facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

8. นอนเตียงผมมันแย่มากเหรอ 50%

ชื่อตอน : 8. นอนเตียงผมมันแย่มากเหรอ 50%

คำค้น : เย็นชา

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 160

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มิ.ย. 2564 21:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
8. นอนเตียงผมมันแย่มากเหรอ 50%
แบบอักษร

บทที่ 8 

นอนเตียงผมมันแย่มากเหรอ? 

 

“คุณนภัทร ว่าไงคะ? ทำไมไม่ขึ้นไปข้างบนล่ะคะ” 

ชิดชญาร้องทักนภัทรซึ่งนั่งรอเธออยู่ที่โรงอาหารของอาณาจักรจิวเวลรี่ 

เขาแชตหาเธอบอกว่ารออยู่ที่นี่ มีเรื่องจะคุยด้วย เป็นเรื่องส่วนตัวให้ลงมาคนเดียว 

“คุณเฟิร์นครับ คือผม...” ชายหนุ่มมีท่าทีเขินเล็กน้อย 

ชิดชญาเลิกคิ้ว 

“แหม...จะพูดยังไงดีล่ะครับ” นภัทรเกาต้นคอแถมหน้าแดงอีก 

“ก็พูดตรง ๆ ไงคะ” 

“ครับ คือว่า....” 

 

“เฟิร์นหายไปไหน? ” 

เฉินเฉียวอิงถามเกาซิ่งที่นั่งประจำโต๊ะหน้าห้องบอส 

ห้องบอสก็เหมือนตำหนักฮ่องเต้นั่นแหละ มีผู้คุ้มกันสองคนเฝ้าอยู่หน้าประตูทั้งฝั่งซ้ายและขวา 

ฝั่งซ้ายเป็นโต๊ะชิดชญา ส่วนฝั่งขวาเป็นโต๊ะเกาซิ่ง 

“เห็นว่าจะไปซื้อกาแฟครับ บอสมีธุระอะไรกับคุณเฟิร์นรึเปล่าครับ เดี๋ยวผมบอกให้” 

“ถ้าเฟิร์นมาแล้วให้เข้ามาหาผมด้วย” 

ร่างสูงบางกำลังจะหันกายเข้าห้อง แต่แล้วก็หยุดคิดนิดหนึ่งก่อนจะกล่าว 

“ไม่ต้องก็ได้ เดี๋ยวผมลงไปตามเอง” 

ที่จริงก็ไม่ใช่เรื่องด่วนอะไร แค่จะถามเรื่องเอกสารสัญญาที่เตรียมไว้สำหรับภาพยนตร์ของปกป้อง ที่นัดไว้ว่าจะเซ็นสัญญาขอสปอนเซอร์ให้ใช้เพชรและเครื่องประดับของเจินเป่าเป็นเครื่องประกอบฉาก  

แต่ไหนแต่ไรก็มีฝ่ายประชาสัมพันธ์ที่คอยดูแลเรื่องสปอนเซอร์โดยตรง เพียงแต่ครั้งนี้มีคำขอพิเศษคือต้องการให้บอสเป็นผู้ออกแบบเพชรน้ำเอกของเรื่องด้วยตัวเอง 

ปกป้องบอกว่าเขาจะใช้จุดนี้เป็นจุดขายของภาพยนตร์ซึ่งมีแผนจะไปฉายที่เมืองจีนด้วย 

เฉินเฉียวอิงแม้จะค่อนข้างตื่นเต้นเล็กน้อยกับการต้องออกแบบเพื่อการค้าเป็นครั้งแรก  

ทว่านี่คือโอกาสอันดีที่จะสร้างชื่อเสียงให้เจินเป่า เขาจึงตกลงรับโอกาสที่ผู้กำกับหนุ่มมอบให้  

เฉินเฉียวอิงให้ชิดชญาประสานงานกับฝ่ายกฎหมายเพื่อร่างสัญญา  

เขาแค่จะถามความคืบหน้าเธอก็ดันมาหายตัวไป  

ถึงจะเป็นเรื่องไม่รีบร้อน  

แต่เฉินเฉียวอิงก็อยากเจอเธอตอนนี้! เดี๋ยวนี้! 

ชายหนุ่มลงลิฟต์แล้วตรงไปที่โรงอาหาร พอถึงประตูทางเข้าซึ่งเป็นกระจกไฟฟ้าแล้วก็ต้องถอยออกมาทั้งที่ประตูเปิดรอไว้แล้ว 

เขาเห็นชิดชญานั่งคุยกับนภัทร  

ท่าทางนภัทรยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ขวยเขินแบบมีลับลมคมใน ชวนให้เฉินเฉียวอิงไม่สบอารมณ์ 

แม้จะเป็นเวลาบ่ายสามโมงแล้ว แต่ยังคงมีพนักงานเดินเข้าออกเพื่อมารับประทานอาหารอย่างต่อเนื่อง เพราะโรงอาหารเปิดให้บริการจนถึงหกโมงเย็น พนักงานขายหน้าร้านจึงผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนมาหาของกินกันเป็นระยะ 

พอผู้เข้าออกเห็นบอสใหญ่มายืนอยู่ตรงนี้ต่างก็ค้อมศีรษะทักทาย  

เฉินเฉียวอิงรู้ว่าตนกำลังยืนเกะกะอยู่หน้าทางเข้าออก จึงค่อย ๆ ถอยกลับแล้วขึ้นห้องทำงานไปเงียบ ๆ 

ไม่อยากอยู่ ‘ขวางทาง’ ตรงนี้ 

เพราะรู้สึกขวางหูขวางตาอย่างไรชอบกล 

 

ชิดชญาสัมผัสได้ว่าระหว่างทางนั่งรถบอสกลับบ้านวันนี้มันมีรังสี ‘มาคุ’ ที่พร้อมปะทุอย่างไรชอบกล 

บอสเป็นไรวะ ดูหงุดหงิดตั้งแต่บ่าย 

จริงอยู่...แม้บอสจะเป็นคนหน้านิ่งไม่แสดงอารมณ์ 

แต่ความรู้สึกของเขาเหมือนส่งมาทางกระแสจิต ในแบบที่ชิดชญาสามารถรับรหัสอารมณ์ของเขาได้ 

“วันนี้กินข้าวเองนะ ผมไม่ค่อยสบาย” 

ทุกครั้งที่กลับบ้านด้วยกันเขามักจะชวนเธอกินข้าวเย็นเป็นประจำ ถ้าไม่อย่างนั้นเขาก็จะทำอาหารแล้วนำไปฝากไว้ที่เคาน์เตอร์ข้างล่างให้เธอลงมาเอาเองตามสะดวก 

“อ้อ...ค่ะ” 

หญิงสาวอยากจะหยุดบทสนทนาแค่นี้ แต่ก็อดไม่ได้ต้องถามออกไป 

“บอสเป็นอะไรมากรึเปล่าคะ? มียาทานรึยังคะ? ” 

“ไม่เป็นไร” 

ไม่เป็นไร? 

แล้วไม่สบายตรงไหน? 

หญิงสาวเห็นท่าทีตึง ๆ ของเขาก็ไม่กล้าถามแล้ว 

 

เฉินเฉียวอิงเอาอาหารกล่องออกมาอุ่นรับประทาน 

เขารู้ว่าตัวเองงี่เง่า... 

แค่เห็นชิดชญาคุยกับนภัทรเมื่อตอนบ่ายก็ทำให้เขาถึงกับหมดอารมณ์ทำอาหาร 

เขาแน่ใจว่าไม่ได้คิดไปเอง... 

ชิดชญากับนภัทรดูมีอะไรบางอย่างที่รู้กันสองคน 

ท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ  

ท่าทางเขินอายของนภัทร แต่ในขณะเดียวกันก็ดูมีความพึงพอใจกับบางอย่างที่ชิดชญาตอบกลับไป 

มันคืออะไร? 

เฉินเฉียวอิงหงุดหงิดแม้จะอาบน้ำก็ยังไม่หาย 

การอาบน้ำไม่ได้ช่วยล้างภาพติดตาเมื่อตอนบ่ายออกไปได้เลย 

แม้จะปิดไฟแล้วหลับตาลงก็เหมือนถูกภาพนั้นตามหลอกหลอน 

บ้าไปแล้ว! ชักจะไร้เหตุผลไปกันใหญ่! 

ร่างบางลุกออกจากเตียงไปรินวิสกี้ ออน เดอะ ร็อค  

จิบความร้อนแรงบริสุทธิ์เข้าไป ชายหนุ่มก็ยืนถอนหายใจเฮือกใหญ่อยู่ริมกระจกบานใสที่มองเห็นแสงสีราตรีสุดลูกหูลูกตา แต่สิ่งที่โฟกัสสายตามีเพียงที่เดียวนั่นก็คือ... 

คอนโดฝั่งตรงข้ามที่เขามักเอาอาหารไปฝากไว้ที่เคาน์เตอร์เสมอ 

 

บอสไม่มารับ? 

ปกติแล้วเขาจะมารับเธอที่คอนโด แม้ทุกครั้งเขาจะเธอบอกว่าให้มารอขึ้นรถตอนแปดโมง แต่พอเอาเข้าจริงเขามักจะมาถึงก่อนเวลาและนั่งรอเธออยู่ที่ลอบบีก่อนเสมอ 

แต่วันนี้ว่างเปล่า... 

เป็นไรมากไหมเนี่ย? 

หญิงสาวกดมือถือหาบอสหนุ่ม 

สัญญาณดังหลายครั้งกว่าฝ่ายนั้นจะรับสาย 

“อือม์” 

เสียงทุ้มอู้อี้บอกอาการงัวเงียของคนเพิ่งตื่น 

“บอสคะ บอสไหวรึเปล่าคะ? วันนี้จะลางานไหมคะ? ” 

“ไม่ต้อง เดี๋ยวผมจะรีบไป” 

“บอสจะให้เฟิร์นไปทำงานก่อนไหมคะ บอสจะได้ไม่ต้องรีบ” 

“รอก่อน” 

“แต่เราไปทำงานสายด้วยกันมันจะดีเหรอคะ? ” 

“ไปทำงานกับผมนี่มันดูน่าเกลียดมากเหรอ” 

“???” 

เจออย่างนี้เข้าไปชิดชญาถึงกับไปไม่เป็น จำต้องเสียงอ่อย 

“บอสเป็นบอสจะไปกี่โมงก็ได้ แต่เฟิร์นเป็นพนักงาน ไปสายก็น่าเกลียดนะคะ” 

ชิดชญาได้ยินเสียงถอนหายใจจากปลายสาย ก่อนที่ฝ่ายนั้นจะตอบกลับมา 

“คนของผม...เอ่อ...คือผมหมายถึงคุณกับคุณเกาซิ่งน่ะจะเข้างานกี่โมงก็ได้ ไม่ต้องกลัวใครจะมาว่าอะไรหรอก มารอที่ใต้คอนโดผม เดี๋ยวผมอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วจะขับรถลงไปรับ” 

 

เฉินเฉียวอิงงัดร่างของตนออกจากโซฟา 

เมื่อคืนเขานอนตรงนี้หรือนี่ 

วิสกี้ ออน เดอะ ร็อก ได้ผลดีในการทำให้เมามายภายในสองแก้ว แต่ตื่นมาแล้วมึนหัวอย่างที่สุด 

นี่เป็นข้อเสียของคนคออ่อนอย่างเฉินเฉียวอิง 

ชายหนุ่มเดินสะลึมสะลือ ไปหยิบผ้าเช็ดตัวเพื่อเตรียมเข้าห้องน้ำ  

พลันสายตาเหลือบไปเห็นยาดมที่ชิดชญาเคยให้ 

มันยังไม่ได้แกะใช้ และถูกวางไว้บนโต๊ะโคมไฟข้างเตียง  

“เวลาดมแล้วมันก็จะเย็นโล่งสมอง ตื่นตัว หายเครียด” 

คนให้บรรยายสรรพคุณไว้เช่นนี้ 

บอสหนุ่มแกะห่อออกมาเปิดลอง 

พอสูดเข้าเข้าไปเฮือกแรกเท่านั้นก็ถึงกับสะดุ้ง 

แค่จ่อปลายจมูกแล้วสูดดมก็ซ่าไปถึงก้านสมอง แล้วชิดชญาเอายัดเข้าไปในรูจมูกได้อย่างไร 

พิลึกจริง ๆ! 

 

ชิดชญาเดินตามบอสเข้ามาในออฟฟิศเวลาสิบเอ็ดโมง  

เอาเข้าจริงก็ไม่มีใครสนใจหรอกว่าเธอจะมากี่โมง ทุกคนอาจจะคิดว่าเธอมาถึงตั้งแต่เช้าแล้ว และออกจากโต๊ะไปธุระกับบอสมากกว่า เพราะปกติบอสไม่ใช่เป็นคนประเภทถือกระเป๋าเจมส์บอนด์เข้าออฟฟิศตอนเช้าเหมือนบอสทั่วไป  

จริงอยู่...เขามีกระเป๋าเอกสารแบบนั้น แต่ก็มักเอาทิ้งไว้ที่ออฟฟิศมากกว่า 

สิ่งที่คนเห็นชินตาคือเขาเดินตัวปลิวไปโน่นมานี่รอบอาณาจักร 

“อ้าว...คุณอิง คุณเฟิร์น” พานลั่วเฉิงทักเมื่อเห็นบอสหนุ่มเดินเข้ามาถึงชั้นออฟฟิศ 

ทั้งบอสและล่ามสาวก็ส่งคำทักทายกลับมาเช่นกัน พานลั่วเฉิงจึงไถ่ถาม 

“เป็นไงครับช่วงนี้ เหนื่อยรึเปล่า หน้าตาดูโรย ๆ ไปนะครับ” 

“นิดหน่อยครับ แต่งานเยอะก็เท่ากับผลประกอบการของเจินเป่าจะดีขึ้นด้วย” 

“ยังไงก็พักผ่อนบ้างนะครับ เดี๋ยวจะไม่สบายเอา เออ..แล้วเรื่องไปดูที่เชียงใหม่จะไปกันกี่วันครับ เห็นว่าจะไปลอยกระทงกันที่นั่นด้วย” 

“ไม่เกินอาทิตย์นึงครับ ลอยกระทงเสร็จแล้วก็อยู่ต่ออีกสามสี่วัน อยากจะจัดการธุระให้คืบหน้าไว ๆ ” 

“ยังไงลอยกระทงเผื่อผมด้วยนะครับ ผมคงอยู่แถวนี้แหละ คงไม่ได้ไปไหน จะว่าไปก็หมดวัยจะตื่นเต้นแล้วล่ะครับ เอาล่ะ ขอตัวไปทำงานก่อนนะครับ” 

 

 

‘ฮวง เย็นนี้ว่างป่าว?’ 

ชิดชญาพิมพ์ข้อความแชตหาน้องชายทันทีที่นั่งลงที่โต๊ะทำงาน และมั่นใจว่าบอสเข้าห้องไปเรียบร้อยแล้ว 

‘เออ ว่าง มีไร?’ 

‘มาที่ห้องหน่อย เย็นนี้ชวนบอสกินข้าวกัน’ 

‘ชวนเองไม่เป็นเหรอยะ’ 

‘บอสอารมณ์ไม่ดีว่ะ ไม่รู้เป็นไรตั้งแต่เมื่อวาน’ 

‘พี่อิงเลือดลมไม่ปกติป่าว รึโดนอากงเราวางยา? ’ 

‘ไอ้บ้า! ’ 

‘555’ 

‘ไม่ต้องหัวเราะ ตอนนี้บรรยากาศโคตรมาคุเลย ขืนเป็นอย่างนี้ต่อไปชั้นต้องสำลักควันตาย ’ 

‘เออ ๆ เดี๋ยวเย็นนี้เจอกัน แกจะชวนพี่เค้ารึจะให้ฉันเป็นคนชวน’ 

‘แกชวนน่ะแหละ เค้าเห็นหน้าชั้นแล้วดูไม่สบอารมณ์ชอบกล’ 

‘แกไปเหยียบหางเค้ารึไง? ’ 

‘ไอ้ฮวง! ’ 

‘เออๆๆ เดี๋ยวชั้นคุยกับเค้าเอง’ 

  

วายุคุยกับเฉินเฉียวอิงแล้ว ฝ่ายบอสเป็นคนเรียกให้สองพี่น้องไปกินข้าวที่คอนโดเขาแทน 

เฉินเฉียวอิงบอกว่ามีวัตถุดิบสำหรับทำอาหารอยู่แล้ว  

ชิดชญาโล่งใจ.... 

ดูเหมือนว่าบอสจะเข้าขากับน้องชายของเธอได้ดีจริง ๆ  

พอเป็นวายุเอ่ยชวน บอสกลับไม่หลงเหลืออาการหน้างอง้ำแบบเมื่อเช้าให้เห็นเลย 

เธอกลับไปอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้อง ก่อนจะลงมารับวายุที่รออยู่ตรงลอบบี แล้วพากันข้ามฝั่งไปที่คอนโดบอส  

“แหม...มีคีย์การ์ดห้องพี่อิงด้วยเหรอ”  

วายุออกปากแซวพี่สาวเมื่อเห็นเธอใช้คีย์การ์ดทะลุผ่านทุกด่านในคอนโดของบอสจนมาถึงหน้าห้อง 

“เขาก็เพิ่งให้มาเมื่อกี้นี้แหละ เดี๋ยวก็คืน” 

“อ๋อ...” วายุทำท่าเหมือนจะเข้าใจ 

แต่จะว่าไปก็เข้าใจนั่นแหละ 

เข้าใจเจตนาของเฉินเฉียวอิง 

 

ขณะเดียวกันบอสหนุ่มกลับถึงบ้านก็อาบน้ำเรียบร้อยแล้วและกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดลำลองซึ่งสะดวกในการทำอาหาร 

“ยึ้ยยยย !!!!!” 

เสียงวายุร้องลั่นอยู่ข้างนอก 

 

***************************** 

บอสให้คีย์การ์ดทะลุได้ทุกด่าน เหลือแค่ด่านหัวใจน้องเท่านั้น จะยอมให้บอสทะลุได้ยังจ๊ะ คริ คริ ^^ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว