ศรีมณีเองจ้า

ชื่อตอน : Back to square one 1

คำค้น : นิยายyaoi,เมียหลวง,ชู้,ท้องได้,ครูส,คอส,Back to square one 1

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 52.5k

ความคิดเห็น : 49

ปรับปรุงล่าสุด : 14 มิ.ย. 2559 23:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Back to square one 1
แบบอักษร

 

 

 

ความรักมันก็เหมือนหมอกควัน

ที่ผ่านสักพักมันก็เริ้มจางหาย

เหลือไวเพียง

' ความทรงจำ ' 

 

 

 

 

" คอส พี่มีเรื่องสำคัญจะบอกเราด้วยนะ " 

 

ร่างบางละสายจากจานข้าวสุดหลูขึนไปมองหน้าชายหนุ่มที่ได้ชื่อว่าเป็นคนรัก คนรักที่คบหาดูใจกันมาถึง 3 ปี 

 

" ว่าไงครูส " 

 

ร่างบางมองร่างสูงที่กำลังส่งยิ้มมาให้พางล้วงบางอย่างออกจากกระเป๋ากางเกงสีดำเข้ม 

 

แต่งงาน กับครูสได้ไหมครับ " 

 

เมื่อเสียงทุ่มเอ่ยประโยคที่เตรียมมาตลอดทั่งวันจบลง น้ำตาสีใสได้ไหลออกมาจากด้วยตาคมโตของร่างบาง 

 

อาจจะเป็นเพราะตกใจ หรืออาจจะเป็นเพราะดีใจมาก

หรือไม่ว่าจะมีเหตุผลอะไรก็ตามแต่ วินาทีนั้นมันกลายเป็นความทรงจำที่ล่ำค่าที่สุดในชีวิต ของคนๆนึง 

 

 


ผมนั่งทอดสายตาไปที่หน้าต่างของรถที่กำลังขับเคลื่อนไปด้วยความเร็ว แสงสีตามถนนไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกดีขึนมาเลยแม้แต่น้อย สมองยังคงนั่งนึกถึงอดีตที่แสนหวาน อดีตที่ต่อไปตายไปก็ไม่สามารถที่จะลืมได้ เพราะมันถูกเก็บรักษาเอาไว้ในความทรงจำอย่างดี 

มันเก็บทุกรายละเอืยยด

เก็บทุกคำพูดที่เอ่ยออกมา

เก็บทุกควานทรงจำ

 

 

 

" ครูส เรามีเรื่องจะบอก " 

 

ร่างบางเดินเข้ามาในห้องของ ' สามี ' ที่พึ่งตกลงปลงใจเลื่อนสถานะกันได้ไม่นาน 

 

ร่างสูงเงยหน้าขึนมาจากกองเอกสารที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาทำหวังให้เสร็จเร็วเพื่อที่จะได้มีเวลาอยู่กับ 'ภรรยา ' มากชึน 

 

" ครูส คือคอส ท้อง 

 

แก้วกาแฟใบโตที่ร่างสูงถืออยู่ถูกปล้อยให้ตกลงพื้นทันทีหลังจากที่เสียงหวายของภรรยาเอ่ยจบลง ทั่งห้องตกอยู่ในความเงียบไม่มีเสียงของใครเอ่ยออกมาจนกระทั่ง เสียงของมือถือเครื่องหลูดังขึนทำให้ร่างสูงที่กำลังนิ่งค้างตื่ยจากพะวงค์ 

ก่อนที่จะหัวเราะออกมาเหมือนกับคนบ้าที่กำลังมีความสุขก็ไม่ปาน 

 

" ฮ่าๆๆๆ!!! " 

 

ร่างบางได้แต่ขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ อะไรที่ทำให้ สามี ของเขานั้นหัวเราะเหมือนคนบ้าได้ขนาดนี้ ? 

มันดูเหมือนสามีของเขานั้นกำลังมีความสุข 

 

แต่มันมีบางอย่างที่แปลกไป 

 

ร่างบางยังไม่ได้ที่จะคิดอะไรไปมากกว่านี้ ร่างสูงของสามีก็วิ่งเข้ามากอดที่ตัวของร่างบางแน่น โดยไม่มีคำพูดอะไรนอกจากอ้อมกอดที่มอบให้แก้กัน 

 

 

 

ร่างบางได้แต่ยิ้มให้กับตัวเองเมื่อนึกถึงวันเวลาที่ผ่านมา ก่อนที่จะค่อยหุบยิ้มลงช้าๆ เมื่ออดีตที่แสนเลวร้ายได้ไหลเข้ามาทับความทรงจำที่มีความสุข 

 

 

 

" ทำไมเดี๋ยวนี้ ครูสถึงกลับบ้านช้าตลอดเลยล่ะ " 

 

ร่างบางเอ่ยถามสามีที่พึ่งเดินเข้าบ้านมาในเวลา ตีสาม 

 

" ทำงาน จะถามอะไรนักหนา! " 

 

ร่างบางได้แต่ส่ายหน้าอย่างไม่เข้าใจผู้เป็นสามี ว่าอะไรทำไมถึงเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้ ร่างบางได้แต่ยืนกุมหน้าอกมองสามีของตัวเองเท่านั้น 

 

" เหนื่อยไหม ครูสอยากกินน้ำรึป่าว คอสไปเอาให้นะ " 

 

ร่างบางพยามใข้น้ำเย็นเข้าลูบสามีของตนเองเผื่อจะได้คุยกันง่ายมากขึน แต่สิ่งที่สามีของร่างบางตอบกลับมาทำให้ความใจเย็นของร่างบางพังทลายลงมาอย่างไม่เหลือชิ้นดี 

 

" น่าเบื่อ กูไม่อยากได้! " 

" ครูสเป็นอะไร มีอะไรทำไมไม่บอกกันดีๆล่ะ!! " 

 

ร่างบางได้แต่เขย่าแขนร่างสูงให้หันมาพูดกันดีๆ แต่ร่างสูงทำเพียงแค่ก้มลงมามองร่างบางด้วยหางตาก่อนที่ร่างบางจะเหลือไปเห็นรอยดูดสีแดงบนต้นคอของร่างสูง 

 

" อะ อะไร นี้คืออะไร " 

 

ร่างบางได้แต่เอ่ยถามร่างสูงด้วยน้ำเสียงที่สั่นเคลือง นิ้วมือเรียวๆของร่างบางค่อยๆลูบไล้ไปที่รอยแดงๆตามคอของร่างสูง 

ร่างสูงปัดมือของร่างบางออกอย่างแรงก่อนที่จะยิ้มเหยียดและมองไปที่หน้าตาสวนคมของคนที่ได้ชื่อว่าเป็น ภรรยา ของเขา 

 

เมียน้อย กูไง " 

" คะ ครูส ... " 

 

เพียงไม่กี่ประโยคที่ร่างสูงเอ่ยออกมา มันทำให้น้ำตาสีใสไหลออกมาจากดวงตา ร่างบางถอยหลังออกมาหนึ่งก้าวพร้อมกับยกมือขึนมาปิดปากกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ 

กลัว... 

กลัวว่าเสียงสะอื้นจะดังไปรบกวรลูกน้อยที่กำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงจะตื่นขึนมา 

 

" ทะ ทะ ฮึก ทำไม ..? " 

 

ร่างบางกลั้นใจเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง เสียงที่มีแต่ก้อนสะอื้นจุกอยู่ที่ลำคอ 

 

" ก็กูไม่รักมึงแล้วไง " 

 

ร่างสูงทิ้งถ้อยคำที่แสนเจ็บปวดไว้ให้ร่างบางก่อนที่จะเดินออกจากห้องไปโดยที่ไม่หันมามองร่างบางเลยแม้แต่น้อย 

 

ภาพที่ร่างบางเห็น คือที่เลืองลางเต็มไปด้วยคราบน้ำตาที่เห็นชายผู้เป็นที่รักเดินออกจากห้องไป โดนทิ้ง ภรรยา ให้เผชิญกับความโดดเดี่ยว...

 

 

 


" ถึงแล้วครับคุณหนู " 

 

ชายหนุ่มที่มีอายุอานามได้เอ่ยบอกเจ้านายผู้เป็นที่รักเมื่อตนเองขับรถมาถึงสถานที่ที่เจ้านายของตนสั่ง 

ร่างบางสะดุ้งตกใจเล็กน้อยก่อนที่จะพยักหน้าให้กับคนขับรถคนสนิทเบาๆก่อนที่จะทอดสายตาไปมองบ้านหลังงามขนาดกลาง ร่างบางทอดสายตามองอยู่แบบนั้นหลายนาทีกันกระทั่งมีร่างสูงที่คุ้นเคยเดินออกมากบัหญิงสาวอิกคน

 

หญิงสาวคนนั้นเป็นคนที่สวยนะ แต่ ... ไม่น่าสันดานต่ำแย่งของชาวบ้าน 

ก็อย่างที่เขาว่ากัน ... การศึกษาและหน้าตาไม่ได้ช่วยขัดเกลาสันดานของมนุษน์ได้เลย

 

ร่างบางทำเพียงแค่มอง สามีของตนเองและผู้หญิงใจง่าย กอดเกี่ยวกันขึนรถคันหรูออกไป 

 

หึ วงจรอุบาท 

 

ร่างบางกำมือเข้าหากันแน่น รู้สึกเหมือนมีไฟสุมอยู่ในอก แทบจะระเบิดออกมา 

 

" คุณหนูครับ จะให้ผ- " 

" เผาบ้านหลังนี้ซะ " 

 

ยังไม่ทันที่ลูกน้องคนสนิทเอ่ยจบประโยคเสียงหวานของร่างบางกูเอ่ยออกคำสั่งไปเสียก่อน

ลูกน้องคนสนิททำได้เพียงพยักหน้าให้เจ้านาย ของตนเท่านั้น 

 

 

 

 

พวกแมลงขยะ

ก็ต้องถูก " กำจัดด้วยไฟ "

 

 

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 

 

นี้เรื่องที่สองของมณีแล้วนะค่ะ สามารถไปติดตามเรื่องแรกได้ที่ แฟนเพจค่ะ 

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านแล้วคอมเม้นนะค่ะ 

 

ปล. ยังไม่ตรวจคำผิด 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/937005481.gif

 

 

 

ความคิดเห็น