(ผมยืนสูบบุหรี่เป็นปกติที่หลังตึกคณะตามปกติ)

(ยังไม่ทันจะได้สูบควันเข้าบุหรี่ในปากผมก็โดนดึงออกจากปากพร้อมเหยียบทิ้งที่พื้นทันที)

(ผมเห็นอย่างนั้นจึงโมโหมากอะไรกันใครมันกล้าทำแบบนี้ผมจะไม่ปล่อยไว้แน่)

(พูดเสร็จผมก็เงยหน้ามองคนที่เป็นต้นเหตุทันที)

??

เหอะ

แล้วทำไมฉันต้องบอก(ผมมองดูยัยผู้หญิงกล้าดีคนนี้ก็สังเกตเห็นเข็มสภาสโมสรนักศึกษาก่อนจะเดินหนีด้วยความรำคาญ)

(เธอดึงแขนผมไว้ทันทีที่ผมจะเดินหนีผมจึงหันมองแล้วสะบัดมือเธอออกทันที)

อย่าเซ้าซี้ได้ไหมรำคาญ

เหอะ!ปากเก่งจังนะครับพี่ประธาน

อย่ายุ่งไม่เป็นที่ได้ไหม?เดี๋ยวจะมีปัญหา

ไม่มีอะไรค่ะครูพอดีน้องเขาน่าจะมีปัญหานิดหน่อยเดี๋ยวหนูจัดการเองดีกว่าค่ะไม่ต้องถึงมือครูหรอกค่ะ

(ยังไม่ทันที่ครูจะไปพ้นหันไปอีกทีฉันก็หาตัวไอ้คนต้นเหตุไม่เจอ)เหอะ!อย่าให้เจออีกนะ

แจยุน ซิม หึ!เจอกันนะเด็กน้อย

(ผมที่กำลังนังสูบบุหรี่ด้วยความหงุดหงิดจากเรื่องเมื่อกี้ก็ได้ยินเสียงประกาศเรียกชื่อตนเองขึ้น )อะไรกันหนักหนาวะ!

(ไม่นานผมก็ได้รับโทรศัพท์จากสายๆหนึ่งก่อนจะยกมือถือขึ้นดูก็พบชื่อพ่อผมเอง)

(ผมถอนหายใจก่อนจะกดรับสายทันที)ครับ

(ผมกดวางสายอย่างหงุดหงิด)

ไม่รู้แม่งเดี๋ยวกูมา

(ผมตอบเจย์ไปก่อนจะเดินไปยังห้องสภาทันที)

(ผมเดินเข้าไปในห้องสภาก็พบกับยัยผู้หญิงปากดีกับอาจารย์คนหนึ่งนั่งอยู่)

ซิม แจยุนครับ

ครับผมเอง

หึ (ประจบจริงๆถึงผมจะเกลียดการทำแบบนี้อยากจะบอกออกไปว่าไม่ต้องประจบก็เหอะแต่ก็อยากแกล้งผู้หญิงปากดีซักหน่อยจะได้รู้ว่าเล่นอยู่กับใคร)

แต่อาจารย์คะ!

(ผมแอบสะดุ้งกับคำตอบยัยนี่นิดหน่อยหึไม่ยอมโดนเอาเปรียบสินะเกินคาดนึกว่าจะเป็นพวกประจบเก่งซะอีก)

ผมว่านิสัยแบบที่อาจารย์พูดไม่ใช่ยัยนั่นหรอกนะครับเหมือนจะเป็นอาจารย์มากกว่า

(ผมพูดจบก็เดินตามยัยนั่นที่เดินออกไปก่อนหน้าทันที)

(ฉันที่หงุดหงิดให้กับความลำเอียงบนโลกใบนี้ที่เดินออกมาหลังจากเจอเรื่องไม่ยุติธรรมไม่นานเดินไม่ทันได้ไปไหนไกลก็ได้ยินเสียงเรียกไม่ใช่ใครที่ไหนหรอกไอ้ตัวปัญหานั่นแหละจะตามมาเอาไรอีก)

(ฉันไม่สนใจและเดินต่อ)

(ฉันถอนหายใจก่อนจะหันไปหาเขาที่กำลังวิ่งมาหา)

ย่าห์ พ่อฉันยังไม่เคยว่าฉันนะ

เหอะ!น้องคะ พี่ไม่ใช่เพื่อนเล่นนะคะถอยไปถ้าจะมากวนประสาท

นายกวนประสาทฉันหรอเพราะนายกผ้เห็นทำผิดรู้แก่ใจ

เหอะรู้แต่นายก็ปล่อยให้เขาทำแบบนั้นแสดงว่าก็ไม่ได้รู้สึกผิดหรอกนะ

ถ้าเป็นฉันที่รู้สึกผิดฉันคงจะยอมรับผิดแล้วบอกให้อาจารย์เลิกทำแบบนั้นเพราะมันน่ารังเกียจ

ยังไงก็ขอตัวนะไม่ได้ว่าง

(ฉันกำลังจะเดินออกไปแต่นึกขึ้นได้บางอย่าง)

อ้อนี่กระเป๋าเงินนาย ทำตกไว้(ฉันยื่นให้เขา)เช็คก่อนล่ะมีอะไรหายไหมจะได้ไม่ต้องมาโวยวายทีหลังว่าฉันเอาไรไป

เรื่องไหนเรื่องที่โดนด่าทั้งที่นายทำผิดหรือเรื่องไหนกัน(ฉันเดินหนีทันที)

เรื่องของฉันอย่ามายุ่ง!(ฉันวิ่งหนีเขาไปทันที)

(ฉันเดินลงมาหาเพื่อนอย่างหงุดหงิด

ก็ไอ้เด็กปี1ที่เล่าให้ฟังไงว่าแอบไปสูบบุหรี่แล้วหนีแล้วฉันเรียกมาอ่ะ

เห็นว่าเป็นลูกผู้สนับสนุนม.เราอาจารย์ก็ไม่กล้าแตะเหอะ

แล้วอาจารย์ก็มาว่าฉันไปหาเรื่องเขาให้ตายโลกนี้เป็นไรไปหมด

กินอีกละชวนแต่กินใช่สิแกกินไม่อ้วนฉันนี่ลำบากออกกำลังกายทุกวัน

อื้มๆ

(ผมเดินแยกจากคนก่อนหน้าด้วยนใจยังกังวลเหมือนรู้สึกผิดเอ้ะนี่ผมเป็นอะไร)

ดูออกขนาดนั้นเลยหรอ

ละเด็กสาธิตมาอยู่ไรในมหาลัยในเวลางี้

เออกูลืมได้ไหมกูเพิ่งมาครั้งแรก

ก็ทะเราะกับคนหนึ่งมาละทำให้เขาเสียใจเลยรู้สึกผิด

เอ้าไอ้เด็กนี่เดี๋ยวเตะกลับโรงเรียนไม่ทัน

เออ

ก็พอกูเข้าไปอ่ะ

(ผมเล่าทุกอย่างให้เพื่อนๆในกลุ่มฟัง)

อืม

ไม่รู้ใจจริงก็อยากขอโทษแต่ไม่รู้ชื่ออะไร

ไม่รู้จะไปหายังไงไปเฝ้าห้องสภาก็ใช่เรื่อง

อื้มใช่

ใช่

เออว่ะ

พี่มึงในฐานะมึงอยู่ปีเดียวกับพี่เขาแล้วก็ทำงานด้วยกันขอไลน์ยัยนั่นหน่อย

นะๆ

ขี้หวงว่ะ

เออ!หาเองก็ได้

ตอนนี้?

อย่าพูดถึงคนที่กูไม่อยากได้ยินสิ

อื้มได้แต่ไม่ต้องสั่งเนอะนะเดี๋ยวไม่หมด

(พูดเสร็จฉันก็นั่งรอมิเชลที่โต๊ะ)

(จู่ๆก็มีคนอ้อมมือจากด้านหลังฉันพร้อมถือนมสตอเบอรี่ว้ในมือออ้อมมาถือตรงหน้าฉันพร้อมโพสอิทขอโทษฉันขมวดคิ้วก่อนจะหันหลังกล้บไปมองทันที)

!!

(หน้าเขาใกล้ฉันมากจนจมูกเกือบแตะกันฉันเบิกตากว้าง)

นะ…นาย~