ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 56 คลั่งรัก

ชื่อตอน : ตอนที่ 56 คลั่งรัก

คำค้น : แต่งงาน, เย็นชา, ภรรยา, นิยายรัก, โรแมนติก, ดราม่า, แอบรัก, เมียจ้าง, พระเอกรวย, พระเอกซึน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 508

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 มิ.ย. 2564 17:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 56 คลั่งรัก
แบบอักษร

อาวุธในมือทำให้เฌอแตมมั่นใจ เธอค่อยๆ ย่างเท้าเข้าหาอิงอิง 

เฌอแตมที่ยังเมาอยู่แกว่งขวดปากฉลามในมือไปมา แต่อิงอิงนั้นมีสติเต็มร้อยและตั้งท่ารออยู่แล้ว เธอกระโดดหลบแล้วฟาดมือลงไปที่กลางหลังของอีกฝ่ายเบาๆ แต่มันทำให้เฌอแตมที่โซเซอยู่แล้วล้มคะมำลงไปกับพื้น 

“เลือด...มึง” เฌอแตมที่ทำตัวเองบาดเจ็บจากอาวุธที่อยู่ในมือ พยุงตัวลุกขึ้นแล้วหันมาทุ่มโทษอิงอิงว่าเป็นสาเหตุทั้งหมด 

“เป็นเพราะมึงคนเดียว มึงแย่งคุณซันไปจากกู แล้วยังทำร้ายกูอีก” 

ต่างจากเฌอแตมที่เกรี้ยวกราด อิงอิงกลับดูสงบ อาชีพที่ต้องทำงานกับดารามานานทำให้เธอได้รู้เห็นและเข้าใจทุกอย่างได้ดีกว่า 

“เฌอแตม...เธอเบิกตามองกว้างๆ แล้วลองคิดดูดีๆ ผู้ชายคนนั้นเป็นของเธอจริงๆ เหรอ เขาไม่ใช่ของเธอไม่ใช่ของฉัน ไม่ใช่ของใครทั้งนั้น อย่าบอกนะว่าเธอไม่รู้ว่านอกจากเธอแล้ว เขายังมีผู้หญิงอีกหลายคน ดาราสาวในวงการเนี่ย ชี้ลงไปเหอะ มีคนไหนบ้างที่เขาไม่เคยควง” 

ความจริงที่ตีแสกหน้าทำเอาเฌอแตมยืนนิ่ง เธอรู้อยู่เต็มอกแต่ไม่อยากจะยอมรับ 

“เธอคิดเหรอว่าที่เขาทิ้งเธอเพราะมาสนใจฉัน ระหว่างฉันกับเขาเราไม่มีอะไรกัน แต่ที่เขาทิ้งเธอน่ะ มันเป็นเพราะสันดานของเขาต่างหาก ผู้ชายคนนั้นมันไม่เคยพอ ยังไม่เข้าใจอีกเหรอ” 

“แกโกหก แกนั่นแหละที่ไปนอนกับเขา อย่ามาตอแหล แกเกลียดฉันแกเลยเข้ามาแทรก ไม่อย่างนั้นเขาก็ไม่ทิ้งฉันหรอก” ไม่ตะคอกเปล่า เฌอแตมยังแกว่งขวดปากฉลามไปมาทำเอาคนที่ยืนมุงอยู่อย่างอัยย์หวาดเสียวไปด้วย 

อิงอิงถอนหายใจ เธอรู้แล้วว่าพูดไปก็เสียเวลาเปล่า อาศัยจังหวะที่เฌอแตมยังเผลออยู่ ปากระเป๋าเป้ใส่จนอีกฝ่ายเซ แล้วพยายามวิ่งหนีมา 

เฌอแตมรีบก้าวตามแล้วเงื้อมือขึ้นสูงหมายจะแทงหลังของอิงอิง 

อิงอิงที่หันกลับไปมองหน้าซีดทันที เธอประมาทความบ้าของเฌอแตมน้อยไป ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะบ้าถึงขนาดนี้ 

ตาของอิงอิงมองตามมือของเฌอแตมที่เงื้อมา ความหวาดกลัวทำให้เธอหลับตาลงโดยอัตโนมัติ ตัวเธอเกร็งพร้อมรับแรงกระแทกที่จะทิ่มลงมา 

เงียบ......... 

อิงอิงที่หลับตาอยู่รู้สึกเหมือนมีลมพัดวูบผ่านหน้าไป แล้วก็ได้ยินเสียงกรี๊ดของเฌอแตม ต้องใช้เวลาอยู่ครู่หนึ่ง กว่าเธอจะรู้ตัวว่าไม่มีอะไรกระแทกลงมาบนตัว เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาดู  

ภาพตรงหน้าของอิงอิงก็คือเฌอแตมที่ถูกผู้ชายสองคนช่วยกันจับเอาไว้ น่าแปลกที่เฌอแตมไม่ได้กรีดร้องแล้ว แต่กลับมองมาที่เธอ ด้วยแววตาเสียใจอย่างสุดซึ้ง 

ไม่ใช่สิ...........เฌอแตมไม่ได้มองเธอ แต่มองคนที่กอดเธออยู่ต่างหาก 

อิงอิงเพิ่งจะรู้ตัวว่ามีแขนของใครบางคนโอบกอดเธอไว้.............ซัน 

ซันที่ไม่รู้ว่าเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ เขายืนซ้อนหลังแล้วกอดประคองเธอไว้ไม่ให้ล้ม 

“เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?” คำถามด้วยความห่วงใยถูกเปล่งออกมาทันทีที่เธอหันไปสบตาเขา 

อิงอิงตีลงไปที่มือเขา แล้วสะบัดตัวหนี “ปล่อย” 

ซันยอมปล่อยตัวเธอ แต่ยังคงมองหาบาดแผลบนตัวเธอ  

อิงอิงหันไปมองเฌอแตมที่ตอนนี้ไม่ได้พูดอะไรออกมา เธอร้องไห้เงียบๆ ระหว่างที่ถูกผู้ชายสองคนพาออกไปขึ้นรถ  

“คุณจะพาเธอไปไหน?”  

เฌอแตมมาเพื่อทำร้ายเธอแท้ๆ แต่อิงอิงกลับยังมีแก่ใจเป็นห่วงเป็นใยเธออีก 

“ไม่ต้องเป็นห่วง ผมไม่ทำอะไรเธอหรอก” 

 

อัยย์ที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เธอเองก็ทั้งลุ้นทั้งเครียดไม่แพ้คนอื่น  

จู่ๆ เธอก็รู้สึกว่าตัวเย็นเฉียบ ขาที่ยืนอยู่เริ่มโงนเงน อัยย์ที่รู้ตัวว่ากำลังจะเป็นลมพยายามเอื้อมมือหาหลักคว้าไว้ไม่ให้ล้มลงไป 

ทันใดนั้นก็มีมือที่แข็งแกร่งอ้อมมากอดเอวเธอไว้ นอกจากบอดี้การ์ดที่ยืนอยู่ด้านหน้าแล้ว คนที่ยืนอยู่ใกล้เธอที่สุดก็คือพอล ดังนั้นปฏิกิริยาแรกของอัยย์คือผลักมือนั้นออกไป แต่เรี่ยวแรงที่น้อยลงทำให้เธอสู้แรงไม่ไหว 

อัยย์ที่หน้าเริ่มไร้สีเลือดหันกลับไปมองคนข้างหลัง เพื่อบอกให้เขาปล่อยเธอ 

สายตาคมๆ ที่มองสบตาทำให้อัยย์ยิ้มออกมาทันที  

“ตะวัน” พูดได้แค่นั้นเธอก็ทรุดตัวลง โชคดีที่ตะวันกอดประคองอยู่ทำให้เธอไม่ล้มลงไป 

ตะวันก้มลงกระซิบข้างๆ หูอัยย์ แต่ดวงตาที่เย็นชานั้นกลับจ้องไปพอลไม่วางตา 

“ผมกลับมาแล้วที่รัก” เสียงกระซิบข้างๆ หูนั้นทำให้เธอรู้สึกมีแรงขึ้นมาทันที 

“ที่รัก...คิดถึงจังเลย เมื่อกี้อัยย์กลัวแทบตาย ดีจังเลยที่คุณอยู่ที่นี่” เมื่อรู้สึกว่าได้รับการปกป้อง อัยย์ก็เปิดเผยความหวาดกลัวออกมา แท้จริงแล้วช่วงที่มีการทะเลาะกัน เธออยากจะวิ่งหนีแต่เพราะเป็นห่วงเพื่อน ทำให้เธอกลั้นใจอยู่ในเหตุการณ์ 

อัยย์ถึงขั้นคิดจะขอร้องบอดี้การ์ดให้ไปช่วยอิงอิงด้วยซ้ำ 

“ขอบคุณที่มาช่วยนะคะ”  

แม้คนที่มาช่วยคือซันไม่ใช่ตะวัน แต่สำหรับอัยย์แล้วมันไม่สำคัญ ตะวันอยู่ตรงนี้แล้ว ในช่วงเวลาที่เธออ่อนแอ คนที่เธอไว้ใจที่สุดอยู่ตรงนี้แล้ว 

ตะวันจูบเบาๆ ที่กระหม่อมของเธอ พลางลูบแขนเพื่อปลอบโยน “สามีคุณอยู่ที่นี่แล้ว ไม่ต้องกลัวนะ” 

แค่สองวันแต่มันนานเหมือนสองปี เขาคิดถึงคนที่อยู่ในอ้อมกอดแทบขาดใจ ตะวันเชยคางอัยย์ขึ้นแล้วก้มหน้าลงจูบเธอ จูบที่ครอบงำและอ่อนโยนจนอัยย์ต้องหลับตาเพื่อรับรู้รสชาติของเขา 

รสชาติแห่งความคิดถึงที่ส่งผ่านรอยจูบที่ทั้งคู่มอบให้กันและกันจนลืมไปว่าพวกเขาไม่ได้อยู่กันสองคน 

คู่รักหมกมุ่นเสียจนไม่ได้ยินเสียงซุบซิบหรือเสียงอุทานของคนในกองถ่ายที่ยืนมองอยู่ 

หลายคนแอบมองทั้งคู่จูบกันอย่างเขินอาย แต่พอลกลับเบือนหน้าหนีแล้วพยายามซ่อนดวงตาที่เศร้าโศกด้วยแว่นดำ 

ทั้งคู่ไม่รู้ว่าพวกเขาจูบกันนานเท่าไหร่แล้วจนกระทั่งมีเสียงกระแอมดังมาจากด้านหลัง 

อัยย์ที่เพิ่งรู้สึกตัว เธอสะดุ้งเบาๆ ถอนจูบจากตะวันแล้วซุกหน้ากับอกของเขาด้วยความอัยอาย แตกต่างจากตะวันที่หันไปสบตาซันแล้วทำไม่แยแสเขาพยายามจะก้มหน้าลงมาจูบเธอต่อ แต่ถูกอัยย์เอามือปิดปากไว้ 

“ที่รัก” เสียงอ่อนๆ ทำให้คนที่ถูกขัดใจ ไม่กล้าโมโห ตะวันถอนหายใจแล้วหันไปทำตาเขียวใส่เพื่อนที่มาขัดจังหวะ 

สายตาอันน่ากลัวของตะวันไม่ได้ทำให้ซันหวั่นไหว เขาทำเสียงขอโทษขอโพยแบบที่ฟังยังไงก็รู้ว่าไม่จริงใจ 

“ต้องขออภัยที่มาขัดจังหวะนะครับ แต่ช่วยหยุดจูบกันก่อนได้ไหมครับ” 

“ก็หยุดแล้วนี่ไง”  

ซันทำสีหน้าเบื่อหน่ายแล้วส่ายหัว ใครจะไปนึกไปฝันว่าจะได้เห็นวันที่ตะวันคลั่งรักขนาดนี้ คราวก่อนที่เจอทั้งคู่พร้อมกัน แม้ตะวันจะดูหวงแต่ก็ไม่ได้ดูอ่อนโยนและหลงใหลมากขนาดนี้ 

คุณหนูนาราจะปิ๋วก็งานนี้นี่แหล่ะ........ 

อัยย์ไม่กล้าหันกลับไปมองด้านหลัง เพราะพอจะเดาได้ว่าคงไม่ได้มีแค่ซันคนเดียวที่เห็นฉากสวีทระหว่างเธอกับตะวัน 

อัยย์ได้แต่ฝังใบหน้าไว้กับอกของสามี มันน่าขายหน้าที่ทำตัวแบบนี้ในที่สาธารณะ แต่เธอก็ไม่เสียใจเลยเพราะเธอคิดถึงตะวันจริงๆ 

ท่าทางของเธอทำเอาตะวันยิ้มกว้างออกมา ส่วนซันที่ยืนมองอยู่ก็ทำตาโตเหมือนเห็นผีหลอก 

เขาตาไม่ฝาดใช่ไหม ไอ้เพื่อนคนนี้มันยิ้ม ยิ้มหวานเสียด้วย..........ขนลุก 

ซันขยับไหล่เพื่อไล่ความจั๊กจี๊ที่แล่นขึ้นมาตามแขน แล้วยื่นมือไปโบกตรงหน้าของตะวัน แต่ตะวันสนใจเพียงแค่คนที่อยู่ในอ้อมแขนเท่านั้น 

เมื่อเห็นเพื่อนมีคนรักในอ้อมแขน เขาก็คิดถึงแมวป่าที่อยู่ในอ้อมกอดของเขาก่อนหน้านี้ ซันหันกลับไปมองอิงอิงที่ตอนนี้นั่งลงบนเก้าอี้ โดยมีทีมงานช่วยทำแผลที่ถลอกตอนพยายามหนีเฌอแตม 

ซันเดินไปนั่งข้างๆ เธอแล้วแย่งยาจากทีมงานมาทาให้อิงอิง 

“ไว้ฉันกับนายค่อยเคลียร์กันวันหลัง ฉันจะพาเมียกลับบ้านก่อน” 

ซันหันกลับไปมองเพื่อนที่หันไปประคองเมียไปที่รถแล้วได้แต่ส่ายหัว 

ไอ้หมอนี่ มันจะมาโกรธอะไร เมียมันแค่ยืนดู ไม่ได้เจ็บตรงไหนสักหน่อย คนที่เจ็บคือคนที่นั่งหน้าบึ้งอยู่ตรงหน้าเขาต่างหาก 

อัยย์พยายามจะหันกลับไปลาเพื่อน แต่ฝ่ามือของตะวันเลื่อนลงมาลูบเบาๆ ที่เอวแล้วดันให้เธอเดินไปข้างหน้า 

 

ซันสั่งยกกองทำให้นักแสดงต่างแยกย้ายกันกลับ รวมทั้งพอลด้วย 

ทันทีที่ก้าวขึ้นรถสีหน้าที่ดูอ่อนโยนก็แปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาจนหน้ากลัว 

“พอล” จินที่มองอีกฝ่ายจากกระจกหลัง เรียกด้วยน้ำเสียงกล้าๆ กลัวๆ 

“มีอะไร?” 

“พ่อนายโทรมา” 

“แล้วไง?” 

“ดูเหมือนว่าเขาจะไม่พอใจเรื่องที่นายแถลงข่าว ฉันว่าอีกไม่กี่วันพ่อนายอาจจะโผล่มาที่นี่ก็ได้” 

จินถอนหายใจ พ่อของพอลที่ไม่เคยใส่ใจลูกชายเลยกลับเป็นเดือดเป็นร้อนที่ลูกเอ่ยปากว่าสนใจผู้หญิงคนหนึ่ง 

พอลบิดปากยิ้มเยาะ เขาอยากจะรู้นักว่าถ้าพ่อได้รู้ว่าแท้จริงแล้วอัยย์เป็นใคร เขาจะทำยังไงกับเธอ 

อาจจะถึงขึ้นช็อกจนพูดไม่ออกเลยก็ได้ 

จินไม่รู้ว่าจะพูดยังไง จะปลอบใจก็ยังไม่กล้า ปมปัญหาภายในครอบครัวของพอลนั้นมันยุ่งเหยิงและยุ่งยากมานานหลายปี 

พ่อแม่ที่ละเลยจนลูกชายคนเดียวป่วย กว่าพอลจะดีขึ้นและหาจุดยืนให้กับตัวเองได้นั้นไม่ง่ายเลย แต่พอเจอผู้หญิงที่ถูกใจก็ดันมีชะตากรรมที่โหดร้ายร่วมกันอีก 

“เราควรบอกเรื่องอัยย์ ให้พ่อนายรู้ไหม?” 

“ถ้านายอยากบอกก็ทำสิ” น้ำเสียงที่ตรงข้ามกับคำตอบทำเอาจินต้องกลั้นหายใจ แล้วรีบเอ่ยปากปฏิเสธ 

“ฉันไม่บอกหรอกน่า นายน่าจะรู้นะ ว่าฉันอยู่ข้างนาย นายว่าไงฉันก็ว่าตาม” จินถือว่าตัวเองเป็นคนของพอล ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเขาก็จะเลือกพอลก่อน แต่ว่าพ่อของพอลนั้น.......... 

“พอล...พ่อของนายเขาจะเป็นอันตรายกับอัยย์หรือเปล่า?” 

พอลขมวดคิ้ว จู่ๆ ใบหน้าขาวที่มีดวงตาสีอ่อนก็ปรากฏขึ้นในความทรงจำ ดวงตาที่ดูคล้ายกับใครบางคน พอลกัดฟันเมื่อนึกถึงใครคนนั้น เขาน่าจะเฉลียวใจเร็วกว่านี้ 

หัวใจที่สั่นไหว แปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา เขาตอบจินด้วยน้ำเสียงประชดประชัน 

“ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร อย่างมากเขาก็คงตกใจ แต่ไม่ใช่ปัญหาใหญ่หรอก” 

 

ที่บ้าน 

เสื้อสูทที่ตกลงบนพื้นห้องรับแขก กระเป๋าถือที่ถูกโยนอย่างไม่ใส่ใจ รองเท้าหนังสีดำที่ถูกถอดอยู่เชิงบันได 

อัยย์ที่เดินถอยหลังขึ้นบันได โดยมีใบหน้าของตะวันซุกอยู่ตรงหน้าอก เขาสูดดมและจูบเบาๆ เพื่อสัมผัสผิวนวลอวบอิ่ม 

“ตะวัน...ช้าลงหน่อย” อัยย์ที่ใช้มือหนึ่งจับราวบันไดไว้ เอ่ยปากเตือนเขาเบาๆ เธอกลัวว่าแรงดันจากเขาจะทำให้ตัวเองล้มจนเป็นอันตรายกับลูก 

นอกจากคุณอำภาแล้ว ทั้งคู่ไม่เจอกับคนงานเลยสักคน ตั้งแต่ทางเข้าบ้านไปจนถึงบันไดขึ้นชั้นสอง นั่นเป็นเพราะคุณอำภาที่ชาญฉลาด เห็นพวกเขากอดจูบกันตั้งแต่ลงรถ เธอก็รีบออกปากไล่ให้ทุกคนไปอยู่ข้างหลังบ้าน เดินไปเปิดประตูให้พวกเขาด้วยตัวเอง 

ทันทีที่ทั้งสองคนก้าวเข้ามาในบ้านเธอก็รีบปิดประตูและหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย 

ดูเหมือนว่าวันนี้พวกเธอคงไม่ต้องรีบทำอาหารเย็น เพราะคนทานคงจะมีเรื่องให้...ทำ อีกเยอะ 

คุณอำภาถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ในที่สุดก็ถึงวันนี้ วันที่ตะวันจะตกหลุมรักใครสักคน ไม่ใช่แค่ผู้หญิงที่หิ้วมานอนเหมือนเมื่อก่อน 

กว่าทั้งคู่จะไปถึงหน้าห้องนอน เสื้อผ้าของอัยย์ก็ถูกถอดจนเหลือเพียงชุดชั้นใน ที่เหลือถูกทิ้งไว้ตามทางที่พวกเขามา ราวกับกลัวว่าจะลงไปข้างล่างไม่ถูกเสียอย่างนั้น 

“รู้ไหมว่าผมคิดถึงคุณมากแค่ไหน?” ตะวันเอื้อมมือไปเปิดประตูห้องนอน แล้วพร่ำบอกรักสลับกับการจูบไปทั่วตัวของภรรยา 

“แล้วที่รักรู้ไหมคะ ว่าอัยย์คิดถึงคุณมากแค่ไหน?” อัยย์เองก็ไม่ยอมแพ้ เธอสาดความหวานใส่เขา แล้วก็ได้รับจูบที่ลึกล้ำเป็นรางวัล รู้ตัวอีกทีเธอก็นอนหงายอยู่บนเตียงแล้ว 

ตะวันที่ยืนอยู่ปลายเตียง กำลังรีบร้อนกำจัดเสื้อผ้าของตัวเองออก ไม่นานผ้าผ่อนของเขาก็กระจายไปทั่วห้อง เหลือเพียงร่างเปล่าเปลือยที่ยืนอยู่นั้น 

หน้าอกที่ยกขึ้นลงเพราะหายใจแรง มือที่เอื้อมมาดึงชั้นในของเธอ ทำให้อัยย์เริ่มรู้สึกกังวล ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าตะวันนั้นมีความต้องการมากขนาดไหน ถ้าเป็นปรกติเธอก็คงไม่กังวล แต่ตอนนี้มีลูกของพวกเขาอยู่ในท้อง 

“ตะวัน” อัยย์เอื้อมมือไปยื้อมือตะวันที่ทำท่าจะดึงชั้นในของเธอออก 

“ทำไม?...ผมคิดถึงคุณมากนะ” ใบหน้าหล่อเหลาเริ่มบูดบึ้งเพราะถูกขัดใจ เขาทนมาตลอดสองวัน แล้วนี่ยังต้องทนอีกเหรอ? 

“ลูก....ที่รักระวังลูก” 

“โถ่นึกว่าเรื่องอะไร ไม่ต้องห่วงนะ ผมไม่ลืมหรอกว่าตรงนี้” ตะวันแตะเบาๆ ลงบนหน้าท้องที่ยื่นน้อยๆ ของเธอ “มีลูกของเราอยู่” 

อัยย์ยิ้มแล้วยื่นมือมาโอบกอดเขาไว้ ถ้าเขายืนยันว่าจะระวัง เธอก็พร้อมแล้วที่ตอบรับความรักจากเขา… 

 

……………………………………………………….. 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว