ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : D.O.20

คำค้น : #รักโรแมนติค #นิยายรัก #รักเร่าร้อน #นิยายอีโรติค

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.4k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 03 มิ.ย. 2564 20:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
D.O.20
แบบอักษร

D.O.20 

ร่างสูงที่นั่งอ่านเอกสารอยู่ที่โต๊ะเงยหน้าขึ้นมองเวลา นี่เขาทำงานจนลืมเวลาเลยเหรอเนี่ย ภาคินคิดเมื่อนาฬิกาบอกเวลาว่าเกือบเที่ยงแล้ว  

ติ๊ด ติ๊ด ขณะนั้นมือถือของเขาก็ดังขึ้น มือแกร่งหยิบมือถือขึ้นมาแล้วกดรับทันที 

“ว่าไงครับพี่คิม” 

“เที่ยงนี้ไปกินข้าวกับพี่มั้ย พี่มีนัดกินข้าวกับคุณพินิจ เพื่อนคุณพ่อน่ะ” ปลายสายเอ่ยชวนเขา 

“ไม่ดีกว่าครับ ผมเบื่อไปกินข้าวทางธุรกิจแล้ว” ภาคินเอ่ยบอกอย่างไม่จริงจังนัก 

“นายไม่ไปกินกับฉัน ระวังได้ไปกินกับสาวที่คุณแม่หาให้ล่ะ” วาคิมเอ่ยแซวน้องชาย 

“หึ หึ บอกแล้วไง เมียผม ผมหาเอง” 

“เออ แค่นี้แหละไอ้น้องชาย ตอนบ่ายเข้ามาหาฉันด้วย มีเรื่องจะคุย” 

“ครับๆ” 

เมื่อวางสายเสร็จร่างสูงก็ลุกขึ้นยืนแล้วก้าวออกจากห้องอย่างนึกอะไรบางอย่าง 

ตาคมมองร่างบางที่ก้มหน้าก้มตาทำงาน ไม่หิวข้าวบ้างรึไง ชายหนุ่มคิดอย่างสงสัยก่อนจะก้าวเดินไปหยุดตรงหน้าโต๊ะทำงานของนับดาว 

“ไปกินข้าว”  

นับดาวเงยหน้าขึ้นมองเสียงเข้มของภาคินที่เอ่ยสั่งตรงหน้าเธอ 

“ขอโทษค่ะ เดี๋ยวนับโทรสั่งอาหารให้นะคะ” เสียงหวานเอ่ยบอก เพราะปกติแล้วเธอก็สั่งอาหารให้เขา แต่วันนี้เธอทำงานจนลืมเวลาไปเลย 

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวไปกินที่โรงอาหาร”  

“เอ่อ เอาอย่างนั้นเหรอคะ” นับดาวเอ่ยอย่างสงสัย 

“จะยืนอีกนานมั้ย หิว!!” ภาคินเอ่ยอย่างดุดัน พร้อมมองร่างบางที่ยังอยู่กับที่ 

“คุณจะให้นับไปด้วยเหรอคะ” 

“อย่าช้า เร็ว!!”  

ร่างสูงไม่ตอบคำถาม แต่กลับเร่งเธอด้วยเสียงเข้ม จนร่างบางต้องรีบหยิบกระเป๋าใบเก่าของเธอขึ้นมา แล้วเดินตามคนตัวโตด้วยความกังวล เขาจะให้เธอไปกินข้าวด้วยเนี่ยนะ เดี๋ยวพวกพนักงานก็ได้นินทาเธออีกหรอก นับดาวคิดแต่ไม่กล้าเอ่ยปฏิเสธภาคิน 

 

เมื่อร่างสูงเดินเข้ามาในโรงอาหาร สายตาทุกคู่ต่างจ้องมองมายังเขา แต่ภาคินไม่สนใจ ร่างสูงเดินไปนั่งยังโต๊ะที่ว่างทันที  

“ไม่นั่งรึไง” 

ภาคินเอ่ยเสียงเข้มเมื่อร่างบางที่มากับเขาไม่ยอมนั่งลง เอาแต่ยืนนิ่งหันซ้ายหันขวา 

“เอ่อ นับว่ามันไม่เหมาะมั้งคะ ที่จะให้นับมากินข้าวกับคุณ เดี๋ยวพนักงานจะเอาไปนินทาได้นะคะ” 

“นั่งลง!!”  

“แต่....คุณคินคะ” เสียงหวานเอ่ยขอร้อง 

“นั่งลง!!” 

ทั้งที่นับดาวเอ่ยขอร้องทั้งแววตา แต่ภาคินยังคงยืนยันให้เธอนั่งลงด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ร่างบางจึงนั่งลงอย่างเลือกไม่ได้ 

“ก็แค่นี้ ดื้อไม่เข้าเรื่อง”  

เมื่อได้ยินร่างสูงเอ่ยว่า ใบหน้าหวานจึงค้อนเขาเบาๆ คนบ้าเอาแต่สั่งๆอยู่นั่นแหละ ไม่คิดถึงผลที่จะตามมาเลย 

ไม่นานอาหารก็มาเสิร์ฟโดยแม่ค้าข้าวแกงร้านหนึ่ง นับดาวทำหน้าแปลกใจนี่เขาสั่งไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน แต่ก็ช่างเถอะคนอย่างเขาเรื่องแค่นี้ไม่ใช่ปัญหาหรอก 

“เอ้า นับ เอ่อสวัสดีค่ะคุณภาคิน” 

นารีที่กำลังมาทานมื้อเที่ยงเอ่ยทัก ก่อนจะส่งสายตาล้อเลียนไปให้นับดาว จนฝ่ายนั้นหน้าแดงแปร๊ดเลย  

“สวัสดีครับ” ภาคินเอ่ยตอบ 

“พี่นารีทานข้าวด้วยกันมั้ยคะ” เสียงหวานเอ่ยชวน อย่างน้อยนารีก็น่าจะช่วยเธอได้ 

“เอ่อไม่ดีมั้งจ๊ะ เดี๋ยวพี่ไปกินกับยัยส้มดีกว่า” นับนะนับทำไมถึงมาชวนเธอ ไม่ดูสายตาคนตัวโตที่นั่งอยู่เลยว่าเจ้าตัวทำตาขวางขนาดไหน  

“งั้นเหรอคะ” ร่างบางเอ่ยเสียงหงอย 

“พี่ไปก่อนนะ” พี่เอาใจช่วยนะนับ พูดเสร็จนารีก็เดินไปหาเพื่อนที่อยู่แผนกอื่นทันที  

“กินข้าว” ร่างสูงที่นั่งเงียบอยู่เอ่ยขึ้น 

“ค่ะ”  

นับดาวตอบ ก่อนกวาดตามองอาหารตรงหน้า ร่างบางกลืนน้ำลายเล็กน้อย ก่อนจะลงมือทานข้าวเที่ยงโดยไม่อิดออดอะไรอีก เพราะท้องเธอเริ่มประท้วงแล้วว่าหิว 

ภาคินมองร่างเล็กที่เคี้ยวข้าวตุ้ยๆอย่างพอใจ ปากหนายกยิ้มเบาๆ ร่างบางตรงหน้าไม่ต้องเติมแต่งอะไรเลยแค่เจ้าตัวเป็นตัวของตัวเองเขาก็ยิ้มไม่หุบแล้ว ภาคินคิด ก่อนจะลงมือทานข้าวพร้อมกับนับดาว 

 

“แกดูแม่เลขานั่นประจบคุณภาคินสิ” พนักงานสาวแผนกบัญชีเอ่ยขึ้นขณะนั่งกินข้าวกับเพื่อนในแผนก 

“นั่นซิแก ออเซาะเขาซะ” พนักงานอีกคนเอ่ยเสริม 

“ตำแหน่งที่ได้มานี่คงเอาเต้าไต่แน่เลย ฉันว่า” อีกคนก็ช่วยเสริม 

“เอาเวลาที่มานินทาคนอื่นเนี่ย ไปตั้งใจทำงานดีกว่านะ” 

นารีที่นั่งอยู่โต๊ะใกล้ๆ ทนฟังไม่ไหวจึงพูดออกมาอย่างหงุดหงิด 

“อุ้ยๆ มีคนเดือดร้อนแทนว่ะ” 

“ฉันไม่ได้ออกรับแทน เรื่องของเจ้านายพวกเธอกล้าเอามานินทา อย่าคิดนะว่าฉันไม่กล้ารายงานเจ้านายน่ะ” นารีเอ่ยขู่ 

“ไปกันเถอะแก” พนักงานอีกคนเอ่ยบอกเพื่อนอย่างไม่อยากมีปัญหา 

“พี่ก็อย่าลืมไปเตือนยัยนั่นล่ะ ว่าอย่าหวังไปเป็นสะใภ้เล็กของตระกูลอนันต์ภิวัตน์เลย เพราะฉันได้ข่าวว่าคุณหญิงเกศมณีน่ะท่านหาลูกสะใภ้ไว้แล้ว เขาไม่เอาคนระดับล่างหรอก” พนักงานหญิงอีกคนเอ่ยแล้วก็เดินออกไปกัน 

“………” นารีไม่ตอบแต่กำมือแน่นด้วยความโมโห ยัยบ้าพวกนี้นี่ แต่ถ้าเป็นอย่างที่ยัยพวกนั้นพูดจริง คนที่น่าเห็นใจก็คงจะเป็นนับดาว จากที่เธอได้ทำงานร่วมกันมาและรู้นิสัยใจคอกันระดับหนึ่ง เธอดูออกว่านับดาววคงตกหลุมรักภาคินไปแล้ว...... 

 

****************************** 

สวัสดีนักอ่านทุกคนนะคะ วันนี้ไรท์แอบตกใจนิดหน่อย อยู่ดีๆนิยายของไรท์ก็มีคนเข้าอ่านและเม้นเพิ่มขึ้น ขอบคุณมากๆนะคะ ฝากกดไลค์ กดติดตามไรท์โนเนมคนนี้ด้วยนะคะ  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว