ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
เจอจนได้

เวลาล่วงเลยไปจนถึงวันที่โรงเรียนของเจ้าหญิงเปิดเทอม เธอไปเรียนตามปกติ วันนี้เจ้าขุนไปส่งเธอเพราะเจ้านายต้องฝึกงานที่โรงพยาบาลแล้วเลยไม่ค่อยมีเวลามาส่งเจ้าหญิงเหมือนแต่ก่อน เขาต้องรีบไปแต่เช้าเหมือนกัน ทำให้มาวินกับเจ้าขุนจะสลับมาส่งเธอ เมื่อถึงเวลาเลิกเรียนส้มส้มก็ชวนเจ้าหญิงไปซื้อของที่ต้องทำรายงานส่งครู สองสาวไปที่ร้านขายอุปกรณ์การเรียนในห้างสรรพสินค้าใกล้โรงเรียน เธอโทรบอกเจ้าขุนให้มารับช้าเพราะเธอกะว่าจะทำรายงานกับส้มส้มก่อน เมื่อได้ของที่ต้องการครบแล้ว สองสาวก็เดินออกมาจากร้านและกำลังจะไปหาอะไรทานกันเพราะเริ่มหิวกันแล้ว แต่เจ้าหญิงเหลือบไปเห็นสีครามอยู่คาเฟ่ เขากำลังยืนสั่งอะไรสักอย่างจากพนักงาน 

“ส้มส้มตามมานะเราต้องรีบไปก่อนที่จะไม่ทัน!” เจ้าหญิงหันไปบอกส้มส้มแล้ววิ่งปรู๊ดไปที่คาเฟ่ทันที 

“ดะ..เดี๋ยวสิ! อะไรของนาง” ส้มส้มงงกับท่าทางของเจ้าหญิงเธอเลยเดินไปตามที่เพื่อนบอก 

หมับ!! 

“จับได้แล้ว^ ^” เจ้าหญิงวิ่งพุ่งมาเกาะแขนของสีครามทันทีเพราะกลัวเขาจะหนีเธอ 

“ปล่อย!” สีครามมองเด็กสาวที่วิ่งมาเกาะแขนแล้วฉีกยิ้มให้เขาจนเห็นฟันครบสามสิบสองซี่แล้วมั้ง 

“ม่ายปล่อย” เจ้าหญิงส่ายหน้าปฏิเสธว่าเธอไม่ปล่อยแน่ๆ วันนี้เธอต้องรู้ให้ได้ว่าเขาชื่ออะไร 

“ปล่อยฉัน!” สีครามพูดเสียงลอดไรฟันด้วยความรำคาญ เขาไม่ชอบให้ใครมาแตะเนื้อต้องตัว 

“ถ้าดื้อหนูจะตะโกนดังๆ ว่าพี่จับนมดึ๋งๆ หนู!” เจ้าหญิงขู่ชายหนุ่มสุดฤทธิ์ ถ้าเขายังจะไล่เธออีกเธอจะตะโกนจริงๆด้วย 

“ยัยเด็กบ้า!” เมื่อทำอะไรไม่ได้เขาเลยยอมยืนนิ่งๆ 

“พี่คะเอาชาเขียวปั่นแก้วใหญ่เพิ่มวิปครีมด้วยค่ะจ่ายรวมกันเลยนะคะ^ ^” เจ้าหญิงสั่งสิ่งที่ตัวเองต้องการพร้อมให้สีครามเป็นคนจ่ายให้เสร็จสรรพ 

ส้มส้มที่เดินตามมาถึงทีหลังเดินไปนั่งตรงโต๊ะที่ว่างในร้านเพื่อรอเพื่อนสาวของเธอที่ตอนนี้ยืนเกาะแขนผู้ชายไม่ยอมปล่อย 

“พี่ชื่ออะไรคะ?” เจ้าหญิงเงยหน้าถาม เขาสูงมากๆ เวลาคุยเธอต้องแหงนหน้าคุยด้วยตลอด 

“…..” สีครามเลือกที่จะไม่ตอบ 

“ตอบมานะคะอย่าให้หนูต้องขู่พี่อีกนะ” เมื่อเห็นอีกคนเงียบเด็กสาวจึงเอ่ยขู่อีกครั้ง 

“สีคราม!” ชายหนุ่มตอบเธอแบบไม่เต็มใจนัก 

“พี่สีครามนี่เอง><” ชื่อช่างเหมาะกับเขามากเลย เจ้าหญิงยืนบิดไปมาด้วยความเขิน 

“ฉันไม่มีน้องอย่ามาเรียกฉันว่าพี่” สีครามปรายตามองเธอเพียงนิดด้วยสายตาที่ว่างเปล่า 

“โอเคค่ะคราม^ ^” ในเมื่อไม่ให้เธอเรียกว่าพี่เธอก็เลยเรียกชื่อเฉยๆ ซะเลยเดี๋ยวจะไม่ถูกใจเขาอีก 

“อย่ามาปีนเกลียว!” สีครามมองเด็กน้อยที่กวนประสาทเก่งเสียจริง 

“ก็ครามไม่ให้หนูเรียกพี่ไงคะ” เธอก็ไม่เข้าใจก็เขาไม่ให้เรียกพี่หรือจะให้เธอเรียกอย่างอื่นแทนกันนะ 

“โง่เหรอวะ!” สีครามพูดออกมาลอยๆ โดยไม่มองหน้าเจ้าหญิงเลย 

“หนูออกจะเรียนเก่ง^ ^” เจ้าหญิงอวดอย่างภูมิใจ 

“อะเมริกาโนกับชาเขียวปั่นแก้วใหญ่เพิ่มวิปครีมได้แล้วค่ะ^ ^” พนักงานยื่นทั้งสองอย่างมาให้ขณะที่เจ้าหญิงกำลังยืนยิ้มแก้มปริ 

“ขอบคุณค่า^ ^” เจ้าหญิงรับมาทั้งสองแก้ว ขณะที่แขนเรียวก็ยังคงเกี่ยวแขนของสีครามไว้ 

“ปล่อยได้แล้วฉันจะกลับ!” 

“ไม่เอาหนูไม่ให้ครามกลับหรอกกว่าจะได้เจอกันแต่ละทียากจะตาย :(” เจ้าหญิงทำหน้างอใส่ชายหนุ่มอย่างน้อยอกน้อยใจ ทำไมเขามีแต่จะหนีเธอกัน ทั้งๆ ที่เธออยากเจอเขาจะแย่ 

“แม่ง!นี่ตั้งใจกวนประสาทฉันใช่ไหมวะ” สีครามพยายามนับหนึ่งถึงสิบในใจเพื่อข่มความโมโหของตัวเอง 

“หนูคิดถึงนี่คะเราเป็นแฟนกันนะต้องเจอกันบ่อยๆสิ :(” เจ้าหญิงทำหน้างอเมื่อเห็นว่าสีครามรำคาญเธอ และเอาแต่ผลักไสเธอไปไกลๆ 

“แฟนบ้าบออะไรเพ้อเจ้อ!” เด็กคนนี้ทำเขาปวดหัวจริงๆ วันนี้แค่แวะมาซื้อของเท่านั้น แต่เหมือนความซวยจะมาเยือนเมื่อต้องเจอเด็กขี้ตู่อีกครั้ง 

“แฟนไงเราเป็นแฟนกันค่ะเราจุ๊บๆ กันแล้วไงคะ” เจ้าหญิงพูดพร้อมกับทำปากจู๋ใส่ชายหนุ่มไปด้วย 

“แดกอะไรเข้าไปถึงได้มโนเก่งและหน้ามึนขนาดนี้วะ!” สีครามพูดกับคนตัวเล็กที่เกาะเขาไม่ยอมปล่อยสักที นี่ถ้าคนไม่เยอะเขาจับเธอทุ่มลงตรงนี้จริงๆ 

“กินทุกอย่างที่อร่อยค่ะหนูเลี้ยงง่ายกินเก่งนอนดุค่ะ คิก^ ^” 

เจ้าหญิงตอบแบบไม่ได้คิดอะไร แต่อีกคนแทบอยากจะชักปืนออกมายิงแสกหน้าเธอซะให้รู้แล้วรู้รอด 

“มานี่ค่ะไปหาเพื่อนหนูกัน” เจ้าหญิงลากสีครามมาที่โต๊ะที่ส้มส้มนั่งอยู่ เมื่อทั้งคู่เดินมาส้มส้มนั่งตัวเกร็งทันทีเพราะรังสีความน่ากลัวที่แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่ม 

“ส้มส้ม นี่พี่สีครามแฟนของเราเอง><” เจ้าหญิงอวดเพื่อนอย่างภูมิใจ 

“เอ่อ…สะ..สวัสดีค่ะ” ส้มส้มทักทายสีครามด้วยน้ำเสียงสั่นๆ 

“…..” ชายหนุ่มปรายตามองเพียงนิดแล้วไม่สนใจอีก 

“กะ..กลับกันเลยไหมเจ้าหญิงแม่เราโทรตามแล้ว” เมื่อไม่ได้รับการทักทายตอบกลับมาส้มส้มเลยหันไปถามเจ้าหญิงแทน 

“ส้มส้มกลับก่อนเลยเราจะรอพี่ขุนอยู่กับครามเอง^ ^” 

“เอางั้นเหรอ?” 

“ตามนั้นแหละ บ๊ายยย~” เจ้าหญิงโบกมือให้ส้มส้มแล้วหันมาสนใจคนที่นั่งข้างๆ แทน 

ฟุ่บ!! ศีรษะทุยเล็กซบลงที่ต้นแขนแกร่งอย่างออดอ้อน 

“เอาหัวเน่าๆ ของเธอออกไปจากแขนฉัน!” 

“เน่าที่ไหนหนูเพิ่งสระมาเมื่อเช้าเองนะดมดูสิๆ” 

“เด็กเวร!” 

 

 

 

 

[พักเรื่องเครียดมาลงกับนิยายดีกว่าเจ้าค่ะ😘😘😘] 

กลับหน้าเรื่อง

 

ยินดีต้อนรับแล้วก็ขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยายของพิมพ์มาดากันนะเจ้าคะ 

https://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/928425071.gif

แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น