facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทนำ : คนในฝัน

ชื่อตอน : บทนำ : คนในฝัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 05 มิ.ย. 2564 07:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ : คนในฝัน
แบบอักษร

 

บทนำ 

คนในฝัน 

  

หมอกควันจำนวนมากล่องลอยคละคลุ้งไปในอากาศ จนก่อเกิดเป็นกลุ่มฝุ่นควันสีขาวหนาทึบปกคลุมไปทั่วบริเวณ 

ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่อีกแล้ว? 

นานกว่าสามเดือนแล้วที่ความฝันของผมปรากฏภาพเดิมซ้ำไปซ้ำมา ในสถานที่ที่ผมก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันคือที่ไหน และทุกครั้งที่ผมเข้ามาในความฝัน ผมไม่เคยหาทางออกเจอเลยสักครั้ง หากแต่คราวนี้ผมกลับได้กลิ่นธูปลอยตลบอบอวลอยู่รอบตัว ยิ่งผ่านไปนานเท่าไหร่ กลิ่นธูปนั้นก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ และนั่นมันทำให้ผมเริ่มรู้สึกหายใจไม่ออก 

แม่ครับ...ผมยังไม่อยากตาย 

สวัสดีครับทุกท่าน ผมชื่อ ‘ณัฐวีร์ พงษ์พิชญ์’ หรือ ‘ครูวีร์’ ของเด็ก ๆ ใช่ครับผมเป็นครู ผมสอนวิชาศิลปะที่โรงเรียนอนุบาลทางช้างเผือก ผมเป็นคนติสต์ ๆ รักอิสระ รักธรรมชาติ โดยเฉพาะที่ที่มีต้นไม้ดอกไม้เยอะ ๆ ผมชอบที่จะได้สูดอากาศบริสุทธิ์ แต่ตอนนี้ผมไม่ได้สูดอากาศบริสุทธิ์อีกต่อไปแล้ว หากแต่สูดหมอกควันเข้าไปจนเต็มปอดแทน 

แค่ก! แค่ก! 

ผมรู้สึกแสบคอแสบจมูกไปหมด เหมือนกำลังจะหายใจไม่ออก นี่มันหมอกหรือฝุ่นพีเอ็มสองจุดห้ากันแน่ ผมว่าผมควรรีบออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ก่อนจะขาดอากาศหายใจตาย 

“แม่ค้าบบบ” 

เสียงเด็กนี่หว่า 

ผมหันมองซ้ายมองขวาพลางก้าวเดินหาต้นตอของเสียง แต่หมอกมันหนาทึบเกินไป ผมไม่สามารถมองเห็นอะไรได้เลย เสียงเด็กนั้นยังคงดังไม่หยุดและมันเริ่มใกล้ผมเข้ามาทุกที สายลมเย็นยะเยือกพัดผ่านจนขนลุกขนชันไปทั้งตัว นี่มันฟีลหนังผีชัด ๆ ถ้าจะมาจ๊ะเอ๋กันขอแบบไม่เละเถอะ ผมไหว้ล่ะ 

พุทโธ ธัมโม สังโฆ 

ผมหลับตาปี๋เมื่อลมนั้นพัดพาหอบเอากลิ่นธูปมาด้วย กลิ่นของมันรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนตัวของผมสั่นเป็นเจ้าเข้าด้วยความกลัว 

สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายช่วยลูกช้างด้วย กลัวจนจะฉี่ราดอยู่แล้ว 

“แม่วีร์ค้าบบบ” 

วีร์? อ้าวนั่นมันชื่อผมนี่หว่า ใครบังอาจมาเรียกผมว่าแม่วะ 

ผมค่อย ๆ ลืมตาขึ้นช้า ๆ อย่างกลัวว่าจะเห็นอะไรมาทำให้หัวใจวายตาย กลุ่มหมอกควันและกลิ่นธูปจางหายไปหมดแล้ว แต่ข้างหน้าผมกลับมีเด็กผู้ชายอายุน่าจะประมาณสักสามขวบ หน้าตาจิ้มลิ้มน่ารักน่าชังยืนมองผมตาแป๋ว 

“หลงทางเหรอเจ้าหนู” 

เด็กชายส่ายหน้าพลางโยกหัวไปมา ผมหันไปมองรอบบริเวณก็ไม่เห็นจะมีใครสักคน มีเพียงแค่ศาลไม้เก่า ๆ ศาลหนึ่งตั้งอยู่ใต้ต้นไทรขนาดใหญ่ มีผ้าเจ็ดสีพันล้อมรอบไปทั้งลำต้นจนกลายเป็นต้นไทรสีรุ้ง 

ทำไมเด็กคนนี้ถึงมาอยู่ที่นี่คนเดียวล่ะ? 

“พ่อแม่เราไปไหน” 

ผมย่อตัวลงคุยกับเด็กชาย ร่างนุ่มนิ่มโผเข้ามากอดผมไว้แน่นก่อนเอาหัวทุยฟัดกับไหล่ของผม 

เอิ่ม...เรารู้จักกันเหรอ? 

“นี่ไงแม่ผม” 

นิ้วเล็กจิ้มเข้าที่แก้มของผมอย่างสนุกสนาน ผมเป็นผู้ชายจัดอยู่ในหมวดหมู่มนุษย์คนธรรมดา ไม่ได้เป็นโอเมก้าชายที่สามารถตั้งท้องได้ เหมือนกลุ่มคนพิเศษอย่างโอเมก้าเวิร์สที่ทั้งโลกมีเพียงแค่สามสิบเปอร์เซ็นต์ แล้วผมจะไปท้องได้ยังไง ใครมาเล่นสนุกแกล้งผมหรือเปล่า หรือว่ามีรายการไหนมาแอบถ่ายปะเนี่ย ว่าแต่รายการมันตามมาแอบถ่ายในความฝันได้ด้วยเหรอวะ 

เออ! เล่นไปตามบทก่อนก็แล้วกัน เผื่อถูกแอบถ่ายจริง ๆ จะได้มีภาพลักษณ์ดูดีหน่อย 

“แม่เป็นผู้ชายจะท้องได้ไง” 

ผมหันไปมองใบหน้าเล็กที่ทำปากยื่นปากยาวยักคิ้วหลิ่วตา ไม่ได้สนใจว่าคนที่มันแสดงพฤติกรรมกวนประสาทใส่จะอายุมากกว่าตัวเอง 

ลูกใครวะกวนตีนฉิบหาย 

“เจ้าแม่บอกให้ผมมาเกิดกับแม่นี่นา” 

เจ้าแม่ไหนอีกวะ? 

“ฟังแม่นะ แม่ เป็น ผู้ ชาย!” 

ผมจ้องหน้าเด็กชายก่อนพูดเน้นชัด ๆ ทีละคำ คิ้วเล็กขมวดเข้าหากันแต่ก็ไม่วายที่จะยกแขนขึ้นคล้องคอผมไว้ 

ลามปามนะเอ็งเนี่ย! 

“เจ้าแม่บอกว่าเดือนหน้าจะส่งผมไปอยู่กับแม่แล้ว” 

อิหยังวะ อธิบายวิชาการกับเด็กนักเรียนยังไม่ยากเท่าพูดกับเด็กคนนี้เลยสักนิด ผมได้แต่ส่ายหน้าอย่างเอือมระอา อยากตะโกนดัง ๆ ว่ากูเป็นผู้ชาย โว้ยยย! 

“จะบ้าตาย ผัวก็ไม่มีจะท้องได้ไง” 

“พ่อก็อยู่ใกล้ ๆ แม่นั่นแหละ อย่าลืมบอกพ่อด้วยว่าไม่ต้องใส่ถุงยาง เดี๋ยวผมไม่ได้เกิด” 

เจ้าแม่ศาลไหนส่งเอ็งมา จะไปเผาศาลทิ้งเดี๋ยวนี้แหละ 

เนี่ย! ควรมีลูกเมื่อพร้อมจะได้ไม่เป็นภาระของสังคม พ่อแม่มันไปไหนวะทำไมถึงปล่อยให้ลูกมากวนประสาทคนอื่นเล่นแบบนี้ จะให้ผมไปเป็นแม่คนบ้าหรือเปล่า ผมเป็นผู้ชายทั้งแท่งนะเว้ย ถ้าไม่เชื่อเดี๋ยวเปิดให้ดูเลยก็ได้ 

“ไม่ตลก ไปกลับบ้านจะไปส่ง” 

“ให้ผมไปด้วยได้จริง ๆ ใช่ไหมฮะ” 

“อือออ...ปะกลับบ้าน” 

เด็กน้อยมองตาแป๋วพลางตบมืออย่างดีอกดีใจ แต่ผมล่ะอยากไปส่งไอ้เด็กนี่กลับไปหาพ่อหาแม่เสียตั้งแต่ตอนนี้ จะได้ไปพ้น ๆ จากผมสักที 

“จำได้ไหมว่าบ้านอยู่ที่ไหน” 

ผมเดินนำเด็กชายไปตามทางที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อนในความฝัน แต่เมื่อผมหันกลับไปถาม กลับไม่มีเด็กชายคนนั้นอยู่แล้ว สงสัยเด็กนั่นคงจะเจอพ่อกับแม่แล้วล่ะมั้ง จากนี้ไปผมขอกลับไปฝันแบบเดิมดีกว่า ฝันแบบที่ไม่ต้องเจอใครมากวนประสาท ถึงจะหาทางออกไม่เจอก็ช่างมัน เพราะผมรู้อยู่แล้วว่าถ้าตื่นจากโลกแห่งความฝัน ผมก็จะกลับไปสู่โลกแห่งความจริง 

 

----------------------------------------- 

ฝากสกรีมในทวิตเตอร์ #ไม้เรียวเสื้อกาวน์ ด้วยนะคะ 

 

ขอบคุณรีดเดอร์ทุกท่านที่เข้ามาอ่านนะคะ 

ฝากกดติดตาม กดหัวใจ และคอมเมนท์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ ❤🙏 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว