่ามันเป็นอุบัติเหตุ แล้วลืมๆ มันไปได้ไหม?” สายตาของเขาที่มองมา ทำเอาเธอต้องเบือนหน้าหนี “เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งสองครั้งก็ขอให้ลืมๆ มันไปเสีย หลังจากนั้นเราจะเจอกันแค่เรื่องงานเท่านั้น” 

ลืมเหรอ?...... 

“ขอโทษนะ คุณผู้หญิง นี่คุณคิดว่าจะใช้เรือนร่างผมแล้วทิ้งง่ายๆ เหมือนกระดาษทิชชูอย่างนั้นเหรอ? จิตใจคุณทำด้วยอะไร?” 

เขาโถมตัวกอดเธอไว้แน่นแล้วกดริมฝีปากที่ข้างหูอิงอิง “คุณนอนกับผมแล้ว ต้องรับผิดชอบสิ” 

“นี่คุณอย่ามาทำเป็นไร้เดียงสาหน่อยเลย มันไม่ได้ผลหรอก ถ้าแค่นอนด้วยกันครั้งสองครั้งแล้วต้องรับผิดชอบ คุณก็คงต้องรับผิดชอบผู้หญิงเป็นร้อยแล้วมั้ง” 

คนที่นอนทับเธออยู่ถอนหายใจออกมาราวกับเหนื่อยหน่ายหนักหนา 

“สองครั้ง?” ซันเอื้อมมือมาจับปลายคางเธอแล้วหมุนเบาๆ จนทั้งคู่สบตากัน  

เนื้อหนังที่แนบชิด ตาที่อยู่ใกล้กันเสียจนขนตาแทบจะเชื่อมกันอยู่แล้ว  

มันทำให้เธออดหวั่นไหวไม่ได้ 

“สองครั้ง? ถ้านับจำนวนคืนอาจจะใช่นะ แต่ถ้านับจำนวนครั้งที่คุณใช้ผมไปเนี่ย” ซันจิ๊ปากแล้วส่ายหน้าเบาๆ “แค่คิดถึงจำนวนครั้ง ผมก็ปวดเอวแล้ว” 

คำพูดของเขาทำเอาอิงอิงอ้าปากค้าง ตานี่พูดออกมาได้หน้าตาเฉย คงภูมิใจกับมันมากสินะ 

ยิ่งสบตาเขาก็ยิ่งทำให้ความทรงจำต่างๆ กลับมาจนอิงอิงต้องเบือนหน้าหนีด้วยความอาย 

พอเริ่มสร่าง เรื่องต่างๆ ที่ทำลงไปก็ตีกลับเข้ามาในหัว นอกจากจะอายแล้ว เธอยังไม่รู้จะจัดการกับผู้ชายคนนี้ยังไงด้วย... 

ซันยิ้มแล้วเบียดตัวเข้าไปชิดเธออีก “ไม่รู้ล่ะ รับผิดชอบผมก่อน”  

แม้แต่ตัวเขาเองยังคิดว่ามันตลกที่เพลย์บอยอย่างเขาจะมาออดอ้อนให้ผู้หญิงรับผิดชอบ 

แต่อิงอิงก็ยังคงนิ่งอยู่ นั่นทำให้เขาต้องหาวิธีมาจัดการกับเธอใหม่ 

“เรื่องอื่นไว้คิดทีหลังก็ได้ แต่ตอนนี้........มาคิดเรื่องนี้กันก่อนเถอะ” 

หลังจากนั้นอิงอิงก็ไม่มีสิทธิ์ได้คัดค้าน ซันตลบผ้าห่มมาคลุมโปงพวกเขาไว้ แล้วเลื่อนตัวลงไปทำบางอย่างที่ทำให้เธอคิดอะไรไม่ออก 

“ซัน..............อืม” 

ซันไม่ได้อยากให้เธอคิดเพราะเขาเองก็ไม่คิดเหมือนกัน 

เขารู้แต่ว่าตอนนี้ เขาต้องการผู้หญิงคนนี้ ต้องการมากเสียด้วย 

ดังนั้นพักเรื่องอื่นไว้ก่อน แล้วตั้งหน้าตั้งตาทำเรื่องที่อยากจะทำมากที่สุดก่อน 

มือของอิงอิงนั้นไร้เรี่ยวแรงที่จะผลักไสเขา ร่างของเธอมันเคยชินกับเขาไปแล้ว 

ผ่านไปได้สักพัก อิงอิงก็ยอมแพ้ ทำทำไปก่อนแล้วกัน แล้วค่อยหาทางสลัดตานี่ทิ้งทีหลัง..... 

ถ้าอิงอิงคิดว่าจะสลัดซันทิ้งได้ง่ายๆ เธอก็คิดผิด เขากักตัวเธอไว้บนเตียงและบอกว่าจะไม่ยอมหยุดจนกว่าเธอจะตกปากรับคำเป็นแฟนเขา 

“โอ๊ย...จะคบได้นานแค่ไหน? เดี๋ยวคุณก็เบื่อฉันเองแหละ” 

“ถ้าคิดอย่างนั้นก็มาลองคบกันก่อน แล้วเรามาดูกันว่าระหว่างเราสองคน ใครจะเบื่อใครก่อน” 

อิงอิงถอนหายใจใส่ผู้ชายที่กอดเธอไม่ยอมปล่อย “คิดก่อน คิดสิ คิดนิดหนึ่ง เราเป็นเจ้านายกับลูกน้องกันนะ การคบกันแบบนี้ มันจะทำลายความน่าเชื่อถือของทั้งคุณและฉันนะ” 

“ไม่ต้องห่วงหรอกคุณเก่งจะตาย ไม่มีอะไรมาทำลายความน่าเชื่อถือของคุณได้หรอก ส่วนผมยิ่งแล้วใหญ่ ผมมันไม่น่าเชื่อถือมาตั้งแต่แรกแล้ว เพิ่มมาอีกเรื่องก็ไม่เสียหายหรอก” 

น่าทึ่งจริงๆ ผู้ชายคนนี้ไร้ยางอายจนเธออดทึ่งไม่ได้เลย...... 

 

 

 

อัยย์ตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของตะวัน บนเตียงนุ่มๆ ในห้องนอนที่มีแสงแดดอ่อนๆ ลอดม่านเข้ามา อัยย์นอนตะแคงอยู่กลางเตียง แผ่นหลังของเธอสัมผัสได้ถึงหน้าอกของตะวันที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจของเขา มือหนึ่งของตะวันวางพาดไว้บนหน้าท้องของเธอเหมือนจะส่งผ่านความอบอุ่นให้กับลูกน้อยที่อยู่ในท้อง 

ถ้าลูกดิ้นได้แล้ว เขาจะตอบรับสัมผัสจากพ่อไหมนะ ลูกจะรู้ใช่ไหมว่าพ่อและแม่รักเขามากขนาดไหน? 

ยิ่งคิดยิ่งมีความสุข อัยย์เบียดตัวเข้าหาความอบอุ่นของเขาแล้วหลับตาลง เธอยังไม่อยากตื่น ตื่นจากฝันดี 

ทั้งหมดนี้ทำให้อัยย์เริ่มรู้สึกมีความหวัง เธอเริ่มหวังว่าการแต่งงานนี้จะไม่ต้องจบลงตามสัญญา เธอหวังว่าเขาจะบอกว่าอยากให้เธอและเขาเป็นสามีภรรยากันตลอดไป 

จากที่ไม่เคยกล้าที่จะหวัง แต่การแสดงออกของตะวันก็จุดความหวังขึ้นในหัวใจเธอ  

อัยย์มั่นใจว่าความรักของตะวันนั้นเป็นเรื่องจริง รักที่เขามีให้เธอและลูกนั้นมากมายและจริงจัง 

จริงจังเสียจนเธอเริ่มวาดฝันถึงชีวิตที่พวกเขาสามคนจะมีร่วมกันตลอดไป.... 

 

…………………………………………………………….. 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว