ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

อสูรร้าย 4 | ต้องรอด

ชื่อตอน : อสูรร้าย 4 | ต้องรอด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มิ.ย. 2564 22:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อสูรร้าย 4 | ต้องรอด
แบบอักษร

4

แสงจันทร์สีน้ำเงินสาดส่องลอดผ่านหน้าต่างปราสาท ตกกระทบผิวขาวนวลของร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ โดยมีบางสิ่งกำลังยื่นจ้องมองเธอจากมุมมืด ที่หลับไหลอย่างไม่รู้ตัว

ไม่นานนัก

 

“ อึ อื่อ ”

 

ร่างบางเปล่งเสียงหลังจากรู้สึกตัว เธอพยายามลืมตาพลางนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด ลาน่าตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองกำลังอยู่บนเตียงในสถานที่บางแห่ง เธอพยายามกวาดสายตามองไปรอบๆเพื่อสำรวจ

 

แต่กลับต้องผิดหวังเพราะในห้องมืดสนิทถึงเเม้จะมีเเสงจันทร์ที่ส่องลอดออกมาเพียงเล็กน้อย เเต่นั้นไม่ได้ช่วยให้มองเห็นอะไรขึ้นเลย

 

“ อ๊ะ ”

 

ลาน่าเปล่งเสียงอีกครั้งเมื่อเธอรู้สึกถึงความเจ็บปวด เธอใช้นิ้วลูบเเผลที่เกิดจากขวากหนามเบาๆ พลางมองไปให้ทั่วร่าง เเล้วก็ต้องตกใจเพราะตัวเธอเอง เต็มไปด้วยบาดเเผล ยิ่งมองก็ยิ่งเพิ่มความเจ็บปวด

 

ก่อนที่ตาของเธอจะไปสะดุดเข้ากับเงาของบางสิ่งที่อยู่ในมุมมืด หลังหน้าต่างบานใหญ่ เธอจ้องเงานั้นเป็นเวลานาน ภายในใจก็เริ่มหวั่นกลัว นี่เธอหนีเสือปะจระเข้อย่างงั้งหรอ

 

ทันใดนั้น แสงจากสายฟ้าของพายุฝนบวกกับเสียงดังกึกก้องไปทั่วท้องนภา เเสงสว่างเพียงเสี้ยววิเผยให้เห็นถึงร่างของชายปริศนาได้อย่างชัดเจน

แต่เธอก็ต้องตกใจเมื่อสังเกตุเงาจากมุมมืดให้ดี

 

“ ปีกหรอ ”

 

ลาน่าเอ่ยออกมาด้วยความสงสัยกับสิ่งที่เธอได้เห็น

 

เงาของบางสิ่งหลังหน้าต่างบานใหญ่ ปรากฏให้เห็นถึงร่างกายกำยำ หลังของเขามีปีกงอกออกมาทั้งสองข้าง บนใบหน้าของสิ่งนั้นก็ยังมีเขาที่แหลมอีกด้วย

 

เวลานั้น ภายในลาน่าเริ่มสั่นไหว หัวใจเริ่มเต้นรัว เพราะสิ่งที่อยู่ตรงหน้าของเขาไม่ใช่มนุษย์ ถ้าไม่ใช่มนุษย์เเล้วสิ่งที่อยุ่ตรงหน้าของเธอคือตัวอะไร

 

ถึงจะเป็นเพียงเสี้ยววินาที เเต่สิ่งที่ได้มองเห็นกลับทำให้ลาน่าสติหลุดออกจากร่าง เนื้อตัวของเธอเริ่มสั่นเทา ขาเรียวทั้งสองข้างพยายามขยับหวังที่จะวิ่งหนีไป แต่มันกลับไม่เป็นผล

 

ร่างหนาเดินเข้ามาหาลาน่าอย่างช้าๆ ตาสีน้ำเงินฟ้าเรืองเเสงอีกครั้ง เขาเดินอย่างใจเย็นราวกลับว่าได้สะกดจิตเธอเอาไว้

 

เพียงไม่กี่ก้าว ร่างหนาก็มายืนอยู่ที่ปลายเตียง มองสำรวจหญิงสาวที่เนื้อตัวมอมเเมมเสื้อผ้าขาดหลุดลุ่ยเเถมตัวเธอยังเปียกไปด้วยน้ำฝน

 

“ เธอเป็นมนุษย์ ”

 

เสียงเข้มเอ่ยออกมาอย่างเรียบๆ ก่อนที่เขาจะจ้องดวงตาของเธอ

 

มองลึกลึกเข้าไปในจิตใจ ลาน่าหลังจากที่ได้สบตา เธอก็ดุจถูกต้องเวทมนต์ นัยน์ตาสีน้ำเงินเรืองแสงอ่อนๆในความมืดชวนให้หลงใหลและไม่อยากละสายตาไปไหน

 

ตามธรรมชาติของเหล่าอสูร หญิงสาวที่บริสุทธิ์จะยิ่งเพิ่มความกระหายและความอยาก ให้แก่พวกมัน บวกกับฤทธิ์ของแสงพระจันทร์สีน้ำเงิน นั้นจะยิ่งทำให้พวกมันคลั่งและไม่สามารถควบคุมตนเองได้

 

“ ซุด ซูืด ซูืดด ” เสียงหายใจเข้าเป็นจังหวะอย่างสั้นๆของคนที่ยืนอยู่ปลายเตียงข้างหน้าดังขึ้น

 

ร่างหนาพุ่งเข้าหาหญิงสาวอย่างรวจเร็ว กลิ่งหอมอ่อนๆของเธอกำลังทำให้เขาเริ่มคลั่ง ปลายจมูกโด่งเป็นสันคม กดลงที่ซอกคอของสาวน้อย ก่อนที่ร่างหนาจะเริ่มหลงใหลกับคอของเธอ

 

ลาน่าสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง เขาไม่ได้ใส่เสื้อเเละตัวของเราทั้งสองกำลังสัมผัสกันอยู่ ความร้อนจากร่างหนาทำให้เธอได้สติ

 

หญิงสาวที่ตอนนี้ภายในใจของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและร้อนรน ก่อนที่จะพยายามผลักเขาออกด้วยเเรงที่มี เเต่ตอนนี้เเรงของเธอกลับเปรียบเสมือนมดตัวน้อยที่กำลังผลักคนคลั่งอย่างเขา

 

ลาน่าทั้งผลักและทุบเข้าที่อกแกร่งหวังที่จะหลุดพ้น เเต่เปล่าเลย ร่างหนาที่ได้กลิ่นหอม กลับต้องการเธอมากขึ้นและคุกคามเธออย่างถึงที่สุด

 

ปลายลิ้นร้อนของชายหนุ่มสัมผัสเข้าที่ใบหู และเลียมันอย่างบ้าคลั่ง ลาน่าเบิกตาโพลงกับการกระทำนั้น ภายในหัวใจของเธอเต้นรัว สายตาไม่สามารถหาจุดโฟกัสได้ ก่อนที่เธอจะหลับตาลง ความรู้สึกของเธอเสียววูบไปทั่วร่างกาย ผีเสื้อนับเเสนบินวนภายในท้องของเธอ

 

ลาน่าที่ทนไมไหวกับการกระทำที่เธอถูกคุกคามจากชายแปลกหน้า เธอใช้ปากเล็กๆของเธอและเเรงทั้งหมดที่เหลืออยู่กัดเข้าที่ไหล่แกร่งเต็มไปด้วยมัดกล้าม

 

ร่างหนาหยุดชะงั้งไปชั่วครู่แต่ไม่ได้แสดงออกถึงความเจ็บปวดแม้แต่น้อย ก่อนที่สาวน้อยจะผลักเขาออกอย่างสุดเเรงเเละรีบวิ่งหนีออกไป

 

เท้าเรียวเล็กวิ่งตรงไปที่ประตูบานใหญ่ เเต่เธอก็ต้องชะงักอีกครั้ง หลังจากที่พบห้องมากมายและบันไดหลายขั้น ความมืดของที่เเห่งนี้ยิ่งเพิ่มความลำบากให้เธอมากยิ่งขึ้น ลาน่าพยายามที่จะเพ่งสายตาของเธอมอง ก่อนที่จะตัดสินใจวิ่งขึ้นบันไดไป

 

เธอวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต เท้าเรียวเล็กวิ่งขึ้นบันไดปราสาทไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมายก่อนที่จะหยุดวิ่งเพราะเธอไร้หนทางไปต่อยังข้างหน้า

 

เธอวิ่งมาจนถึงชั้นข้างบนสุดของปราสาท สายตาของสาวน้อยพยายามมองหาที่หลบซ่อน เธอมองซ้ายมองขวา แต่เมื่อเธอหันกลับไปยังทางที่เธอวิ่งมา ลาน่าก็ต้องตกใจก่อนที่น้ำตาจะเริ่มไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง ……

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว