ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
Intro

ในวันที่พายุโหมกระหน่ำฝนตกหนักเหมือนฟ้ารั่วเด็กสาววัยขบเผาะคนหนึ่งกำลังวิ่งหาที่หลบฝน เธอวิ่งมาถึงหน้าอาคารพาณิชย์ที่ถูกปิดตายไม่ได้ใช้งาน เด็กสาวจึงยืนหลบฝนอยู่ด้านหน้าแต่ด้วยความที่ก่อนหน้านี้เธอวิ่งตากฝนมาทำให้ชุดนักเรียนของเธอเปียกปอน

“เฮ้อ!พังแน่เลยแล้วจะโทรหาพี่นายยังไงล่ะเนี่ย” เด็กสาวยืนบ่นพึมพำคนเดียวเมื่อเธอล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าเพื่อจะโทรบอกพี่ชายว่าตัวเองอยู่ตรงไหน แต่มันกลับเปิดไม่ติดเลย

บรึ๊นนน!!! เอี๊ยดด!!! ระหว่างนั้นก็มีมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คันใหญ่ขับมาจอดตรงหน้าเธอ คนที่ขับรถคันนั้นก้าวขายาวๆ ของเขาลงจากรถแล้วเดินมาหลบฝนที่ใกล้ๆกับที่เธอยืนอยู่แต่เขาทิ้งระยะห่างไว้ เด็กสาวมองการกระทำของเขาอย่างสนใจเมื่อชายหนุ่มถอดหมวกกันน็อคใบใหญ่ออกเผยให้เห็นใบหน้าอันหล่อเหลา การกระทำของเขาทุกอิริยาบถมันเหมือนมนต์สะกดให้เธอต้องมองเขาตลอดเวลา

ชายหนุ่มรู้สึกถึงสายตาที่จดจ้องเขาอยู่ตลอดเวลาแต่ก็ไม่ได้สนใจ ในใจคิดเพียงว่าเมื่อไหร่ฝนจะหยุดตกสักที ถ้ามันตกไม่หนักเขาคงไม่แวะมาหลบแบบนี้และขับฝ่าไปเลย ชายหนุ่มยืนมองสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาจากท้องฟ้าโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดสักที

“หนาวจัง” ด้วยเนื้อตัวที่เปียกปอนเด็กสาวยืนกอดตัวเองด้วยความหนาวสั่น

พรึ่บ!!!

แจ็คเก็ตตัวใหญ่ถูกโยนคลุมลงบนศีรษะของเธอด้วยฝีมือของคนที่มาหลบฝนด้วยกัน

“เอ่อ…ขะ..ขอบคุณค่ะ” เธอเอ่ยขอบคุณคนที่โยนแจ็ตเก็ตของเขามาคลุมให้เธอ ถึงแม้ว่ามันจะเปียก แต่ด้านในไม่ได้เปียกเลยทำให้เธออุ่นขึ้นมาบ้าง

“…..” ชายหนุ่มไม่ได้ตอบอะไรกลับไปเขาแค่เห็นว่าเธอเปียกไปทั้งตัว มันทำให้เสื้อนักเรียนสีขาวตัวบางลู่ไปกับผิวเผยให้เห็นถึงบราเซียสีเดียวกันด้านใน เขาเลยโยนมันไปปิดให้

เมื่อเห็นอีกคนไม่ตอบเด็กสาวก็เงียบไป ทั้งคู่ยืนอยู่แบบนั้นจนฝนหยุดชายหนุ่มเลยหยิบหมวกกันน็อคใบใหญ่ของเขามาถือไว้เพื่อที่จะไปต่อ

“เดี๋ยวก่อนค่ะ” เด็กสาวเรียกเขาไว้เพราะเธอจะคืนแจ็คเก็ตให้และเธออยากรู้จักเขาด้วย

“…..” หนุ่มปรายตามองเด็กสาวเพียงนิดแต่ไม่ได้ตอบอะไรเธอกลับไป

“พี่คนหล่อชื่ออะไรคะ?หนูชื่อเจ้าหญิง^ ^” เด็กสาวพูดพร้อมกับส่งรอยยิ้มหวานไปให้

“…..” แต่ก็ยังไร้คำตอบจากชายหนุ่ม

“พี่จะไปไหนคะ?” เมื่อเห็นว่าเขาไม่ตอบเธอก็พยายามชวนคุย

“…..” ชายหนุ่มมองเด็กสาวช่างจ้อที่พูดไม่หยุดแบบรำคาญ

“นี่รถพี่เหรอคะ?”

“…..”

“หนูไปด้วยไปมั้ยคะ^ ^”

“…..”ชายหนุ่มไม่ตอบแต่เดินไปขึ้นคร่อมรถของตัวเองแล้วเอาหมวกกันน็อคในมือมาสวมใส่

“หนูจะไปด้วยไงคะ” เมื่อเห็นเขาทำท่าทีไม่สนใจเด็กสาวจึงตื๊อไม่เลิก

“โว๊ยยย!หุบปากก่อนที่ฉันจะเอาตีนยัดปากเธอ!” ในที่สุดเขาก็ทนรำคาญเธอไม่ไหวนี่เป็นประโยคแรกที่เขาพูดกับเธอ

“อุ๊ป!” เด็กสาวเอามือปิดปากตัวเองโดยอัตโนมัติ

“แม่ง!” ชายหนุ่มสบถอย่างหัวเสีย

“ตะ..แต่ว่าหนู…."

“เงียบสักที!รำคาญฉิบหาย” ชายหนุ่มตัดบทก่อนที่เธอจะพูดจบแล้วใส่หมวกกันน็อคขับรถออกไปด้วยความเร็วโดยไม่สนใจเด็กสาวที่ยืนมองตามเขาจนลับสายตา

“ดุจัง!ไม่ได้คืนแจ็คเก็ตเลย แต่ไม่เป็นไรเจ้าหญิงจะเก็บไว้ให้พี่เองค่ะ^ ^”

เด็กสาวกระชับแจ็คเก็ตตัวใหญ่ในที่สวมใส่อยู่อย่างดีใจ อย่างน้อยมันก็เป็นตัวแทนของเขาถ้าเธอเจอเขาอีกเธอจะได้มีข้ออ้างเอาไปคืน><

 

ยินดีต้อนรับแล้วก็ขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยายของพิมพ์มาดากันนะเจ้าคะ 

https://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/928425071.gif

แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น