email-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ช่วย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 27

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.ค. 2564 22:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ช่วย
แบบอักษร

เรื่องเล่าคนในวง

"ช่วย"

 

.

.

.

 

"นั่งลงเถอะ ไม่ต้องตกใจไป ไม่มีอะไรหรอก" เสียงที่ตวาดเมื่อครู่เปลี่ยนกลับมาเป็นเสียงนิ่งที่ราบเรียบดังเดิม แต่มันกลับยิ่งเพิ่มความน่ากลัวให้มากกว่าเดิม

"ใครจะเล่าเรื่องต่อไปดีละ" สายตานั้นกวาดมองไปทั่วบริเวณห้องอีกครั้งพร้อมกับยิ้มน้อยๆ

 

"ฉะ ฉันเองฉันเล่าเอง อะฮึ่ม!!" สาวที่ดูออกจะห้าวๆพูดออกมา เธอกระแอมนิดหน่อยเพื่อเรียกความมั่นใจ ทุกคน เริ่มหันกลับมาสนใจสิ่งตรงหน้าอีกครั้งแต่แปลกที่บางคนในวงล้อมเริ่มมีสายตาที่เหม่อลอยเหมือนตกอยู่ในภวังค์ หรือโดนสะกดจิตยังไงยังงั้น"เรื่องของฉันน่ะไม่ใช่ประสบการโดยตรงหรอกนะ ฉันได้ฟังคนอื่นเขาเล่าๆกันมา เรื่องมันมีอยู่ว่า........

เคยมีเด็กคนนึงเป็นคนที่ชอบเรื่องเร้นลับ ชอบท้าทาย พิสูจน์ ในสิ่งที่มองไม่เห็นหรือที่เรียกๆกันว่า ผี นั่นแหละ วันนึงเธอได้รู้มาว่าตึก 5 ของโรงเรียนเธอ ถ้าใครขึ้นไปตอนพระอาทิตย์ตกดินแล้วเห็นไฟห้องๆ

นึงเปิดอยู่ แล้วเราเดินเข้าไปปิดไฟแล้วเปิดมันขึ้นใหม่ จะมีวิญญาณผีสาวไร้หน้าออกมาแล้วถ้าเราหนีไม่ผีตัวนั่นไม่ทัน เราก็จะต้องกลายเป็นผีสะเอง เด็กคนนั้นจึงไปลองของแต่เธอไม่ไปคนเดียวหรอกนะมีเพื่อนๆไปด้วย 3 คน"

 

"โหยย ป๊อดนี่หว่า"เสียงหนึ่งกล่าวขึ้น

 

"ก็ถ้าเป็นเธอจะกล้าไปคนเดียวมั้ยล่ะ"ผู้ที่เป็นเจ้าของเรื่องเล่าสวนกลับ

 

"คนอย่างฉันสะอย่าง"เธอตอบอย่างอวดดี

 

“อะฮึ่ม!!” เสียงทะเลาะกันเงียบลงและถูกเเทนที่ด้วยความเงียบเมื่อสายตาดุถูกส่งมายังทั้ง 2

 

"เอาล่ะ ฉันเล่าต่อล่ะนะ 

ตอนนั้นเลิกเรียนเเล้วเด็กกลุ่มนั่นเเอบซ่อนตัวอยู่ในโรงเรียนรอเวลาพระอาทิตย์ตกดินแล้วจึงจะออกไปลองของ ขณะนั่นน่าจะเป็นเวลา 6 โมงเย็นเเล้ว พวกเธอจึงเข้าไปในตึก 5 และก็เจอห้องๆหนึ่งเปิดไฟเอาไว้จริงๆ เด็กคนนั้นกำลังจะเดินไปปิดไฟ แต่มีเพื่อนในกลุ่มห้ามไว้ และถามว่าจะเอาจริงหรอ เธอจึงบอกว่าถ้ากลัวก็กลับไปซะ เด็กคนนึงในทีมจึงเดินกลับลงมา เมื่อลงมาถึงลานข้านล่างที่อยู่หน้าตึกแล้ว เธอได้มองขึ้นไปยังชั้นบนของดึก 5 ที่เพื่อนๆยังอยู่แต่เธอไม่ได้เห็นแค่ เพื่อนสองคนของเธอ เธอกลับเห็นหญิงสาวอีกคนอยู่ข้างหลังของเพื่อนทั้งสอง เธอตกใจมากเพราะหญิงสาวคนนั้นไม่มีใบหน้าและชุดที่ใส่โชกไปด้วยเลือดสีแดงฉาน เธอจึงกรีดร้องอย่างดังตะโกนไปว่าระวัง แต่ไม่ทันแล้วเพื่อนคนที่ริเริ่มการลองของได้ปิดไฟลง พร้อมกับเสียงกรี้ดของเพื่อนทั้งสองที่อยู่บนนั้นพอไฟเปิดขึ้นมาอีกครั้งเพื่อนเธอทั้งสองที่อยู่บนตึกก็หายไปแล้ว ในเวลาเดียวกันนั้นมีภารโรงเดินมาพบเธอเข้าพอดีจึงบอกให้เธอโทรเรียกผู้ปกครองมารับซะและตอนออกจากประตูโรงเรียนห้ามหันกลับเข้ามามองอีก เด็กคนนั้นรีบทำตามแต่ก็ยังไม่วายห่วงเพื่อนทั้งสอง พอรุ่งเช้าเธอได้รู้ข่าวว่าเพื่อนของเธอผู้ที่ริเริ่มการลองของนั้นได้ตายไปแล้วสภาพเหมือนกลัวสุดขีดสภาพศพสยดสยองมาก ปากอ้าออกว้างจนเกือบจะฉีก ตาทั้ง2 ข้างเบิกโพรงแทบจะทะลุออกมา มือของเธอหงิกเข้าหากันเหมือนกับท่าพนมมือ พนมมือเพื่อขอชีวิต ส่วนเพื่อนอีกคนที่รอดมาได้จากการลองของในนครั้งนี้นั้นดูหวาดกลัว มาทราบทีหลังจากการเล่าให้ฟังว่าตอนที่ปิดไฟเธอเจอผู้หญิงไร้ใบหน้าเสื้อผ้าโชกไปด้วยเลือดเธอพยายามวิ่งหนีสุดชีวิตแต่เพื่อนอีกคนหนีไม่ทันโดนลากเข้าไปในความมืด ดีที่มีภารโรงคนนึงมาช่วยเธอไว้ด้วยและบอกเธอว่าเพื่อนอีกคนชะตาขาดแล้ว จากนั้นบอกให้เธอรีบให้คนมารับกลับบ้านแล้วมาขอขมาเขาด้วยถ้าไม่อย่างนั่นเขาจะมาเอาชีวิต พอออกมาจากโรงเรียนเธอหันหลังกลับไปมองก็พบว่าภารโรงคนนั้นหายไปแล้วซึ่งไม่น่าจะหายไปเร็วขนาดนั้นแต่เธอต้องตกใจสุดขีดเมื่อพบว่าภารโรงคนนั้นไปอยู่บนตึก 5 สถาพเต็มไปด้วยเลือด"

ฟู่~~~~~~~

 

“เเต่หลังจากนี้คงไม่มีปัญญาช่วยใครได้เเล้วแหละ หึ”

 

“ห้ะ เธอว่าอะไรนะ”

 

“เปล่า”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว