email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

꧁สวัสดีค่ะ꧂ พึ่งหัดแต่งนิยายเป็นมือใหม่หัดแต่งคำบางคำอาจจะใช้ผิดไปต้องขออภัยด้วยนะ คำโปรยเนื้อหาการบรรยายอาจใช้คำได้ไม่สวยเท่ากับนักเขียนท่านอื่นๆ แต่ก็ตั้งใจเขียนออกมาให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ ฝากเป็นกำลังให้ด้วยนะ 🖋️14 กุมภา_valent

ชื่อตอน : Ep:15 คนใหม่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 15k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ค. 2564 09:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep:15 คนใหม่
แบบอักษร

lolis.....

"คุณลลิซไหวมั้ย?"

"แค่นี้เองสบายมาก พี่ไปพักเถอะตอนนี้ไม่มีอะไรแล้ว" ตั้งแต่เช้าฉันวุ่นวายอยู่กับการเตรียมร้าน ดีที่ได้พี่เฌอเบลล์กับลูกน้องเฮียมาช่วยไม่งั้นนะ หึ...ได้หัวหมุนแน่น

"คุณนั้นแหละไปพัก"

"เดี๋ยวเบลล์ทำต่อเอง ถ้าบอสรู้เอาเรื่องเบลล์แน่ที่ปล่อยให้คุณทำงานหนัก" แต่พี่เฌอเบลล์นี่สิบอกให้เรียกลลิซเฉยๆก็ไม่เชื่อ ยังจะมาคุณอีก

"แล้วพี่มาช่วยลลิซแบบนี้บอสพี่ละใครช่วย?" นี่ก็ 2-3 วันแล้วที่พี่เฌอเบลล์บินมาแม่ฮ่องสอน

"ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ บอสมีผู้ช่วยแต่คงจะช่วยให้ถึงเตียงมากกว่า" พี่เบลล์บ่นพึมพำพรางจัดขนม

"หึ...เฮียนะเฮียสักวันเถอะจะเจอของจริงเข้าให้ เจ้าชู้ดีนัก" คือเฮียไรเกอร์เจ้าชู้มากเห็นเด็กๆสาวๆ18-19 วิ่งเข้าใส่แล้วเป็นพวกเบื่อเร็วอีกตั้งหาก แต่ก็อย่างว่าเด็กนักศึกษาก็เป็นใจ จะไม่เป็นใจได้ไงได้เงินเป็นกอบเป็นกำเลย

"แล้วน้องณภัทรอยู่กับใครพี่มาแบบนี้?" ฉันลืมไปเลยเฮียบอกพี่เฌอเบลล์มีลูกชายวัย 4-5ขวบนิ

"อยู่กับเพื่อนค่ะ พอดีบอสจ่าย 5 เท่าพี่เลยยอมมา อย่าว่าพี่นะ"

"5 เท่าโห้ว!!"

"เป็นลลิซลลิซก็เอา"

"เงินตั้งเยอะ" เมื่อก่อนฉันอาจจะไม่เห็นค่าของเงินแต่ตอนนี้ฉันเปลี่ยนไปแล้ว

พึ่งรู้ว่าการหาเงินใช้เองมันโคตรเหนื่อยเลย แต่มันก็รู้สึกดีมากเลยนะได้ทำอะไรด้วยตัวเอง รู้สึกว่าตัวเอวมีคุณค่ามากขึ้น

"ได้เวลาเปิดร้านแล้วเราไปข้างนอกกันค่ะ" รู้สึกตื่นเต้นชะมัดนี่เป็นครั้งแรกที่ฉันทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน

"บัวตอง!"

"มีอะไรก้อ คุณลลิซ" บัวตองเด็กหญิงชาวเขาวัย 15-16 พอดีวันก่อนฉันเห็นขโมยของชาวบ้านเลยให้มาทำงานด้วยเด็กชาวเขาที่นี้ไม่ได้เรียนเพราะบ้านจนมาก วิ่งหน้าตั้งมาหาฉันทันทีที่ฉันเรียก

"เอาขนมไปให้แม่ให้น้อง แล้วรีบกลับมาช่วยงาน" ฉันยื่นก่อขนมให้บัวตองมีน้องและแม่ที่ต้องดูแล เด็กผู้หญิงตัวเล็กแต่ต้องรับผิดชอบชีวิตต้องหลายชีวิตสำหรับฉันบัวตองเป็นเด็กดีมาก

คนอื่นอาจจะว่าบัวตองเป็นเด็กเกเรแต่ฉันเชื่อว่าเธอเป็นเด็กดี

"เปิดร้านวันแรกคนเยอะพอใช้ได้นะคะคุณลลิซ" พี่เบลล์เดินมายืนข้างๆ วันนี้ฉันจัดโปรโมชั่นพิเศษซื้อ 1 แถมหนึ่ง แล้วยังมีโปรโมชั่นครอบครัว เลยมีลูกค้าสนใจเยอะเลยและจะทำแบบนี้ 1 อาทิตย์เพื่อให้ร้านเป็นที่สนใจ ถึงจะเหนื่อยหน่อยแต่ก็ต้องอดทนเพราะนี้เป็นทางเดียวที่ฉันจะเลี้ยงตัวเองได้

ฉันไม่อยากเป็นภาระใคร หรือขอเงินจากป๊าใช่ไปวันๆเหมือนเมื่อก่อน

หลายอาทิตย์ผ่านไป

"พี่ลลิซ!!" บัวตองรีบวางขนมมาประคองฉัน

"หนูว่าพี่ไปพักเถอะ" บัวตองมีพรสวรรค์สอนทำขนมแค่ไม่กี่อาทิตย์ก็ทำเป็น แต่ฉันช่วงนี้คงพักผ่อนน้อยเลยหน้ามืด

"อึก!! อวก!!" มันพะอืดพะอมจนต้องรีบวิ่งไปห้องน้ำ

"ทำไมซนแบบนี้ห๊ะ.." ฉันพูดยิ้มๆ เอามือลูบท้อง หลายวันมานี้แทบจะทำอะไรไม่ได้ได้กลิ่นอะไรก็เหม็นจะอวกตลอด

"พี่กลับไปพักที่บ้านเถอะเดี๋ยวบัวตองดูร้านให้ รับรองหนูไม่ขโมยแน่นอนเพราะพี่ลลิซดีกับหนูขนาดนี้"

"ช่างพูด.." ฉันยิ้มให้บัวตอง

"งั้นพี่กลับก่อนนะบัวตองเก็บร้านแล้วกลับบ้านเลยก็ได้ ส่วนกุญแจเราเก็บไว้พรุ่งนี้มาเปิดร้านแต่เช้า"

"ส่วนขนมที่เหลือเอาไปฝากแม่กับน้องๆ"

"อือ...ส่วนอันนี้เอาไปฝากเด็กๆ แถวบ้านบัวตองด้วย" นี่ก็พึ่งจะบ่ายกว่าๆ วันนี้คนไม่เยอะเท่าไหร่ ถือว่าพักไปในตัวตั้งแต่เปิดร้านมาจะเป็นเดือนยังไม่ได้พักเลย

"รับทราบค่ะ!!!" บัวตองพูดพร้อมฉีกยิ้มหวานให้ฉัน

"งั้นพี่กลับก่อนนะ" ช่วงนี้มันง่วงนอนตลอด

บ้าน....

"งอแงเก่งนะเดี๋ยวนี้" ฉันลงจากรถแล้วรับเข้าบ้าน

"อวก!! อ๊าก โอก!" พอถึงห้องนอนเท่านั้นแหละ เฮ้อ...บอกว่าไม่ให้งอแงก็ไม่ฟังกันเลย แต่ฉันก็มีความสุขนะ

"รู้มั้ยหนูคือของขวัญของหม่ามี๊"

"ถึงหนูจะไม่มีพ่อเหมือนคนอื่นแต่หม่ามี๊จะดูแลเลี้ยงหนูให้ดีที่สุดนะคะคนเก่ง" ตอนนี้ฉันท้องได้ 3 เดือนแล้วตอนแรกก็ตกใจมากเพราะไม่คิดว่าตัวเองจะท้องก็คงตั้งแต่ช่วงงานแต่งพี่อิธานละมั้ง

พอมาถึงไทยฉันหน้ามืดบ่อยๆเฮียเลยพาไปหาหมอถึงได้รู้ว่าตัวเองท้อง

ฉันอึ้งถึงกับหูดับมันตกใจที่รู้ว่าตัวเองท้อง ฉันทำอะไรไม่ถูกได้แต่ร้องไห้แต่ดีที่มีเฮียอยู่ข้างๆ

ทุกวันนี้ฉันไม่คิดอะไรแล้วฉันจะอยู่เพื่อตัวเองเพื่อลูกถึงเขาจะเกิดมาจากความไม่ตั้งใจแต่สำหรับฉันเขาคือของขวัญที่มีค่าที่สุด อย่างน้อยๆเขาก็เหมือนกับตัวแทนของพี่โทนี่ถึงเขาจะไม่เคยรักฉันแต่ลูกก็ไม่ได้ผิดอะไรและฉันยอมรับเลยว่ายังทำใจลืมเขาไม่ได้

แต่มันก็ไม่มีโอกาสที่เราจะได้เจอกันอีกแล้ว เพราะเรามันอยู่คนละโลกไปแล้ว พี่โทนี่เองเขาก็มีคนที่เขารักและรอคอยถึงผู้หญิงคนนั้นจะไม่ดีแต่ยังไงเธอก็คือคนที่เขารัก

เหมือนกับฉันที่ไม่ว่าเขาจะร้ายกับฉันแค่ไหนฉันก็ยังรักเขาอยู่ดี บางทีฉันก็เกลียดตัวเองที่เป็นแบบนี้

ทีแรกเฮียจะบอกเขาให้เขามารับผิดชอบฉันกับลูก แต่ฉันว่าไม่เอาดีกว่าถ้าจะให้เขามารับผิดชอบโดยที่เขาไม่เต็มใจมันก็ไม่มีประโยชน์อะไร สงสารลูกถ้าเกิดมาแล้วรู้ว่าตัวเองเกิมาจากความไม่ตั้งใจของพ่อจะรู้สึกยังไง

สู้ฉันเลี้ยงเขาคนเดียวมอบความรักทั้งหมดให้จะไม่ดีกว่าหรอ

ถึงวันนี้ฉันจะยังลืมเขาไม่ได้แต่ต่อไปฉันเชื่อว่าฉันจะลืมเข้าได้เพราะไม่มีใครอยากเจ็บไปจนวันตายหรอก ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดของฉันคือลูกเท่านั้นคนอื่นไม่มีค่าอะไรในสายตาฉันอีกต่อไปแล้ว!

"อึก!! อวก อ๊ากกก" แล้วฉันก็ต้องรีบวิ่งเข้าห้องน้ำอยู่แบบนั้นหลายรอบ

"หนูไม่สงสารหม่ามี๊หรอคะ" ตอนนี้ฉันได้แต่นอนหมดแรงอยู่บนเตียง มันไม่มีแม้แต่แรงจะลุกไปทำอะไร

เช้าวันรุ่งขึ้น...

"บัวตองวันนี้ไม่ต้องเปิดร้านนะพี่ไม่ไหว" ฉันโทรไปบอกบัวตองแต่เช้า มันเหนื่อยมันเพลียไม่มีอารมณ์จะทำอะไรทั้งนั้น

"โอเครค่ะ บัวตองจะได้ไปรับจ้างตัดผัก"

"จ๊า ขยันจริงๆนะเรา" ฉันได้แต่ยิ้มก่อนจะวางสายลุกไปอาบน้ำแต่ตัวจะได้ไปหาอะไรทาน

เมื่อก่อนฉันทำอะไรไม่เป็นสักอย่างแต่ตอนนี้ฉันทำเป็นตั้งหลายอย่างได้ครูดี จะใครละก็ใบตองไง เฮียด้วยอีกคน เห็นเจ้าชู้ฉีกอแบบนั้นทำอาหารเก่งมาก!

นี่เห็นบอกเดือนหน้าถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดจะขึ้นมาหาฉันที่นี้แต่ตอนนี้ดูเหมือนงานเฮียจะยุ่งเห็นพี่เฌอเบลล์บอกบอสไม่ได้ออกไปเที่ยวไหนเลย หึ...สมน้ำหน้า! ซะมากหว่า

"วันนี้เป็นเด็กดีนะรู้มั้ย!" หลังจากอาบน้ำเสร็จฉันว่าจะไปซื้อของสักหน่อยแต่ก็กลัวจะอวกกลางห้าง แต่ไม่ไปก็ไม่ได้ของหลายอย่างจะหมดแล้ว

"หม่ามี๊ต้องทำงานจะได้มีเงินเลี้ยงหนูไงคะ"

"วันนี้ไม่ดื้อนะคะรู้มั้ย" ฉันนั่งช่างใจอยู่นานก่อนจะหยิบกุญแจรถขับออกจากบ้าน

มันก็รู้สึกพะอืดพะอมอยู่หน่อยๆ แต่ก็ยังถือว่าโอเค

ถึงตอนนี้จะไม่ได้สบายเหมือนแต่ก่อนเพราะฉันต้องทำเองทุกอย่าง ก็เมื่อก่อนไม่ต้องทำอะไรก็มีเงินใช่นิ อยากได้อะไรก็ได้ ทุกวันนี้ถึงเฮียบอกให้ทำตัวเหมือนเดิมแต่ก็นั้นแหละ

ฉันก็ไม่อยากรบกวนเงินเฮียส่วนเงินที่หามาได้เองก็อยากเก็บไว้เพราะถ้าคลอดลูกแล้วคงจะไม่ได้ทำงาน คงจะให้บัวตองดูแลไปก่อน

ถึงจะไม่ใช่ร้านใหญ่ดังมากมายอะไรแต่รายได้แต่ละวันถ้าใช้อย่างประหยัดฉันก็เลี้ยงตัวเองได้สบาย

ห้างสรรพสินค้า

"สวยจังเลย!"

"แต่….ไม่เอาดีกว่า"

"เก็บเงินไว้ดีกว่าเนอะ!" ฉันเดินผ่านร้านขายเสื้อผ้า วันนี้แบรนด์ดังเขาออกคอลเลคชั่นใหม่ ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงไม่ต้องคิด แต่ตอนนี้ถึงจะอยากได้แต่ก็ต้องตัดใจอะไรที่ไม่จำเป็นก็ปล่อยผ่าน

เวลาแค่ไม่กี่เดือนจากฉันที่ซื้อทุกอย่างที่ขวางหน้า ตอนนี้กลับต้องคิดก่อนซื้อทุกอย่าง

"น่าจะครบ" ฉันเช็ดดูของส่วนมากจะมีแต่ของบำรุงแล้วไปจ่ายเงิน

"แดดแรงจัง" ฉันเดินหิ้วของไปที่รถแต่วันนี้รู้สึกแดดมันจะแรงกว่าทุกวัน

"ว๊าย!!!"

"ช่วยด้วย!"

"คนเป็นลม!!"...ลลิซเป็นลมหมดสติล้มลงกับพื้น "ลลิซ!!" ...ดีที่มีคนรับเธอไว้ทันก่อนร่างบางจะโดนอุ้มไปขึ้นรถและขับออกไปด้วยความเร็ว

.

.

"ที่นี่ที่ไหน!" ฉันมองไปรอบๆที่มีดอกไม้ล้อมรอบไปหมด

"ชอบมั้ย!" ระหว่างที่ฉันกำลังดูผีเสื้อดอมดมดูกินน้ำหวานจากดอกไม้ เสียงทุ้มนุ่มพร้อมฝ่ามือใหญ่โอบกอดฉันจากด้านหลัง

"พี่โทนี่!" เป็นเขาจริงๆด้วย

"พี่เอง!" เขาเอามือเกลี่ยผมฉันทัดหู

"พี่มาได้ไง?" เขาไม่พูดเอาแต่ยิ้ม พร้อมประทับจูบที่แสนจะอ่อนโยนลงหน้าผาก

"พี่ขอโทษที่ไม่เคยเชื่อลลิซ " น้ำเสียง สีหน้าแววตาเขาเปลี่ยนไปมากเขาไม่เย็นชากับฉันเหมือนแต่ก่อน

"ยกโทษให้พี่ได้ม้้ย" เขาจับมือฉันขึ้นแล้วจูบอย่างนิ่มนวล

"พี่สัญญาพี่จะดูแลลลิซกับลูกของเราให้ดีที่สุด!" มือใหญ่ที่แสนจะอบอุ่นกุมที่ท้องฉันพร้อมกับลูบวนเบา

"พี่พูดจริงนะ!" เรามองหน้าสบตากัน

"พี่สัญญาพี่จะดูแลลลิซ พี่จะไม่ทำให้ลลิซเสียใจอีก" พร้อมริมฝีปากหนาประทับจูบริมฝีปากฉันอย่างอ่อนโยน....

ปัง!!!

"หึ…ถ้าฉันไม่มีความสุข!"

"แกสองคนก็ต้องไม่มีความสุข!"

"ลลิซหนีไป!"

"พี่โทนี่!!!" แต่อยู่ๆเนตรนภาก็เดินมาแล้วชักปืนขึ้นมายิงพี่โทนี่ เขาทรุดตัวลงกับพื้นพร้อมด้วยเลือดสีแดงสดไหลนองเต็มพื้น

"หึ...จะหนีไปไหน!!"

ปัง!!

.

.

.

"เฮือก!!!"

"ไม่!!!!!"...ลลิซสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ เนื้อตัวเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ

"มาอยู่บ้านได้ไง" ฉันตั้งสติรีบลุกขึ้นไปล้องหน้าล้างตา ฉันจำได้ว่าฉันไปซื้อของแล้วเกิดเป็นลมแล้วฉันมาอยู่บ้านได้ไง?

"รถก็อยู่ ของที่ซื้อมาก็ครบ" ก่อนฉันตรวจดูทุกอย่างก็อยู่ครบหมด แล้วใครเป็นคนพาฉันมาส่งบ้าน?

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว