ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP.27 | ข่าวฉาว🔥(ห้ามพลาด!)

ชื่อตอน : EP.27 | ข่าวฉาว🔥(ห้ามพลาด!)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 06 มิ.ย. 2564 19:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.27 | ข่าวฉาว🔥(ห้ามพลาด!)
แบบอักษร

 

EP.27

 

“ที่พี่โดนต่อยมันเป็นเพราะปากพี่ไม่ดีเองหรือเปล่าคะ?” เธอยอกย้อนผมอย่างลอยหน้าลอยตา นี่ไม่ได้เป็นห่วงกันจริงๆ สินะ

“หึ!! ฉันมันปากไม่ดีเองแหละ” อยู่ๆ ผมก็เผลอพูดประโยคนี้ออกไปโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกเหมือนกำลังน้อยใจมุกอยู่ยังไงอย่างงั้น

แล้วผมจะน้อยใจเธอทำไมวะ?

“รู้ตัวก็ดีแล้วค่ะ” มุกคล้ายจะอมยิ้มเล็กๆ เมื่อเห็นว่าผมเริ่มโทษตัวเองบ้าง แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรผมไปมากกว่านั้น

ผมไม่เข้าใจว่าทำไมผมถึงต้องอยากให้เธอสนใจผมด้วย

คุณแม่เคยเล่าให้ฟังว่าตอนผมยังไม่ประสบอุบัติเหตุมุกทำเสน่ห์ใส่ผม ตอนนั้นผมรักและหลงมุกมากจนกล้าหักหน้าน้องพัชและขับรถหนีคุณแม่ออกจากบ้าน

หรือจะเป็นเพราะสาเหตุนี้?

ความรู้สึกในตอนที่ผมถูกมุกทำเสน่ห์ใส่คงยังหลงเหลืออยู่ในใจก็เลยเกิดอาการไม่คุ้นชินเมื่อถูกเธอทำเป็นเมิน

“สรุปจะไม่ทำใช่ไหมแผล” ผมถามย้ำเป็นครั้งสุดท้ายกะว่าถ้าครั้งนี้เธอยังเมินอีกผมก็จะกลับ

มุกหยุดชงกาแฟแล้วเงยหน้าขึ้นมองผมพลางถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนที่ร่างเล็กจะเดินหายเข้าไปในหลังร้านโดยที่ไม่พูดอะไร

อืม…ก็ดี ผมจะได้กลับ

ผมพ่นลมหายใจเพื่อระบายความหงุดหงิดแล้วหยัดกายลุกขึ้นเตรียมตัวจะเดินกลับออกไป

“จะทำแผลก็นั่งค่ะ หรือถ้าไม่สะดวกใจแล้วก็ไปทำที่โรงพยาบาล” เสียงแข็งๆ ของมุกดังขึ้นทำให้ผมต้องชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวออกไปข้างหน้าแล้วหันกลับมาหย่อนก้นนั่งลงที่เดิมอย่างมีฟอร์ม

ผมพยายามบังคับมุมปากของตัวเองไม่ให้ยกขึ้นยิ้ม ถึงจะทำได้แต่มันก็โคตรยากเลยจริงๆ แล้วที่ไม่เข้าใจเลยคือผมจะมาอยากยิ้มเพราะเรื่องแค่นี้ทำไมวะ…

[จบพาร์ท : จิราเมธ]

 

ฉันเดินไปนั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามพี่เมฆพร้อมกับกล่องปฐมพยาบาล ที่ยอมทำแผลให้ไม่ได้ใจอ่อนหรือสงสารแต่ฉันแค่อยากให้เขารีบกลับไปก่อนที่แม่ฉันจะตื่น

ฉันไม่อยากให้แม่เจอเขา และไม่อยากเปิดช่องว่างให้เขาต่อว่าแม่ฉันได้

“นึกว่าเธอจะแล้งน้ำใจปล่อยให้ฉันนั่งเจ็บอยู่ตรงนี้” พี่เมฆเอ่ยขึ้นเสียงอ่อนขณะที่ฉันกำลังเทน้ำเกลือลงบนสำลี

“มุกไม่ใช่พี่ค่ะ” ฉันสวนกลับสั้นๆ แต่คิดว่าคงจะทำให้เขารู้สึกจุกอยู่ไม่น้อย

พี่เมฆเพียงพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ ไม่ได้ตอบโต้หรือต่อปากต่อคำกับฉันอย่างเช่นทุกครั้ง

ฉันค่อยๆ นำสำลีที่ชุ่มน้ำเกลือแตะลงเบาๆ บนรอยแผลที่อยู่บริเวณข้างมุมปากของพี่เมฆ เช็ดไปก็ต้องกลั้นหายใจไปจนตัวเกร็งเพราะกลัวจะเผลอทำเขาเจ็บ

“โอ๊ย!” นั่นไงพูดขาดคำซะเมื่อไหร่

ฉันตกใจแล้วรีบวางสำลีลงบนโต๊ะก่อนจะใช้สองมือประคองใบหน้าเขาแล้วชะโงกหน้าเขาไปดูใกล้ๆ ว่าเป็นอะไรมากหรือเปล่า

สาบานได้ว่าฉันไม่รู้ตัวเลยจริงๆ รู้อีกทีก็ตอนที่พี่เมฆเงยหน้าขึ้นสบตาฉันด้วยแววบางอย่างที่ส่งผลต่อการเต้นของหัวใจ

เราต่างคนต่างก็สบตากันและกันอยู่อย่างนั้น ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า แต่ฉันสัมผัสได้ถึงความโหยหาบางอย่างที่วาดผ่านดวงตาคู่สวยของเขาอยู่จางๆ

ไม่ได้นะมุก! ห้ามเคลิ้มและหลงกลในความเจ้าเล่ห์ของเขาอีก! จำเรื่องตอนติดป่าไม่ได้หรือไง

พอคิดได้แบบนี้สติของฉันก็หวนกลับมา ฉันทำท่าจะผละมือแล้วยื่นหน้าออก ทว่าพี่เมฆกลับรั้งมือฉันให้จับใบหน้าเขาเหมือนเดิม ส่วนเขาก็เอามือของตัวเองมาประคองใบหน้าของฉัน

ตึกตัก! ตึกตัก!

หัวใจของฉันเต้นแรงทุกทีที่เห็นความวูบไหวในดวงตาของเขา ไม่ได้อยากหลงตัวเอง แต่ส่วนลึกของพี่เมฆมันกำลังฟ้องว่าเขาต้องการฉันมากแค่ไหน

“ปล่อยค่ะ” ขอบคุณความเจ็บปวดที่สอนให้ฉันไม่หลงเชื่อภาพลวงตาที่เขาสร้างขึ้น

จริงอยู่ที่ท่าทีของเขาแสดงออกมาแบบนั้นแต่ใช่ว่าฉันจะยอมเชื่ออย่างง่ายๆ

ฉันสะบัดมือออกแล้วหยัดกายลุกขึ้นยืนเตรียมจะกลับเข้าไปหลังร้าน รอจนกว่าเขาจะกลับค่อยออกมาดูแลร้านต่อ

“มุก…”

“พี่เมฆเลิกทำแบบนี้สักทีได้ไหมคะ” ฉันพูดแทรกขึ้นโดยที่เขายังไม่กล่าวไม่ทันจบ

“ถ้าพี่เกลียดมุกมากพี่ช่วยต่างคนต่างอยู่หน่อยได้ไหม ช่วยอย่ายุ่งหรือมาก้าวก่ายชีวิตของมุก เพราะมุกไม่เคยไปก้าวก่ายชีวิตของพี่ ถือว่ามุกขอนะคะ”

พูดจบฉันเข้าไปหลังร้านทันทีโดยไม่ฟังเสียงเรียกจากเขาเลยสักคำ

“มุก เดี๋ยวสิ มุก!” ได้ยินเสียงสบถที่เกิดจากความโกรธของเขาอยู่เบาๆ ก่อนที่เสียงกระทืบเท้าปึงปังจะดังขึ้นแล้วทุกๆ อย่างก็ค่อยๆ กลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง

พี่เมฆคงจะกลับไปแล้วแหละ…

ฉันค่อยๆ แง้มประตูเพื่อสอดมองก็พบว่าเขากลับไปแล้วจริงๆ

“เฮ้อ…ค่อยยังชั่ว…”

 

วันต่อมา

“มุก!! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!!” ทันทีที่ฉันก้าวขาเข้ามาในรั้วมหาวิทยาลัยพราวก็วิ่งเข้ามาทักหน้าตาตื่นราวกับโลกกำลังจะถล่ม

“มีอะไรเหรอ”

“แป๊บนะแก แฮ่กๆ” พราวยกมือขึ้นเป็นสัญญาก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เธอวิ่งมาไกลมากคงจะเหนื่อย

“ค่อยๆ ก็ได้ ไม่เห็นต้องรีบร้อนเลย”

“ไม่รีบไม่ได้เพราะมุกกำลังจะซวยแล้ว”

“ซวย? ซวยเรื่องอะไรเหรอ”

“คืองี้นะมุก…เรื่องที่มุกกับพี่เมฆมีอะไรกันตอนติดป่าที่เราไปทำจิตอาสาอะ…มันถูกใครก็ไม่รู้เอาปล่อยจนเขารู้กันทั่วมหาลัยแล้วเว้ย”

“อะไรนะ!!”

 

**********************************

ใครปล่อยข่าวทำร้ายน้อง แต่บอกเลยว่าทุกคนนึกไม่ถึงแน่ๆ ปล.อ่านจบแล้วอย่าลืมเมนต์น้า 🥰❤️

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว