ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

ตอนที่1

ครืน... ครืน...

 

เสียงของรถม้าที่กำลังเคลื่อนตัวไปตามหนทางที่ขรุขระ ภายในมีหญิงสาวที่อายุราว ๆ สิบเจ็ดปีกำลังนอนหลับตาพริ้มลมหายใจที่สม่ำเสมอค่อย ๆ ขาดช่วงโดยที่ไม่มีใครรับรู้เลย ใบหน้าที่ควรเรียบเนียนกลับปรากฏแผลเป็นขนาดใหญ่โดยที่มีผ้าขาวบางปิดไว้ครึ่งหน้าตั้งแต่ใต้ตาลงมาจนถึงปลายคาง 

 

ร่างบางกระตุกอยู่สองถึงสามครั้งก่อนที่จะแน่นิ่งไปพร้อมกับจังหวะการหายใจที่หยุดลง…

 

แผ่นใสบาง ๆ ปรากฏขึ้นแล้วเคลือบลงที่ตัวก่อนจะซึมเข้าสู่ร่างอันไร้ลมหายใจ ผ่านไปราว ๆ ครึ่งชั่วยามบริเวณหน้าท้องของหญิงสาวก็เกิดการขยับราวกับลมหายใจได้ถูกนำกลับมาอีกครั้ง...

 

เฮือก…

 

หญิงสาวที่ควรจะถูกเรียกว่าเสียชีวิตไปแล้วสะดุ้งเฮือกก่อนรีบสูดหายใจราวกับปลาที่ขาดน้ำ ฉับพลันทันใดนั้นเองมือวางอันหยาบกร้านก็ยกขึ้นกุมขมับพร้อมกับความเจ็บปวดที่พุ่งเข้าใส่ภายในหัวสมองอย่างรุนแรง ภาพความทรงจำฉายให้เห็นเป็นฉาก ๆ อย่างรวดเร็วจนน่าเวียนหัว

ช่วงเวลาแห่งความทรมานกินเวลาไปเกือบครึ่งชั่วยามก่อนที่ร่างบางจะค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกอย่างช้า ๆ ทันทีที่ความรู้สึกราวกับศีรษะจะระเบิดได้จางหายไป

 

ด้านนอกรถม้า

 

“ข้าละไม่อยากเชื่อจริง ๆ ว่าท้ายที่สุดคุณหนูเล็กที่ถูกเมินเฉยมาตลอดเวลาสิบกว่าปีจะมีประโยชน์ก็วันนี้” สาวรับใช้นางหนึ่งเอ่ยขึ้น 

 

“หึ... นางถูกส่งออกมานอกจวนเช่นนี้ก็ดี พวกเราจะได้มีเวลาไปทำอย่างอื่นแทนที่จะคอยดูแลนางตลอดทั้งวัน...” สาวใช้อีกคนเอ่ยสมทบ 

 

เสียงหัวเราะคิกคักของสาวใช้ทั้งสองที่ไม่มีแม้กระทั่งความเคารพต่อหญิงสาวที่นั่งอยู่ด้านใน “ทีนี้พอพวกเราทั้งคู่ทำหน้าที่เสร็จก็จะได้เลื่อนขั้นไปเป็นสาวรับใช้ของคุณหนูใหญ่แทน ช่างดีจริง ๆ” 

 

“ใช่... ส่วนข้าก็จะได้ไปเป็นสาวรับใช้ของคุณหนูรองไม่มีอะไรที่ดีไปกว่านี้อีกแล้ว” 

 

“เดิมทีข้าก็นึกว่าตัวคุณหนูจะขัดขืน... ฮูหยินใหญ่ช่างรอบคอบเสียจริงที่วางยานอนหลับนางเสียก่อน มิเช่นนั้นระหว่างการเดินทางนี้คงไม่ราบรื่น คราวก่อนก็เห็นพยายามจะฆ่าตัวตายมาแล้วครั้งหนึ่งดีที่พวกเราห้ามไว้ได้ทัน มิฉะนั้นเคราะห์กรรมคงตกไปอยู่ที่คุณหนูอีกสองคน”

เสียงของสองสาวใช้ที่สนทนากันอย่างออกรสหารู้ไม่ว่าคนที่กล่าวถึงด้านในรถม้าไม่มีลมหายใจอยู่อีกต่อไป... และในขณะนั้นเองก็พลันเกิดการเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่างภายในรถม้า

 

ดวงตาที่ปิดอยู่ค่อย ๆ เปิดออกก่อนจะกะพริบหลาย ๆ ครั้งเพื่อปรับสายตา ลืมตาได้ไม่กี่ลมหายใจร่างบางกลับต้องขมวดคิ้วอีกครั้งมือบางกำเข้าหากันแน่นจนจิกเข้าฝ่ามือเกิดเป็นรอยแผลขนาดเล็ก มือบางยกขึ้นปาดเม็ดเหงื่อที่ผุดออกมาตามกรอบใบหน้า แววตาใสซื่อ ขี้กลัวได้หายไป บัดนี้มีเพียงแววตาที่คมกริบ แน่วแน่และไม่กลัวสิ่งใดฉายออกมา

 

นางมีนามว่าหยู่เหยียนเป็นเพียงนักศึกษาแพทย์แผนจีนที่เพิ่งจบใหม่แล้วไปใช้ชีวิตอยู่ที่ชนบทเพื่อหลีกหนีความวุ่นวายภายในเมืองหลวง นางได้ใช้เงินเก็บที่เหลืออยู่ซื้อบ้านหลังเล็กแล้วปลูกสมุนไพรในลานว่างที่มีเพียงไม่กี่ตารางเมตร และถึงแม้ว่านางจะเรียนจบและคว้าเกียรตินิยมมาได้ แต่การทำงานภายในโรงพยาบาลนั้นไม่เหมาะกับตนเองเลยจริง ๆดังนั้นจึงคิดที่จะเปิดคลินิกเล็ก ๆ อยู่ในชุมชนที่ห่างไกลแล้วใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย

 

แต่ทว่ากลับนึกไม่ถึงเพียงแค่ได้รับแหวนหยกโบราณสลักรูปดอกเหมยมาจากหญิงชราผู้หนึ่ง เพียงแค่ลองสวมใส่ลงบนนิ้วก็ราวกับมีแรงดึงดูดบางอย่างจนมาปรากฏยังที่แห่งนี้

 

“วงล้อแห่งโชคชะตาได้เริ่มเดินแล้ว” ประโยคสุดท้ายที่ตัวนางได้ยินก่อนที่ทุกอย่างจะมืดมิด 

แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น