email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

꧁สวัสดีค่ะ꧂ พึ่งหัดแต่งนิยายเป็นมือใหม่หัดแต่งคำบางคำอาจจะใช้ผิดไปต้องขออภัยด้วยนะ คำโปรยเนื้อหาการบรรยายอาจใช้คำได้ไม่สวยเท่ากับนักเขียนท่านอื่นๆ แต่ก็ตั้งใจเขียนออกมาให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ ฝากเป็นกำลังให้ด้วยนะ 🖋️14 กุมภา_valent

ชื่อตอน : Ep:14 สมควรตาย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.1k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ค. 2564 09:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep:14 สมควรตาย
แบบอักษร

Tony….

รัฐเซีย..

"เจอแล้วครับนาย!"

"......" ผมพยักหน้าให้พวกลูกน้อง

"แสบนักนะกว่าหนี เสร็จทุกอย่างนี้ก่อนเถอะแล้วฉันจะจัดการเธอที่หลัง ลลิตา" กว่าผมจะตามหาเธอเจอใช้เวลากว่าสองเดือน คั้นจะไปหาตอนนี้ก็มีเรื่องสำคัญที่ต้องทำ

ถ้าผมไม่จัดการตัดไฟตั้งแต่ต้นลมชาตินี้อย่าหวังว่าลลิซจะได้อยู่อย่างสงบ

ผมยอมเป็นคนเลวในสายตาเด็กบ้านั้นดีกว่าให้เธอต้องตกนรกทั้งเป็นเหมือนกับผม

"แล้วเรื่องที่กูสงสัยใช่ ใช่มั้ย" บางทีผมก็ใจร้ายกับเธอเกินไป มันก็ไม่แปลกหรอกที่เธอจะหนีไป

"ครับนาย ตอนนี้นายหญิงสบายดีมีคุณ ไรเกอร์คอยดูแล" ที่จริงผมรู้ว่าไรเดอร์เป็นใคร แต่เพราะอะไรผมถึงชอบใช้อารมณ์กับเธอผมเองก็พึ่งมามั่นใจก็ในวันที่สายไปแล้ว

"ออกไปได้แล้ว แล้วส่งคนไปคนดูแลเมียกูด้วย!" ผมสั่งดีเทล ลูกน้องที่ผมไว้ใจที่สุด ถ้าไม่มีมันผมคงตายไปตั้งแต่หลายปีก่อน

"ครับนาย"

"หึ...นี่สินะผลกรรมที่ฉันทำกับเธอ ลลิตา" ผมอยากจะหัวเราะตัวเอง ตอนนี้ผมไม่เหลือใครสักคนแม้แต่เดียร์น่าตอนนี้ก็ไปอยู่กับคิตตี้ที่เมืองไทย

ส่วนแด๊ด! วันนี้ทุกอย่างต้องจบ ไม่งั้นคนที่ผมรักทุกคนต้องตกอยู่ในอันตราย

"วันนี้กูจะจบทุกอย่างด้วยตัวกูเอง!" ผมพูดกับดีเทลที่ยืนรอคำสั่ง

"คนของเราพร้อมแล้วครับนาย"

"แต่ตอนนี้คุณเนตรนภามารอนายอยู่ข้างล่าง"

"ไล่กลับไป!" สำหรับเรื่องผมกับเนตรมันจบไปนานแล้วจบไปพร้อมกับความรู้สึกของผมตั้งแต่วันนั้น วันที่เธอคลอดเดียร์น่า

ผมยอมรับแรกที่เจอเธอผมอาจมีหวั่นใจอยู่บ้าง แต่ผู้หญิงคนนี้อันตรายเกินไปที่ผมจะกลับไปเข้าใกล้เธออีก

มันมีหลายอย่างที่ผมยังพูดออกใาไม่ได้ แต่ถ้าวันนี้ผมต้องตายก็ให้มันตายไปพร้อมกับตัวผม

"แต่เธอบอกจะคุยกับนายให้รู้เรื่อง จนกว่าจะได้พบนายเธอะไม่ยอมไปไหน!"

"....." ผมยกมือขึ้นให้ดีเทลมันหยุดพูด

"มึงไปจัดการเรื่องที่กูสั่งให้เรียบร้อยว่าเรื่องเนตรกูจัดการเอง แล้วเสร็จจากเรื่องนี้ถ้ากูไม่ตายเราจะบินไปไทยทันที แต่ถ้ากูตาย! มึงต้องเป็นคนไปดูแลลลิซแทนกู!"

ผมสั่งมันแต่นั้นแล้วเดินลงไปข้างล่าง ทุกอย่างถูกวางแผนไว้อย่างดี หวังว่าจะไม่มีอะไรผิดพลาดเพราะถ้าผิดพลาดนั้นก็คือวันตาย

.

.

"มีอะไรจะคุยกับฉัน" ผทเดินไปหาเนตร

"ตอนนี้เนตรเป็นอิสระแล้วนะคะ ไอ้แก่นั้นมันยอมปล่อยเนตรแล้ว" เธอเดินตรงเข้ามาจะกอด

"....อย่างมายุ่งกับฉัน!" ผมพูดเรียบๆ พร้อมปลายกระบอกปืนที่เล็งใส่หัวเธอ

"แต่เนตรทำทุกอย่างเพื่อคุณนะคะ!" ผมไม่เข้าใจว่าที่เธอบอกว่าทำทุกอย่างเพื่อผมมันคืออะไร!

"....เพื่อฉัน หึ...เพื่อตัวเธอเองตั้งหากเนตรนภา!"

"เธอมันเลือดเย็นกว่าฉันเป็นสิบเท่า! ขนาดหมามันยังไม่ทิ้งลูกตัวเอง! แต่คนอย่างเธอมันเลวกว่าหมาหาที่เปรียบไม่ได้!" ผมจ้องหน้าเธออย่างโกรธเคือง ใจอยากจะยิงหัวผู้หญิงคนนี้ให้กระจุย

"ฉัน! ยังไม่อยากฆ่าเธอตอนนี้กลับไปก่อนฉันจะเปลี่ยนใจ " ผมพูดแค่นั้นแล้วเดินออกจากตรงนั้น

"แต่คุณยังรักเนตรอยู่ เนตรรู้! แล้วคุณจะปฎิเสธหัวใจตัวเองทำไม"

"เรื่องเนตรกับพ่อคูณมันผ่านไปแล้วให้โอกาสเนตรได้ไถ่โทษสักครั้งนะคะ" เธอสวมกอดผมจากด้านหลัง

"หึ...ยังรักเธอ?"

หมับ!

ผมบีบแขนเธออย่างแรงแล้วพลิกตัวหันไปจ้องหน้าเธออย่างเลือดเย็น!

"ฉันเคยพูดหรอว่าฉันรักเธอ ฉันเคยแสดงหรอว่าฉันเป็นห่วงเธอ จำใส่หัวเธอไว้ เนตรนภา!"

"ผู้หญิงอย่างเธอ! มันไม่มีค่าพอให้ฉันรัก! ต่อไปเลิกยุ่งวุ่นวายกับครอบครัวฉัน!"

"ทุกอย่างที่ผ่านมาฉันจะไม่เอาเรื่องเธอ เพราะเห็นแก่เดียร์น่า!"

"แต่ถ้าเธอยังวุ่นวายไม่เลิก! ใครหน้าไหนก็ช่วยเธอจากความตาย! ไม่ได้!"

"ออกไปจากบ้านฉัน!" ผมพลักเธอออกจากตัว

"เธอรู้ว่าคนอย่างฉันทำได้ทุกอย่าง!"

"....." เธอไม่พูดอะไรเอาแต่ยืนกำหมัดแน่น แต่ถามว่าสนใจมั้ยทำไมผมต้องสนใจผู้หญิงเลวๆ คนนี้ด้วย!

"ใครอยู่ข้างนอกมาลากผู้หญิงคนนี้ออกไปจากบ้านกูที!" ผมเรียกลูกน้องอย่างหัวเสีย

"ครับนาย!!"

"ไม่ต้อง!! ไม่ต้องมาโดนตัวฉัน!"

"แล้วคุณจะเสียใจที่ทำแบบนี้กับเนตร!" เธอพูดเสียงแข็งแล้วเดินกระแทกเท้าออกจากบ้านไปอย่างไม่พอใจ.

.

.

หลายชั่วโมงผ่านไป

"ตอนนี้ทุกอย่างพร้อมแล้วครับ ตอนนี้คนของเราจัดการคนของนายใหญ่ไปแล้วส่วนหนึ่ง " ดีเทลเดินเข้ามากระซิบผมระหว่างที่ผมกำลังดูเอกสารเดินทาง

"แล้วตอนนี้แด๊ดว่าไง" ตอนนี้แด๊ดคงจะรู้เรื่องนี้แล้ว

"ตอนนี้นายใหญ่โมโหมากและกำลังจะกลับมาจัดการกับนาย"

"....อือ มึงไปจัดการพวกที่เหลือถ้าใครมันไม่ยอมก็จัดการมันให้สิ้นซาก" ผมติดจอโน๊ตบุ๊คแล้วลุกขึ้น ตอนนี้แด๊ดคงจะกลับมาแล้ว

"แล้วนายล่ะครับมันอันตรายนะ ผมว่านายรีบเดินทาง ทางนี้ให้ผมจัดการเองดีกว่า" ดีเทลพูดท้วงเมื่อผมกำลังจะเดินออกจากห้องไปหาแด๊ด

"ฉันจะจัดการทุกอย่างเอง " พูดจบผมเดินออกจากทำงานตรงไปหาแด๊ดที่เดินเข้าบ้าน

"ฉันมีเรื่องจะคุยกับแก!" ทันทีที่เราสองคนเจอหน้ากัน แด๊กพูดเสียงแข็งเดินขึ้นไปบนห้อง

ผมไม่ได้พูดอะไรเดินตามแด๊ดขึ้นไปแต่ยังไม่ถึงห้องแด๊ดก็หยุดเดิน

.

.

"ทำไม!"

"แค่ผู้หญิงคนเดียวแกถึงกลับหักหลังฉัน!"

เพี๊ยะ!!

"......" ผมยืนนิ่งไม่ตอบโต้อะไร

"ไอ้ลูกชั่ว!!"

ผัวะ!!

"....." แด๊ดทั้งตบทั้งต่อย แต่ผมก็ได้แต่ยืนนิ่ง ไม่ตอบโต้อะไรทั้งนั้น

"ฉันถามว่าแกรักมันมากใช่มั้ย!!"

"ถึงได้ทำลายทุกสิ่งที่ฉันสร้างมา!!" แด๊กโมโหตะคอกเสียงดังพร้อมกระซากคอเสื้อผมอย่างแรง

"....หึ...ทุกสิ่งที่แด๊ดโดยการเหยียบหัว จากชีวิตคนอื่นมันน่าภูมิใจตรงไหน?" ผมแสยะยิ้มมุมปากเบาๆ อย่างเย้ยหยัน

"ไอ้โทนี่!!!"

ผัวะ!!!

"ทำได้แค่นี้หรอ?"

"ถ้าแด๊ดอยากได้ทุกอย่างคืนมีทางเดียวคือฆ่าผม! " ผมพูดอย่างท้าทาย!

ปัง!!

เปรี้ยง! ป๊าง!! ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงปืนดังสนั่นไปทั้งบ้าน มันเริ่มแล้วสินะ!

"นี่แก!!" แด๊ดชี้หน้าผมอย่างเหลืออด เขาดูท่าจะโมโหเอามาก

"ฆ่าผม! แล้วแด๊กจะได้ทุกอย่างคืน" ผมยื่นปืนให้แด๊ด

"อย่าคิดว่าฉันไม่กล้าฆ่าแกนะ!" น้ำเสียงราบเรียบแต่ดุดันทรงอำนาจ สายตานิ่งเรียบยากจะคาดเดา

"วันนี้ทุกอย่างระหว่างผมกับแด๊ดต้องจบ!"

"ในฐานะลูกผมไม่กล้าฆ่าแด๊ดอยู่แล้ว"

"แต่สำหรับแด๊ดผมมันก็แค่หมากตัวหนึ่ง!" เราสองคนยืนจ้องหน้ากันอยู่แบบนั้นอย่างไม่มีมครยอมใคร

"หึ...ฉันไม่น่าเลี้ยงแกมาเลย! โทนี่!"

หมับ!

"วันนี้คือวันตายของแก!"

"ฉันสร้างทุกอย่างมาด้วยความยากลำบากให้พวกแกได้อยู่อย่างสุขสบาย มีเงินมีอำนาจ แล้วนี่หรือคือสิ่งที่แกตอบแทนฉัน!!" แด๊ดสถบออกมาอย่างหัวเสียงพร้อมปลายกระบอกปืนจ่อที่หน้าผากผม

" ในฐานะลูกผมต้องขอบคุณที่บ้าเลี้ยงผมมาจนโต"

"แต่ในฐานะคนคนหนึ่ง สิ่งที่แด๊ดทำกับผมนั้นมันไม่ใช่คน!!" ผมมันก็แค่หมาตัวหนึ่งที่ถูกแด๊กวางไว้เท่านั้น

"ฆ่าผมแล้วทุกอย่างจะเป็นของแด๊ดเหมือนเดิม!" คนเลวอยากผมมันสมควรตายอยู่แล้ว! แต่ก่อนตายผมต้องแน่ใจว่าทุกคนจะปลอดภัยโดยเฉพาะลลิตา!

ปัง!!

โคล่ม!!!

"นาย!!"

"นายครับ! "

...ดีเทลตะโกนเสียงดังลั่นเมื่อเห็นโทนี่โดนยิง พร้อมนายใหญ่ที่หมดสติกลิ้งตกบันได

"ปะ...ไปดูแด๊ด!!" ผมพูดเสียงแผวเบาเมื่อโดนยิงเข้าที่ช่องท้อง

"แต่นายถูกยิง" ดีเทลไม่สนใจที่ผมพูดแต่มันกลับพาตัวผมไปส่งที่โรงพยาบาล

"เรื่องนายใหญ่นายไม่ต้องห่วง! ผมให้ลูกน้องจัดการเอง"

"แต่นายจะเป็นอะไรไปตอนนี้ไม่ได้!" ดีเทลมันพูดเสียงแข็งพร้อมออกรถด้วยความเร็ว

อย่างน้อยผมก็มีมันที่คอยอยู่เคียงข้างมาตั้งแต่เด็ก

ทุกครั้งที่โดนแด๊ดทารุณ ก็ได้ดีเทลคอยช่วยเหลือ นี่ไม่ใช่ครั้งแรงที่แด๊ดลงมือ ตั้งแต่จำความได้จนถึงตอนนี้ทุกครั้งที่เขาไม่พอใจหรือผมขัดคำสั่งแด๊ดจะให้ลูกน้องเอาตัวผมไปที่ห้องใต้ดิน

ห้องที่ไม่มีใครอยากจะเข้าไปเพราะถ้าเข้าไปแล้วจะไม่มีวันได้กลับออกมา!

ถ้าไม่ใช่เพราะผมเป็นคนเดียวที่ต้องสืบต่อธุรกิจบ้าๆ พวกนี้ผมคงรอดาได้ถึงทุกวันนี้…

คนเลวอย่างผมมันสมควรตายๆ ไปด้วยซ้ำ หมอมีหน้าที่รักษาคนไข้ แต่หมออยากผมกลับมีหน้าที่ฆ่าคน ผมถูกฝึกให้เป็นนักฆ่ามาตั้งแต่เด็ก ทั้งๆ ที่ไม่ได้อยากทำเรื่องบ้าๆ พวกนี้เลย ผมแค่อยากมีชีวิตเหมือนคนอื่น

อยากมีชีวิตสงบสุขไม่ใช่แกร่งแย่งชิงดี แย่งชิงอำนาจเงินทองของนอกกายพวกนี้

ถ้าเลือกเกิดได้ผมจะไม่ขอเกิดเป็นลูกแด๊ด ผู้ชายที่ฆ่าได้แม้แต่คนที่รักตัวเองที่สุด แด๊ดเป็นคนที่อันตรายเขาทำได้ทุกอย่างเพื่อตัวเอง แต่วันนี้วันนี้มันจบแล้ว

แด๊ดจะไม่สามารถไปทำร้ายใครได้อีกแล้ว ผมยอมเป็นลูกเนรคุณดีกว่าปล่อยให้แด๊ดไปทำร้ายคนอื่น

มันจบแล้วทุกอย่างมันจบแล้ว

"...พี่ทำได้แล้ว!" ...โทนี่ยิ้มเจือนๆก่อนจะค่อยๆ หลับตาลง

"นาย!!!"...ดีเทลตะโกนเสียงหลงเมื่อเห็นเจ้านายหมดสติ พร้อมกับเลือดสีแดงสดที่ไหลออกมาไม่หยุด...

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว