email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

꧁สวัสดีค่ะ꧂ พึ่งหัดแต่งนิยายเป็นมือใหม่หัดแต่งคำบางคำอาจจะใช้ผิดไปต้องขออภัยด้วยนะ คำโปรยเนื้อหาการบรรยายอาจใช้คำได้ไม่สวยเท่ากับนักเขียนท่านอื่นๆ แต่ก็ตั้งใจเขียนออกมาให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ ฝากเป็นกำลังให้ด้วยนะ 🖋️14 กุมภา_valent

ชื่อตอน : Ep: 10ตัดใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.5k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.ค. 2564 23:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep: 10ตัดใจ
แบบอักษร

1อาทิตย์ผ่านไป

"ปล่อย!!"

"ลลิซจะกลับ!"

"พี่คิดว่าพี่เป็นใครถึงมาขังลลิซไว้แบบนี้!" ตั้งแต่วันนั้นที่ฉันไม่สบายเขาก็ขังฉันไว้ที่ห้องเขาไม่ให้ออกไปไหน

"กิน....พรุ่งนี้เดี๋ยวไปส่ง!" เขาจ้องดุฉัน

"พี่คงสะใจมากสินะที่เอาชนะลลิซได้" แล้วเขายังทำกับเหมือนฉันเป็นพวกผู้หญิงขายบริการ พอเขากลับมาจากทำงานเขาไม่ถามไม่พูดอะไรใช้แต่กำลังสุดท้ายฉันก็ต้องยอมเป็นของเขาจนเขาพอใจ

"ตอนนี้ลิซไม่มีอะไรจะให้พี่แล้ว!!" ฉันลุกขึ้นจ้องหน้าพี่โทนี่ที่เรียบเฉยไร้ความรู้สึก

"บอกว่ากิน!" เขาตักข้าวขึ้นมาแล้วเอามือบีบปาก

เพล้ง!!

"ไม่กิน!" ฉันปัดมือเขา

"หึ...เพราะแบบนี้ไงเพราะเธอเอาแต่ใจตัวเองแบบนี้ไง!" เขาหัวเราะในลำคอจ้องหน้าฉันอย่างคาดโทษ

"ก็ลลิซเป็นของลลิซแบบนี้แล้วจะทำไม" พอแล้วฉันพอแล้วจริงๆต่อไปฉันจะไม่รักเขาอีกแล้ว!

"ก็ไม่ทำไง!"

"ไม่อยากกินก็ไม่ต้องกิน!"

"นี่!!"

"หยุดนะ!!"

"ปล่อย!!"

"กรี๊ด!!"

"ปล่อยลลิซ!!" พี่โทนี่ลากฉันเข้าไปในห้องนอนเขาผลักฉันนอนราบลงกับเตียง พร้อมกับประกบปากจูบฉันอย่างหนักหน่วง

ฉันได้แต่ดิ้น ไม่ว่าจะทุบตีเขาแค่ไหนเขาก็ไม่มีท่าทีจะหยุด

"พี่ไม่รักก็ปล่อยลลิซไป!!" เขากดแขนฉันไว้ทั้งสองข้าง และนั่งคร่อมฉันไว้

แววตาเย็นชาดุดันจ้องหน้าฉันอย่างไม่พอใจ

"ไม่รัก...ก็ไม่ได้บอกว่าจะไม่เอา!" คำพูดของเขามันทำให้ฉันถึงกับจุก มันพูดอะไรไม่ออก

"ไม่นะ!!" พี่โทนี่ไม่ฟังที่ฉันร้องขอ เขาจับมือฉันชูขึ้นเหนือหัวแล้วกดไว้ด้วยมือข้างเดียว

ฝ่ามือใหญ่อีกข้างจับหน้าฉันล็อคไว้แน่น ริมฝีปากหนาบดขยี้ดูดริมฝีปากฉันอย่างหนัก จนมันชาระบมไปทั้งปากแล้วตอนนี้

"ฮื้อ!!"ฉันดิ้นพยายามขัดขืนเขาเมื่อมือหนาล้วงเขามาใต้เสื้อเชิ้ตที่ฉันใส่อยู่ มันก็เสื้อเขานั้นแหละ เราสองคนยื้อแย่งกันอยู่นาน

"พี่ทำแบบนี้ทำไม!" จนสุดท้ายฉันก็ต้องยอมเขาเพราะสู้แรงเขาไม่ได้

"หึ...ผู้ชายมันก็แบบนี้"

"ไม่สนอะไรขอแค่ได้แค่นั้น!"

"ฉันเคยบอกเธอแล้วว่าฉันไม่ใช่คนดีอะไร!!" เขาพูดเสียงแข็งแล้วสอดใส่มันเข้ามาในตัวฉัน!

"อ่า~~"

"ชอบมั้ย หึ.." มือหนากดเอวฉันไว้แน่น พร้อมกับรอยยิ้มที่แสนจะเย็นชา

"ไม่!!!"

"อยากทำอะไรก็ทำเพราะนี่จะเป็นครั้งสุดท้าย!"

"ลลิซจะเลิกรักพี่แล้ว!" ฉันจ้องหน้าเขา ฉันเกลียดตัวเองที่ทำไมต้องยอมทำทุกอย่างเพื่อเขา ทั้งๆที่เขาไม่เคยเห็นค่าฉันสักนิด!

"หึ...เลิกให้ได้แล้วกัน!"

พั่บ พั่บ พั่บ

"อ่า~~"

"แน่น!" เขาสอบเอวกระแทกร่องฉันอย่างแรงไม่สนใจว่าฉันจะรู้สึกยังไง

ตอนนี้มันเจ็บเจ็บที่ใจมากกว่าทำไมพี่โทนี่ถึงใจร้ายกับฉันได้ขนาดนี้

หลายชั่วโมงผ่านไป

"ใส่เสื้อผ้าจะไปส่ง!" หลังจากที่เขาทำกับฉันจนพอใจเขาก็โยนเสื้อผ้าให้ฉันแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ

"....." ฉันที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงมันเมื่อย ระบมไปทั้งตัว

"ทำไมพี่ใจร้ายกับลลิซแบบนี้" ฉันได้แต่กำผ้าปูที่นอนแน่น ก่อนจะลุกขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเมื่อเขาเดินออกมา

"ไหนว่าจะกลับบ้าน!" เขาพาฉันขับรถไปไหนอีกก็ไม่รู้

"ไปรับเดียร์น่าก่อน" เขาพูดเสียงเรียบแล้วก็ขับรถต่อโดยไม่ได้ถามอะไรฉันอีก

ติ่ง(เสียงแชท)

เกร์ย: คุณหายไปไหนมาผมติดต่อคุณไม่ได้เลย

ตั้งแต่วันนั้นฉันพึ่งจะได้จับโทรศัพท์

ฉัน: ฉันไม่เป็นอะไรแล้วคุณละเป็นไงบ้าง ขอโทษด้วยนะที่ลลิซทำให้คุณเจ็บตัว

ตอนนี้เกร์ยน่าจะกลับสิงคโปร์ไปแล้วแต่ก็ดีเหมือนกัน ถ้าเขายังอยู่ที่นี่ฉันกลัวป๊าจะตามทำร้ายเขาอีก เพราะเรื่องนี้ป๊าคงจะรู้แล้ว

ฉัน: ไว้ลลิซจะโทรหานะ

ฉันเก็บโทรศัพท์แล้วมองออกไปที่ข้างทาง ตอนนี้ฉันไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้นฉันไม่รู้ว่ากลับบ้านไปจะเจอกับอะไรบ้างก็ไม่รู้

ฉันรู้แค่ตอนนี้ฉันเจ็บเจ็บมากจริงๆ ทุกอย่างมันพังหมดแล้วพร้อมความรู้สึกดีๆ ที่มีให้กับเค้า คนใจร้ายคนนี้ที่อยู่ข้างๆ ฉัน

เขาพาฉันไปรับเดียร์น่าจริงๆ แล้วก็พาฉันกลับบ้านทันที

บ้าน!

"พี่ลลิซ เดียร์น่าขออยู่กับพี่ได้มั้ย" ฉันกำลังจะก้าวขาเข้าบ้านแต่เดียร์น่ากลับดึงมือฉันไว้

"ไม่ได้หรอกค่ะ แด๊ดดี้เดียร์น่าคงไม่ยอม" ฉันมองหน้าพี่โทนี่แล้วยิ้มให้เดียร์น่า ถึงเดียร์น่าจะเป็นลูกเนตรนภาแต่เหมือนเดียร์น่าจะไม่รู้ว่าใครเป็นแม่เพราะอยู่กับคิตตี้น้องสาวพี่โทนี่มาตั้งแต่เล็กๆ

"แต่เดียร์น่า..." เดียร์น่าพูดเสียงสั่นหันไปมองพี่โทนี่

"เดียร์น่าไม่อยากอยู่กับแด๊ดดี้!" มือเล็กๆจับมือฉันแน่น พร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบสองแก้ม

"แต่...คือพี่.." ไม่ใช่ฉันไม่อยากให้เดียร์น่าอยู่ด้วยแต่ดูหน้าพี่โทนี่สิมองหน้าฉันอย่างกับจะฆ่าให้ตาย

"แด๊ดดี้!"

"หนูขออยู่กับพี่ลลิซได้มั้ย"

"หนูไม่อยากอยู่ห้องคนเดียว"

"หนูไม่อยากไปโรงพยาบาลด้วยมันน่ากลัว" ฉันได้ยินไม่ผิดใช่มั้ย นี่พี่โทนี่ให้ลูกอยู่คนเดียวงั้นหรอ

"งั้นมาค่ะ...จนกว่าเดียร์น่าจะกลับฟินแลนด์พี่ลลิซจะดูแลหนูเอง" ฉันไม่สนใจพี่โทนี่อุ้มเดียร์น่าเดินเข้าบ้าน

"ไม่ต้องกลัวนะคะ"

"ไว้พรุ่งนี้พี่ลลิซจะพาเดียร์น่าไปเที่ยวสวนสนุก" ฉันเองก็เอ็นดูเดียร์น่าอยู่ไม่น้อย ที่ฉันทำแบบนี้ไม่ได้อยากเอาใจใครแต่ฉันสงสารเดียร์น่ามากกว่า

เพราะฉันกับเดียร์น่ามีชีวิตวัยเด็กเหมือนกันเลย เพราะแบบนี้ฉันถึงไม่มีเพื่อน เอาแต่ใจ ไม่มีเหตุผลอะไรทั้งนั้น

แต่ดีที่เดียร์น่ายังมีคนดูแลอย่างน้อยๆเดียร์น่าก็ไม่นิสัยเสียอย่างฉัน

"พี่ตามมาทำไม?"

"ไม่ต้องห่วงลลิซไม่ทำอะไรลูกพี่หรอก"

"ถึงลลิซจะดูพึ่งพาอะไรไม่ได้แต่ลลิซก็โตพอที่จะดูแลคนอื่นได้" ฉันไม่อยากจะต่อล้อต่อเถียงอะไรกับเขาอีกแล้ว หลายวันมานี้มันทำให้ฉันคิดอะไรได้หลายอย่าง และปล่อยทุกอย่างให้มันเป็นไปตามที่มันควรจะเป็น

"ส่วนเรื่องหมั้นพี่ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวป๊ากลับมาลลิซจะพูดกับป๊าเอง รับรองลลิซไม่ทำให้พี่เดือดร้อนหรอก" ฉันพูดได้แน่นี้แล้วพาเดียร์น่าเดินขึ้นห้อง

"เดี๋ยว!!" พี่โทนี่จับแขนฉันไว้

"บอกแล้วฉันจะรับผิดชอบ" เขาพูดเรียบๆ

"...ไม่เป็นไรค่ะ ช่างมันเถอะ"

"ผู้หญิงอย่างลลิซไม่มีค่าอะไรอยู่แล้ว"

"พี่ลลิซมีตุ๊กตาหมีตัวใหญ่เราไปดูกันเถอะ!" ฉันยิ้มให้เขาแล้วรีบเดินเข้าห้องเพราะไม่อยากร้องไห้ต่อหน้าเขาอีก

"......."...โทนี่ได้แต่มองตามลลิซด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา เขายืนมองลลิซอยู่นานก่อนจะเดินออกจากบ้านไปอย่างหงุดหงิด

"หึ...คิดหรอว่าฉันจะยอมแพ้แกนางลลิซ" ...เนตรนภาที่แอบดูอยู่เห็นทุกอย่างยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์

"ขอโทษนะที่ต้องทำแบบนี้"...เนตรนภามองไปที่ประตูห้องลลิซ พอนึกถึงใบหน้าเล็กน้อยยิ้มสดใสของเดียร์น่ารอยยิ้มชั่วร้ายก็เผมออกมาจากใบหน้าหวานๆ

หลายวันผ่านไป

"ชอบมั้ย!" ตอนนี้ฉันพาเดียร์น่ามาเที่ยวสวนสนุก ที่จริงฉันนี่แหละอยากมาเที่ยวตอนเด็กๆฉันจำได้ฉันอยากมาเที่ยวมากแต่ป๊าไม่มีเวลา ป๊าสั่งให้ลูกน้องพาฉันมาเที่ยวแต่พอเห็นคนอื่นไปได้เที่ยวกับพ่อแม่ฉันก็ได้แต่นั่งซึม

"ชอบค่ะ!"

"คิตตี้พาเดียร์น่ามาเที่ยวแบบนี้บ่อยๆ"

"พี่ลลิซใจดีเหมือนคิตตี้เลย" ใบหน้าเล็กเปื้อนยิ้มมองแล้วทำให้ฉันมีความสุข ฉันเคยคิดนะว่าถ้าวันหนึ่งฉันมีลูกสาวฉันจะเลี้ยงดูเธอให้ดีที่สุด แต่มันคงไม่มีวันนั้นแล้วแหละ เพราะไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนฉันจะลืมพี่โทนี่ได้

"ไปกินไอติมกันดีมั้ย" ฉันอยากกินเลยชวนเดียร์น่า อิ อิ

"แด๊ดดี้!!!" แต่ไม่ทันเดียร์น่าจะได้ตอบก็วิ่งไปหาใครบางคนที่เดินถือไอติมมาด้วย ไม่รู้จะมาทำไม ชิ

"เอาไป!" เขายื่นไอติมให้ฉัน

"ไม่เต็มใจก็ไม่ต้อง!" หลังจากที่เขาไปส่งฉันที่บ้านและฉันก็บอกเรื่องถอนหมั้นกับป๊าไปแล้ว และดูเหมือนตอนนี้น้องสาวเขายอมทตกลงที่จะแต่งงานกับพี่ชายฉัน เพราะฉะนั้นสถานนะเราต้อนนี้ก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก

"เอาไป!" เขาอุ้มเดียร์น่าที่กำลังกินไอ้ติมอย่างอร่อยแล้วเดินเข้ามาใกล้ๆฉัน

"จะกินเองหรือให้ป้อน!" เขายัดไอ้ติมใส่มือฉัน

"..." เป็นบ้าอะไรมาพูดกับฉันแบบนี้

"ขอบคุณค่ะ" ฉันเดินหนีไปทางอื่น ยิ่งเห็นหน้าเขามันยิ่งทำใจยาก

"เรื่องหมั้น"

"ลลิซรู้แล้ว ไม่ต้องห่วงลลิซไม่ตามตอแยพี่อีกแล้ว" ไม่ได้หมดรักแต่ฉันเหนื่อยแล้ว หลายเดือนมานี้ฉันเอาแต่วิ่งตามเขา ฉันพอแล้ว

"ก็ดี!"

"แล้วเธอกินยาแล้วใช่มั้ย?" เขาจ้องหน้าฉัน สายตาเย็นชาคู่นั้นไม่เคยเปลี่ยนแปลง

"อื้อ.." ฉันพยักหน้าให้เขา หวังว่ามันคงจะไม่เป็นอะเพราะฉันพึ่งจะกินไปเมื่อไม่กี่วันนี้เอง

"ไม่ต้องกลัวหรอ...ถึงลลิซจะท้องลลิซก็ไม่พี่เดือดร้อนหรอก" ฉันจ้องหน้าเขา

"ก็ดี!" เขาพูดเรียบๆแล้วเช็ดคลาบไอติมให้เดียร์น่า

"งั้นลลิซกลับก่อนนะไหนๆพี่ก็มาแล้ว"

"เดียร์น่าเล่นให้สนุกนะคะ พี่ลลิซกลับก่อน" ฉันไม่รอช้ารีบเดินออกมา

"จะไปไหน!!" แต่เดินได้ไม่กี่ก้าวพี่โทนี่ก็เดินมาดึงแขนฉันไว้

"พี่ลลิซเดียร์น่าอยากเล่นอันนั้น" วันนี้ที่สวนสนุกจัดกิจกรรมพิเศษสำหรับครอบครัว และเด็กที่จะเข้าร่วมได้ต้องมีทั้งพ่อและแม่

"นะคะเดียร์น่าอยากไปเล่นกับเพื่อนๆ" เดียร์น่าพูดเสียงสั่น

"แต่..."ฉันมองหน้าพี่โทนี่ ที่แสนจะเย็นชา เขาคงไม่อยากให้ฉันยุ่งวุ่นวายกับลูกเขาเพราะในใจเขาคงมีแค่แม่เลี้ยงฉัน

"เอาแบบนี้มั้ย พี่ลลิซอยู่เล่นด้วยก็ได้แต่เราไปเล่นอย่างอื่นกันแทน" ฉันไม่อยากบังคับใคร

"ก็ได้ค่ะ!" เดียร์น่าทำหน้าเศร้า จากที่คุยกับคิตตี้เธอบอกเดียร์น่าเป็นเด็กที่น่าสงสาร โดนแม่ทิ้งแต่เล็กๆและพ่อก็ไม่สามารถเลี้ยงเธอได้เพราะเรื่องนี้ป๊าพี่โทนี่ไม่รู้เรื่อง ว่าเขาแอบไปมีลูกมีเมีย จนสุดท้ายผู้หญิงคนนั้นคลอดลูกแล้วทิ้งเดียร์น่าให้อยู่คนเดียว

วันนั้นพี่โทนี่ไปทำงานต่างประเทศ ไม่รู้ว่าเนตรนภาคลอดลูก แต่พอเขารู้เขาก็ยอมทิ้งงานเพื่อกลับมาแต่เธอกลับไปกับคนอื่นเพราะเธอหมดรักเขาแล้ว

จากวันนั้นเป็นต้นมาพี่โทนี่ก็กลายเป็นคนเย็นชา แต่ยังดีที่เขารับผิดชอบลูกแต่เพราะป๊าเขาเป็นถึงหัวหน้ามาเฟีย ถ้ารู้ว่าลูกชายแอบไปมีลูกมีเมียซึ่งมันผิดกฏ พี่โทนี่เลยเลือกที่จะไม่เลี้ยงดูเดียร์น่ายกเธอให้คิตตี้

และอย่างที่รู้เพื่อน้องสาวเขาเลยหมั้นกับฉันทั้งๆที่ในใจเขาไม่เคยลืมแม่ของเดียร์น่า

แต่ตอนนี้คิตตี้ยอมที่จะแต่งกับพี่อีธาน

ถึงฉันจะเสียใจแต่อย่างน้อยๆพี่โทนี่ก็จะได้มีความสุข

"ทนอีกนิดนะคะ"

"อีกแค่สองเดือนพี่ก็จะไม่ต้องทนเจอหน้าลลิซแล้ว" ตอนนี้เรานั่งมองเดียร์น่าที่กำเล่นสนุกอยู่ๆกับเพื่อนๆ

ฉันกำลังทำวีซ่าจะไปอยู่ไทยกับเฮียไรเกอร์สักพัก ไม่รู้อาจจะนานเลย อกหักครั้งแรกมันเจ็บแบบนี้หรอ

"ส่วนเรื่องเนตรนภา" ฉันคุยกับป๊าแล้วป๊ายินดีที่จะปล่อยเธอไปถ้าเธอยังรักพี่โทนี่ ทีแรกป๊าไม่ยอมหรอกแต่เพราะฉันรับปากว่าจะยอมทำตามคำสั่งป๊าทุกอย่างหลังจากที่ฉันทำใจเรื่องพี่โทนี่ได้ฉันต้องแต่งงานกับคนที่ป๊าหาให้เหมือนเดิม แต่ฉันขอเวลาป๊า 1 ปี ขอใช้ชีวิตเป็นของตัวเอง

"มันเรื่องของฉันเธอไม่ต้องมายุ่ง!" เขาจ้องหน้าฉันอย่างหงุดหงิด

"ไม่ได้อยากยุ่งสักหน่อย ชิ" ฉันเลือกที่จะยิ้มให้เขาถ้าเป็นเมื่อก่อนฉันคงวีนเขาไปแล้ว

"ลลิซแค่อยากเห็นคนที่ลลิซรักมีความสุขแค่น้้นเอง" ฉันพูดจริงๆฉันไม่ได้จะทำดีเอาหน้า

"แต่ถ้าลลิซยุ่งเกินไปลลิซก็ขอโทษด้วยนะคะ"

"ขอให้พี่โชคดี" ฉันจับมือเขา

"ลลิซไม่เคยเสียใจที่รักพี่" ฉันไม่อยากร้องไห้ออกมาแต่มันห้ามตัวเองไม่ได้จริงๆ 1 ปี อีกแค่ 1ปี ฉันต้องลืมเขาให้ได้

"ลลิซไปหาเดียร์น่าก่อนนะ" ฉันรีบเช็ดน้ำตาแล้วรีบวั่งไปหาเดียร์น่า

ฉันได้บทเรียนหลายอย่างจากเขา เขาทำให้ฉันเป็นคนดี จากคนที่เอาแต่ใจก็รู้จักเห็นใจคนอื่น

จากไม่เคยยอมใครฉันก็ยอมให้เขาได้ทุกอย่าง

ฉันไม่เคยเสียใจจริงๆที่ได้รักผู้ชายคนนี้

"พี่โทนี่!!"

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว