ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : D.O.24

คำค้น : #รักโรแมนติค #นิยายรัก #รักเร่าร้อน #นิยายอีโรติค

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 05 มิ.ย. 2564 21:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
D.O.24
แบบอักษร

D.O.24 

หลังจากภาคินออกจากห้องแล้วนับดาวรีบลงจากเตียงเก็บเสื้อผ้าของเธอที่กระจายอยู่บนพื้นห้องขึ้นมา ขาเรียวก้าวเข้าไปในห้องน้ำ มือบางจัดการสวมเสื้อผ้าที่สภาพยู่ยี่ไปหมด แต่ก็ดีกว่าไม่มีใส่ ก่อนจะตรวจสภาพตัวเองให้เรียบร้อย แล้วออกไปนั่งรอภาคินที่บนเตียง 

 

ภาคินเปิดออกอย่างหงุดหงิด เมื่อคนข้างนอกกดออดไม่หยุด มือหนาเปิดประตูออก ก่อนจะพบว่าคนที่มาหาเขาในเวลานี้ไม่ใช่ใครที่ไหนคุณเกศมณีนั่นเอง 

“จะให้แม่ยืนอีกนานมั้ย แม่จะเข้าไปข้างใน”  

“แม่มีธุระอะไรครับ มาหาผมซะดึกดื่นเชียว” ภาคินเอ่ยถามเมื่อมารดาเข้ามายังข้างในห้องแล้ว 

“ตาคินบอกแม่มาตรงๆ ว่าเรากับยัยเลขานั่นเป็นอะไรกัน”  

เกศมณีถามอย่างไม่อ้อมค้อม ตั้งแต่หนึ่งธิดาโทรมาเล่าให้เธอฟัง เธอก็กังวลว่าภาคินจะไปคว้าผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้าคนนั้นมาเป็นเมีย เธอร้อนใจจนทนไม่ไหวเลยมาหาภาคินถึงคอนโดเขานี่แหละ 

“คุณแม่ฟังผมนะครับ นับดาวเป็นเมียผมครับ” ภาคินยืนมองสบตามารดาอย่างจริงจัง 

“ไปเลิกกันซะ แล้วเตรียมหมั้นกับหนูหนึ่ง” เกศมณีพยายามเอ่ยอย่างใจเย็น 

“ผมเคยบอกแม่แล้วนะครับ ว่าเมียผม ผมจะหาเอง”  

“ก็คนที่แกหาเองน่ะ มันเป็นผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้า” 

“คุณแม่ยังไม่เคยรู้จักนิสัยนับเลยนะครับ”  

ภาคินกำหมัดแน่น เขามั่นใจว่าถ้ามารดาเขาได้รู้จักนิสัยของนับดาวแล้ว ท่านก็จะรักและเอ็นดูเธอไม่แพ้เขาแน่นอน ใช่แล้ว เขารักนับดาว ผู้หญิงที่ใสซื่อ อ่อนน้อมถ่อมตน ขยันทำงาน ไม่ฟุ่มเฟือย เหนือสิ่งอื่นใดเธอคือผู้หญิงที่เขาอยู่ด้วยแล้วรู้สึกสบายใจอย่างหาเหตุผลไม่ได้ 

“ยังไม่ทันไร แกก็หลงแม่นั่นแล้วงั้นเหรอ”  

เกศมณีเอ่ยบอก ก่อนจะเบือนหน้าหนีอย่างน้อยใจ แต่ฉับพลันก็หันไปเห็นกระเป๋าใบเก่าของผู้หญิงวางอยู่ตรงโซฟาอีกตัว ซึ่งภาคินคงจะไม่ใช้ของแบบนี้แน่ เกศมณีมองกระเป๋าเก่าๆตามท้องตลาดอย่างสงสัย 

“นี่แกพาแม่นั่นมาที่นี่งั้นเหรอ” เกศมณีเอ่ยถามอย่างโมโห ผู้หญิงดีๆที่ไหนเขาจะมาห้องผู้ชายแบบนี้ 

“ครับ” ภาคินเอ่ยตอบหน้านิ่ง อย่างเบื่อหน่าย 

“ไหนมันอยู่ไหน”  

“คุณแม่ครับ ฟังผมก่อน” ภาคินพยายามรั้งมารดาที่เดินไปยังห้องนอนของเขา  

“อยู่ในนี้ใช่มั้ย” เกศมณียังคงดื้อดึงเปิดประตูห้องเข้าไป 

นับดาวที่แอบอยู่ที่ระเบียงบีบมือเข้าหากันแน่น ตั้งแต่เธอได้ยินเสียงที่โวยวายกันข้างนอกเธอก็รีบออกมาหลบที่ระเบียงทันที เธอกลัว กลัวว่าเรื่องมันจะยิ่งแย่เข้าไปอีก แค่เธอรักภาคินอยู่ทุกวันนี้มันก็ผิดมากอยู่แล้ว....... 

เสียงคนคุยกันในห้องนอนทำให้ร่างบางยืนนิ่ง ข้อเท้าปวดแปลบขึ้นมาเล็กน้อยเนื่องจากเธอรีบลนลานเดินจึงไม่ทันได้ระวังข้อเท้าเลยพลิก ใบหน้าเนียนเต็มไปด้วยเหงื่อที่ซึมออกมา ขออย่าให้ใครเปิดออกมาเลย นับดาวได้แต่ภาวนาในใจ 

ภาคินแปลกใจเล็กน้อยเมื่อเข้ามาในห้องแล้วไม่เห็นคนตัวเล็กที่เขาสั่งไม่ให้ออกไป หัวใจมันโหวงแปลกๆ  

“ไหนมันอยู่ไหน”  

เกศมณีโวยวายเมื่อเข้ามาในห้องนอนแล้วไม่พบคนที่ตนคิดไว้ แต่กลับแปลกใจเมื่อลูกชายตัวดีกลับร้อนรนกว่าเธอซะอีก 

เกศมณียืนมองลูกชายเดินไปเปิดประตูห้องน้ำหาผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้าคนนั้นอย่างร้อนใจ เธอไม่เคยเห็นท่าทางแบบนี้ของภาคิน นี่คงจะหลงแม่นั่นมากเลยล่ะซิท่า  

เมื่อไม่เห็นนับดาวอยู่ในห้องน้ำภาคินจึงเดินไปเปิดประตูระเบียง 

“เห้ออ” ร่างสูงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะเดินเข้าไปหาร่างบางที่ยืนอยู่ที่มุมระเบียง 

“มายืนทำไมตรงนี้” ภาคินเอ่ยถาม มือแกร่งซับเหงื่อที่ผุดขึ้นบนหน้าผากมนอย่างเบามือ 

“………..” 

เมื่อร่างบางไม่ตอบภาคินจึงฉวยมือเล็กมากุมไว้ก่อนจะดึงเข้ามาในห้อง แต่ก็ไม่ง่ายนักเมื่อนับดาวพยายามขึงตัวไว้ คนตัวเล็กส่ายหัวไปมา  

“ไม่เป็นไรหรอก” ภาคินเอ่ยบอกเสียงอ่อนลง ก่อนจะสบตาหวานด้วยสายตาจริงจัง 

ภาคินยกยิ้มอย่างพอใจ เมื่อคนตัวเล็กเดิมตามเข้ามาอย่างไม่อิดออด  

“เป็นผู้หญิงยังไง ถึงมานอนกับผู้ชายได้” 

เมื่อเข้ามาในห้องเกศมณีก็เอ่ยขึ้นมาทันที กวาดตามองร่างบางที่ภาคินกุมมือไว้ตั้งแต่หัวจรดเท้า ถึงสภาพจะเรียบร้อยแต่ร่องรอยของเสื้อผ้ายับยู่ยี่ไปหมด หน้าไม่อายซะจริงๆผู้หญิงคนนี้ 

นับดาวหน้าซีดลงทันทีที่ถูกแม่ของภาคินต่อว่า น้ำตาเจ้ากรรมก็รื้นขึ้นมาเสียดื้อๆ อย่าร้องสินับดาว 

“ก็ไม่ผิดนี่ครับ ที่ผัวเมียจะนอนด้วยกัน” ภาคินเอ่ยเสียงเรียบ อดสงสารคนตัวเล็กที่หน้าแดงเหมือนจะร้องไห้ไม่ได้ 

“ตาคิน!!” 

ภาคินไม่ได้สนใจมารดา เขายังคงจูงร่างบางมาไว้ข้างๆ ว่าแต่ว่าทำไมคนตัวเล็กเดินแปลกๆ ภาคินสังเกต 

“ออกมาคุยกับแม่ เดี๋ยวนี้”  

เกศมณีสั่งเสียงเข้ม มองร่างเล็กที่เจ้าลูกชายทะนุถนอมอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะก้าวออกจากห้องไป น้อยใจที่ลูกชายเห็นแม่เลขานั่นดีกว่าเธอ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว