ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 43.2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 411

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 มิ.ย. 2564 20:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 43.2
แบบอักษร

 

 

แฮก แฮก แฮก

 

พอวิ่งมาได้ซักพัก เซนก็ได้หยุดวิ่งลงแถวๆบริเวณที่ไม่ค่อยมีผู้คนก่อนจะปล่อยเอริกะให้ยืนหอบหายใจหลังจากที่ต้องวิ่งตามเขาอย่างหน้าตั้งเป็นเวลานานโดยยังไม่ทันตั้งตัว

 

“รู้แบบนี่ชั้นน่าจะอุ้มเธอแล้ววิ่งหนีมาน่าจะดีกว่า”

 

“หยุดความคิดนั้นเลยนะย่ะ!”

 

พูดจบไม่ทันไรก็เจอด่าสวนกลับมาซะแล้ว ได้แต่ลูปหลังคอไปมาก่อนจะยิ้มๆแห้งๆออกมา ไม่ซิ ตอนนี้สิ่งที่เขาควรทำคือขอโทษเธอเรื่องก่อนหน้านี้นี่หนา เออ ต้องเริ่มจากยังไงนะ..

 

“เออ.. คือว่าเรื่องก่อนหน้านี้”

 

“ไม่ต้องพูดยะ แต่ว่าถ้าคลาวหลังทำแบบนี้อีกละก็นายตายแน่!”

 

ก็แน่นอนอยู่แล้วที่เธอจะโกรธ เหตุผลนั้นก็เพราะว่าเซนเล่นทำให้เธออับอายต่อหน้าคนมากมายที่เดิมนพ่านไปพ่านมามากมายขนาดนั้น

 

“ก็เธอกวนชั้นก่อ-”

 

“หาาาา!!”

 

“ครับๆเข้าใจแล้วครับคุณหญิงเอริกะ”

 

ดูท่าจะยังมีคนไม่สำนึก เอริกได้แต่ก้มหน้าและถอนหายใจ ก่อนจะเหลือบไปเห็นว่าเนคไทของเธอมันถูกรูดลงทำให้คอเสื้อของเธอมันเปิดออกจนเห็นร่องอก เอริกะค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาช้าๆ ก่อนจะบังเอิญไปสบตาเข้ากับเซนที่มองมายังเธอ

 

“หืม มีอะไรงั้นหรอเอริกะ?”

 

เซนถามขึ้น ก่อนที่จะค่อยได้มองต่ำไปที่บริเวณออกของเอริกะเข้าพอดี นี่ซินะที่มาของอาการของเธอเมื่อกี้ เซนจึงได้ค่อยๆเงยหน้ากลับขึ้นมา..

 

“เห็นแล้วซินะ...”

 

เอริกะพูดขึ้นมาอย่างช้าไปพร้อมใบหน้าที่ขึ้นสีจากความเหนียมอาย และเมื่อได้รับคำตอบจากเซนโดยการหลบตา ถึงจุดนี้ ความอายของเธอได้มาถึงขีดสุดจนต้องแสดงออกโดยการต่อยเข้าเต็มๆที่ปลายคางของเซน

 

“ไอเจ้าบ้าาา”

 

ซึ่งแน่นอนว่าเขาไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยแม้แต่น้อยมีแค่ช่วงคางที่ขยับนิดหน่อยเท่านั้นแหละ แต่ถ้าเขาเป็นคนธรรมดา คงได้มีสลบแน่ ยัยนี้ทำอะไรไม่คิดๆจริงๆเลย ถึงเขาเองจะไม่ต่างกันก็เถอะนะ

 

“อุ้ย! เจ็บๆๆ!”

 

และดูท่าจะเป็นเธอเองที่เจ็บตัว ดูท่าร่างกายเขากับเธอจะมีความต่างกันเกินไปมาก็เลยแหะ ช่วยไม่ได้ละนะ ยิ่งพลังมังกรนั้นได้ตื่นขึ้นบวกพลังของเขาเริ่มกลับมาแล้วด้วย คงไม่แปลกที่ร่างกายของเขานั้นจะต่างจากคนทั่วไปพอสมควร

 

“ขอมือหน่อย”

 

เซนพูดขึ้นพร้อมแบมือเพื่อขอมือของหญิงสาวตรงหน้ามาดูว่าเป็นยังไงบ้าง เพราะดูๆไปแล้วเธอน่าจะเจ็บจริงไม่ได้แกล้งร้องออกไปเมื่อกี้นี้

 

“ทำไมฉันจะต้องให้มือนายด้วยละตาบ้า ฉันไม่ใช่หมานะ แบร่~!”

 

เอริกะแลบลิ้นใส่เขาก่อนจะหันหลังให้เพื่อไปใส่เน็คไทและจัดชุดให้เรียบร้อย เซนได้แต่ถอนหายใจเบาๆก่อนจะเดินเข้าไปประชิด และทำการกุมมือข้างที่ต่อยเขาขึ้นมาดูจากด้านหลัง

 

“โอ้ย! ทำอะไรเนี้ยตาบ้า!”

 

ดูเหมือนเขากับเธอจะเกิดมาเพื่อเป็นศัตรูกันหรือเปล่านะ ตั้งแต่เปิดเรียนมาไม่มีวันไหนเลยที่เขากับเธอไม่ทะเลาะกัน นึกไปนึกมาก็อดอมยิ้มไม่ได้ นี่ซินะชีวิตวัยเรียน..

 

“ยิ้มอะไรของนาย ขนลุกอะ”

 

เอริกะทำหน้าตาแปลกๆเมื่อเห็นว่าเซนมองเธอแล้วยิ้มอย่างนี้และมองมาทางเธอ

 

“เปล่าหรอก ไหนขอดูหน่อยว่ามือเป็นยังไงบ้าง”

 

เซนเปลี่ยนเป็นหันไปจ้องมองมือของเอริกะที่ตอนนี้ค่อนข้างจะแดง นี่เธอเล่นต่อยเขาหวังให้ตายเลยหรือไงนะ มือถึงได้แดงขนาดนี้

 

”เจ็บมากมั้ย”

 

“อ..อืม”

 

ดูเหมือนว่าเอริกะจะรับมือไม่ถูกกับท่าทางที่อบอุ่นแบบนี้ เขานั้นต่างจากเวลาปกติที่อยู่ด้วยกัน มันทำให้เธอรู้สึกประหม่า

 

เซนค่อยๆจับมือของเธออย่างเบามือเพื่อตรวจดูว่าเป็นยังไงบ้าง ก่อนที่จะค่อยๆใช้เวทย์รักษามือของเธอ แสงสีเขียวก่อตัวขึ้น ความอบอุ่นเริ่มแทรกแซงเข้าไปที่มือของเอริกะ จนในที่สุด

 

“อื้ม เรียบร้อย เท่านี้ก็หายโกรธได้แล้วนะ ถ้ายังไม่หายโกรธชั้นก็ไม่รู้แล้วแหละว่าควรจะทำยังไงเธอถึงจะหาย ถึงชั้นจะเป็นคนขี้เล่นไปหน่อย.. แต่ถ้ามันทำให้เธอไม่ชอบชั้นก็จะพยายามไม่เล่นมากเกินไปละกันนะ”

 

ยังไงซะเธอก็เป็นเพื่อนของเขาในโลกนี้ ยังไงเขาก็ไม่อยากผิดใจกับเธอเพราะนิสัยของเขาหรอก ถึงปกติจะทะเลาะกันตลอด แต่ไม่มีครั้งไหนเลยที่อยู่ๆเธอก็เงียบแล้วเดินหนีออกมาคนเดียวเหมือนครั้งนี้

 

ดูท่าว่า คราวนี้แหละนะที่นิสัยตามอายุเด็กของเขามันทำพิษ เล่นเอาซะแยากเป็นแบบเดิมเลยแหะ ถึงอีกใจจะยังไม่ค่อยอยากให้นิสัยของตนกลับไปเป็นแบบนั้นก็ตาม

 

“ถ้าอยากทำให้ฉันหายโกรธละก็.. ช่วยตามมาด้วยกันหน่อยซิ”

 

เอริกะไม่ได้มองหน้าของเซน ก่อนจะเดินนำไปยังที่ที่เธอต้องการจะไป โดยที่เซนไม่รู้เลยว่าตอนนี้เธอกำลังซ่อนใบหน้าที่แสนเขินอายจากความอบอุ่นที่เธอนั้นไม่เคยได้รับจากตัวของเขามาก่อน

 

ใบหน้าของเธอนั้นแดงเถือกไปจนถึงใบหู หัวใจเองก็เต้นอย่างไม่เป็นจังหวะ ทั้งที่เป็นแค่เพื่อนกันแท้ๆ ทั้งที่เป็นแค่เจ้าบ้าเซนแท้ๆ!

 

‘นี่ฉัน.. เป็นอะไรกัน’

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

🐈🐈🐈🐈🐈

 

พอดีว่า ไปๆมาๆดูแล้วผก็พอมีเวลาว่างอยู่นิดหน่อย ทำให้ในที่สุดก็ได้กลับมาเขียน เอิ่มแล้วก็ที่ต้องแยกตอนที่ 43.1 หรือ.2 เป็นเพราะว่าผมรีบเขียนเกินไปกลัวนอนแล้วตื่นไม่ทันทำงานเลยลงๆตอนที่แล้วไปก่อนแล้วมาต่อด้วยตอนนี้ ต้องขออภัยด้วยนะครับ

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว