email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

꧁สวัสดีค่ะ꧂ พึ่งหัดแต่งนิยายเป็นมือใหม่หัดแต่งคำบางคำอาจจะใช้ผิดไปต้องขออภัยด้วยนะ คำโปรยเนื้อหาการบรรยายอาจใช้คำได้ไม่สวยเท่ากับนักเขียนท่านอื่นๆ แต่ก็ตั้งใจเขียนออกมาให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ ฝากเป็นกำลังให้ด้วยนะ 🖋️14 กุมภา_valent

ชื่อตอน : Ep:9 ยอมแพ้ nc

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.6k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.ค. 2564 15:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep:9 ยอมแพ้ nc
แบบอักษร

คอนโดโทนี่

"ลงมา!" พี่โทนี่ขับรถพาฉันมาที่คอนโดเขาแล้วลากฉันลงจากรถ

"หึ...พี่อยากได้ลลิซมากขนาดนั้นเลยหรอ" ฉันจ้องหน้าเขา ฉันรู้ว่าฉันทำแบบนี้มันยิ่งเป็นการยั่วโมโห แล้วทำไมล่ะก็เขาเอาแต่ว่าฉันเสียๆหายๆ

"ใจเย็นๆก็ได้ค่ะ"

"ลลิซไม่ไปไหนหรอก" ฉันก็ทำท่ายั่วยวนออดอ้อน เขาไม่ชอบผู้หญิงแบบไหนฉันก็ทำหมดนั้นแหละ

"มานี่!!"

"อ่ะ!! โอ้ยย"

ตุ๊บ!! เขาลากฉันขึ้นไปบนห้อง พอถึงห้องเขาก็เหวี่ยงฉันลงกับโซฟาอย่างแรง

"ฉันไม่ได้พิศวาสอะไรเธอขนาดนั้น"

"แต่ถ้ามันคันมาก อยากได้ฉันก็จะสงเคราะห์ให้!!" พี่โทนี่พูดเสียงแข็ง พร้อมกับดึงเสื้อเขาที่คลุมให้ฉันออก

"เอาเลย!"

"อยากทำอะไรก็ทำ ยังไงลลิซมันก็ร่านอย่างที่พี่บอกนั้นแหละ"

"ไม่เห็นมีอะไรเสียงหายนิ" ฉันลุกขึ้นเปลือยผ้าต่อหน้าเขา

"ทำสิถ้าไม่ทำลลิซจะได้ไปต่อที่อื่น!!" ถามว่าอายมั้ยมันก็อายแต่มาถึงขั้นนี้แล้วในเมื่อเขาอยากดูถูกก็ปล่อยเขาไป ยังไงในสายตาเขาฉันก็ไม่เคยมีค่าอยู่แล้ว ไม่ว่าฉันจะทำดีกับเขาแค่ไหนเอาใจเขาแค่ไหน เขาก็ไม่เคยไม่เคยรักฉันเลย!

"ตกลงไม่ทำ!" เขาเอาแต่เงียบ

"โอเค!" ฉันตัดสินใจก้มลงหยิบเสื้อผ้า

"เธอทำตัวเองนะลลิซ!!"

หมับ!!!

พรึบ!!

"เธอมันผู้หญิงใจง่าย!" พี่โทนี่อุ้มฉันพาดพาดบ่าเดินเข้าไปในห้องนอน พร้อมกับโยนฉันลงกับเตียงอย่างแรง

ถามว่าเจ็บมั้ยมันเจ็บที่หน้าอกมากว่า ทำไมเขาไม่เคยมองฉันในแง่ดีบ้าง

"ค่ะ...ลลิซมันใจง่าย!"

"มันใจง่ายที่รักพี่ตั้งแต่แรก"

"ลลิศไม่น่ารักคนใจร้ายอย่างพี่เลย."

"หุบปาก!!"

"จะบอกให้เวลาฉันเอาฉันไม่ชอบให้เสียงดัง!!" พี่โทนี่สั่งเสียงแข็งพร้อมกับฉันการกับเสื้อผ้าตัวเขาเอง

"..หึ..ทำเป็นตกใจอย่างกับไม่เคยเห็น!" ฉันมองที่ตรงส่วนนั้นเขาแล้วถึงกลับต้องกลืนน้ำลาย

"อยากมาเดี๋ยวฉันจัดให้!" พี่โทนี่ขึ้นทับบนตัวฉัน พร้อมกับใบหน้าหล่อเหลาซุกไซ้ ดูดเลียตามซากคออย่างหื่นกระหาย

ฝ่ามือใหญ่ค่อยๆบีบขย่ำหน้าอกฉันอย่างแรง ฉันได้แต่นอนกำหมัดแน่น ถึงฉันจะไม่เคยมีอะไรกับผู้ชายแต่เหตุการณ์ต่อไปที่จะเกิดขึ้นฉันรู้ดี

"อ๊ะ!! ฮื้อ!!" ฉันสะดุ้งแรงเมื่อเขาขบกัดบริเวณเนินอก ใต้ราวนม หน้าท้องและตามแขนขา มันเจ็บแปล็บเมื่อเขี้ยวอันแหลมคมฝังลงกับเนื้อมันเหมือนเนื้อจะขาด

"อืม!!" พี่โทนี่เขาไม่ได้สนใจว่าฉันจะรู้สึกยังไง เขาครางในลำคอออกมาอย่างพอใจ

อุ้งปากร้อนสัมผัสกับสองเต้า เขาดูดเขาบีบขย่ำมันอย่างกับจะให้มันแหลกคามือ

จ๊วบ!!

เขาเลื่อนหน้าขึ้นมาประกบปากจูบบดขยี่ริมฝีปากฉันอย่างแรง เขาขบเขากัดจนมันชา

ฉันได้แต่นอนนิ่งไม่แม้แต่จะขัดขืน มือใหญ่ค่อยๆลูบวนที่ขาอ่อน

มันรู้สึกเจ็บหน่วงๆเมื่อเขาค่อยๆสอดนิ้วเข้ามาในตัวฉัน

เขาชักนิ้วเขาออกกับร่องแคบฉันสักพัก ปากก็ยังคงจูบดูดเม้นริมฝีปากฉันอย่างแรง แรงจนฉันรู้สึกกลิ่นคาวเลือด เขาใจร้ายกับฉันมากจริงๆ นี่หรอคุณหมอที่แสนดีสุภาพบุรุษที่คนอื่นเขาว่ากัน แต่เขาก็ดีกับทุกคนจริงๆ ยกเว้นฉันคนเดียวที่เขาไม่เคยพูดดีทำดีด้วยเลย

เขาชักนิ้วออกและจับขาฉันอ้ากว้างออกฉันรู้สึกถึงอะไรแข็งๆมาดันที่หว่างขา

"....ฮื่อ!!" ฉันได้นิ้วหน้าด้วยความเจ็บ เมื่อเขาค่อยๆ ดันสิ่งแปลกปลอมเข้ามาในตัวฉัน ปากก็ละเลงลิ้นกับสองเต้าฉันอย่างเมามัน

"อึก อ่าา " พี่โทนี่ไม่สนใจว่าฉันจะเจ็บมั้ย เขายังคงค่อยๆดันมันเข้ามาในตัวฉัน

"....." มันเจ็บเหมือนตรงนั้นมันจะฉีกขาดออกเป็นชิ้นๆ แต่ฉันก็ได้แต่กำผ้าปูที่นอนแน่นเพื่อระบายความเจ็บปวด

"เธอ?" เขาหยุดทุกการกระทำแล้วจ้องหน้าฉัน

"หึ...เจ็บสิถ้า!ทนหน่อยแล้วกันมาถึงขั้นนี้แล้ว!" พี่โทนี่ยกยิ้มุมปาก มือหนากดเอวฉันไว้แน่นและพยายามดันมันเข้ามาในตัวอีกครั้ง

กึก!!

พลวด!!

"อ่าาส์" พี่โทนี่ครางออกมาอย่างพอใจ ต่างจากฉันที่มันเจ็บแทบขาดใจ

"เจ็บมากมั้ย!" เขาก้มหน้าลงมาใกล้ๆฉัน

"จะทำก็รีบทำลลิซจะรีบไป!!" ฉันหลับตาลงปล่อยให้น้ำตามันไหลออกมา ทำไมนะทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย ทั้งๆที่ฉันอยากได้เขาแทบตายแต่ทำไมฉันถึงรู้สึกเจ็บมันจุกแน่นที่หน้าอกมันเจ็บหน่วงๆ ความรู้สึกตอนนี้ฉันไม่ชอบเลย

"หึ….ออกไปจากที่นี้ให้ได้แล้วกัน!" เขาพูดผ่านไรฟัน

"ฮื้อ!!" เขาพูดอย่างหงุดหงิดพร้อมกับค่อยๆขยับสะโพกช้าๆ แต่ทันทีที่มีการเคลื่อนไหว ความเจ็บมันก็ยิ่งทวีความขึ้นเป็นเท่าตัว

ฉันได้แต่คิดสมเพชตัวเอง เมื่อก่อนฉันอยากได้เขามาก เธอควรจะดีใจลลิซในที่สุดเธอก็ตกเป็นของเขาแล้วนิ

"ฮื้อ!!" ฉันได้แต่กำผ้าปูที่นอนมันเจ็บเจ็บมากจริงๆ

พั่บ พรับ พรับ

"อ่าาา"

"เธอนี่มัน!" พี่โทนี่โน้มตัวลงมาซุกไซ้ซอกคอ เขาดูดกัดตามคอ และทั่วบริเวณอกฉันเต็มไปหมด

เอวหนาก็ยังคงสอบกระแทกใส่ร่องฉันอย่างหนักหน่วง ฉันได้แต่ปล่อยตัวเองสั่นไหวไปตามแรงกระแทกที่เขากระแทกใส่

พร้อมกับหยดน้ำตาที่มันไหลออกมาด้วยความเจ็บ ทุกการเคลื่อนไหวของเขามันทำให้ฉันเจ็บแทบขาดใจ

"เธอเป็นคนที่ต้องการแบบนี้เองแล้วจะร้องให้เพื่อ!ฃ?" เขาหยักตัวขึ้นเอามือกดขาฉันอ้ากว้างออก สีหน้าเขามันมันบอกว่าเขากำลังหงุดหงิด

"......อึก!" ฉันมองหน้าเขาก่อนจะเบี่ยงหน้าหนี

"มองหน้าฉัน!"

"หึ…อยากได้ฉันเป็นผัวเธอก็ได้แล้วนี่ไง"

"อย่าคิดนะว่าฉันไม่รู้ว่าเธอตั้งใจยั่วโมโหเพราะอยากให้ฉันทำแบบนี้กับเธอ!" เขาไม่เคยมองฉันในแง่ดีจริงๆ

"หึ...แล้วพี่ก็หลงกลลลิซจนได้ แบบนี้เขาเรียกว่าอะไรนะ" ฉันจ้องหน้าเขาอย่างไม่เกรงกลัว ไม่มีอะไรจะเสียแล้วนิอยากให้ฉันเลวฉันก็จะเลว!

"เป็นไงคะ...พอจะสู้เมียเก่าพี่ได้มั้ย"

"ไม่สิต้องพูดว่าเมียปัจจุบัน เผลอๆเด็กในท้องก็ลูกพี่นั้นแหละ "

"สงสารก็แต่ป๊าที่โดนสวมเขา!" ฉันก็ไม่อยากพูดแบบนี้แต่มันก็อดคิดไม่ได้หรอก ใครจะไปรู้เขาสองคนอาจร่วมมือกันเพื่อจะมาทำลายครอบครัวฉันก็ได้

"ลลิซ!!" เขาหยุดทุกการเคลื่อนไหวแล้วจ้องหน้าฉันอย่างเอาเรื่อง สายตาที่เขามองฉันมันเลือดเย็นสุดๆ

"คะ...ทำไมลลิซพูดแทนใจดำหรอ"

"ทำไม!"

"แค่อยากได้อำนาจบอกลลิซก็ได้...ถ้าพี่ทำดีกับลลิซสักหน่อยเรื่องแค่นี้ลลิซจัดการให้ได้อยู่แล้ว" ฉันรู้ว่าคนพวกนี้รักที่สุดคือศักดิ์ศรีตัวเอง

"อย่ามาดูถูกฉัน!"

"ถ้ายังปากดีแบบนี้เธอจะเจ็บตัวมากกว่านี้!!" เขาเอื้อมไปหยิบเข็มขัดมามัดมือฉัน

"ดูถูก...ดูถูกแล้วไงพอใจแล้วก็ปล่อยลลิซจะกลับบ้าน!!" ฉันดิ้นเอามือที่ถูกมัดดันหน้าท้องเขาทั้งๆที่ตรงนั้นเขายังไม่ยอมเอาออกจากตัวฉัน

"หึ...ปากดีแบบนี้เธอต้องเจอฉันสั่งสอน!!" เขาดูน่ากลัวมากตอนนี้ ไม่เหลือคราบคุณหมอผู้ใจดีแต่เขามันเป็นซาตานปีศาจร้ายชัดๆ

"ไม่!!"

"ลลิซจะกลับ!!" ฉันพยายามผลักตัวเขาออก

"อยากกลับบ้านหรืออยากไปร่าน!" เขากดแขนฉันไว้แน่น

"เรื่องของลลิซ!!"

"ลลิซจะไปร่านไปแรดไปนอนกับใครมันก็เรื่องของลลิซ!!"

"พี่ไม่มีสิทธิ์มายุ่ง!!" ฉันจ้องหน้าเขาเมื่อเขาไม่ยอมปล่อย

"หึ...ใครว่าไม่มีสิทธิ์ฉันเป็นผัวเธอแล้วทำไม่จะไม่มีสิทธิ์"

"ในเมื่อเธอชอบแบบนี้ฉันก็จะจัดให้แบบจุใจเลยแล้วกัน!"

"ฮื้อ!!" เขาประกบปากจูบฉันอีกครั้งอย่างหนักหน่วง รุนแรง พร้อมกับค่อยๆสอบเอวเข้าออกช้าๆและเร่งจังหวะถี่ขึ้นเรื่อยๆ

เขากดมือฉันไว้ด้วยมือข้างเดียวอีกมือบีบเค้าขย่ำหน้าอกฉันอย่างแรง

จ๊วบ!!

อุ้งปากร้อนครอบครองปทุมถันทั้งสองข้างสลับไปมา เขาดูดกัดมันอย่างแรง ยิ่งเวลาเขาฝังเขี้ยวคมลงกับเนื้อมันยิ่งเจ็บเพิ่มความเจ็บแสบแทบขาดใจ

"อ่า "

"ซี๊ด~~"

ปั๊ก ปั่ก พั่บ พั่บ

มือหนากดเอวฉันไว้แน่น เขาสอบกระแทกถาโถมแก่นกายเข้าใส่ร่องแคบฉันอย่างหนักหน่วง

เขาไม่สนใจด้วยซ้ำว่าฉันจะเจ็บแค่ไหน

พรึบ!!

"อ๊ะ ฮื้อ!" เขาถอดแก่นกายออก จับตัวฉันนอนตะแคงแล้วสอดใส่เขามาในตัวฉันอีกครั้ง

"ลลิซเจ็บ!" สุดท้ายฉันทนไม่ไหวต้องปริบปากพูดออกไป มันเจ็บมันแสบแสบมากจริงๆ

"หึ...ไม่ต้องมาสำออย!"

"อ่าาา"

พั่บ พั่บ พั่บ

"แน่นฉิบ" พี่โทนี่ไม่สนใจว่าฉันจะเจ็บแค่ไหนเขาจับขาฉันยกขึ้นข้างหนึ่งแล้วสับเอวสอบกระแทกเน้นๆแรงๆ หลายๆที มันทั้งจุกทั้งเจ็บตรงนั้นเอามากๆ

"พี่โทนี่!"

"อึก!! ลลิซเจ็บ!!"

พั่บ พั่บ พั่บ

เขาไม่สนใจที่ฉันพูด จนสุดท้ายฉันก็ได้แต่นอนนิ่งปล่อยตัวสั่นกระเพื่อมไปตามแรงกระแทกของเขา

เขายังคงกระแทกใส่ร่องฉันอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ตามหน้าตามตัวทั้งฉันและเขาเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ

"หึ..เจ็บมากหรอ" เขาดูจะอารมณ์เย็นลง ฉันไม่พูดเอาแต่เงียบ

"เงียบให้มันได้ตลอดแล้วกัน!" เขาเอาปลายจมูกคลอเคลียพวกแก้มทั้งสองข้าง

ใบหน้าหล่อซุกไซ้ซอกคอ ขบกัดตามตัว ฝ่ามือใหญ่บีบขย่ำเขี่ยยอดถัน เอวหนาสอบกระแทกช้าๆเน้นๆ

"อ๊ะ..." ฉันเผลอครางเสียงน่าเกียจออกไปเมื่อมันเริ่มรู้สึกแปลกๆ มันไม่เจ็บไม่ใช่ไม่เจ็บแต่มันไม่เจ็บมากเหมือนก่อนหน้านี้ มันเสียวๆมวลที่น้องน้อย

จ๊วบ!!

"อ๊ะ อ๊ะ " ฉันพยายามเม้นปากแน่น

"หึ...เก่งนิ"

"แบบนี้...มันต้อง!" เขาจับฉันนอนหงายแล้วจับขาฉันพาดบ่าทั้งสองข้าง

"อ่า~~"

"แน่น!!"

แล้วกระแทกแก่นกายใส่ร่องแคบรัวๆ ผู้ชายมันก็แบบนี้ทุกคนสินะ ไม่สนใจความรู้สึกคนอื่นคงเห็นผู้หญิงเป็นที่ระบายอารมณ์ สำหรับเขาฉันคงเป็นได้แค่นั้น เพราะในสายตาเขาคงมีแต่ผู้หญิงคนนั้น ฉันคงไม่มีวันได้ใจเขามันจะมีประโยชน์อะไรถ้าได้แต่ตัวแต่หัวใจเขาอยู่กับคนอื่น

.

.

"อ๊ะ อ่าา อึก อึก"

เขาเร่งจังหวะสอบเอวกระแทกถี่แรงพร้อมกับร่างกายเขาที่มันกระตุกแรงสามสี่ที

"อ่าาา" เขาเปล่งเสียงออกมาอย่างสุขสมพร้อมกับกระแทกเอวเน้นๆ ฉันรู้สึกถึงความอุ่นที่มันไหลเข้ามาในตัวฉัน

"......" ตอนนี้ห้องทั้งห้องเงียบมีเพียงเสียงหอบหายใจแรงๆ ของเขาและเสียงหัวใจฉันที่มันเต้นดังโคลมคราม

"เสร็จแล้วก็ออกไปสิ" ตอนนี้เขานอนหอบทับอยู่บนตัวฉันมันเหนียวเหนอะหนะตรงนั้น ฉันอยากจะออกจากห้องนี้ให้เร็วที่สุด ทุกอย่างมันจบแล้วจบไปพร้อมกับความรู้สึกของฉัน

"สมใจเธอแล้วสินะ หึ...ได้เป็นเมียฉันสมใจอยาก" เขาไม่เพียงไม่ลุกแต่กลับขบกัดใบหู ปลายจมูกคลอเคลียพวงแก้ม

"ออกไปลลิซจะกลับ!!" ฉันออกแรงดันตัวเขาแต่เขาไม่แม้แต่จะขยับตัว และไม่ยอมเอามันออกจากตัวฉัน

"หึ...ใครบอกจะให้เธอกลับ ไหนๆก็ไหนๆแล้วตามอ่อยฉันมาตั้งกี่เดือน"

"คืนนี้ฉันจะทำให้เธอจำฉันไปตลอดชีวิต ลลิตา!!"

"ไม่นะ!! พอแล้ว!!"

"ฮื้อ!!!" เขาไม่ฟังที่ฉันร้องขอ ริมฝีปากร้อนประกบปากจูบดูดเม้นริมฝีปากฉันอย่างแรง เอวหนาค่อยขยับขึ้นลงช้าและแรงขึ้นเรื่อยๆ

"ฮื้อ!!!" ฉันเอามือที่ถูกมัดทุบหลังเขาแต่นั้นยิ่งเหมือนไปกระตุ้นอารมณ์เขา

สุดท้ายฉันก็ต้องยอมเขาจนได้ไม่ใช้แค่ครั้งสองครั้งแต่เขาทำกับฉันจนเขาพอใจ

ที่มันเจ็บที่สุดคือเขาทำแค่อยากเอาชนะ ไม่ได้เพราะว่าเขารักฉันสักนิด

ตอนเช้า…

"อ่ะ โอ้ย " ตอนนี้เขายังนอนหลับอยู่ข้างๆฉันนี่แหละ

"จะทำไงดีเสื้อผ้าก็ไม่มี" ฉันคิดในใจมองหากระเป๋าจะโทรหาโมย่าให้มารับ เพราะเขาคงจะไม่สนใจอะไรกับฉันอยู่แล้ว แต่ไม่ทันจะลุกไปไหนมันก็เจ็บไปทั้งตัว

ตามตัวฉันตอนนี้มันมีแต่รอยแดงรอยเขี้ยวเขาเต็มไปหมด

"โอ้ย!!" ฉันพยายามประคองตัวเองลุกขึ้นแต่มันเจ็บหน่วงๆตรงท้องน้อย

"จะไปไหน!" ระหว่างที่ฉันกำลังพยายามจะเดินไปหยิบกระเป๋า เสียงเข้มดุดันก็ดังขึ้น

"ลลิซจะกลับ" ฉันลุกขึ้นเดินไปหยิบโทรศัพท์

หมับ!!

พรึบ!!

"ฉันบอก..ว่าจะให้เธอกลับ!" ตัวฉันลอยกลับไปนอนอยู่บนเตียงเหมือนเดิม

"พอแล้ว!" ฉันเบี่ยงหน้าหนีเมื่อเขาทำถ้าจะจูบ

"พี่ก็ได้ไปหมดแล้วจะเอาอะไรอีก!" ฉันรู้สึกไม่ดีมากๆ ตอนนี้ มันอยากจะร้องแต่มันก็ร้องไม่ออก

"ต้องการให้เธอเจ็บไง!" แววตาเย็นชาคู่นี้ที่จ้องหน้าฉันอยู่มันยิ่งทำให้ฉันรู้สึกเจ็บ

"ลลิซไปทำอะไรให้พี่นักหนา ถ้าพี่ไม่รักลลิซก็จะยอมปล่อยพี่ไป"

"ลลิซยอมแพ้" ฉันไม่ไหวแล้วตอนนี้ต่อให้ฉันจะตายแทนเขา เขาก็ไม่มีทางรักฉัน

"ลลิซยอมแพ้แล้ว อึก!" ฉันไม่อยากร้องไห้แบบนี้เลย แต่สิ่งที่เขาทำกับฉันมันชัดเจนเขาป่าเถื่อนเขามันคนใจร้าย

"พี่ไม่รักแล้วทำกับลลิซแบบนี้ทำไม!"

"แต่ลลิซไม่โทษพี่หรอก"

"ลลิซผิดเอง!"

"ลลิซแค่อยากรู้ว่าพี่เคยเห็นลลิซในสายตาบ้างมั้ย" ฉันรู้คำตอบอยู่เต็มอกแค่อยากได้ยินจากปากเขาแค่นั้น

"ไม่เคย ที่ฉันยอมหมั้นกับเธอเพราะฉันไม่มีทางเลือก เพราะฉันต้องการช่วยน้องสาวฉันเท่าน้้น!"

"ส่วนเรื่องเมื่อคืน ในเมื่อฉันทำฉันก็จะรับผิดชอบ!"

"...ไม่ลลิซไม่ต้องการความรับผิดชอบอะไรท้้งนั้น"

"ลลิซไม่อยากอยู่กับคนไร้หัวใจอย่างพี่!"

"พี่เป็นหมอมีหน้าที่รักษาคนไข้ มีหน้าที่รักษาชีวิตคน "

"แต่สำหรับลลิซไม่ใช่ ในสายตาพี่ลลิซมันก็แค่ผู้หญิงน่ารังเกียจ"

"พี่ไม่ต้องห่วงเรื่องนี้ลลิซจะไม่ทำให้พี่เดือนร้อน"

"ปล่อย ลลิซอยากกลับบ้าน" ฉันไม่มีแม้แต่แรงจะพูดแล้วตอนนี้ มันปวดเมื่อยไปทั้งตัว มันล่าไปหมด เจ็บตัวไม่เท่าไหร่แต่เจ็บใจนี่สิ

เขายอมปล่อย ฉันค่อยลุกขึ้นจะเดินไปเข้าห้องน้ำ แต่อยู่ๆมันก็รู้สึกหน้ามืด

"ลลิซ!!"

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว