ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : D.O.25

คำค้น : #รักโรแมนติค #นิยายรัก #รักเร่าร้อน #นิยายอีโรติค

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.1k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 05 มิ.ย. 2564 22:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
D.O.25
แบบอักษร

D.O.25 

“ทำไมไปพูดกับคุณหญิงอย่างนั้นละคะ” นับดาวเอ่ยขึ้นถามร่างสูง เมื่อเกศมณีออกจากห้องไปแล้ว

“เท้าเป็นอะไร” ภาคินไม่ได้ตอบแต่กลับถามเธอกลับ

“คุณคิน”  

“เท้าเป็นอะไร” 

“ข้อเท้าพลิกนิดหน่อยค่ะ แต่ไม่เป็นอะไรมาก แล้วทีนี้คุณตอบคำถามนับได้รึยังคะ” 

“อย่าห่วงเลย หรือจะให้โกหกท่าน” 

ภาคินเอ่ยหน้านิ่งพร้อมอุ้มร่างบางขึ้น แล้วก้าวไปยังบนเตียงวางร่างเล็กที่ไม่ขัดขืนให้นั่งลงบนเตียงอย่างเบามือ

“ยังเจ็บอยู่อีกมั้ย” ร่างสูงถามอย่างเป็นห่วง คุกเข่ากับพื้นเพื่อดูข้อเท้าเล็ก

“ไม่ค่อยเจ็บแล้วค่ะ คุณออกไปคุยกับคุณหญิงเถอะ”

“นั่งเฉยๆ อย่าดื้อ เดี๋ยวก็เจ็บตัวอีก” เสียงเข้มเอ่ย พร้อมจ้องใบหน้าเนียนด้วยสายตาอ่อนโยน

“ค่ะ” นับดาวตอบอุบอิบ

ภาคินส่ายหัวให้ความดื้อของนับดาวเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นยืนก้าวออกจากห้องเพื่อออกไปคุยกับมารดาเขาให้รู้เรื่อง

“คุณแม่ครับ”

ภาคินเอ่ยเรียกมารดาพร้อมเข้าไปกอดท่านไว้อย่างเอาใจ เวลานี้มารดาเขาโกรธอยู่ ถ้าเขายิ่งร้อนตามมารดาคนที่จะถูกเกลียดก็ไม่พ้นคนตัวเล็กในห้องนั่นแหละ

“ไม่ต้องมากอดแม่ ไปกอดแม่เลขานั่นซิ”

“โธ่ววว คุณแม่ครับ ผมรักใครคุณแม่รักด้วยไม่ได้เหรอครับ” 

เสียงเข้มเอ่ยถามมารดา เขารู้ว่าแม่รักเขามาก จะให้เขาทำยังไงล่ะในเมื่อนี่ก็แม่ นั่นก็เมีย

“แล้วทำไมต้องเป็นแม่นี่ ผู้หญิงดีๆเขาคงไม่มานอนกับผู้ชายแบบนี้หรอก”

เกศมณีพยายามควบคุมอารมณ์ แล้วหันมาคุยกับลูกชาย

“ผมเป็นคนหลอกเขามาเองครับ” เสียงเข้มบอกหน้านิ่ง

“ออกรับแทนทุกอย่างเลยนะ คงหลงแม่นั่นน่าดู” เกศมณีเอ่ยประชดลูกชาย

“ผมไม่ได้หลงครับ แต่ผมรักเค้า” ภาคินเอ่ยเสียงหนักแน่น

เกศมณีชะงักเล็กน้อยที่ได้ยินลูกชายพูดคำว่ารักออกมา เธอเลี้ยงมากับมือทำไมจะไม่รู้ว่าภาคินนั้นยากแค่ไหนที่จะพูดคำว่ารักใครสักคน นี่เธอจะได้แม่เลขานั่นมาเป็นลูกสะใภ้จริงเหรอเนี่ย

“ผมรักแม่นะครับ” 

ภาคินรู้ว่ามารดารักเขามากแค่ไหน คงไม่ยากที่จะทำให้ท่านยอมรับนับดาว แต่มันต้องใช้เวลา

“ไม่ต้องมาพูด”

เกศมณียังคงไม่ชอบนับดาว ผู้หญิงที่เข้าหาลูกชายเธอส่วนมากก็เข้ามาเพราะเงินทองของภาคินมากกว่า

“พูดแบบนี้คุณแม่ยอมแล้วใช่มั้ยครับ”

“แม่ไม่ได้ยอม แต่แม่จะคอยดูว่าผู้หญิงที่แกเลือกจะเป็นยังไง” เกศมณีเอ่ยอย่างงอนๆ

“ขอบคุณครับคุณแม่” ภาคินกอดมารดาไว้แน่นอย่างเอาใจ แค่นี้มารดาก็ยอมถอยให้เขาหนึ่งก้าวแล้ว

“เอ๊ะ ก็บอกแล้วไงว่าแม่ไม่ได้ยอม”

“เดี๋ยวว่างๆจะพาว่าที่ลูกสะใภ้ไปทานข้าวที่บ้านด้วยนะครับ”

“จะทำอะไรก็เชิญเลยพ่อตัวดี ยังไงแม่ก็ห้ามแกไม่ได้อยู่แล้วหนิ แล้วรู้จักผู้หญิงคนนั้นดีแล้วเหรอ”

“.............”

“ที่เงียบคงยังไม่รู้จักดีซินะ”

สิ้นเสียงมารดา ภาคินหันมาคิดกับตัวเอง นั่นซินะเขารู้จักนับดาวแค่ไหนเชียว เขามั่นใจว่าเธอคือคนที่มีพื้นฐานจิตใจที่ดี แต่ยังคงมีอีกหลายเรื่องที่เขายังไม่รู้เกี่ยวกับนับดาว อย่างเช่นทำไมคนตัวเล็กไม่ค่อยยิ้ม ทั้งที่เวลายิ้มโลกนี้สดใสขึ้นมาเลยสำหรับเขา

“ไม่รู้ซิครับ เขาเป็นผู้หญิงที่แปลกมาก ไม่เคยเรียกร้องอะไรจากผมเลย เป็นผมซะมากกว่าที่คอยแต่เอาเปรียบเธอ”

เกศมณีมองลูกชายคนเล็กอย่างไม่อยากเชื่อ ที่ผ่านมาก็มีแต่ผู้หญิงหิวเงินเข้าหาภาคิน แล้วครั้งนี้มันจะเป็นไปได้เหรอที่ยัยเลขานั่นจะไม่หวังอะไร

“ถ้าแกพิสูจน์ได้ ว่าแม่เลขานั่นดีพอที่จะเป็นสะใภ้แม่ได้ แม่ก็จะยอม”

“หึ หึ แม่เตรียมมีลูกสะใภ้อีกคนได้เลยครับ” ภาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงมั่นใจ

“ชิ งั้นแม่กลับละ แล้วก็ไปส่งเขาด้วย ยังไงซะเขาก็มีพ่อมีแม่”

“คร้าบบ เดี๋ยวผมลงไปส่งครับ” ภาคินยกยิ้ม มองคนปากแข็งที่ไม่ทันไรก็ใจอ่อนซะแล้ว

เมื่อลงไปส่งมารดาเสร็จแล้วภาคินก็รีบขึ้นมาบนห้องทันที ร่างสูงเปิดประตูห้องนอนอย่างร้อนใจ ตาคมมองร่างเล็กที่นอนคุดคู้อยู่บนเตียงกว้างอย่างเอ็นดู

“ไหนบอกหิว แต่หลับสบายเชียว”

ร่างสูงนั่งยองๆมองใบหน้าเนียนที่หลับตาพริ้ม นิ้วแกร่งค่อยๆเกลี่ยผมที่ปรกหน้าให้อย่างเบามือ

หัวใจแกร่งเต้นถี่ขึ้นมา แค่มองหน้าเฉยๆเขายังรู้สึกดีขนาดนี้เลย ถ้าได้กอดทุกคืนมันคงจะดี

“อือ ”

ร่างบางที่หลับอยู่ขยับตัว ก่อนที่จะลืมตาขึ้นมา ตากลมโตเบิกกว้างเมื่อใบหน้าคมอยู่ห่างแค่ไม่ถึงคืบ นับดาวรีบเด้งตัวขึ้นมาทันที แค่จะหลับตาพักแปปเดียวไม่คิดว่าจะเผลอหลับไป

“คุณหญิงกลับแล้วเหรอคะ”

“กลับแล้ว ถ้าง่วงก็นอน”

ภาคินยืนขึ้นเต็มความสูง ก่อนจะบอกเสียงอ่อน

“ไม่ง่วงแล้วค่ะ นับอยากกลับบ้านแล้ว”

“กินข้าวก่อนเดี๋ยวไปส่ง”

“แต่มันดึกแล้วนะคะ นับอยากกลับบ้านเลย” 

“งั้นก็ไม่ต้องกลับ” เสียงเข้มบอกอย่างดุดัน

“กินก็ได้ค่ะ”

นับดาวยอมแต่โดยดี เมื่อความหิวเริ่มเข้ามาจู่โจมเธออีกครั้ง และไม่อยากขัดเขาอีก

“แล้วเท้าเป็นยังไงบ้าง ยังเจ็บอยู่มั้ย” ภาคินเอ่ยถามพร้อมจับเท้าเล็กขึ้นมาดู นับดาวเบิกตากว้างทำตัวไม่ถูก ไม่คิดว่าเขาจะจับเท้าเธอขึ้นมาดูด้วยท่าทางไม่รังเกียจอย่างนี้

“ไม่เจ็บแล้วค่ะ”

“แน่ใจนะ” เสียงเข้มเอ่ยถาม สีหน้าดูเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด

“หายแล้วจริงๆค่ะ” นับดาวเอ่ยด้วยเสียงหนักแน่น ร่างบางลุกยืนขึ้นเพื่อยืนยันให้เขาเห็นว่าเธอหายเจ็บแล้วจริง เมื่อเห็นดังนั้นใบหน้าคมก็คลายกังวลก่อนกุมมือเธอออกไปด้านนอก

นับดาวมองจานสเต็กตรงหน้าอย่างลืมตัว ไม่คิดว่าอาหารที่เขาสั่งมาจะน่ากินขนาดนี้ จนน้ำย่อยเธอเริ่มทำงาน ไม่รอให้คนตัวโตบอก เธอก็นั่งลงบนโต๊ะแล้วจัดการอาหารตรงหน้าทันทีโดยไม่ทันสังเกตสักนิดว่ามีใครบางคนกำลังกลั้นขำอยู่

ภาคินมองคนตัวเล็กที่ตั้งหน้าตั้งตากินสเต็กอย่างนึกขำ ไม่ว่านับดาวจะทำอะไรมันก็น่ามองสำหรับเขาไปหมด

“ไม่ต้องรีบ เดี๋ยวติดคอ”

“ไม่ได้รีบสักหน่อย”

นับดาวบอกเสียงอุบอิบ เบื่อคนรู้ทัน เธอแค่หิวมากไปหน่อยและอยากกลับบ้านแล้วด้วย เห้อ แล้วจากนี้มันจะเป็นยังไงต่อไปล่ะเนี่ย

“หึ หึ”

ภาคินหัวเราะในคอแกร่ง มองคนที่บอกว่าไม่รีบ แต่กลับเคี้ยวอาหารตุ้ยๆเต็มปาก 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว