facebook-icon

ขอบคุณนักอ่านที่รักทุกคน

ชื่อตอน : ตอนที่ 32

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 06 มิ.ย. 2564 19:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 32
แบบอักษร

ตอนที่ 32 

‘ป่านนี้ยัยพลอยจะเป็นยังไงบ้างนะ’ ดาริกาไม่คิดสอดรู้สอดเห็นเรื่องคนอื่น ทว่าคนที่เธอหมายถึงไม่ใช่ใครอื่นไกลหล่อนคือเพื่อนรักที่คบมานาน

‘ลองโทรหาหน่อยแล้วกัน’ ไม่ทันได้กดเบอร์โทรออก เสียงกริ่งก็พลันดังขึ้นดาริการีบวิ่งไปเปิดประตูเพราะเดาได้ว่าคนมาหาเป็นใคร

“ทำไมกลับเร็วจังเลยค่ะ” เธอก้มหน้าพูดสายตาสนอกสนใจอาหารในมืออีกฝ่ายเสียมากกว่า แต่น่าแปลกที่การแต่งตัวของเขาเปลี่ยนไป

ดาริกานึกสงสัยทำไมภาคินแต่งตัวราวกับคนส่งของ อย่ามัวแต่คิดแหงนหน้ามองให้รู้แล้วรู้รอดน่าจะเป็นคำตอบที่ดีกว่า

“เอ่อ...ขอโทษทีค่ะฉันนึกว่าเป็นคนรู้จัก คุณมาหาใครคะ”

“คุณดาริกาหรือเปล่าครับ”

“ใช่ค่ะ”

“ช่วยรับอาหารด้วยครับมีคนสั่งให้คุณดาริกา ทางร้านดีใจเป็นอย่างยิ่งที่ได้บริการลูกค้าที่น่ารักแบบคุณทานอาหารให้อร่อยนะครับ”

นี่เป็นหน้าที่ของพนักงาน การพูดจาให้ลูกค้าประทับใจคือสิ่งที่พนักงานร้านอาหารพึงปฏิบัติท่าทางนอบน้อมบวกกับรอยยิ้มของความเป็นมิตร อีกทั้งสีหน้าสดชื่นแจ่มใสทำให้เธอหวนนึกถึงตัวเองตอนเป็นเด็กเสิร์ฟอยู่ร้านอาหารของชานนท์

ไม่รู้ว่าตอนนี้ชานนท์เป็นอย่างไรบ้าง หลังจากเกิดเรื่องวันนั้นดาริกาก็ไม่ได้ติดต่อกับเขาอีกเลยเธอไม่เคยลืมการช่วยเหลือของเขาในยามที่เธอลำบาก

เขาถือเป็นเพื่อนที่ดีของเธออีกหนึ่งคน

“มีการ์ดด้วยเหรอ” อาหารร้านดังถูกวางบนโต๊ะทั้งหมดนั้นคงไม่ใช่ราคาถูกๆ อาหารสไตล์ฝรั่งเศสระดับมิชลินสตาร์รสชาติคงไม่ธรรมดาเหมาะแก่การลิ้มลองยิ่งนัก

(Boeuf Bourguignon) สตูว์เนื้อไวน์แดง ใช้ซอสที่ทำจากไวน์แดงในการปรุงรสเสิร์ฟพร้อมกับหัวหอม เห็ดและเบคอนแค่ชื่อเมนูก็ทำเอาดาริกาน้ำลายไหล นี่ยังไม่รวมอีกสามเมนูที่ทางร้านได้คัดสรรมาให้อยากรู้เหลือเกินว่าใครเป็นคนสั่งอาหารแบบนี้ให้เธอ

แม้รู้อยู่แก่ใจก็ตาม…ภายในการ์ดสีชมพูบรรจงข้อความด้วยลายมือที่เธอรู้จักเป็นอย่างดี ถึงไม่เขียนชื่อกำกับเอาไว้ดาริกาก็พอเดาได้ว่าเป็นใคร

‘วันนี้เธอคงเหนื่อยกับการจัดห้องทั้งวัน ตอนแรกฉันตั้งใจไปหาเธอด้วยตัวเองแต่กลัวจะรบกวนเวลาพักผ่อน และอีกอย่างฉันกลัวห้ามใจตัวเองไม่ได้เวลาอยู่ใกล้เธอกลัวว่าเธอจะเหนื่อยกว่าเดิม เพราะฉะนั้นใช้ช่วงเวลานี้พักผ่อนให้เยอะๆ วันหลังเธออาจไม่โชคดีแบบนี้ทานอาหารให้อร่อยนะ ภาคิน’ 

“พี่คินนี่คิดได้อยู่เรื่องเดียวจริงๆ ขอบคุณมากนะคะสำหรับอาหาร” ดวงตาสวยทอดมองข้อความของการ์ดที่อยู่ในมือก่อนเผยรอยยิ้มหวานจนแก้มแทบปริแม้เขาไม่ได้อยู่ตรงหน้าทว่าสิ่งที่เขาทำ

เธอรู้สึกเหมือนเขาไม่ได้ไปไหนแต่กลับอยู่ใกล้ๆเธอ

 

ไร่โอบรักรีสอร์ต

‘ว่าไงยัยมนต์’

[‘แกเป็นอะไรหรือเปล่าพลอย ทำไมเสียงฟังดูไม่ค่อยดีเลยอย่าบอกนะว่าคุณภูมินทร์ทำ…’]

‘เขาไม่ได้ทำอะไรฉันทั้งนั้นแหละ แล้วแกโทรมามีอะไรหรือเปล่าอยู่กับบอสเหรอ’

[‘ฉันอยู่คนเดียวก็ฉันบอกพวกแกแล้วไงว่าบอสพักอยู่บ้านไม่ได้พักกับฉันสักหน่อย ที่ฉันโทรหาแกเพราะเป็นห่วงและอีกอย่างวันนี้ฉันแอบอ่านเอกสารของบอสบริษัทของเราตกอยู่ในสภาวะที่ไม่ค่อยดี ไอ้สินธรกับชานนท์แล้วก็พนักงานฝ่ายบัญชีอีกสองสามคนรวมหัวกันยักยอกเงินของบริษัท’]

พลอยประภาเงียบไปชั่วครูู่ จะเป็นไปได้อย่างไรชานนท์เป็นผู้ช่วยมือขวาของภาคินในบรรดาพนักงานทุกคน เรียกได้ว่าชานนท์คือคนที่ภาคินไว้ใจที่สุดแล้วเป็นมาอย่างไร

ทำไมเขาถึงแปรพักตร์ไปอยู่ฝั่งสินธร

‘คุณชานนท์เนี่ยนะ ข่าวมั่วหรือเปล่าเขาจะทำแบบนั้นไปทำไม’

[‘ก็เพราะเงินไงละถ้าคนมันโลภจะมีอะไรสำคัญไปกว่าเงิน แกกลับจากไร่เมื่อไหร่เราคงต้องร่วมมือกันฉีกหน้ากากของไอ้สินธร สิ่งที่มันทำไว้ฉันไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆ แน่’]

‘แค่แกกับฉันและอีกัสมันไม่เสี่ยงไปหน่อยเหรอวะ แกก็รู้ว่าสินธรเป็นคนมีอำนาจคนด้อยอำนาจตัวเล็กกระจิดริดแบบเรา จะไปสู้มันได้ยังไง’

ดาริการู้ว่าสิ่งที่กำลังทำนั้นใหญ่เกินตัว ทว่าต่อให้เธอต้องตายเธอขอเป็นคนทำลายชีวิตของมันด้วยมือตัวเอง

[‘ฉันมีแผนพวกแกไม่ต้องเป็นห่วง แกก็รู้ว่าฉันไม่ใช่คนบุ่มบ่ามที่จะทำอะไรโดยไม่คิดไตร่ตรองฉันจะไม่ยอมปล่อยให้พวกแกได้รับอันตรายเพราะเรื่องนี้ ฉันสัญญา’]

‘ถ้าแกพร้อมลุยพวกฉันก็พร้อมลุยเหมือนกัน ยัยมนต์แค่นี้ก่อนนะคุณภูมินทร์กลับมาแล้ว’

พลอยประภารีบกดวางสายร่างเล็กมุดกลับไปใต้ผ้าห่ม เมื่อไม่รู้จะสู้หน้าอีกฝ่ายอย่างไรกลัวว่าเห็นหน้าเขาแล้วจะอดใจไม่ไหวร้องไห้ออกมาเหมือนก่อนหน้านี้

“ลุกขึ้นทานยาก่อนนะครับคุณพลอย ถ้าคุณยอมทานยาผมจะไม่รบกวนเวลาคุณอีก” คำพูดของภูมินทร์ทำให้เธอรู้สึกผิด พลอยประภากัดฟันกรอดหงุดหงิดตัวเองที่ไม่เคยระงับอารมณ์ได้สักครั้งเวลาเป็นรอบเดือน

ใบหน้าหวานโผล่จากผ้าห่ม ดวงตาสวยกะพริบถี่ๆจ้องมองคนเบื้องหน้าด้วยสีหน้ารู้สึกผิดเต็มประดาเธออยากขอโทษเขาที่พูดตะคอกออกไป แต่ทว่าปากหนักคำขอโทษจึงเป็นได้เพียงสิ่งที่คิด

เธอหยิบยาจากอีกฝ่ายขึ้นกรอกปากแล้วดื่มน้ำตามจนหมดแก้ว ก่อนนอนลงพักผ่อนดังเดิมภูมินทร์เห็นดังนั้นจึงเดินออกจากห้องเพราะไม่อยากรบกวนเวลาพักผ่อน

“พ่อเลี้ยง” สองเท้าหยุดกึก หมุนตัวกลับมาหาเจ้าของเสียงหวานภูมินทร์ไม่ตอบเขาเพียงแต่ยืนมองหน้าเธอไม่วางตา

“อยู่เป็นเพื่อนพลอยได้ไหมคะ”

“คุณพลอยหายโกรธผมแล้วเหรอ” เจ้าของเสียงทุ้มพูดพลางหย่อนกายลงนั่งข้างร่างบอบบาง

“บ้าแล้วพ่อเลี้ยง ใครจะกล้าโกรธพ่อเลี้ยงกันค่ะ” พลอยประภาหยัดกายขึ้นนั่งพร้อมมือบางที่กุมหน้าท้องไม่ปล่อย เธอยังรู้สึกเจ็บหน่วงๆตรงท้องน้อยแต่อีกเดี๋ยวก็คงดีขึ้น

“พลอยอยากอธิบายค่ะเวลาผู้หญิงเป็นประจำเดือน พวกเธอมักจะหงุดหงิดง่ายอารมณ์รุนแรงแถมยังอ่อนไหวง่ายอีกด้วย จริงๆแล้วพลอยไม่ใช่คนโมโหง่ายแบบนั้นนะคะ แต่ก็อย่างว่าแหละเวลาเป็นแบบนี้พลอยควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ค่อยได้พ่อเลี้ยงอย่าถือสาเลยนะคะ พลอยรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นไบโพล่าเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายหวังว่าพ่อเลี้ยงคงเข้าใจ”

ไม่รู้คำแก้ตัวได้ผลหรือไม่ แต่พลอยประภายิ้มเจื่อนเพราะปฏิกิริยาของอีกฝ่ายยังคงนิ่งเฉยสีหน้าราบเรียบของเขาทำเธอใจฝ่อไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

ภูมินทร์คงไม่ใจร้ายฟ้องภาคินเรื่องพฤติกรรมของเธอ แต่ถ้าเขาฟ้องขึ้นมาจริงๆต้องมีผลต่อโบนัสปลายปีแน่ เธอทำงานหนักมาตลอดครึ่งปีจะจบลงเพราะเรื่องนี้ไม่ได้

“คุณไม่ได้โกรธผมแน่นะ”

“ใช่ค่ะ พลอยไม่ได้โกรธพ่อเลี้ยงอย่าถือสาพลอยเลยนะคะ” ว่าพลางเอื้อมมือไปจับมือหนาของอีกฝ่ายอย่างลืมอาย นัยน์ตาสีนิลเหลือบมอง

พลอยประภาคงลืมตัวถึงได้กล้าแตะเนื้อต้องตัวเขาแบบนั้น

“คุณไม่โกรธ แต่คุณกำลังเข้าใจผิด”

“เข้าใจผิดเรื่องอะไรคะ”

“ผมยังไม่มีภรรยา ยังไม่ได้แต่งงานแล้วก็ยังไม่มีแฟน”

แค่พูดอย่างเดียวคงไม่หนักหนาเกินไป ทำไมต้องจ้องหน้าเธอแบบนั้นด้วยสายตาของเขาต้องการสื่อถึงอะไรบางอย่าง ซึ่งพลอยประภาเข้าใจในสิ่งที่เขาต้องการจะสื่อ

“อืม...พลอยขอโทษนะคะ พลอยคิดไปเองว่าพ่อเลี้ยงมีภรรยาแล้วก็ทุกคนเรียกคุณว่าพ่อเลี้ยงนึกว่าเป็นพ่อคนแล้วเสียอีก”

ร่างสูงขยับเข้าไปใกล้ นั่นทำให้เธอเพิ่งรู้ตัวว่าจับมือเขาอยู่ด้วยความตกใจพลอยประภาจึงออกแรงดึงทำให้ภูมินทร์เสียหลักล้มทับร่างเล็ก ใบหน้าของทั้งคู่ใกล้กันจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ใจดวงน้อยสั่นไหวอีกครั้งความตื่นเต้นครั้งนี้ทำให้เธอต้องจิกฟูกนอนเพื่อคลายความหวาดหวั่น

“คุณพลอยเข้าใจแบบนั้นก็ไม่ผิด เพราะจริงๆผมอยากเป็นพ่อคนแต่ยังหาแม่ของลูกไม่ได้ก็เท่านั้นเอง คุณพลอยสนใจมาเป็นแม่ของลูกผมไหม?”

นี่คงเป็นมุกหยอดสาวสินะคนอายุเยอะแบบเขามีมุมแบบนี้ด้วยเหรอ เขาว่ากันว่าประโยคคำถามควรมีคำตอบแล้วเธอจะตอบเขาอย่างไรดี ฆ่าเธอให้ตายไปเลยดีกว่าอุตส่าห์ใจแข็งไม่ยอมมีแฟนมาตั้งหลายปีแต่ทำไมเขากลับทำให้เธอใจเต้นแรงเช่นนี้

แบบนี้เรียกอาการของคนตกหลุมรักหรือเปล่า

นัยน์ตาสีนิลจ้องลึกไปยังดวงตาคู่งาม เขาไม่ได้ประหม่าในคำพูดแถมสักนิดแสดงออกสีหน้าจริงจังจนเธอเริ่มหวั่นใจไม่รู้ต้องรับมืออย่างไรกับสถานการณ์ในตอนนี้

ทว่า…อีกฝ่ายกดดันโดยการโน้มหน้าลงมาใกล้จนริมฝีปากหนานุ่มเคลื่อนผ่านพวงแก้มขาวไปกระซิบเสียงแผ่วเบาข้างหู ขนอ่อนลุกชันเป็นเกลียววาบ

“ผมรอฟังคำตอบอยู่นะ”

“พลอยอยากพักผ่อนค่ะพ่อเลี้ยง” มือเล็กผลักไสร่างสูงออกห่าง มุดหน้าซ่อนตัวใต้ผ้าห่ม

“ผมล้อเล่นครับ ไม่เห็นต้องตกใจขนาดนั้นเลย” ภูมินทร์กระตุกยิ้ม เขาตั้งใจแกล้งคนเบื้องหน้าไม่รู้ว่าแรงไปหรือเปล่าหากเธอโกรธขึ้นมาจริงๆ จะทำอย่างไร

“ค่ะ ดีแล้วค่ะที่พ่อเลี้ยงพูดเล่น” เสียงสะท้อนดังผ่านผ้าห่มหนา พลอยประภาเออออกับอีกฝ่ายรู้สึกยินดีหากเป็นคำพูดเชิงเล่นไม่จริงจัง เธอจะได้วางตัวถูกไม่รู้สึกอึดอัดเกินไปเวลาอยู่หน้าเขา

 

***** 

ใครเขาล้อเล่นเรื่องแบบนี้กันค่ะคูมอา เดี๋ยวตีตายเลย!! คนแก่ก็เป็นซะแบบนี้ชอบแกล้งเด็ก 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว